Το τέλος του παραμυθιού περί ανάπτυξης, της ελληνικής οικονομίας....

του Σταμάτη Στεφανάκου, environment.gr...

Ακούσαμε και διαβάσαμε προεκλογικά και μετεκλογικά υποσχέσεις επί υποσχέσεων για ανάπτυξη στην οικονομία.
Ακούσαμε και διαβάσαμε και διάφορα γλαφυρά για τα «προβλήματα» ανταγωνιστικότητας τα όποια έχουν προκληθεί, από το  «κακό» δημόσιο, την «κακή» εφαρμογή των μνημονίων, της  «κακές» πολιτικές του παρελθόντος.
Είδαμε να ενοχοποιούνται  οι «κακοί» συνδικαλιστές, και όσοι άνηκαν στο πραγματικό αντιμνημονιακό μπλοκ (ΑΝΕΛ, ΣΥΡΙΖΑ,ΚΚΕ,ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΕΠΑΜ, κλπ).  Εδικά δε η αριστερά , που σημειωτέον δεν κυβέρνησε ποτέ , να κατηγορείται ότι έχει την ευθύνη για όλα… Για όλα έφταιγε «κάποιος», άλλος πολιτικός του παρελθόντος, οι  «τεμπέληδες» έλληνες, οι «αντιπαραγωγικοί» εργαζόμενοι και άλλα πολλά και όμορφα, που με απλοχεριά τα ΜΜΕ μας έχουν σερβίρει και συνεχίζουν αδιάκοπα  να σερβίρουν.
Ζήσαμε απειλές του τύπου: «θα μας πετάξουν από το ευρώ», θα «χρεοκοπήσει η χώρα» και ακούσαμε κορωνίδες της μορφής περί πατριωτισμού και εθνικού καθήκοντος…
Βιώσαμε την καταστολή στο πετσί μας, και από πρώτο χέρι γνωρίσαμε την απόγνωση μέσω της αύξησης των αυτοκτονιών συμπολιτών μας  στην χώρα. Πέτυχαν να εφαρμόσουν στην πράξη τον κοινωνικό αυτοματισμό και η μια κοινωνική ομάδα να επιτίθεται στην άλλη. Κάθε έννοια αλληλεγγύης και ανθρωπισμού διαστρεβλώθηκε  και  κακοποιήθηκε οικτρά.
Η παιδεία υποβαθμίστηκε, η δημόσια υγεία εξαθλιώθηκε και οι κοινωνικές παροχές έχουν υποβαθμιστεί σε σημείο που έχει χαθεί κάθε έννοια ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το περιβάλλον και ο φυσικός πλούτος της χώρας ξεπουλιούνται αντί πινακίου φακής .
Μισθοί, συντάξεις και επιδόματα , έχουν μειωθεί  κάτω από το επίπεδο που ορίζει το φράγμα μεταξύ αξιοπρεπούς διαβίωσης και φτώχειας,  και  έχουν γίνει καπνός διεκδικήσεις δεκαετιών.
Και όλα αυτά γιατί;
Για να διαβάσουμε τα ακόλουθα στον τύπο:

1. Ανεργία στο 27% για το Νοέμβριου του 2012, με πρόβλεψη να φτάσει στο 30,1 % το 2013.
2. Μείωση του ΑΕΠ  και ύφεση στο 4,1%.
3. Φορολογία που στην ουσία  διαλύει την αγορά.
4. Στάση πληρωμών στην πράξη του δημοσίου προς τρίτους.
5. Εκτροχιασμός των δημοσιονομικών εσόδων με το καλημέρα του 2013.

