«Και σπάστε τα κεφάλια»;

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Π​​ληκτρολογείς «ξύλο + Νέα Φιλαδέλφεια», για να δεις πώς καλύφθηκαν δημοσιογραφικά τα πρόσφατα ξυλοκοπικά επεισόδια. Και βλέπεις ξανά ότι τα ακροδεξιά αποτυπώματα στο Ιντερνετ πολλαπλασιάζονται καρκινικά. Πάνω πάνω στα ευρήματα είναι το εξής, που το διαβάζεις πριν προσέξεις ποιοι οι πατεράδες του:
«Πριν λίγο... Πολύ ξύλο στη Νέα Φιλαδέλφεια: Αεκτζήδες μπούκαραν σε κατάληψη και κυνηγάνε άπλυτους και Συριζαίους που προσπαθούν να ματαιώσουν την κατασκευή του γηπέδου....!!!»

Αντανακλαστικά; Αριστα. Ούτε πολεμικό απεσταλμένο να είχε στείλει στο μέτωπο της Νέας Φιλαδέλφειας ο χρυσαυγίτης «Στόχος» (αυτός ο πατήρ). Ειδησεογραφική ουδετερότητα; Αστεία πράγματα. Ο χαρακτηρισμός «άπλυτοι» (τον οποίο συνηθίζουν και ευγενέστερες πένες όταν αναγκάζονται να κατεβούν από το ύψος τους και να γράψουν για τίποτε αναρχοκουλτουριαραίους) τα λέει όλα. Αλλωστε, είναι και τα (τέσσερα) αποσιωπητικά στο τέλος και τα τρία θαυμαστικά, που διαλαλούν τη χαρά των «φιλάθλων» χρυσαυγιτών για το ξύλο που έφαγαν οι «άπλυτοι». Γιατί τους έδειραν, με λοστάρια, κυβόλιθους και ό,τι άλλο συνηθίζει να παίρνει μαζί του όποιος βγαίνει βόλτα στη γειτονιά (αυτό το παραμύθι πλάσαραν, πως ήταν αγανακτισμένοι περίοικοι); Μα επειδή οι εθνοπροδότες και θρησκειοκτόνοι είναι αρνητές της «νέας Αγιασοφιάς» που οραματίστηκαν όσοι άφησαν την ΑΕΚ να εξαθλιωθεί, για να έρθουν έπειτα καβάλα στ’ άλογο, σαν σωτήρες της. Ποντάρουν και αυτοί, όπως και οι πολιτικοί με τους οποίους συναλλάσσονται, στην όλο και βραχύτερη συλλογική μνήμη.

Μικρός Μπατσούλης: “Μάνα τα πήγα περίφημα στη δουλειά σήμερα”...

του Διονύση Στρούμπου...

Σηκώθηκε πρωί, τεντώθηκε, χασμουρήθηκε με θόρυβο, έξυσε το δεξί του μηρό και έσυρε το κορμί του ως το μπάνιο. Κοιτάχτηκε στον καθρέπτη, έξυσε τη μύτη του, έβαλε νερό στα χέρια του και πλύθηκε. Σκούπισε το πρόσωπό του, κοίταξε τον εαυτό του στον καθρέπτη ξανά, έκλεισε το μάτι και μονολόγησε “πάμε μωρή καύλα και σήμερα” θαυμάζοντας το μεγαλείο του.
Φόρεσε το τζίν του, το κολλητό μπλουζάκι του κι έφυγε για τη δουλειά του. Οδήγησε γρήγορα, επιθετικά, σαν μόνος του να ήταν στο δρόμο. Έκλεισε δυο,τρεις, απείλησε δυο,τρεις και έφτασε… φουσκωμένος από το πόσο βαριά είναι η… φουστανέλα του τσολιά στη δουλειά του. Φωνές, διαταγές, αντρουά καταστάσεις με επικαλαμίδες, επιγονατίδες, γάντια με κοκάλινους “κόμπους” στα δάχτυλα. Αλεξίσφαιρο, κράνος, ασπίδα, γκλοπ, δακρυγόνα, χημικά σπρέι, χειροπέδες. Πράγματα της δουλειάς.

Φούσκωσε ακόμα πιο πολύ, ήταν ο άρχοντας του δρόμου. Ο μάγκας. Ο απλησίαστος. Βγήκε στο δρόμο, με δυσκολία έπαιρνε ανάσα από το βάρος και από το…φούσκωμα. Στήθηκε μπροστά από το μπλε σκούρο πούλμαν που κουβαλούσε κι άλλους σαν κι αυτόν. Εκεί, μπροστά από το Υπουργείο Οικονομικών, όπου κλήθηκε να υπερασπιστεί το λαό από το πιο επικίνδυνο είδος που εμφανίστηκε ποτέ σε πόλη. Ένας είδος μοχθηρό, αδυσώπητο, έτοιμο να προκαλέσει χάος στα στενά. Το είδος αυτό λέγεται “απολυμένες καθαρίστριες”.

Που είσαι, Πύρρο; Δέρνουν τις καθαρίστριες....

Του Απόστολου Λυκεσά, Alter Thess...

Πριν λίγα χρόνια, ο φίλος Βαγγέλης Μίχος, είχε επιμείνει και μεσολαβήσει για να συναντήσω στο σπίτι της την Ασπασία Καρρά. Στάθηκα απέναντι σ’ αυτή την γυναίκα με ένα αίσθημα ντροπής για το μεγέθος της κτηνωδίας που  είχε υποστεί στο κορμί της στα χρόνια της δικτατορίας παρόλο που τότε ήμουν πολύ μικρός για να με κατηγορήσω έστω για αδιαφορία.

