Sraosha, απο το the greek cloud...
Στο πρόσφατο σοσιαλμηντιακό μνημόσυνο για τα 20 έτη από τον θάνατο
του Μάνου Χατζιδάκι, μεταξύ πάρα πολλών άλλων ο συνθέτης αναγορεύτηκε νοσταλγικά
στον πνευματικό άνθρωπο που δεν έχουμε πια: έναν διανοούμενο ή
καλλιτέχνη πρώτης και ευρείας προβολής που αναγνωρίζει το βάρος του
λόγου του και στέκεται με αξιοπρέπεια απέναντι στα κοινά. Σε κάποια από
τα αναρίθμητα πρόχειρα αφιερώματα στη μνήμη του Μάνου Χατζιδάκι
υπογραμμιζόταν ακριβώς αυτό: η παρρησία ενός ανθρώπου που λ.χ.
δε δίσταζε να υψώσει τη φωνή του κατά της κρατικής φονικής βίας κι
εκδικητικότητας. Η παρρησία του πήγαζε από μια στάση συνεπούς και
βαθειάς πολιτικής αξιοπρέπειας και όχι από στράτευση στην ελληνική αριστερά.
Πιστεύω πια ότι η ελληνική κοινωνία είναι απρόθυμη (όχι μουδιασμένη
ή ανίκανη ή ανήμπορη) να προβάλει την παραμικρή αντίσταση απέναντι στη
γενικευμένη επέλαση της βαρβαρότητας, του ξεπουλήματος και του
αυταρχισμού. Αυτά που το 2011 ήτανε περισσότερο φόβοι,
σήμερα είναι σχεδόν πραγματικότητα. Ο κόσμος προφανώς εξακολουθεί να
πιστεύει σε κάποιον αόρατο αυτόματο πιλότο ο οποίος θα μας βγάλει από
την ιδιότυπη κατάσταση εξαίρεσης, εξαθλίωσης και ανωμαλίας στην οποία
βρισκόμαστε. Θα ήτανε πάντως αστείο να μιλήσει κανείς για εξεγερτικά
αντανακλαστικά ή αγωνιστικά πλάνα, σε μια κοινωνία στην οποία ακόμα και η
έμπρακτη ισότιμη αλληλεγγύη λιγοστεύει. Ούτε παρρησία, ούτε
αξιοπρέπεια.
Ωστόσο, η πολιτική κατατονία στην οποία έχει περιέλθει ο ελληνικός
λαός δε μας απαλλάσσει από την προσωπική πολιτική ευθύνη μας. Ίσα ίσα,
μέσα στα τενάγη της ανάθεσης, όπου (δικαιολογημένα) οι περισσότεροι
πασχίζουν απλώς να επιβιώσουν, η παρρησία με υψωμένη τη φωνή είναι
καθήκον μας και θα λογοδοτήσουμε για τη σιωπή μας. Ας αφήσουμε στην άκρη
ακόμα και θέματα αρχών, ενσυναίσθησης, αλληλεγγύης ή πολιτικής
συνειδητοποίησης: υπάρχουνε τουλάχιστον τρία ζητήματα για τα οποία
οφείλουμε όλοι, όσοι θεωρούμε ότι έχουμε ακόμα αξιοπρέπεια, να μιλήσουμε
δυνατά:
.jpg)