Με δυο λόγια, μήπως θυμάστε κάτι υποσχέσεις και θεωρίες ότι το 2012 η χώρα θα βγει στις αγορές και θα έρθει η ανάπτυξη;
Μήπως θυμάστε επίσης το περίφημο: «δεν θα πάρουμε και άλλα μέτρα»;
Μήπως το άλλο: « θα διαπραγματευτούμε με τους δανειστές μας»;
Να μιλήσουμε για την αύξηση της πορνείας, του αλκοολισμού και της εξαθλίωσης;
Και θα μπορούσα ειλικρινά να γράψω πολλές γραμμές με κενού νοήματος υποσχέσεις και παραμύθια. Δεν νομίζω όμως ότι χρειάζεται.
Όταν διαβάζεις και ακούς ότι ο κατώτερος μισθός είναι υψηλός στην χώρα μας από ένα άνθρωπο (;) που έχει 6.000 € μηναίο εισόδημα…
Όταν η ίδια η Τρόικα μιλάει ήδη για καινούργια μέτρα…
Όταν διάρα τσακιστή δεν δίνουν για τους άνεργους νέους – και όχι μόνο…
¨Έχει κανείς ψευδαισθήσεις ότι δεν πάει παρακάτω;
Τι άλλο περιμένουμε να γίνει; Τι;
Και στο ερώτημα αν υπάρχει άλλος δρόμος, η απάντηση είναι μόνο μια: υπάρχει. Και ναι ούτε αλάθητος είναι , ούτε σίγουρος. Αλλά σίγουρα είναι ποιο ελπιδοφόρος από αυτόν που έχουμε πάρει έως τώρα.
Το μόνο που είναι βέβαιο, είναι ότι αν δεν μπει άμεσα ένα φρένο σε αυτή την κατρακύλα δεν θα υπάρχει Ελλάδα, και μάλιστα πολύ σύντομα.
Επομένως ας αρχίσουμε να συσπειρωνόμαστε , να οργανωνόμαστε και κυρίως ας αρχίσουμε να αντιστεκόμαστε, για να μην καταλήξουμε κυριολεκτικά ως πρόβατα στο χασάπη.
s.stefanakos@gmail.com

Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία…

Του Σταμάτη Στεφανάκου, απο το environment.gr...

Ο συγκεκριμένος στοίχος του Ανδρέα Κάλβου, δίνει την πληρέστερη απάντηση  τι μας χρειάζεται σήμερα.
Σήμερα που η ελευθερία μας, τίθεται σε αμφισβήτηση. Σήμερα που  η αξιοπρέπεια μας ως άνθρωποι ποδοπατείται. Σήμερα που τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα κοινωνικά κεκτημένα, τα αυτονόητα κάποια άλλη εποχή, θεωρούνται ενοχλητικές  «λεπτομέρειες», και βιάζονται ασυστόλως.

