Το δικαίωμα στην αυτοκαταστροφή είναι αναφαίρετο. Ο καθένας μας είναι
ελεύθερος να επιλέξει τον τρόπο που θα πεθάνει, αφού έτσι κι αλλιώς
μάλλον είναι πολύ δύσκολο,
από όσο έχει δείξει η εμπειρία μας, να
γλιτώσουμε εντελώς τον θάνατο. Σε αυτό το πλαίσιο κάποιος, για
παράδειγμα, μπορεί να πίνει αλκοόλ έως το συκώτι του να μοιάζει με
ηφαιστειακή τέφρα ή να ρουφά κοκαΐνη ώσπου η μύτη του να λιώσει και να
απομείνει ένα κενό ανάμεσα στο στόμα και στα μάτια. Μπορεί, επίσης, να
καπνίζει έως ότου οι πνεύμονές του πάρουν το χρώμα τού ερέβους. Σε καμιά
περίπτωση, ωστόσο, δεν έχει το δικαίωμα να επιλέξει, εξαιτίας τού δικού
του πάθους, να αποφασίσει και τον τρόπο με τον οποίο θα σκοτώσει κι
εκείνον που βρίσκεται στον ίδιο χώρο μαζί του. Αν ο παθητικός καπνιστής
επιθυμεί να αυτοκτονήσει με αυτόν τον τρόπο, γούστο του και καπέλο του.
Δεν θα είναι, όμως, ο καπνιστής εκείνος που θα πάρει αυτήν την απόφαση
για λογαριασμό του...
Βεβαίως αυτά είναι ψιλά, συντηρητικά γράμματα σε αυτήν την υπανάπτυκτη
χώρα στην οποία η αγένεια και η γαϊδουριά έχουν ταυτιστεί με την
επαναστατικότητα, ακόμα και με τον αντιαμερικανισμό. Πόσο θλιβερό είναι
να υποτασσόμαστε αδιαμαρτύρητα στις απαιτήσεις τού κάθε δυνάστη μας αλλά
να υψώνουμε τα λάβαρα τής ανταρσίας αν μας απαγορέψει να καπνίζουμε σε
δημόσιους χώρους; Τότε μόνο ξυπνά ο Τσε Γκεβάρα μέσα μας,
