Τα “μαλακισμένα”...

3 Ευχές...

Εμείς. Είμαστε τα “μαλακισμένα” των κρατικοδίαιτων δημοσιογράφων, το κακό σπυρί της κρατικής μηχανής. Οι ανυπάκουοι. Γεννηθήκαμε πριν λίγα χρόνια αλλά είναι σαν να ξέρουμε τον κόσμο από παλιά. Δείχνουμε μικροί και λίγοι αλλά είμαστε μεγάλοι και πολλοί. Έχουμε καθαρό κεφάλι, θάρρος και όρεξη για ζωή. Το βλέμμα μας δεν είναι πειραγμένο. Έχουμε τον τρόπο να παραμένουμε διαυγείς. Υποστηρίζουμε όσους νιώθουμε πως κέρδισαν με άξιο τρόπο την εμπιστοσύνη μας και όχι για να τιμωρήσουμε τους αντιπάλους. Στις παρέες μας δεν διηγούμαστε ιστορίες από το στρατό, ανέκδοτα του Λαζόπουλου ή πώς κατατροπώσαμε την καργιόλα στο ΙΚΑ που μας είπε να περιμένουμε στην ουρά.

Στη βιβλιοθήκη μας έχουμε βιβλία που γράφτηκαν για να διαβαστούν και να διδάξουν, και όχι για να εξυπηρετήσουν. Στο τραπέζι μας έχουμε φίλους, αγάπες και ποτήρια γεμάτα καλό, φτηνό κρασί. Δεν πίνουμε από κυριλέ μπουκάλια νοθευμένα με κώνειο. Δεν βλέπουμε τηλεόραση, δεν χειροκροτούμε τους διάσημους αστέρες της πίστας με το όνομα στη μαρκίζα λαμπερό. Εμείς θαυμάζουμε τα δικά μας, ανέστια αστέρια, που στολίζουν τις νύχτες τον ουρανό και φωτίζουν όμορφα το σκοτάδι. Δεν είμαστε φανατισμένοι οπαδοί. Δεν κουνάμε σημαίες, δάχτυλα ή πολύξερα κεφάλια.

Τα αδέσποτα στους δρόμους δεν τα κλωτσάμε, σκύβουμε και τους κόβουμε ένα κομμάτι κουλούρι από εκείνο που τρώμε κι εμείς, και περιμένουμε δίπλα τους μήπως πεινάνε ακόμα. Με τους μελαμψούς με το ξενόφερτο βλέμμα και τις μαϊμούδες Αρμάνι στα Προπύλαια δεν κάνουμε αστεία, παζάρια ή την πλάκα μας. Δεν νιώθουμε ανώτεροι από αυτούς. Τους κερνάμε ένα τσιγάρο και μια καλημέρα φιλική. Στα μάτια τους βλέπουμε αισθήματα και όχι τον εχθρό ή ένα παιχνίδι.

Μπροστά στον άνθρωπο που απλώνει το χέρι διστακτικά γονατίζουμε για να μοιραστούμε αυτό που υπάρχει λέγοντας μια αυτονόητη, ανθρώπινη καλημέρα. Ακόμα και τον δεσμοφύλακά μας είμαστε ικανοί να καλημερίσουμε. Πίσω από τα κάγκελα, μέσα στο μπουντρούμι. Εμείς. Οι οπαδοί μιας ουτοπίας που κάποτε θα σώσει τον κόσμο και τότε θα νιώσουμε σαν μικροί θεοί που συνεχίζουν να καυγαδίζουν με το χρόνο.

Στις διαβάσεις δεν ενοχλούμαστε από τους ανυπόμονους – είμαστε με το μέρος όσων αδημονούν. Οι αιτίες της αγανάκτησής μας είναι άλλες. Δεν μας αρέσουν οι παιδικές χαρές με το πλαστικό γκαζόν και τα αλουμινένια κάγκελα ασφαλείας. Φυτεύουμε δέντρα και φτιάχνουμε ελεύθερα περιβόλια εκεί που δεν το περιμένει κανείς. Κάνουμε αντάρτικο χαράς στο κέντρο της πόλης και βάζουμε τα παιδιά να μυρίσουν αληθινά λουλούδια, να πιάσουν χώμα, να κοιτάξουν ένα μυρμήγκι να περνά.