Θα βρείτε πολλά κείμενα, ιδεολογικά και μη, που θα σας λένε ότι ο ξεσηκωμός είναι λύση. Σας προτείνω να πάμε ένα βήμα πίσω. Στα βασικά , στην ουσία του πράματος.
Ξεσηκωμός; Ναι. Ανατροπή ; Ναι. Αντίσταση σε όλο αυτή την καταστροφή; Ναι.
Αλλά υπάρχει ένα αναθεματισμένο  «αλλά». Για να γίνουν πράξη και να μην μείνουν απλά θέλω, χρειάζεται πίστη και θυσίες. Πίστη σε ένα καλύτερο κοινό αύριο και θυσία του εγώ.
Αυτές οι δυο προϋποθέσεις δεν  είναι θεωρίες, είναι το θεμέλιο. Ειδάλλως να το πω ωμά, δεν πρόκειται να πάμε πουθενά.
Θέλει τόλμη να πιστέψεις σε κάτι μεγαλύτερο από  σένα, να γίνει υπέρτατη αξία το κοινό καλό και όχι το ατομικό συμφέρον . Να το νιώσεις να σε αγκαλιάζει και να σε απορροφάει. Θυσιάζεις το εγώ σου μπροστά στο μέγεθος της πίστης που απαιτείται.
Θέλει αρετή και αυτοθυσία να ξεχάσεις την «προσωπική» σου αλήθεια για το συλλογικό καλό.  Η εγκατάλειψη της αλαζονείας του «ξέρω» και της αποδοχής ότι το σύνολο  είναι πάνω από όλα, δεν είναι μια χριστιανική ή μια πολιτική θέση. Είναι βαθύς μετασχηματισμός της ανθρώπινης σου υπόσταση από ατομική σε συλλογική.
Καμία ιδεολογία , καμία φιλοσοφική θέση , καμία θρησκεία αν θέλετε δεν μπορεί να λειτουργήσει με αποκομμένες  ανθρώπινες προσωπικότητες και με βάση τον ατομικισμό.
Αυτό που έχουν πετύχει σήμερα,  με διάφορους επικοινωνιακούς τρόπους, με την απαξίωση των ηθικών και κοινωνικών αξιών, την αλλοτρίωση της παιδείας και την διάδοση του ωχαδερφισμού είναι αυτό ακριβώς: μας έχουν μετατρέψει από ολοκληρωμένες προσωπικότητες σε ατομικές  παρενθέσεις.
Με τακτική καρότου και μαστιγίου μια ολόκληρη κοινωνία αντί να δρα σαν σύνολο ανθρώπινων προσωπικοτήτων έχει μετατραπεί σε απομονωμένα άτομα.  Κάναμε εύκολο το παιχνίδι τους.
Στρέφουν το καθένα να δει το πρόβλημα του ως δικό του και μέσω της απομόνωσης που έχουν επιβάλλει και της διάλυσης των βασικών κοινωνικών δεσμών, γινόμαστε εύκολοι στην  διαχείριση   και προβλέψιμοι.
Με την καλλιέργεια δε ενός ψεύτικου μοντέλου ζωής βασισμένο στην κατανάλωση και την απληστία μας οδήγησαν να χαθούμε σε  μια επίπλαστη πραγματικότητα που  αντιπροσωπεύει μια επιφανειακή και πρακτικά εικονική ζωή, βασισμένη στην κατανάλωση. Στην πράξη;  Στην πράξη μας έχουν αποχαυνώσει περισσότερο από ότι να μας τάιζαν  κάθε μέρα με ένα κοκτέιλ χημικών.
Ο ατομικός ευδαιμονισμός έχει εξελιχτεί στην υπέρμετρη κοινωνική αξία.
Δεν αρκεί για να σπάσει το απόστημα αυτό, άρθρα, κείμενα, και θεωρίες. Θέλει να αλλάξουμε τρόπο ζωής. Ριζικά. Και να γίνει πρακτική ζωής.
Προσθέστε ότι έχουν διαστρεβλώσει πλήρως δε και έννοιες όπως η αλληλεγγύη, ο ανθρωπισμός , η πολιτική και η δικαιοσύνη.  Η αλληλεγγύη έχει γίνει ίσο με την ιδρυματοποιήση και την παθητικότητα, ο ανθρωπισμός έχει καταλήξει σε ατομικισμό, ο πολίτης ιδιώτης και η δικαιοσύνη φενάκη αφού η ισονομία έχει γίνει κενού νοήματος αξία.
Ανατροπή στον τρόπο σκέψης μας χρειάζεται. Και ξεκινάμε με το βασικό: το δικό μου πρόβλημα είναι και του διπλανού, και του διπλανού μου και δικό μου.
Τόλμη για να γίνει καθένας από εμάς αυτόβουλο όν, χωρίς ανάγκη καθοδηγητή υπακούοντας όμως στο γενικό καλό.
Αρετή που υποστηρίζει την προσφορά στην θέση της απληστίας.
Τελειώνοντας θα πω μια φράση από τους Τέσσερεις Σωματοφύλακες: ΕΝΑΣ για όλους, ΟΛΟΙ για ένα. Νομίζω τα λέει όλα.
s.stefanakos@gmail.com

Εχθρός προ των πυλών: Επενδύσεις στην γεωργία, το επόμενο «παιχνίδι» του μεγάλου κεφαλαίου...

Του Σταμάτη Στεφανάκου, environment.gr...