 Ντρεπόμουν σαν να εκπροσωπούσα ένα μεταλλαγμένο είδος θηλαστικού τέρατος που απόκτησε αίφνης μέρος της συνείδησής του. Μου είναι αδύνατο, ακόμη, να φανταστώ έστω, ότι η γυναίκα που μου μιλούσε ή μου χαμογελούσε, που ξεχείλιζε ευγένεια και καλλιέργεια, είχε υποστεί ανείπωτα βασανιστήρια από άλλους εκπροσώπους του ανθρώπινου είδους.
Οι ξεφτιλισμένοι μουστακαλήδες της τότε ΚΥΠ, την είχαν γυμνώσει πάνω σε μια σανίδα, της έκαναν ηλεκτροσόκ στα γεννητικά όργανα «για να μην αποκτήσει κουμμουνιστάκια» αλλά και στο ανάπηρο πόδι της, και την έδερναν συνεχώς για μέρες και νύχτες στα υπόγεια του Γ Σώματος Στρατού.
Άλλο να μιλάς θεωρητικά για βασανιστήρια, άλλο να ακούς ιστορίες από τρίτους, άλλο να διαβάζεις βιβλία. Αν έχεις απέναντι το κακοπαθημένο σώμα ότι κι αν έχεις σκεφτεί πάει στην άκρη. Είχα πει μέσα μου, πιότερο παρηγορητικά, ότι στη χώρα τούτη κάτι θα είχε απομείνει ως νόημα από τα βάσανα της Ασπασίας, που θα έκανε ανθρωπινότερους όσους κατέχουν οποιαδήποτε εξουσία πάνω  στις ζωές και τα σώματα άλλων ανθρώπων.
Διαψεύστηκα. Το χέρι του Καραμήτσου και των άλλων που βασάνισαν την Ασπασία βγαίνει κάθε μέρα, εννέα μήνες τώρα, πίσω από τις ασπίδες των ΜΑΤ και δέρνει χωρίς κανένα ηθικό φραγμό τις καθαρίστριες έξω από το υπουργείο οικονομικών. Βγαίνει το χέρι του Καραμήτσου και χτυπά με κάθε τρόπο και με τέτοια λύσσα που η φαντασία καταργείται. Αδύνατο να το φανταστείς διότι το βλέπεις.
Είναι το ίδιο χέρι του Καραμήτσου που χτυπάει, όχι πια στο υπόγειο, παρά στο φως της μέρας. Ξεδιάντροπα, μπαμπέσικα, με ασυγκράτητη κτηνωδία ενώπιον κοινού, πρωθυπουργού, υπουργών, βουλευτών, γραμματέων, δικαστών και εισαγγελέων. Κανένας, στοιχειωδώς υγιής πνευματικά άνθρωπος, δεν τολμά φυσικά να φανταστεί τι θα έκανε αυτό το χέρι αν του παραχωρούσαν πάλι κανένα υπόγειο για να συνετίζει τους απείθαρχους.

Ποιος είναι ο εχθρός του Μουντιάλ;

Σταχτη και burberry...

Ο εχθρός κάποτε ήταν τα διπλανά έθνη. Οι πόλεμοι εναντίον τους διεξάγονταν σε μεγάλες πεδιάδες, υψίπεδα και κάμπους καθώς και στις ανοιχτές θάλασσες. Στη συνέχεια εχθρός έγιναν οι τρομοκρατικές οργανώσεις. Οι πόλεμοι εναντίον τους έγιναν πιο στοχευμένοι, με μικρότερο εύρος και με σκηνικό κυρίως το αστικό πεδίο. Η Καμπούλ, η Βαγδάτη, το Τελ Αβίβ, μερικές από τις στρατιωτικοποιημένες πόλεις όπου οι δυνάμεις καταστολής πολεμούν έναν εχθρό χωρίς πρόσωπο.

Και όσο οι πόλεις μεγαλώνουν (ήδη ο συνολικός πληθυσμός των πόλεων για πρώτη φορά υπερβαίνει τον συνολικό πληθυσμό της υπαίθρου) τόσο το πρόσωπο του εχθρού θα γίνεται πιο ασαφές. Και είναι αυτή η ασάφεια του εχθρού εντός των πόλεων που κάνει ολόκληρο τον πληθυσμό τους ύποπτο και εν δυνάμει εχθρό. Ο πληθυσμός στις πόλεις του Ιράκ, της Παλαιστίνης και της Συρίας βάλλεται αδιάκριτα στο κυνήγι των απρόσωπων ανταρτών ή τρομοκρατών (ανάλογα ποια ρητορική ακολουθεί κανείς). Και σταδιακά στις πόλεις αυτές, ο εχθρός έπαυσε να είναι εκείνο το κομμάτι του πληθυσμού που εξεγέρθηκε και έγινε ολόκληρος ο πληθυσμός. Ο οποίος βέβαια χρειάζεται να ηττηθεί.

Το επίκεντρο της νέας μορφής πολεμικών συρράξεων έχει μετακινηθεί στο κέντρο των πόλεων, στους δρόμους και τις πλατείες αυτών, στους ουρανοξύστες, στα τεράστια μπλοκ διαμερισμάτων, στις φαβέλες, στις παραγκουπόλεις, στα γκέτο, στις βιομηχανικές περιοχές, στις σήραγγες των μετρό, κάτω από τις γέφυρες, στις λαϊκές αγορές και τα σούπερ μάρκετ, σε κάθε μορφή αστικής μητροπολιτικής γεωγραφίας. Ένας πόλεμος που δεν κηρύσσεται, που δεν ολοκληρώνεται, που μπορεί να διαρκεί στο διηνεκές.

