Να μας ανοίξει η όρεξη, να ξαναθυμηθούμε να νικάμε...

Του Στέλιου Φωτεινόπουλου, απο το  Red NoteBook...

Ήταν η κίνηση της στιγμής. Τα επεισόδια, το ένα μετά το άλλο. Αυτό που έδειχνε το τι πλησιάζει. Η περιστολή των δικαιωμάτων, η καταστολή, η φίμωση, ή ενόχληση για τον δημόσιο χώρο, όλα στο ψηφιδωτό της αντίδρασης. Σου κλείνουν την ΕΡΤ. Σε αφήνουν χωρίς φωνή, χωρίς πολιτισμό, χωρίς κινηματογράφο, χωρίς ντοκιμαντέρ, χωρίς ενημέρωση.

Σε πετούν στα ιδιωτικά κανάλια, στους εργολάβους της ενημέρωσης, εκείνους που επί χρόνια ξέρουν και σου σερβίρουν το «καλό σου», και που τώρα, την ώρα που σχεδόν 3000 συνάδελφοί τους μένουν στον δρόμο, την στιγμή που η δημόσια ΕΡΤ βάζει λουκέτο, εκείνοι τσιμουδιά. Είναι άλλος κλάδος, σου το λένε κάθε μέρα. Δεν είμαστε δημοσιογράφοι, δεν παράγουμε πολιτισμό. Εμάς ο μισθός μας είναι για να δημιουργούμε κλίμα στην κοινωνία, αιώνιοι εγκάθετοι, αγκαζέ με το διαπλεκόμενο καθεστώς. Εμείς κάνουμε ρεπορτάζ με τα Non paper του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Για ποια δημόσια τηλεόραση μου λες?

Δεν θα ξεχάσεις όμως. Οφείλεις να μην ξεχάσεις, την στιγμή που έφυγες από το σπίτι βλέποντας ΝΕΤ, και όταν πάλι γύρισες, η τηλεόραση σου έγραφε με μεγάλα γράμματα σε μαύρο φόντο, no signal.

Οφείλεις να μην ξεχάσεις, την στιγμή που πλησίαζες στο Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ στην Μεσογείων, και ο κόσμος ήταν πίσω από την κεντρική πύλη, τρομαγμένος άλλα ζωντανός. Για να μπορούν λίγο μετά, να δώσουν τον χώρο στην ελπίδα και τα πρώτα διστακτικά χαμόγελα, όταν πάνω από 30.000 πολίτες από όλη την Αθήνα, τραγουδούσαν το  Άξιον Εστί, με σηκωμένες γροθιές μέσα και έξω από την ΕΡΤ και τα μουσικά σύνολα να συνοδεύουν πάνω στα σκαλιά.

Δεν θα ξεχάσεις, τα δεκάδες πρόσωπα που κρέμονταν από τα παράθυρα όλων των ορόφων, και έβγαζαν φωτογραφίες το πλήθος, φώναζαν συνθήματα, έκλαιγαν αγκαλιασμένοι, ούτε το μεγάλο μαύρο πιάνο σε μία αίθουσα της ΕΡΤ, που το είχε ανακαλύψει ένας μουσικός και καθόταν μόνος του παίζοντας το νυχτερινό χασάπικο του Χατζιδάκι. Τον κόσμο στους διαδρόμους, τους μέχρι τώρα κοστουμαρισμένους δημοσιογράφους, που πλέον έκλειναν 24 ώρες στην υπό κατάληψη ΕΡΤ, άυπνοι, κουρασμένοι.

Δεν θα ξεχάσεις την είδηση που ερχόταν και έφευγε κάθε λίγο ότι τα ΜΑΤ θα εκκενώσουν το κτίριο και την γύρω περιοχή. Με τους δεκάδες βουλευτές της Αριστεράς, τους δημάρχους, τους εκπροσώπους φορέων, συνδικάτων, φοιτητικών συλλόγων να είναι αναπόσπαστό κομμάτι της περιφρούρησης του κτιρίου.

Δεν θα ξεχάσεις και δεν θα συνηθίσεις την ανεργία. Δεν θα συνηθίσεις την έννοια της απόλυσης επειδή προσπαθούν τα ιδιωτικά μέσα, να σε κάνουν να ξεχάσεις την έννοια της αξιοπρεπούς εργασίας. Δεν θα κουραστείς να φωνάζεις, ότι για την ανεργία φταίνε εκείνοι που δημιούργησαν την κρίση, όχι κάποια τυχαία παθογένεια της αγοράς. Δεν θα ξεχάσεις ,ότι η ανάπτυξη που σου τάζουν δεν είναι για όλους, αφορά πολύ λίγους, μετρημένους, κολλητούς που τόσο καιρό είναι μεγαλοφειλέτες του Δημοσίου και δημόσιοι τραμπούκοι της Δημοκρατίας, και πρώτοι στην ουρά για την πίτα όταν αυτή αρχίσει να μεγαλώνει.