Αφορμή στάθηκε το άρθρο που δημοσιεύτηκε στο capital.gr, με τίτλο: «"Σπορά" δισ. από funds στις γεωργικές εκτάσεις του πλανήτη».
Στο άρθρο αυτό αναφέρεται η στροφή μεγάλων κεφαλαίων στην αγορά και χρήση αγροτικών εκτάσεων από ιδιωτικές εταιρίες, με στόχο την κερδοφορία που προκύπτει από την έλλειψη τροφίμων.

Κεφάλαια από ιδιωτικές εταιρίες, αμοιβαία και επενδυτικούς οργανισμούς, ακόμα και από ασφαλιστικούς - συνταξιοδοτικούς οργανισμούς, σε συνεργασία με τοπικές εταιρίες ή  και κυβερνήσεις με την μορφή του ΣΔΙΤ, αποκτούν εκτάσεις γης με δυο στόχους:
-Τον προσδοκία δημιουργίας κέρδους μέσω της παραγωγής.
-Την δημιουργία υπεραξιών μέσω των γνωστών χρηματιστηριακών διαδικασιών.
Και η τάση αυτή έχει δημιουργηθεί γιατί υπάρχουν οι παρακάτω  λόγοι που συμφώνα με το άρθρο, δικαιολογούν αυτή την μετακίνηση κεφαλαίων προς την αγροτική παραγωγή :
1.Οι πολύ καλές προοπτικές για την παραγωγή εισοδήματος, βάση του γεγονότος, ότι η ζήτηση για αγροτικά προϊόντα αναμένεται να οδηγήσει σε άνοδο των τιμών.
2.Η άνοδος των τιμών των γεωργικών εκτάσεων ως επακόλουθο της αυξανόμενης ζήτησης των γεωργικών προϊόντων.
3.Η καλύτερη απόδοση μεταξύ  της επένδυσης σε καθαρά χρηματιστηριακά προϊόντα έναντι των επενδύσεων σε γεωργική γη.
4.Η προστασία της επένδυσης απέναντι στον πληθωρισμό, δεδομένου ότι οι αποδόσεις από την γεωργική γη είναι ασυσχέτιστες με τον πληθωρισμό τις ανεπτυγμένες οικονομίες και τυπικά υψηλότερες από αυτόν.
Συμφώνα πάντα με τον αρθογράφο, οι κινητήριες δυνάμεις που σπρώχνουν αυτές τις εξελίξεις είναι :
Α) Κυβερνήσεις που επιδιώκουν να αποκτήσουν γεωργικές εκτάσεις σε άλλες χώρες προκειμένου να εξασφαλίσουν τροφή και ενεργειακό εφοδιασμό.
Β)Γεωργικές επιχειρήσεις που επιθυμούν να επεκτείνουν την δραστηριότητας τους ή να καθετοποιηθούν ενσωματώνοντας την γεωργική παραγωγή.
Γ) Επενδυτικά κεφάλαια που διαθέτουν πόρους και διαβλέπουν υπεραξίες.
Και ο αρθρογράφος θέτει εντελώς ωμά με την παρακάτω φράση του, πως λειτουργούν:
«Οι περισσότεροι από τους ενδιαφερομένους κοιτούν κυρίως φτωχές χώρες με ελλιπή διακυβέρνηση, υψηλή απόδοση και καλή προσβασιμότητα.»
Δηλαδή όπου η δυστυχία και η εξαθλίωση κυριαρχεί , όπου ο λαός δεν έχει ισχυρή κυβέρνηση τα αρπακτικά εφορμούν. Και το σκηνικό είναι πολύ καλά οργανωμένο.
Γίνεται ορατός ο κίνδυνος να περάσει η αγροτική παραγωγή, στα χέρια συγκεκριμένων κεφαλαίων, δηλαδή να έχουμε μια νέα μορφής φεουδαρχία. Με τον έλεγχο των σπόρων, λιπασμάτων και  φυτοφαρμάκων, έχουν ήδη εξαρτήσει  τους αγρότες σε πολυεθνικές εταιρίες. Ο έλεγχος του νερού σε θέματα συλλογής, διαχείρισης και διανομής, καθιστά άλλες εταιρίες κυριάρχους παίχτες στο παιχνίδι. Βάλτε στην εξίσωση ότι η ενέργεια παραδίδεται σε ιδιώτες, και η εικόνα που σχηματίζεται είναι τρομακτική.