Στη Βραζιλία, με αφορμή τη διοργάνωση του Μουντιάλ καταδεικνύεται χαρακτηριστικά τι σημαίνει ο εχθρός να είναι ολόκληρος ο πληθυσμός των πόλεων. Οι παγκοσμιοποιημένες ελίτ, είτε αυτές εκφράζονται από διεθνοποιημένα κεφάλαια και κερδοσκοπικούς οργανισμούς (εταιρίες και τράπεζες) είτε από φαινομενικά αθώους ή δημοφιλείς υπερεθνικούς οργανισμούς (πχ FIFA) πλέον χτυπούν τους κατοίκους των βραζιλιάνικων πόλεων ευθέως. Τους εκτοπίζουν, παίρνουν βίαια τη γη και τα σπίτια τους, μολύνουν το περιβάλλον τους, καταλαμβάνουν τις πλουτοπαραγωγικές τους πηγές, καταστρέφουν τις δουλειές τους ή μεταχειρίζονται το εργατικό δυναμικό ως σκλάβους, σε μια νέα, εξελιγμένη μορφή αποικιοκρατίας, σε μια προχωρημένη μορφή ιμπεριαλισμού του εικοστού πρώτου αιώνα.

Ο οργασμός του τίποτα...

Ουδεν Σχολιον...

     Τί έγινε ρε παιδιά;

     Τί μπάχαλο είναι αυτό;
     Τί γενικό ξεχαρβάλωμα;
     Υπάρχει κράτος;  Δουλεύει τίποτα;
     Τίποτα εποικοδομητικό εννοούμε.

     Όχι σαν την διυπουργική απόφαση για την νομιμοποίηση του ''The Mall'', παρακάμπτωντας έτσι την απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας,
     ..ούτε σαν την απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης, που έδωσε δικαίωμα μετάδοσης ψηφιακού σήματος σε όλη την Ελλάδα, χωρίς μάλιστα διαγωνισμό, στο ΑΡΤ (πρώην ΤΗΛΕΑΣΤΥ) του Καρατζαφύρερ! (μπας και τον καλοπιάσουμε και ξαναγυρίσει στο μαντρί!).
     Αυτά τα σκανδαλώδη δουλεύουν συνέχεια και δουλεύουν πολύ καλά! Δεν εννοούμε αυτά!

     Ούτε  τα άλλα που αφορούν την περικοπή των επικουρικών συντάξεων από τον επόμενιο μήνα,
     ..την αλλαγή-σφαγή στο φορολογικό σύστημα των ελευθέρων επαγγελματιών,
     ..ή την αλλαγή προς το ευκολότερο των κατασχέσεων μισθών και ακινήτων για χρέη προς το δημόσιο!
     Κι αυτά δουλεύουν εντατικά. Ούτε αυτά εννοούμε.

     Ούτε εννοούμε το ξύλο από τα ΜΑΤ στις απολυμένες καθαρίστριες που ο οιονεί πρωθυπουργός και γενικός Γ@μάω επί των οικονομικών αρνείται να επαναπροσλάβει, βάζοντας τον εαυτό του πάνω από την Δικαιοσύνη!
     Ούτε καν εννοούμε το γελοίο μελόδραμα με το ''πρωτογενές πλεόνασμα'' που ακόμα δεν μπορούν να μοιράσουν!!! Τόσο άχρηστοι! Τόσο επικίνδυνοι! Τόσο μοιραίοι!

Η καριόλα η καθαρίστρια...

Λουτέσιος Ρεμπεsqué...

.Αν σε χτυπήσω στα πλευρά θα στα τσακίσω.

Τα θέλεις άλλωστε τα πλευρά σου; Τα χρειάζεσαι;

Τα γόνατα ναι, να το καταλάβω. Σε στηρίζουν για να κάνεις αυτό που πρέπει, αυτό που γεννήθηκες να κάνεις.
Πάτωμα στο πάτωμα μέχρι να πεθάνεις καριόλα. Γονατισμένη. Θα γυαλίσεις το γραφείο του υπουργού, τον προθάλαμο του γραφείου του υπουργού, τον διάδρομο που οδηγεί στον προθάλαμο του γραφείου του υπουργού, το χολ πριν από τον διάδρομο που οδηγεί στον προθάλαμο του γραφείου του υπουργού, το ασανσέρ, το λόμπι, τις σκάλες στο ισόγειο, τις σκάλες απέξω από την κεντρική είσοδο, το πεζοδρόμιο, τον δρόμο, τον επόμενο δρόμο δεξιά στη γωνία, τη λεωφόρο μετά, την ανισόπεδη γέφυρα, τον δρόμο μετά από αυτήν, το στενάκι πριν το νεκροταφείο, την είσοδο του νεκροταφείου, το μονοπάτι μέχρι τον τάφο σου, τον ίδιο τον τάφο σου, μέχρι και τον χωμάτινο πάτο του τάφου σου, πριν θαφτείς εκεί για πάντα, ξεχασμένη και πειθήνια.

Πώς σου φεύγει λοιπόν η υστερία της διαδήλωσης καριόλα;

Πώς την ξεριζώνουνε από μέσα σου αυτή την εμμονή; Δεν είσαι άντρας, δεν είσαι, το καταλαβαίνεις; Ο άντρας είμαι εγώ. Παράτα το, ξεκόλλα, μάθε να ζεις με αυτό, με εκνευρίζεις. Με εξοργίζεις. Δεν θα απαιτείς, σου αξίζει αυτό που έχεις.

“Προεδρευομένη Δημοκρατία”...

analytic therapy...

Τελικά δεν μπορείς να μην συνδέεις κοινωνικά φαινόμενα με τις εκφάνσεις του ψυχισμού.
Η πραγματικότητα σε κάποιες περιόδους δεν σ αφήνει να μην ασχοληθείς με το κοινωνικό και είναι σαν να σε αναγκάζει να το αναγάγεις στο ψυχικό.

Μετά το πέρας των αποτελεσμάτων των δημοτικών εκλογών αλλά και των ευρωεκλογών βρεθήκαμε μπροστά σε μια άνοδο της Χ.Α. που μέσα μας μπορεί κ να μην την περιμέναμε. Τα media, βούτυρο στο ψωμί τους ώστε να γεμίσουν τα δελτία τους ώστε να αρχίσουμε άλλον έναν γύρο ανούσιων κατά μένα αναλύσεων για το τις πταίει επιτέλους κι αυτό το μόρφωμα αντί να πάρει τον κατήφορο ενίσχυσε τα ποσοστά του..
Στα δύσκολα ερωτήματα καμιά φορά η απάντηση είναι μπροστά μας αρκεί να γυρίσουμε και να την κοιτάξουμε.