Ακούμε μουσικές και ζούμε ιστορίες και ζωές που μιλάνε στην καρδιά και όχι στην τσέπη μας. Οι αυτοκτονίες, οι συλλήψεις, οι μαύρες μπλούζες, τα κίτρινα έντυπα και οι παρεξηγημένες αποχρώσεις μιας πάλαι ποτέ κόκκινης ματιάς που ξεθώριασε και ακροβατεί φλερτάροντας με την αχρωματοψία είναι για μας μαστίγια που μας τσούζουν καθημερινά. Είμαστε τα αγρίμια της εποχής, που πάνω στις πλάτες μας θέλουμε να σηκώσουμε τα βάρη όλου του κόσμου. Οι ρατσιστές, οι άγριοι, οι πουλημένοι δεν θα μας εξημερώσουνε ποτέ. Επειδή νιώθουμε ικανοί. Γενναίοι. Αήττητοι.

Μπαίνουμε σε άδεια σπίτια και τα γεμίζουμε με όνειρα και ζωή. Ζωγραφίζουμε με όμορφα χρώματα τη λύπη της αδειοσύνης και του πένθους. Στα δωμάτια των έρημων σπιτιών, εκεί που κάποτε υπήρχε μόνο σιωπή και μούχλα εμείς φτιάχνουμε ήχους, εικόνες, αιτίες για μεγάλα Ναι. Οι μέρες μας μοιάζουν με ανεμοθύελλες, που σαρώνουν την αιθαλομίχλη της στέρησης. Στη θέση της ήττας θέλουμε να βάλουμε έναν γαλάζιο, ελεύθερο ουρανό. Θα γίνει!

Τα συρματοπλέγματα των ισχυρών θέλουμε να τα κάνουμε οάσεις. Είμαστε ανυπάκουοι και πεισματάρηδες. Μέσα μας ξέρουμε να καιγόμαστε από ασίγαστες φωτιές. Σαν όμορφα φυτίλια που κανείς δεν κατάφερε να τα χώσει σε ένα μπουκάλι και να τα κάνει καταστροφή. Από τα δικά μας μπουκάλια ρέει η έμπνευση, το ξεδίψασμα, το γλυκό μούδιασμα της αγάπης για τη ζωή. Τους τοίχους μας στολίζουν πράσινοι κισσοί, ωραία γκράφιτι, οι στίχοι του Αναγνωστάκη, του Λειβαδίτη και της Γώγου. Όχι λογότυπα και διαφημίσεις.

Η δική μας αλητεία μοιάζει με γιορτή. Δεν ραγίζει καρδιές και τζαμαρίες. Τσακίζει τις άρρωστες προκαταλήψεις και τη βία όσων ασχημονούν. Οι εχθροί μας σπάνε την πόρτα μας, εμείς σπάμε το φόβο της εποχής μας. Εμείς. Τα “μαλακισμένα”, οι καταληψίες και οι αντιρρησίες που κοιτάμε τους ανθρώπους στα μάτια, που αντιστεκόμαστε, λέμε Όχι, τρώμε ξύλο, φτύνουμε βρισιές, ενοχλούμε, υπάρχουμε! Εμείς. Που χαμογελάμε και χαιρετάμε τον κόσμο μέσα από την κλούβα, με τις χειροπέδες βραχιόλια στους ασίγαστους καρπούς, επειδή ξέρουμε πως θα νικήσουμε. Και πως η ζωή είναι μάχη, πείσμα και ελπίδα.