Κάποιες στιγμές, όταν τελειώσουν οι χαιρετισμοί, οι δημόσιες δηλώσεις και τα τηλεοπτικά πλάνα, θα υπάρχει η ανάγκη για να βάλεις το σώμα σου μπροστά. Να ενώσεις τις ανάσες σου, τα χέρια σου, τα ξενύχτια σου με χιλιάδες άλλους, σαν χτες βράδυ που σιγοψιθύριζες στον διπλανό σου, ότι η ΕΡΤ σου θυμίζει Πολυτεχνείο και χαμογελούσες, εσύ που δεν έζησες ποτέ Πολυτεχνείο και Χούντα..

Να θυμάσαι πάντα, την ώρα που γυρνούσες σπίτι με το αυτοκίνητο και άκουγες την ΕΡΤ μέσα από τους 105,5 στο κόκκινο, και τα παράσιτα της κυβέρνησης ήταν τόσα που δεν άκουγες τίποτα, άλλα δεν σε ένοιαζε, δεν άλλαζες σταθμό. Ήθελες να ακούς αυτό το χάος, ήξερες ότι ήταν γοητευτικό, για αυτό και το βρώμιζαν με τις παρεμβολές τους.

Δεν θα ξεχάσεις, ότι διαλύουν την δική σου περιουσία, την Δημόσια τηλεόραση.  Όχι το δελτίο ειδήσεων μόνο. 4 Εθνικής εμβέλειας κανάλια και 1 για τον απόδημο ελληνισμό, 6 ραδιοφωνικοί σταθμοί με έδρα την Αθήνα, 1 παγκόσμιας εμβέλειας, 3 ραδιοφωνικοί σταθμοί με έδρα την Θεσσαλονίκη, 19 ραδιοφωνικοί σταθμοί σε όλη την Ελλάδα, τα 2 μουσικά σύνολα της Εθνικής Συμφωνικής Ορχήστρας με την χορωδία, και την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής, τον ψηφιακό τόπο της ΕΡΤ και το τεράστιο ψηφιακό Αρχείο της ΕΡΤ. Το ψηφιακό αρχείο στο όποιο είναι καταγραμμένο, κάθε δευτερόλεπτο  Ελληνικής Ιστορίας, πολιτισμού και πολιτικών γεγονότων σε βίντεο και ήχο, όλου του 20 αιώνα.

Όχι, δε θα περάσει. Όταν έχεις ένα συνταγματικό πραξικόπημα, δεν έχεις χούντα, άλλα συνταγματική εκτροπή. Όταν έχεις κοινοβουλευτικό πραξικόπημα, δεν έχεις χούντα, άλλα κοινοβουλευτική εκτροπή. Αναρωτιέσαι όμως κάθε μέρα, κάθε στιγμή από χτες, όταν έχεις πολλά πραξικοπήματα, πολλές εκτροπές, πολλά χέρια να σου φιμώνουν το στόμα, τότε τι έχεις?

Ο τυχαίος φασισμός της καθημερινότητας, των αδιάφορων και τον εγκάθετων, δεν θα περάσει. Και δεν θα περάσει γιατί θα είμαστε όλοι εκεί. Και το μόνο πράγμα που θα δεχτούμε, είναι το να χάσουν. Γιατί το μόνο που ζητούμε, είναι οι ανάγκες μας. Έχουμε μάθει να νικάμε. Ας το κάνουμε και τώρα, μόνο έτσι θα μας ανοίξει η όρεξη. Μόνο έτσι θα κοπεί η δική τους.

Όταν η ιστορία μας χτυπάει την πόρτα, εμείς χαμογελαστοί απαντάμε ότι την περιμέναμε ...

Red NoteBook...

Τίποτα δεν πάει χαμένο, στην χαμένη σου ζωή...