Φτωχοί μπάτσοι δέρνουν φτωχές καθαρίστριες...

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...

Έβλεπα τα όργανα της τάξεως να δέρνουν, να πατάνε, να σέρνουν τις καθαρίστριες που διαδήλωναν έξω από το υπουργείο Οικονομικών και η αγωνία μου είχε φτάσει στο κατακόρυφο. Θα το πάρουν άραγε τα όργανα το κοινωνικό μέρισμα του πλεονάσματος, ανήκουν στους 70.000 ένστολους δικαιούχους ή θα χάσουν το πεντακοσάρικο επειδή είναι υψηλόμισθοι; Μπα, χαμηλόμισθα μπατσάκια των 700 ευρώ είναι οι σιδηρόφρακτοι,
τρεις κι εξήντα παίρνουνε και τον κόσμο δέρνουνε. Τρεις κι εξήντα έπαιρναν προ Μνημονίου, μετά τους έριξαν στα δύο κι εξήντα, εκείνοι όμως συνέχισαν να δέρνουν με το ίδιο πάθος. Δεν δέρνουμε για τα λεφτά εμείς, αδερφέ, δέρνουμε για την πατρίδα. Το πεντακοσάρικο πάντως θα το πάρουμε, μη μας πούνε και κορόιδα.
Πρώτοι και καλύτεροι πρέπει να πάρουν το μέρισμα οι σιδηρόφρακτοι. Χωρίς αυτούς δεν θα υπήρχες πρωτογενές πλεόνασμα, δεν θα υπήρχε καν η κυβέρνηση που μοιράζει το πρωτογενές πλεόνασμα. Αυτοί μας δείρανε όταν ήταν να ψηφιστεί το πρώτο Μνημόνιο, αυτοί μας έριξαν χημικά όταν ήταν να ψηφιστεί το Μεσοπρόθεσμο, αυτοί μας ποδοπάτησαν όταν κατεβήκαμε 250.000 λαός στην πλατεία Συντάγματος. Αυτοί ψέκασαν στο πρόσωπο τον Μίκη και τον Γλέζο, αυτοί πέρασαν με τις μηχανές τους πάνω από διαδηλώτριες, αυτοί μας συνέλαβαν προληπτικά, για να μην φτάσουμε ποτέ στη διαδήλωση. Εντολές παίρνανε θα μου πείτε, πότε από τον Παπουτσή, πότε από τον Χρυσοχοΐδη, πότε από τον Δένδια. Εντολές παίρνανε, αλλά τις εκτελούσαν με χαρά μεγάλη και ζήλο υπερβάλλοντα.
Ποιος Σαμαράς, ποιος Βενιζέλος, ποιος Στουρνάρας. Χωρίς τα σιδερόφρακτα μπατσάκια δεν θα είχαμε φτάσει ποτέ στο success, δεν θα ήμασταν στο τσακ να βγούμε στις αγορές. Πρώτοι - πρώτοι να το πάρουν το επίδομα οι σιδερόφρακτοι κι εκείνοι που έδειραν τις καθαρίστριες, να πάρουν επίδομα διπλό και τρίδιπλο. Όταν δέρνεις απολυμένες γυναίκες, τα έξοδά σου αυξάνονται αλματωδώς. Χρειάζεσαι μαύρες κουρτίνες για να σκεπάσεις τους καθρέφτες και να μη βλέπεις τη φάτσα σου, χρειάζεσαι αντιεμετικά μην τυχόν γλιστρήσει η κουρτίνα και δεις ξαφνικά τη φάτσα σου, χρειάζεσαι δέκα μπουκάλια ουίσκι για να αντέξεις τον εαυτό σου, ένα φτωχό μπάτσο που δέρνει φτωχές γυναίκες.

Βία, το τελευταίο καταφύγιο της εξουσίας...

Του Νικόλα Μιτζάλη*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Η ένταση της κρατικής βίας ως προς διαμαρτυρόμενες συλλογικότητες και ατομικότητες δεν προκαλεί μονάχα ανησυχητικούς συνειρμούς και πονηρούς συσχετισμούς με τις επικείμενες εκλογές και το προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ,
αλλά εγείρει και έντονο προβληματισμό ως προς τη χρήση της, η οποία τη μετατρέπει σε μοναδικό και μόνο μέσο για τον «θρίαμβο των δικών της ιδεών» (βλ. Νορμπέρτο Μπόμπιο).
Η κυβέρνηση, έχοντας απολέσει την εξουσία «ex-contractu», δηλαδή την εξουσία που η κοινωνία παραχωρεί συναινετικά στα πλαίσια του κοινωνικού συμβολαίου που επικυρώνεται από τη δημοκρατική διαδικασία, προσπαθεί να επιβάλει την εξουσία τού «αιωνίου χθες», δηλαδή την έξη για υπακοή ως δεύτερη φύση στον πολίτη, σύμφωνα και με τον Μαξ Βέμπερ.
Η απώλεια οφείλεται στην αδυναμία ή αδιαφορία «ακοής» των φωνών της κοινωνίας που στενάζει, ενώ η τυφλή υπακοή που επιζητείται από τους πολίτες φαίνεται να επικυρώνει τη θεώρηση του Λουί Αλτουσέρ για το κράτος ως μια «μηχανή» καταπίεσης(1) που επιτρέπει στις κυρίαρχες τάξεις να εξασφαλίσουν την κυριαρχία τους επί των λοιπών, εργατικών και μη.

«Για ένα κομμάτι ψωμί»...

Μαριαννα Τζιαντζη...

