σελίδες από το ημερολόγιο της Έρημης Χώρας...

costinho....

Και λες να το ρίξεις λίγο έξω -γιορτινές μέρες είπαν, άλλωστε. Τυχαίνεις σε κλαμπ λουσάτο, εκεί βγήκε ο κλήρος με τους φίλους. Λούσο, λέμε τώρα· όλα ψευδοροφές και νέον, όλα ψευδή, όλα ψευδά. Πιάνεις τον εαυτό σου κρατούμενο. Πορτιέρηδες·
πληρωμένα σκιάχτρα που ανοίγουν την πόρτα απ'έξω. Όταν υποδέχεσαι κάποιον η πόρτα ανοίγει από μέσα, αυτό ξέρω εγώ. Ψιλά γράμματα. Άμα επιβιώνεις από την ξεφτίλα, τη βάζεις σε λέξεις· να εξευμενίσεις ό,τι περίσσεψε. Περιήγηση στην Έρημη Χώρα, άδειοι πόθοι κενά βλέμματα τυραννισμένα σώματα, το Άουσβιτς σε εκδοχή αυτοϊκανοποίησης. Κλαμπ. Μονοσύλλαβος κωδικός, εύκολος, λίγα γράμματα, ένας ήχος, γρήγορος. Ατέρμονη ανορθογραφία. Γυναίκες που δεν είναι γυναίκες, που θυμίζουν γυναίκες. Η γυναικεία όψη εδώ λησμονείται, κανείς δεν φαίνεται να θυμάται ότι οι ιέρειες είναι ρόλος σε τελετή, όχι σιλουέτες αφημένες στην τύχη τους. Πρώτα πρώτα οι γυναίκες οι ίδιες, αυτές το ξεχνάνε και το πνίγουν σε τόνους από κολώνιες· αποσμητικές, που δεν οσμίζουν, που μόνο απωθούν. Που τρομάζουν. Κάθε ερωτικό μικρόβιο σε ακτίνα δύο μέτρων πέφτει νεκρό, κάθε πόθος ξενιτεύεται προς άγνωστη κατεύθυνση και δεν ξαναγυρίζει πίσω. Φρούρια υπερβολών οι στολές τους, τρομακτικές αποστάσεις. Προσδοκίες στον αέρα με μυρωδιά απειλής. Ακόμα και στο σαφάρι, στη ζούγκλα, ένα θήραμα κάπου κάπως υπονοείται· κάποιος κάπως υποκρίνεται τον κυνηγό. Κανείς δεν βγαίνει από εδώ ζωντανός. Κυρίως επειδή δεν μπήκε καν ζωντανός.
Η Έρημη Χώρα σε εικόνες καθημερινής συνάφειας, ανίερης και ταπεινωμένης. Αγόρια σε αμήχανο σχηματισμό πίνουν ματαιοδοξία με χαμηλό δείκτη αλκοόλ, βγάζουν selfies -έτσι λένε τώρα τη μοναξιά, τη φωνάζουν εαυτό- και αναβάλλουν τις ερωτήσεις για άλλη ζωή. Δεν θα το ψάξουν ούτε το πρωί που θα σηκωθούν· ό,τι έγινε, έγινε. Πέρασε κι αυτή η μέρα, πιάσαμε λίγο κώλο, κάπου ακουμπήσαμε. Τυχαία ίσως, αλλά δεν έχει σημασία αυτό. Αρκεί που μας σηκώθηκε. Κλικ κι άλλο κλικ, ψηφιακός ο ήχος, ψευδής. Βγαλ'την καλή, να φαίνονται και οι γκόμενες στο μπαγκράουντ. Γκόμενες στο μπαγκράουντ. Ποτέ πρωταγωνίστριες, ποτέ ηρωίδες. Κλικ. Μονοσύλλαβος κι αυτός ο κωδικός, εύκολες λειτουργίες, απλές πρωτοζωικές, γρήγορες.

dissonance quartet...

Costinho...

Ακούγεται η φωνή του μηχανοδηγού σε αυστηρή ανακοίνωση. Παρακαλώ οι επαίτες να βγουν έξω. Δεν λέει παρακαλούνται, λέει παρακαλώ. Δεν τους παρακαλάει δηλαδή· σχεδόν το απαιτεί. Σα να του το χρωστάνε, σα να παρέβησαν κάποια συμφωνία και τους έκανε τσακωτούς, και άντε γιατί αρκετή ώρα υπήρξε λαρτζ,
δεν παίρνουν από λόγια δαύτοι, γι'αυτό αναγκάζεται να το ανακοινώσει και να μας ενοχλήσει. Το μυαλό μου πάει στις απεργίες, σκέφτομαι ότι μπορεί κι αυτός να υπήρξε απεργός, ότι μπορεί μπροστά στον υπουργό να λαϊκισε πως τον περιμένει κι αυτόν η επαιτεία, μπορεί και να το εννοούσε, μπορεί και να'ναι αλήθεια. Είτε σ'αυτήν, είτε στην άλλη ζωή, μπορεί αυτός μια μέρα να πάρει το τρένο, όχι ως μηχανοδηγός, αλλά ως επαίτης.
Στην αμέσως επόμενη στάση ανεβαίνει μουσικός, μοιάζει με γάλλο, δεν ξέρω γιατί, μοιάζει να πηγαίνει σε πρόβα. Μόλις κλείνουν οι πόρτες, βγάζει από τη θήκη το βιολί κι αρχίζει να παίζει άπταιστα Μότσαρτ. Ρόντο α λα τούρκα.  Σ'αυτή τη ζωή, ίσως και στην άλλη, αυτός παίζει Μότσαρτ. Επαίτης και παραβάτης. Δεν βγήκε έξω, δεν υπάκουσε στο κάλεσμα του μηχανοδηγού, ίσως να μην το άκουσε, ίσως γιατί είναι γάλλος, ίσως γιατί είναι εκ γενετής παραβάτης, ίσως γιατί εκείνη την ώρα έπαιζε Μότσαρτ.
Ένας μηχανοδηγός τα βάζει με τους επαίτες. Έτσι θα του πρόσταξαν, θα πεις. Ίσως. Ο επαίτης παίζει Μότσαρτ. Δεν του το'πε κανείς. Ίσως γιατί είναι γάλλος, ίσως γιατί σ'αυτό το τρένο το μόνο που μπορεί να ζητήσει κανείς από τη ζωή του είναι να βγουν έξω οι επαίτες. Κανείς δεν θα ζητήσει λίγο Μότσαρτ ακόμα.