Του Στέλιου Φωτεινόπουλου Αλήθεια, πόσα παράνομα χημικά έπρεπε να δεχτούμε στα πνευμόνια μας για να δούμε τον μη παραιτηθέντα Υπουργό κύριο Παπουτσή να τον παραιτεί η λαϊκή ετυμηγορία; Πόσα χιλιόμετρα έπρεπε να περπατήσουμε και πόσες φορές έπρεπε να κλείσει η φωνή μας στους δρόμους των απεργιών και των αγανακτισμένων για να αναγκαστεί το σύστημα να προχωρήσει σε εκλογές, έστω και έτσι; Πόσες φορές έπρεπε να πάμε έξω από την Γενική Αστυνομική Διεύθυνση και να διεκδικήσουμε την παύση της αστυνομικής καταστολής, των άθλιων προληπτικών προσαγωγών, έξω από εξωτερικά ιατρεία νοσοκομείων όπου μέσα βρίσκονταν τραυματίες από τα δημοκρατικά χεράκια των ΜΑΤ για να δούμε επιτέλους χαμογελαστά πρόσωπα επαλήθευσης; Πόσο πολύ έπρεπε να προσπαθήσουν τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ για να φτάσει η φωνή και οι θέσεις της Αριστεράς σε κάθε γειτονιά και χωριό της Ελλάδας; Το ΠΑΣΟΚ έπεσε στο ιστορικό χαμηλό του και την ίδια στιγμή η συντηρητική παράταξη, για πρώτη φορά από το 1958, νιώθει την ανάσα της ριζοσπαστικής αριστεράς. Νέες συνθήκες και νέα δεδομένα σε ένα τοπίο τόσο ρευστό όσο η καυτή λάβα που τώρα γεννιέται από έναν μεγάλο πολιτικό σεισμό. Νέα στοιχεία ηγεμονίας και νικηφόρας προοπτικής Υπάρχουν εκείνοι που υποστηρίζουν ότι το αποτέλεσμα αποτελεί θέρισμα των καρπών οργής. Κάτι τέτοιο νομίζω ότι δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, δεδομένης της δουλειάς και της νέας πρακτικής που έχουμε γεννήσει τα τελευταία χρόνια. Το στοιχείο της «συνέχειας» και της συνεπούς κοινωνικής παρέμβασης ως στοιχείο της συλλογικής πολιτικής μας διαδρομής, απομακρύνει το σενάριο του αποτελέσματος-πυροτέχνημα. Το κυρίαρχο φαινόμενο ήταν η πόλωση του δικομματισμού προωθούμενη από το μιντιακό σύστημα και τους κατά καιρούς εκλογικούς νόμους. Το σύστημα ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, έτσι όπως εκφράστηκε κυρίως μετά το 1996 και την είσοδο του πρώτου στην εκσυγχρονιστική εποχή του, κατάφερνε και πόλωνε το προεκλογικό κλίμα γύρω από πλαστά διλήμματα, πάνω σε μία κοινή συνήθως εκβιαστική βάση. Η εκρηκτική κατάσταση όμως άνοιξε το πεδίο παρέμβασης σε αυτό τον διπολισμό με πιο έντονο τρόπο. Η τακτικισμοί της ΝΔ, του ΛΑΟΣ και του ΠΑΣΟΚ, και η απουσία μιας στρατηγικής νίκης από το ΚΚΕ, οριοθέτησε με πολύ σαφή και διακριτά όρια δύο στρατόπεδα. Για πρώτη φορά το δίπολο δεν αφορούσε τις παραδοσιακές δυνάμεις, άλλα δύο δρόμους, ξεκάθαρα διακριτούς. Πέρα από το μνημόνιο-αντιμνημόνιο, αριστερά-δεξιά, οι δύο αντικρουόμενες πλευρές σε αυτές τις εκλογές ήταν «συνεχίζουμε στον ίδιο αδιέξοδο δρόμο ή αλλάζουμε πορεία». Όχι γενικά κι αόριστα όμως. Στον δρόμο της καταγγελίας του μνημονίου, της προοδευτικής διεξόδου από την κρίση και της πανευρωπαϊκής αλληλεγγύης. Καταφέραμε να στρέψουμε απέναντι μας όλο το μνημονιακό καθεστώς και να μεταφέρουμε το δίλημμα σε εκείνους που μας κουνούσαν το δάχτυλο τονίζοντας το «μνημόνιο ή χρεοκοπία», δημιουργώντας το μεγάλο δίλημμα «Αριστερά ή συντήρηση» . Για πρώτη φορά ο ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτικός χώρος, με πρόγραμμα και θέσεις που αμφισβητούν το πολιτικό και οικονομικό status, μετέφερε το κλίμα αντίστασης που περπατούσε στους δρόμους εδώ και 3 χρόνια στην εκλογική διαδικασία, και έφερε τον λαϊκό παράγοντα στο επίκεντρο των πολιτικών εξελίξεων. Το γεγονός ότι πράσινες συνδικαλιστικές δυνάμεις βρέθηκαν στους