Είναι μεγάλη αμαρτία το να σκοτώνεις ένα πουλί την ώρα που πίνει νερό, λέει μια τουρκική παροιμία. Ακόμα πιο μεγάλη αμαρτία είναι το να στέλνεις στο θάνατο ένα παιδί ενώ πηγαίνει να πάρει ψωμί για την οικογένειά του, όπως συνέβη με τον 14χρονο Μπερκίν Ελβάν πέρυσι το καλοκαίρι στην Κωνσταντινούπολη.*

Παμπάλαιοι μύθοι, βαθιά χαραγμένοι στο συλλογικό μας υποσυνείδητο, ζωντανεύουν και σμίγουν με τη σύγχρονη υψηλής τεχνολογίας καταστολή.

Από τον άρτο που πολλαπλασίασε ο Χριστός, από το κλεμμένο καρβέλι στους Άθλιους (που ο Γιάννης Αγιάννης το πλήρωσε με 19 χρόνια στα κάτεργα), μέχρι τις φραντζόλες-λάβαρα στις διαδηλώσεις της Αραβικής Άνοιξης, το ψωμί έχει γίνει συνώνυμο της ζωής και της ελευθερίας.
Και τώρα, στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης, το ψωμί του Μπερκίν έγινε και πάλι σύμβολο του αγώνα για ελευθερία, της δημοκρατίας και της αδικοχαμένης νιότης. Φραντζόλες στα χέρια του πλήθους που παρακολούθησε την κηδεία, ψωμί στο πεζοδρόμιο, πάνω σε ένα απλωμένο χαρτομάντιλο, μαζί με κόκκινα γαρίφαλα και τη φωτογραφία ενός γελαστού μελαχρινού παιδιού.

Ασφάλεια δικαιωμάτων ή ασφάλεια του καθεστώτος;

Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων....
Στη «λογική» της εξουσίας του νεοφιλελευθερισμού, η ασφάλεια των κοινωνικών δικαιωμάτων αντικαθίσταται από την «προστασία του πολίτη»: ενός υπερταξικού πολίτη που υποχρεώνεται να εκχωρήσει κοινωνικά δικαιώματα με αντάλλαγμα την προφύλαξή του από τον υποτιθέμενο κίνδυνο που εκπροσωπούν μειοψηφίες και «ασύμμετρες απειλές».
Στα χρόνια της κρίσης, η «λογική» αυτή εξωθείται στα όριά της.
Ο λόγος περί προστασίας του πολίτη γίνεται σήμερα το τελευταίο εναπομείναν πρόσχημα για την υπεράσπιση του κύρους του κράτους. Οχι πια του κράτους-εγγυητή της κοινωνικής ειρήνης, του «κράτους δικαίου» και του «κράτους-Πρόνοια». Aλλά ενός «εμπόλεμου» κράτους, που για να εκμηδενίσει κοινωνικά δικαιώματα, καταφεύγει διαρκώς στις διαδικασίες της «νόμιμης βίας», αντιμετωπίζοντας πλειοψηφικά τμήματα της κοινωνίας όπως μέχρι πρότινος τις κάθε λογής μειοψηφίες. Στην Ελλάδα του Μνημονίου, μιλάμε πια για τη λειτουργία μιας διπλής νομιμότητας: το σκέλος του Συντάγματος που αναφέρεται στην κοινωνική προστασία και τον συνδικαλισμό μένει στα χαρτιά, ενώ παράλληλα προχωρά μια νομοθεσία που το παρακάμπτει και το καταργεί στην πράξη: μια παρασυνταγματική νομοθεσία.
Ηδη πριν από την κρίση, στα χρόνια του 4%, ο ΣΥΡΙΖΑ είχε κάθε λόγο να υπερασπίζεται τα δικαιώματα ατόμων και μειοψηφικών ομάδων, ενίοτε αντιδημοφιλών, όταν οι μηχανισμοί καταστολής δοκίμαζαν σε βάρος τους «τεχνικές» επιβολής που προφανώς θα διαχέονταν – όπως και συνέβη. Υπερασπιστήκαμε τα δικαιώματα αυτά έμπρακτα, συγκεκριμένα και όχι στα λόγια, αψηφώντας το «πολιτικό κόστος». Και το κάναμε αναγνωρίζοντας ότι η άσκηση βίας πάνω στα σώματα, η επέκταση της επιτήρησης και η νομική «κωδικοποίηση» της στέρησης ελευθεριών (με εμβληματικούς, εδώ, τους περίφημους τρομονόμους, εγχώριους και ευρωπαϊκούς) είναι διαδικασίες κάθε άλλο παρά «έκτακτες» ή κοινωνικά ουδέτερες. Το κάναμε ξέροντας από τον Νίκο Πουλαντζά ότι στα χρόνια του αυταρχικού κρατισμού η δημοκρατία συμβιώνει με μορφές εξουσίες κληρονομημένες από τα «έκτακτα», αντιδημοκρατικά καθεστώτα του παρελθόντος. Η συμβίωση αυτή σήμερα γίνεται ανυπόφορη.

Μην κλαίτε ρε....

Της Ετζέ Τεμέλκουραν, απο το Sokaki...

Πρώτη φορά καταλαβαίνω αυτούς τους σκληροτράχηλους ανθρώπους, τις γυναίκες, τους άνδρες αυτούς. Τις απεργίες πείνας, στις «παράνομες» γειτονιές, στα σπίτια-γιάφκες, την όψη του αιματοβαμμένου πουκάμισου, της φλέβας των ημερών που ξεπροβάλει. Καταλαβαίνω αυτούς τους ανθρώπους.  Καταλαβαίνω για πρώτη φορά αυτούς που λένε «μην κλαίτε, να μη μας δουν οι άλλοι». Καταλαβαίνω πια γιατί ο άνθρωπος εχθρεύεται τα δάκρυά του. Καταλαβαίνω γιατί θέλεις να εξαφανίσεις την πιο ανθρώπινη και ευαίσθητη πλευρά  σου. Βάλανε τον Μπερκίν σε ένα μικρό φέρετρο και τον στέλνουν μακριά…

 

Θέλω να φωνάξω σε όλη τη χώρα «Μην κλαίτε ρε! Κόψτε το! Θα λογοδοτήσουν!» Στεγνώνουν την καρδιά, τα μάτια , τα λόγια μας από τις βρισιές αυτοί οι ξετσίπωτοι. Εμείς γιατί να κλάψουμε; Φωνάξτε ρε! Φωνάξτε! Υπάρχετε και εσείς! Φωνάξτε να το ακούσουν! Υπάρχουμε κι εμείς!

