Είμαστε για τα μπάζα...

the three mooges...

Σημαντικές αλλαγές στον τρόπο που ο Βυθός του Μπικίνι διαχειρίζεται τους αιγιαλούς και τις παραλίες της χώρας προβλέπονται στο σχετικό σχέδιο νόμου που προωθεί ο Μπομπ Σφουγγαράκης σε συνεργασία με τον Πάτρικ τον Αστερία.

Το σχέδιο νόμου θα τεθεί σε δημόσια διαβούλευση μέχρι τις 8 Μαΐου, έπειτα από εισήγηση του κυρίου Καβούρη που παραπονέθηκε ότι με τον ισχύοντα νόμο εμποδίζεται η ανάπτυξη, αφού δε μπορεί να στήσει την καντίνα του με τα καβουροπάτι δίπλα στο κύμα και να χεστεί στο τάλιρο.

Όπως προβλέπεται μεταξύ άλλων, αίρεται η απαγόρευση της παραχώρησης της αποκλειστικής χρήσης αιγιαλού και παραλίας, ώστε τα σκυλάδικα να επεκταθούν μέχρι τη θάλασσα και να κάνει η Πάολα εντυπωσιακή είσοδο στην πίστα με φουσκωτό.

Επιπλέον, επιτρέπεται το μπάζωμα θαλάσσιου χώρου για την εξυπηρέτηση επιχειρηματικής δραστηριότητας, οπότε οι τουρίστες θα βουτάνε από τα μπαλκόνια των ξενοδοχείων απευθείας στα βαθιά, ενώ δεν αποκλείεται να δημιουργηθούν κι υποθαλάσσια πάρκινγκ, αφού όσο να 'ναι είναι κάπως κουραστικό να παρκάρεις στου διαόλου τη μάνα και να περπατάς 2 χιλιόμετρα για να απολαύσεις παρθένες παραλίες. 

Όχι και τις παραλίες...

Τρέχοντα , και μη...

Είμαστε έθνος ναυτικών. Λαός ναυτικός. Από τις θάλασσες ξεκινήσαμε τ' άτιμο στοιχειό που λέει κι ο Καρκαβίτσας. Πριν χιλιάδες χρόνια. Η ναυμαχία της Σαλαμίνας είναι η πρώτη σύγκρουση μεταξύ των πολιτισμένων Ελλήνων και των βαρβάρων. Ξέραμε τις θάλασσες, γι αυτό νικήσαμε και επιβιώσαμε. Δεν οργώσαμε μόνο με άροτρα την γη μας. Ιδίως γεμίσαμε λείψανα και κουφάρια στο υγρό στοιχείο. Μα από εκεί ξεχυθήκαμε στον κόσμο. Από τα πέλαγα προς τις στεριές. Τα 3/4 του πλανήτη μας είναι θάλασσες και οι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που τις έκαναν σπίτια τους. 

 

Πόσοι από εμάς δεν έχουμε ή δεν είχαμε σχέση με κάποιο ναυτικό; Πόσοι από εμάς δεν αντικρίζουμε με τον ίδιο σεβασμό όχι μόνο τα ροζιασμένα χέρια του αγρότη αλλά και τα σκληρά χέρια του ψαρά; Αυτού που του βάθυνε τις κόγχες των ματιών της θάλασσας η υγρασία. Αυτού που σκλήρυνε το βλέμμα του από τ' αλάτι. 

 

Πόσοι από εμάς δεν έχουμε ως καταφύγια κάποιες παραλίες; Καταφύγια ηρεμίας, επαφής με την φύση, ανάτασης, δίπλα στο γαλάζιο; Πόσοι από εμάς δεν κοιμηθήκαμε σε παραλίες σε sleeping bags ή ακόμα και στην ψάθα ακούγοντας κασσέτες; Πόσοι από εμάς δεν ξοδέψαμε νύχτες με την παρέα σε μία παραλία ανάβοντας φωτιά, παίζοντας μουσική, τραγουδώντας δυνατά κάτω απ' το φεγγάρι με κιθάρες και ζωηρές ματιές; 

 

Η θάλασσα μας περιτριγυρίζει. Είμαστε η χώρα με την μεγαλύτερη ακτογραμμή. Με τα περισσότερα νησιά. Η θάλασσα είναι τα χνάρια μας. Το παρελθόν, το παρόν αλλά και το μέλλον, βαριά βιομηχανία μας, ο τουρισμός.