Εμείς. Που όταν κλαίμε, από τον ουρανό πέφτουν κατακόκκινες νιφάδες. Που όταν στην πηχτή αιθαλομίχλη της φτώχειας δεν βλέπουμε μονάχα τη μόλυνση του περιβάλλοντος αλλά και την τελετή λήξης της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς μας. Που, παρόλα αυτά, κρατάμε ζωντανή μέσα μας την ευχή αυτός ο κόσμος να αλλάξει κάποτε, παρόλους τους φόβους και τους ιερούς χρησμούς. Είμαστε οι φίλοι του Κεμάλ, αλλά δεν προχωράμε με φωτιά και με μαχαίρι στους δρόμους τα πρωινά. Δεν είμαστε νικημένα ξεφτέρια, είμαστε ανίκητοι αγωνιστές. Δεν κρατάμε ξίφη στα χέρια μας τις νύχτες, εμπιστευόμαστε μόνο τη δύναμη της σφιγμένης γροθιάς.

Εμείς. Ο αντίλαλος του τσαλαπατημένου ανίσχυρου που νιώθει και ξαναγίνεται ισχυρός. Οι διάδοχοι του χειμώνα, οι οπαδοί της άνοιξης. Ενώνουμε τις φωνές μας με τον λαθρεπιβάτη από το Πακιστάν, με τον κουρασμένο γέροντα από τα βάθη του χρόνου, με την καταπιεσμένη νοικοκυρά από το ημιυπόγειο και με το πεινασμένο παιδί από το γειτονικό σχολείο. Γινόμαστε όλοι μία και μοναδική φωνή. Τρομερή, σαν εκείνη τη λαλιά που κάποτε ξεσήκωνε καταιγίδες στην πλατεία και στα στενά. Μια φωνή που ακούγεται παντού, ταράζει, ξεβολεύει, εκνευρίζει, αντιστέκεται. Εμείς. Οι αντιρρησίες. Τα “μαλακισμένα” του 21ου αιώνα. Τα υπερβολικά. Το μπούμερανγκ στα μούτρα των ελεεινών. Η μόνη ελπίδα.

(Κείμενο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα δρόμος της Αριστεράς της 19ης Ιανουαρίου 2013)

Είμαι μαλάκας...

Without reason or rhyme...