Τα δύο μέτρα της βίας...

The Press Prοject...

 

Ο δολοφόνος του 15χρονου Καλτεζά όχι μόνο δεν καταδικάστηκε, αλλά βραβεύτηκε κιόλας. Μια ξεχασμένη, αλλά αποκαλυπτική ιστορία

Όλοι αυτοί που τάχα «καταδικάζουν τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται» εξαιρούν πάντα τη βία που προέρχεται από τη δική τους πλευρά. Τη βία της εξουσίας. Οι δολοφόνοι αυτής της πλευράς, όχι μόνο δεν καταδικάζονται, αλλά ενίοτε παρασημοφορούνται και βραβεύονται. Όσο για τα θύματα, είναι ξεχασμένα στη λήθη.
Γιατί, πόσες φορές ακούσαμε τη Ντόρα Μπακογιάννη στα ΜΜΕ να μνημονεύει τον Αξαρλιάν και πόσες (καμία) τον Μιχάλη Καλτεζά;

Διαβαστε τη συνεχεια στο The Press Prοject...

Ώστε δεν καταδικάζουμε τη βία…

απο το AlterThess...

Όπως έκανε γνωστό το alterthess σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο ο δήμαρχος Αριστοτέλη, Χρήστος Πάχτας, μιλώντας τη Δευτέρα στο δημοτικό συμβούλιο υποστήριξε πως αν στις 25 Μαΐου η περιοχή αποκτήσει δήμαρχο που είναι κατά της… επένδυσης της «Ελληνικός Χρυσός» τότε οι εργαζόμενοι της εταιρίας είναι πιθανό να κάψουν ένα χωριό και να υπάρξουν αθώα θύματα. Το εντυπωσιακό αυτής της ιστορίας δεν είναι αυτά που είπε ο Πάχτας, σε γενικές γραμμές τέτοιος τύπος είναι, αλλά το πώς αντιμετώπισαν αυτά που είπε ο Πάχτας οι υποστηριχτές αυτής της… επένδυσης, που εντελώς τυχαία είναι και οι υποστηριχτές αυτής της ελεεινής κυβέρνησης της νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς. Στην παρέα της μούγκας, φυσικά, έδωσαν το «παρών» όλα τα μεγάλα και χρεοκοπημένα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης που όχι μόνο δεν ζήτησαν την παρέμβαση του εισαγγελέα, αλλά κυριολεκτικά έπνιξαν το θέμα. Προφανώς οι εχθροί των πολλών καλών ανθρώπων κάνουν πόλεμο στους πολλούς καλούς ανθρώπους και προφανώς όταν λένε «καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται» δεν το εννοούν.

Αλλά το θέμα μας είναι πιο βαθύ. Ο Πάχτας, με αυτά που είπε για το κάψιμο του χωριού και τους νεκρούς, δεν βάρεσε στα ξεκούδουνα. Πριν από αυτόν, τον άθλιο, πολλοί άλλοι, άθλιοι, είπαν και έγραψαν ότι η χώρα κινδυνεύει να πέσει στο χάος και στη βία αν από τις κάλπες που θα στηθούν για τις επόμενες εθνικές εκλογές βγει το… λάθος αποτέλεσμα, αν δηλαδή πέσει αυτή η ελεεινή κυβέρνηση της νεοφιλελεύθερης ακροδεξιάς. Χάος και βία από ποιον; Στην περίπτωση της Χαλκιδικής ο Πάχτας μίλησε συγκεκριμένα για τους εργαζόμενους της «Ελληνικός Χρυσός», στη γενική περίπτωση όμως ποιοι; Ο Χρυσοχοϊδης, στο παρελθόν, έχει μιλήσει  για τις «συμμορίες με τα καλάσνικοφ», οι σύμβουλοι του Σαμαρά δείχνουν προς την πλευρά των νεοναζί και όλοι μαζί κλείνουν το μάτι στο παρακράτος και εμφανώς εναποθέτουν εκεί τις ελπίδες τους για μία γρήγορη πτώση της κυβέρνησης της Αριστεράς που έρχεται. Οπότε, ψυχή βαθιά.

Οι Εκκλησιάζουσες της Χαλκιδικής...

Στη Χώρα της Λήθης...

Σήμερα, στο Χοντρό Δέντρο Χαλκιδικής, οι ατρόμητες γυναίκες που πρωτοστατούν στον αγώνα κατά της καταστροφικής εξόρυξης χρυσού έκαναν καθιστική διαμαρτυρία, για να εμποδίσουν τη διάνοιξη δασικών δρόμων από την εταιρεία Ελληνικός Χρυσός -τουτέστιν, την ολοκληρωτική καταστροφή του αρχέγονου δάσους.

Τα ΜΑΤ τις "περιποιήθηκαν" δεόντως:

Μπρρ!

του Λεανδρου Πολενακη, απο την Αυγη...

Μακριά, σε μια άλλη χώρα, έγιναν όλα όσα θα σας πω. Μου τα διηγήθηκε ο παλιός μου φίλος από τη Νότια Αμερική, Πέδρο Αλδεβαράν.

