Τον συνηθίσαμε είναι καλοβαλμένος κι ήσυχος...

 Mediasoup...

Χρυσα Φωτοπουλου

Κοιτάζει τη δουλειά του. Γιατί τη δουλειά του κοίταζε και ο πατέρας του και ο παππούς του. Και το παιδί του τα ίδια. Ασθενική όραση. Η περιφερειακή σε υπολειτουργία. Τσιγκούνικα πνευμόνια. Με καβατζωμένο αέρα μόνο για την πάρτη του.
Είναι ή κλέφτης υπεραξιών ή εκουσίως μίζερος ή σύζυγος κάποιας που απαγορεύεται να διαιωνίσει το είδος της. Ή και τα τρία! Καταστροφή! Έχει την αξιοπρέπεια που επιβάλλει η κάστα του. Αυτή που επικαλούνται όλοι, αν χρειαστεί να χάσουν λίγο αίμα ή να σκονίσουν τα παπούτσια τους απ’ τον κουρνιαχτό της οργής.
Υπάκουος και ανέραστος. Μακριά από έρωτες που ταρακουνούν την τάξη. Μακριά και από έρωτες που ΔΕΝ ταρακουνούν την τάξη. Καλύτερα: είναι αδύνατο να μετακινηθούν μέσα του τα τακτοποιημένα του κύτταρα.

Στο σχολείο ήταν το ‘’καρφί’’ και ο σπασίκλας. Στο δρόμο είναι αυτός που προχωράει με την όπισθεν. Στη ζωή αυτός που την ανθρωπιά τη θεωρεί περιττή πολυτέλεια. Που γελάει και πρέπει να πληρωθεί γι’ αυτό.

Νηστεύει γιατί εκτός από γιος της μάνας του είναι και δούλος του θεού. Και το δέχεται γιατί δεν μπήκε στον κόπο να διευρύνει την ταυτότητά του με τα δικά του ευρήματα. Δέχεται τη ζωή όπως να ‘ναι. Θα προτιμούσε να τσιμεντάρει κάθε τόσο τη σαθρή βολή του, αλλά δε βαριέσαι. Κάνει πανσυμπαντικές συμφωνίες να μακροημερεύσει ο κόσμος της διπολικής ταξικότητας.

Δεν κερνάει. Δεν πίνει στην υγειά κανενός. Δεν ξοδεύει ούτε την αυτονόητη ιδρωμένη, χαλαρή του χειραψία. Είναι ο απεργοσπάστης. Είναι αυτός που δε θα απολυθεί ποτέ. Είναι η καμήλα με τις δυο καμπούρες που σκύβει ευλαβικά και αδιαμαρτύρητα ν’ ανέβουν πάνω της οι σαλταδόροι του ‘’κύρους’’ και της ντροπής.
Πουλιέται γιατί είναι εύκολο. Δεν κατοικεί κανένας ήρωας στο μυαλό του για να τον σταματήσει. Πώς να το κάνουμε..

Τον ξέρετε. Δεν έχει όνομα. Έχει το βλέμμα του υποκοριστικού. Και πολλαπλασιάζεται. Προσοχή!

ΥΓ Ο τίτλος απ’ την ‘’Αφήγηση’’ του Γιώργου Σεφέρη

(Πηγή φωτογραφίας: shutterstock)

Με σταυρωμένα ψηφοδέλτια...

Mediasoup...
 της Χρυσας Φωτοπουλου

Υπάρχουν χωριά με χωματένιους ακόμη δρόμους και καφενεία με την τηλεόραση στη διαπασών. Στοχευμένη ενημέρωση. Αγορασμένες ψήφοι. Άνθρωποι στο χείλος του γκρεμού θα ψηφίσουν Σαμαρά. Άνθρωποι με υποθηκευμένο το σώμα τους θα ξαναψηφίσουν ΠΑΣΟΚ για μια ακόμη ευκαιρία. Γιαγιάδες και παππούδες θα συρθούν μέχρι την κάλπη με σταυρωμένα ψηφοδέλτια.

Υπάρχουν σχολεία με μετρημένα βιβλία και διεκπεραιωτικούς δασκάλους. Χιλιάδες μικρόκοσμοι αταίριαστοι με το φόντο. Κουρασμένα μαθητικά ακροατήρια. Κάτι πρέπει να γίνει. Να σταματήσει η μηχανική κίνηση. Ζητούνται εμπνευσμένοι Δάσκαλοι να καταδείξουν την αλήθεια.

Υπάρχουν άνθρωποι που αστράφτουν στα στασίδια των εκκλησιών και μετά συνεχίζουν τη ζωή τους σε μια καταγέλαστη μοναδιαία πραγματικότητα. Η συμφέρουσα, βολεμένη καλοσύνη, η πλάνη του ανθρωπιστικού καθήκοντος. Εφτά μεγάλες μέρες για μια εκ του ασφαλούς κάθαρση. Αναίμακτη κάθαρση.

Υπάρχουν σπίτια με γεμάτες βιβλιοθήκες και μπαμπάδες που νανουρίζουν τα παιδιά τους με το ‘’πρωινό άστρο’’.

Υπάρχουν όνειρα που θέλουν να στριμωχτούν στη γη. 

Υπάρχουν οι φοβισμένοι και αυτοί που δεν αγαπήθηκαν. ‘’Οι περιοριστικές όχθες’’ των ποταμών μας.

Υπάρχει η Ξένη που τον Αύγουστο θα φύγει για την Κούβα. Με μια φωτογραφική μηχανή.18 χρόνων και 3 μηνών.

Υπάρχω εγώ, υπάρχεις εσύ. Υπάρχει η ψευδαίσθηση της ύπαρξής μας. Ένας ετερόκλητος κόσμος. Εγώ αποφάσισα: Θα σε συμπεριλάβω στον αγώνα μου. Το ίδιο να κάνεις και εσύ.

Πηγή φωτογραφίας: apn