Πολυεθνικές εταιρίες- τέρατα, θα ελέγχουν πρακτικά μέσω της τροφής του νερού και της ενέργειας, τον πληθυσμό και στην ουσία  κράτη, έθνη, κοινωνίες, και τοπικές κοινότητες θα είναι υπό τον έλεγχο τους. Αυτό το σκηνικό που κάποτε, θα ήταν σενάριο επιστημονικής φαντασίας σήμερα γίνεται πράξη!   Και έχει και άλλες επιπτώσεις. Γιατί να χρησιμοποιείται η αστυνομική  καταστολή  όταν απλά θα τους ικετεύεις για να έχεις να φας εσύ και η οικογένεια σου;
Ένα ζοφερό σκηνικό, τρομακτικό αναδεικνύεται σε παγκόσμιο επίπεδο. Φυσικά σε αυτές τις συνθήκες ξεχάστε τον γεωργό- παραγωγό. Ξεχάστε και την οικονομική και κοινωνική αυτονομία και ανεξαρτησία, ξεχάστε και την παραγωγή όπως την ξέρουμε. Ξεχάστε επίσης την ήπια ανάπτυξη, την κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία, τους συνεταιρισμούς.
Καλώς ήρθατε στην μονοκρατορία του κεφαλαίου.
Τον μόνο που θεωρούν κίνδυνο είναι η αντίδραση των τοπικών κοινωνιών. Η μόνη γραμμή άμυνας , ο φόβος τους σύμφωνα με τον αρθογράφο είναι να μην αντιδράσουν οι κοινότητες. Αλλά έχουν και για αυτές την λύση, «συνεργασίες».
Να είστε σίγουροι, ότι στην αρχή θα είναι φιλικοί με τους «αντιδραστικούς» , στην συνέχεια πιεστικοί, ε και στο τέλος καταστολή ότι  μορφής θέλετε. Με τα κράτη υποχείρια, μην έχετε αμφιβολίες, θα δούμε νόμους και πρακτικές που θα θυμίζουν τις πλέον σκοτεινές εποχές της ανθρώπινης ιστορίας.
Και όλα αυτά γιατί;
Για να… υποστηριχθεί η αειφόρος ανάπτυξη. Αυτό το παμφάγο τέρας, που δεν έχει έλεος.
Και εμείς; Διαιρεμένοι, άβουλοι, ασχολούμενοι με άλλα ,κοιτάμε τι; Να συμφωνήσουμε ιδεολογικά; Να βρούμε ηγέτη να μας οδηγήσει;
Η ενότητα στην βάση επί τη αρχής ότι  ο άνθρωπος ως προσωπικότητα είναι ίσως η μόνη αξία που μπορεί να μας ενώσει δεν είναι αρκετή;  Το πώς θα διαμορφωθούν οι κοινότητες και οι τοπικές κοινωνίες;  Αυτό θα το αποφασίσει, όχι κάποιο κόμμα, όχι κάποια κυρίαρχη ιδεολογία αλλά εμείς.
Ξυπνάτε αδέλφια. Ξυπνάτε γιατί θα ξημερώσει μια μέρα που ότι έχουμε ακούσει για μεσαίωνα, τουρκοκρατία, κατοχή, θα μας θυμίζει παιδικό πάρτι. Ξυπνάτε γιατί θα τους ανήκουν όχι μόνο τα χωράφια μας, όχι μόνο οι ζωές μας αλλά κυριολεκτικά και εμείς ολόκληροι, ακόμα και σώματα μας. Μας θέλουν δούλους, οπού δεν θα ορίζουμε τίποτα.
Θέλετε να πεθάνετε εμείς και τα παιδία μας σκλάβοι; Μπορούμε να την πούμε ζωή κάτι τέτοιο;  Αυτό θέλουμε;