Νεαρός ακόμη τότε, φοιτητής έβγαινε από το Εθνικό Θέατρο της πατρίδας του, όπου είχε παρακολουθήσει μια παράσταση. Ήταν έναν μόλις χρόνο μετά την πτώση της φρικτής δικτατορίας. Ανέβαινε τον δρόμο προς την κεντρική πλατεία για να πάρει το μετρό, να γυρίσει σπίτι του, όταν τους είδε. Είχαν περίπου την ηλικία του, ήταν κοντοκουρεμένοι, φορούσαν ομοιόμορφα σταχτόχρωμα γυαλιστερά κοστούμια που έμοιαζαν φτιαγμένα από φτηνή φόδρα, ίσως υπόλοιπο μιας αποθήκης αμερικανικού στρατιωτικού ρουχισμού. Το βλέμμα τους ήταν απλανές και στέκονταν παραταγμένοι, ακίνητοι, σε απόσταση πέντε μέτρων ο ένας από τον άλλον, στις δύο πλευρές του δρόμου. Κάποια στιγμή, σαν να τους είχε δοθεί ένα σύνθημα, ξεκίνησαν όλοι μαζί, χωρίς αιτία, να βρίζουν και να προκαλούν τον κόσμο που έβγαινε από το θέατρο και κατευθυνόταν στην πλατεία, με ακατανόμαστες εκφράσεις, όπως: «έλα π... να σε γ...» ή «θα σου ξεσκίσω τη γυναίκα ρε μ...» και άλλα παρόμοια.

Κάποιοι περαστικοί επιχείρησαν να διαμαρτυρηθούν. Οι πιο πάνω, τότε, βγάζοντας και επιδεικνύοντας αστυνομικές ταυτότητες, αρχίσανε να συλλαμβάνουν για «αντίσταση» και να «τσουβαλιάζουν» σε αυτοκίνητα με συμβατικές πινακίδες όλους τους διαμαρτυρόμενους! Ο κόσμος είχε μείνει άναυδος, ενώ το απίστευτο επεισόδιο δεν πέρασε διόλου στις ειδήσεις και στον Τύπο. Επαναλαμβάνω, προς άρση κάθε παρεξήγησης, ότι όλα αυτά έγιναν μακριά από εμάς, σε μια άλλη, εξωτική χώρα...

Άντε και πρωταθλητές...

Τα κουρελια τραγουδαμε ... ακομα...

 

Αποκαλυπτική ήταν η έκθεση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σχετικά με τις καταγεγραμμένες παραβιάσεις στις χώρες μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης . 

Πρώτη θέση στη μαύρη λίστα κατέχει η Ρωσία και δεύτερη η Τουρκία . Γεγονός που οφείλεται , για τους μεν πρώτους , στις κομμουνιστικές καταβολές τους αφού , αν και πέρασαν πολλά χρόνια από την κατάρρευση του κομμουνισμού , οι Ρώσοι έχουν ακόμα βαθιά ριζωμένο στο γονίδιο τους την τάση να καταπατάνε τα ανθρώπινα δικαιώματα . Οπότε θα πρέπει να έχουμε το νου μας να μην πάρει την εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ γιατί τότε οι κομμουνιστές θα καταπατήσουν όποιο ανθρώπινο δικαίωμα βρουν μπροστά τους . Μεσαίωνας θα γίνουμε .

Για τους Τούρκους δεν χρειάζεται να πούμε και πολλά . Μουσουλμάνοι και βάρβαροι που δεν σταματάνε να παραβιάζουν τα εναέρια σύνορα μας . Στα ανθρώπινα δικαιώματα θα κολλήσουν;

Η δημοσιογραφία της αθλιότητας και η αθλιότητα της «δημοσιογραφίας»...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ*, απο την Ελευθεροτυπια...

Μετά την εκπομπή για τη βία στην «Ανατροπή» με κάλεσαν να μιλήσω για το θέμα πολλές φορές. Η ουσία της τοποθέτησής μου ήταν ανάλογη με όσα ανέπτυξα εκεί, ότι δηλαδή η κοινωνία έχει δικαίωμα να αντιστέκεται και ότι πρέπει να είμαστε εννοιολογικά αυστηροί και να μη χρησιμοποιούμε τον ίδιο όρο για ανόμοια πράγματα, όπως οι χρυσαυγίτικες δολοφονίες, ένα γιαούρτωμα ή μία μαχητική διαδήλωση, η οποία δεν αποτελεί βία, αλλά συνταγματικό δικαίωμα.

Την τελευταία φορά (20/11), καλεσμένος στο βιβλιοπωλείο «Free Thinking Zone» χρησιμοποίησα και ένα απόσπασμα του φιλελεύθερου στοχαστή J.S. Mill (από το «The French law against the Press») για να στηρίξω το επιχείρημα ότι η βία είναι πάντα κάτι κακό, μερικές φορές όμως είναι αδύνατο να την αποφύγουμε, όπως συμβαίνει και στις περιπτώσεις της ατομικής νόμιμης άμυνας, προκειμένου να αποτρέψουμε ένα μεγαλύτερο κακό, όπως την τυραννία ενός αυταρχικού καθεστώτος.
Διάφορα συστημικά ΜΜΕ, σαν να συντονίζονται από ένα αόρατο αρχισυντάκτη, αντέδρασαν στα αυτονόητα αυτά, διαστρεβλώνοντας τις θέσεις μου και παρουσιάζοντάς με ως αχαλίνωτο οπαδό της βίας.
Η κυρία Καρολίνα Παπακώστα, π.χ., στα «Νέα» (21/11) έγραψε ότι είπα, τάχα, στους συνομιλητές μου, σε εισαγωγικά, άρα verbatim: «Αυτό που ενώνει εσάς τους τρεις και σας χωρίζει από εμένα είναι ότι εσείς είστε υπέρ της εξουσίας. Οταν έχουμε άδικο καθεστώς η αντίσταση πρέπει να παίρνει βίαιη μορφή». Το πρώτο πράγματι το είπα και, κατά τη γνώμη μου, είναι αλήθεια. (Ενας τους, π.χ., έχει δημοσιεύσει άρθρο με τίτλο «Ζήτω το Μνημόνιο!»). Οχι όμως και τη δεύτερη φράση, που με την αδιάστικτη γενικότητά της φέρει και το βασικό φορτίο της σπίλωσης. Εμφανίζομαι, με άλλα λόγια, να υποστηρίζω τον παραλογισμό ότι μπροστά στην αδικία, ακόμη και αν υπάρχουν άλλοι τρόποι να τη διορθώσουμε, πρέπει να παθαίνουμε αμόκ και να πηγαίνουμε για αίμα...

