Της Ετζέ Τεμέλκουραν, απο το Sokaki...
Πρώτη φορά καταλαβαίνω αυτούς τους
σκληροτράχηλους ανθρώπους, τις γυναίκες, τους άνδρες αυτούς. Τις
απεργίες πείνας, στις «παράνομες» γειτονιές, στα σπίτια-γιάφκες, την όψη
του αιματοβαμμένου πουκάμισου, της φλέβας των ημερών που ξεπροβάλει.
Καταλαβαίνω αυτούς τους ανθρώπους. Καταλαβαίνω για πρώτη φορά αυτούς
που λένε «μην κλαίτε, να μη μας δουν οι άλλοι». Καταλαβαίνω πια γιατί ο
άνθρωπος εχθρεύεται τα δάκρυά του. Καταλαβαίνω γιατί θέλεις να
εξαφανίσεις την πιο ανθρώπινη και ευαίσθητη πλευρά σου. Βάλανε τον
Μπερκίν σε ένα μικρό φέρετρο και τον στέλνουν μακριά…
Θέλω να φωνάξω σε όλη τη χώρα «Μην
κλαίτε ρε! Κόψτε το! Θα λογοδοτήσουν!» Στεγνώνουν την καρδιά, τα μάτια ,
τα λόγια μας από τις βρισιές αυτοί οι ξετσίπωτοι. Εμείς γιατί να
κλάψουμε; Φωνάξτε ρε! Φωνάξτε! Υπάρχετε και εσείς! Φωνάξτε να το
ακούσουν! Υπάρχουμε κι εμείς!