δρόμους και σε κινητοποιήσεις από κοινού με τις δυνάμεις της αριστεράς, αποτυπώνοντας έτσι το ρήγμα με την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και την συντηρητική στροφή του, έδωσε ώθηση και αέρα νίκης που σε μικρό χρονικό διάστημα μεταφέρθηκε σαν ρεύμα ανατροφοδοτούμενο από την ίδια του την δυναμική. Σε τοπικό επίπεδο, υπήρξε μία ευρεία συσπείρωση της βάσης του Συνασπισμού και των μελών του ΣΥΡΙΖΑ, δημιουργώντας ένα όχημα προεκλογικής δράσης με ευρεία συμμετοχή και κόσμου που ήταν στις παρυφές του εδώ και καιρό και που όμως δεν έκανε το αναγκαίο βήμα λόγω έλλειψης αυτοπεποίθησης. Η αντεπίθεση ως συνέχεια της αντίστασης Βρεθήκαμε στην Κερατέα με τους κατοίκους και απέναντι από τα ΜΑΤ, συγκρουόμενοι με τα εργολαβικά συμφέροντα. Συμμετείχαμε στις δυναμικές και εξαιρετικά μαζικές απεργίες και κινητοποιήσεις του ελληνικού λαού, στα πανεπιστήμια και στους χώρους εργασίας. Μεταφέραμε μέσα στην βουλή την φωνή των κινημάτων και συμπυκνώσαμε την ουσία του δημόσιου διαλόγου όπως αυτός διεξάγεται στους κοινωνικούς χώρους. Η άρρηκτη σύνδεση του κοινωνικού με του πολιτικού επιπέδου, εκφράστηκε με τον μετασχηματισμό της κοινωνικής οργής σε πολιτική πρόταση για το μέλλον. Με αυτή μας  την τακτική προσελκύσαμε και κερδίσαμε σε διαφορετικό βαθμό κάθε φορά ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ άλλα και της Νέας Δημοκρατίας που αντιλαμβάνονταν την αδιέξοδη πολιτική της ηγεσίας της. Πρέπει όμως να δούμε με συγκροτημένο τρόπο το πώς θα κρατήσουμε αυτή την δυναμική και πως θα την εμβαθύνουμε και θα την μετουσιώσουμε σε ένα πραγματικά ριζοσπαστικό όχημα για την αριστερά, σταματώντας απλά να είναι μία θολή δύναμη που περιφέρεται με ελαφρότητα πότε στα δεξιά και πότε στα αριστερά. Υπάρχουν 2 τρόποι λοιπόν να συμβεί αυτό. Ο πρώτος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ να στρογγυλέψει την ρητορική του, να απεμπολήσει το ταξικό του στίγμα και να αρχίσει να μιλάει πιο πολύ για την «Ελλάδα», το «έθνος», την «πατρίδα» και γενικά την «εθνική υπερηφάνεια»,  με έννοιες δηλαδή ιδεολογικά ουδέτερες για την κοινωνία, άλλα βαθιά ιδεολογικά φορτισμένες για όσους αποδέχονται τον μαρξισμό ως σύστημα ανάλυσης. Με αυτό τον τρόπο, ο λόγος του θα έρθει να αντικαταστήσει τον κυρίαρχο λόγο και θα είναι πιο αρεστός στην πλειοψηφία  τουλάχιστον των μη αριστερών ψηφοφόρων του. Έτσι θα έχει και πιο άνετη πρόσβαση στα καθεστωτικά ΜΜΕ και θα μπορεί να αναπαράγει πιο εύκολα τα επιχειρήματά του. Ο άλλος τρόπος είναι ο ΣΥΡΙΖΑ με πρωτοβουλία του Συνασπισμού πρώτα και κύρια, να μπορέσει να χτίσει οργανώσεις βάσης πιο ισχυρές που να συσπειρώνουν, πέρα από αγωνιστές της αριστεράς, και ανθρώπους που πλέον δείχνουν να απεγκλωβίζονται από τον φαύλο δικομματισμό και που επιλέγουν την συλλογικότητα και την αλληλεγγύη ως αρχές ζωής. Για να στηθούν αυτές οι οργανώσεις, χρειάζονται πέρα από την πρωτοβάθμια δομή, αλλαγή της εσωτερικής δομής του ΣΥΡΙΖΑ. Ας αφήσουμε πίσω την λογική που εξυπηρετούσε η γραμματεία όταν συγκροτήσαμε αρχικά τον ΣΥΡΙΖΑ. Με άλλα λόγια, η δομή να υπηρετεί το περιεχόμενο και τον στόχο. Η συγκυρία πυκνή, λοιπόν, χαρούμενη άλλα και δύσκολη για τα αναβαθμισμένα καθήκοντα που επιζητούσαμε τόσο καιρό. Ας αδράξουμε την ευκαιρία να γράψουμε ιστορία, πλέον όμως όχι από θέση δυναμικής αντιπολίτευσης, άλλα από θέση μίας ισχυρής κυβέρνησης της Αριστεράς με τον λαϊκό παράγοντα στο προσκήνιο.