Η βία, η νομιμότητα,η υποκρισία και ο Locke...

Θάνος Αγγελόπουλος, exit news...

«Καταδικάζω τη βία από όπου και εάν προέρχεται» 
Καλώς,καταδικάζεις τη βία από όπου και εάν προέρχεται…πριν όμως καταδικάσεις τη βία από όπου και εάν προέρχεται δεν πρέπει να ορίσεις τι είναι βία; Πρέπει. Και ένας εύκολος τρόπος να ανατρέξουμε σε ορισμούς είναι μέσω των εγκυκλοπαιδιών και των λεξικών.   Βία σύμφωνα με το λεξικό/εγκυκλοπαίδεια (http://www.livepedia.gr/index.php/Βία ) είναι ο εξαναγκασμός ενός ατόμου από άλλο άτομο με ενέργεια εναντίον του σώματός του (σωματική βία) ή με απειλή ενέργειας (ψυχολογική βία) ώστε να κάνει κάτι που δεν θα έκανε ή να μην κάνει κάτι που θα το έκανε.
Άρα όποιος άνθρωπος έχει ως θέση του το «καταδικάζω τη βία από όπου και εάν προέρχεται» θα πρέπει να καταδικάσει τις πολιτικές απόψεις και πρακτικές που εξαναγκάζουν ανθρώπους σε φτώχεια παρά την θέλησή τους, θα έπρεπε να καταδικάσει επίσης τα ΜΜΕ/κυβερνητικούς που ασκούν ψυχολογική βία ,μέσω κατασκευασμένων και ψευδών ειδήσεων, σε μια κοινωνία και την χειραγωγούν με ψέματα. Αποτέλεσμα της χειραγώγησης αυτής, μέσα από τα ψεύδη, είναι να την την οδηγούν στο να κάνει πράγματα που δεν θα έκανε ή να μην κάνει πράγματα που ήθελε να κάνει.
Επίσης θα έπρεπε να καταδικάσει, αυτός που «καταδικάζει τη βία από όπου και εάν προέρχεται», κάθε μορφής εξουσία διότι η εξουσία για να εδραιωθεί και να αναπαραχθεί εξαναγκάζει ανθρώπους στο να υποταχθούν σε αυτή είτε δια της βίας είτε μηχανισμών ψυχικής βίας.  Θα έπρεπε ακόμη να σταθεί απέναντι σε κάθε μορφής εξαναγκασμό και εξουσιαστική σχέση για να έχει το ηθικό ανάστημα όντως να καταδικάσει τη βία από όπου και εάν προέρχεται.
Όσο όμως καταδικάζει τη βία από όπου και εάν προέρχεται χωρίς να καταδικάζει και ότι την γεννάει δεν κάνει κάτι παραπάνω από το να εξισώνει την άσκηση βίας του καταπιεστή, που θέλει να υποτάξει το υποκείμενο-δέκτη της βίας που ασκεί,με την άσκηση βίας του καταπιεζόμενου, που θέλει να παύσει να καταπιέζεται και αναγκάζεται να απαντήσει στη βία με βία για λόγους άμυνας.

Ορατότης μηδέν…

Του Παντελή Μπουκάλα, απο την Καθημερινη...
«Και κόκαλα τσακίζει». Αυτό μαθαίνουμε από μικροί για την πανίσχυρη και παμπόνηρη γλώσσα, που όλο πιστεύουμε ότι τη γραπώσαμε κι όλο ξεφεύγει αδέσποτη και σαρκαστική, να βγάζει... γλώσσα και να μας ειρωνεύεται για την υπεροψία μας. Ιδού άλλη μία επαλήθευση του λαϊκού λόγου: Παρουσιάζοντας τα αποτελέσματα της έρευνας για τη διάβρωση των Σωμάτων Ασφαλείας, ο επίσημος εκπρόσωπος της ΕΛ.ΑΣ. εισήγαγε μιαν οιονεί μετεωρολογική θεωρία.
Για να εξηγήσει (ή να δικαιολογήσει) το γιατί συνεχίζονται «τα μεμονωμένα περιστατικά» βίαιης δράσης από αστυνομικούς (μαζί με χρυσαυγίτες ή όχι), είπε τα εξής: «Μεμονωμένοι αστυνομικοί ενεργούν κατά τρόπο που είναι σε έντονη αντίθεση με τις τυπικές διατάξεις που διέπουν τα καθήκοντά τους. Η προηγούμενη παρατήρηση συνδέεται στενά με τη χαμηλή ορατότητα των διευθυντικών στελεχών (ανεπαρκής εποπτεία, ατελής έλεγχος), αφού οι αστυνομικοί που επιχειρούν απλώνονται στον χώρο και δεν υπόκεινται σε άμεση παρατήρηση. Αυτό δίνει τη δυνατότητα (!) για μη συμμόρφωση σε εντολές, κανόνες ή πειθαρχικές διαδικασίες». Δηλαδή, σε απλά ελληνικά, τα στελέχη, από εκεί που κάθονται, δεν βλέπουν καλά, δεν έχουν πλήρη εικόνα. Ετσι, λίγο έξω από τον ορίζοντά τους συμβαίνουν τα «μεμονωμένα». Που μένουν αδιερεύνητα ακόμα κι όταν καταγράφονται από κάμερες και προβάλλονται σε κανάλια και Διαδίκτυο, αφού τα στελέχη δεν τα παίρνουν είδηση.
Ο εκπρόσωπος της ΕΛ.ΑΣ. επέλεξε να παρακάμψει τα απλά ελληνικά.