Είναι
γεγονός ότι χώρες φιλελληνικές και μη δεν υφίστανται. Κάθε χώρα
επιδιώκει να εξυπηρετήσει αποκλειστικά τα συμφέροντά της. Στην περίπτωση
που αυτά, όμως, τύχει να συμπίπτουν με τα συμφέροντα μιας τρίτης χώρας
-για παράδειγμα της δικής μας- τότε και μόνο τότε, ενδέχεται να δούμε
κάποιες κινήσεις ευνοϊκές για τη χώρα μας.
Στην περίπτωση της Γερμανίας ωστόσο, όσο και αν ψάξει κανείς, δύσκολα θα βρει την οποιαδήποτε ευεργεσία προς την Ελλάδα!
Κάτι τέτοιο συνέβη και το 1898, όταν έκανε την εμφάνισή της η γερμανική αυτοκρατορία ως μία νέα «προστάτιδα» δύναμη. Η Γερμανία
ήθελε να εδραιώσει την παρουσία της στο χώρο της Βαλκανικής και στη
Μέση Ανατολή και από άποψη γοήτρου και από αυτή της οικονομικής ωφέλειας
από τον έλεγχο των εμπορικών δρόμων της Ανατολής. Το μόνο έρεισμα που
είχαν με την Ελλάδα ήταν με τη βασιλική οικογένεια, όταν ο διάδοχος
Κωνσταντίνος παντρεύτηκε τη γερμανίδα πριγκίπισσα Σοφία,
αδελφή του Κάιζερ Γουλιέλμου. Κατά τα άλλα δεν μπορούσαν να «κάνουν
παιχνίδι» στη χώρα μας, γιατί ήταν χώρα δεμένη στο άρμα της Αγγλίας.
Όμως ήδη από το 1881 οι τράπεζες της Φρανκφούρτης και της Δρέσδης
συμμετείχαν στα μεγάλα σιδηροδρομικά δάνεια με ποσοστά που έφθαναν μέχρι
και το 30%, ενώ αργότερα (1908) η Deutsche Bank συνεργάστηκε με την Εθνική Τράπεζα για την ίδρυση από κοινού της Τράπεζας Ανατολής.