«Είδαν ότι τα κτίρια των σχολείων δεν είναι καθόλου υγιεινά, ότι λείπουν τα κατάλληλα όργανα, ότι τα μαθήματα είναι πολλά και θεωρητικά, ότι οι μαθηταί κάθονται καρφωμένοι στα θρανία περισσότερο απ’ ό,τι πρέπει και παραμελούν το παιχνίδι, τον περίπατο, την εξοχή, ότι ο αριθμός σε κάθε τάξη είναι πολύ μεγάλος κτλ. κτλ. κτλ., και σύμφωνα με τις παρατηρήσεις που έκαναν πρότειναν τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις».(Μέρος αποχαιρετιστήριας επιστολής του Αλέξανδρου Δελμούζου προς τις μαθήτριες του Ανώτατου Δημοτικού Παρθεναγωγείου Βόλου, στο οποίο υπήρξε εμψυχωτής και διευθυντής και το διοίκησε για μόλις τρία χρόνια. Το κατεστημένο τον καταδίωξε παρότι υποτίθεται ο Δελμούζος είχε τις πλάτες του Βενιζέλου.)
Πρότεινε τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, αλλά μόλις πήγε να τις εφαρμόσει, συνάντησε την κάθετη άρνηση και την διαβολή από το υπάρχον πολιτικό, ιερατικό, εκπαιδευτικό και συντηρητικό κοινωνικό κατεστημένο, που απεχθάνεται έως και σήμερα τις ριζοσπαστικές αλλαγές και τις ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις.
Μέγας πρωτοπόρος μεταρρυθμιστής της ελληνικής παιδείας, ένθερμος παιδαγωγός, πεφωτισμένος πανεπιστημιακός, συγγραφέας, ο Αλέξανδρος Δελμούζος γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1880 στην Άμφισσα (τότε Σάλωνα) κι έφυγε από τη ζωή στις 10 Δεκεμβρίου 1956 (πριν από 55 χρόνια) στα 76 του.
Όταν έκλεισε, από τις σκοταδιστικές νοοτροπίες, το ανώτατο Παρθεναγωγίο Βόλου, μία εκ των μαθητριών του Δελμούζου έγραψε: «Ήταν ένα σπουδαίο σχολείο. Κι είχε επηρεάσει τη ζωή μας. Αφού, όταν έκλεισε, χτυπούσαμε την πόρτα του να μπούμε μέσα. Κλαίγαμε, είχαμε τρελαθεί από τη στεναχώρια. Τόσο πολύ τον αγαπούσαμε και τόσο πολύ είχαμε πικραθεί από την κατάστασή του».
.jpg)