Καλά τα είπε ο Καμπουράκης σήμερα. Μαλακισμένα. Μάλιστα. Είμαστε όλοι μαλακισμένα. Μαλάκες, με την κλασσική ελληναράδικη έννοια της λέξης.
Είμαστε μαλάκες μια ζωή. Από τα ωραία χρόνια, προ κρίσης. Μαλάκες, όπως μαλάκας ήταν αυτός που δεν αγόραζε το πιο μεγάλο αμάξι που μπορούσε να βρει ( με δανεικά πάντα ) γιατί δεν το είχε ανάγκη. Όπως ήταν μαλάκας αυτός που δεν γούσταρε τα σκυλάδικα, που δεν την έβρισκε να πετάει λουλούδια σε μισόγυμνες πλατινέ τραγουδήστριες. Μαλάκας, όπως αυτός που για ιδεολογικούς λόγους δεν έχωσε τα χέρια του μέσα στα σκατά της ρεμούλας και της επικρατούσας ιδεολογίας του πασοκισμού. Μαλάκας όπως αυτός που δεν έβαλε βύσμα για τον στρατό γιατί δεν γούσταρε.
Μαλάκας όπως αυτός που δεν έγλυψε τον κώλο κάποιου βουλευτή για να βρεί δουλειά, γιατί ήθελε να κάνει κάτι με την αξία του και με τα χέρια του, κάτι που να είναι υπερήφανος για αυτό. Μαλάκας όπως αυτός που δεν του άρεσαν τα Goody’s και τα McDonalds, αλλά προτιμούσε πιο παραδοσιακές συνταγές. Μαλάκας όπως το πιτσιρίκι ηλικίας Λυκείου, που του άρεσε να διαβάζει βιβλία ή να ακούει Heavy Metal. Μαλάκας, όπως αυτός που δεν έτρεξε στο Πανεπιστήμιο να γίνει πρόβατο της ΔΑΠ η της ΠΑΣΠ για σημειώσεις, πάρτυ, τσάμπα σφηνάκια, γκόμενες και μαθήματα που πέρασε με την γαλάζια ταυτότητα. Μαλάκας όποιος δεν έβλεπε Θέμο ή Big Brother.  Μαλάκας όπως αυτός που έτρεχε σε πορείες αντί να τρέχει σε μαγαζιά με ρούχα. Μαλάκας όπως αυτός που την έψαχνε, που προσπαθούσε να διαμορφώσει ταυτότητα πέραν αυτής που με το ζόρι προσπαθούσαν να του χώσουν στο κεφάλι. Μαλάκας όπως αυτός που δεν ονειρεύοταν να γίνει ή γιατρός ή δικηγόρος ή πολιτικός μηχανικός  μόνο και μόνο για να βγάλει λεφτά.
Μαλάκες τα παιδιά που πήγαν στην Βίλλα Αμαλίας με πλήρη συνείδηση ότι στην ουσία, πάνε να συλληφθούν και να δικάστουν. Μαλάκας ο Καπετανόπουλος που δεν άντεξε να βλέπει έναν συνάνθρωπο να βασανίζεται και μίλησε. Μαλάκας όποιος δεν έχει Facebook. Μαλάκας όποιος έχει facebook και πρήζει τα αρχίδια των άλλων με «τα πολιτικά». Μαλάκας όποιος δεν φεύγει από την χώρα του γιατί δεν γουστάρει να αφήσει τους τραπεζίτες και τα τσιράκια τους να κάνουν κουμάντο. Μαλάκας όποιος δεν κοιτάει την πάρτη του. Μαλάκας όποιος δεν θέλει να κάνει «καριέρα». Μαλάκας όποιος δεν φοράει γραβάτα. Μαλάκας όποιος δεν ακολουθεί τη μόδα. Μαλάκας όποιος δεν κάνει ότι του λένε. Μαλάκας όποιος δεν έχει πρόβλημα με τους ομοφυλόφιλους η τους μετανάστες.
Μαλάκας τελείως. Γιατί οποιοσδήποτε από αυτούς θα μπορούσε να είναι «κανονικός», να έχει τη ζωούλα του, να έχει την δουλίτσα του (λέμε τώρα). Να έχει την άκρη του, να έχει χώσει κάπου την συνείδηση του, να έχει την γυναίκουλα του, τα παιδάκια του, τους φίλους του να λένε ιστορίες από τα νιάτα του. Να τον κοιτάνε οι άλλοι και να τον λένε «επιτυχημένο» ή «καλό επαγγελματία» ή «ήσυχο άνθρωπο» σαν τον Καμπουράκη. Που δεν είναι μαλάκας, σίγουρα δεν θεωρεί τον εαυτό του μαλάκα. Αυτός πέτυχε στην ζωή, σαν έξυπνος που είναι. Έχει σήμερα την τίμια δουλειά του, κάνει ότι του λένε και λέει ότι του ζητάνε. Όταν ανοίγει το στόμα του, βγαίνει η φωνή των αφεντικών του. Έξυπνος. Με την νεοελληνική έννοια.
Με τη νεοελληνική έννοια λοιπόν, είμαστε μαλάκες και όχι “έξυπνοι”. Είμαστε ονειροπόλοι και όχι ρεαλιστές. Είμαστε αποτυχημένοι η losers και όχι επιτυχίες. Είμαστε χαζοί, καθυστερημένοι, απολιθώματα άλλων εποχών, αερολογούμε, δεν ζούμε στο παρόν, είμαστε λαϊκιστές, ταραξίες και βάνδαλοι, πρεζάκια και αλήτες, «χαμένη νεολαία» και αμόρφωτοι. Είμαστε μαλάκες. Μαλάκες που δεν ψάχνουμε να χωθούμε. Τελείως μαλάκες. Και είμαστε και υπερήφανοι για αυτό.
Προφήτης ο Μηλιώκας. Ήρθε η εποχή που μας λένε μαλάκες. Στα αρχίδια μας. Από τέτοιους ανθρώπους είναι τίτλος τιμής.