«Είχα ενταχθεί στην ΕΠΟΝ από έφηβη, μοναχή μου, δίχως παρότρυνση,
στην Κατοχή. Το θεωρούσα σπουδαία δουλειά αυτό που κάναμε. Να μαθαίνουμε
γράμματα στους μικρότερους, να τους προστρέχουμε, να μεταφέρουμε
προκηρύξεις, να βοηθάμε στο κρύψιμο κάθε κυνηγημένου.
»Η οικογένειά μου διαλύθηκε κυριολεκτικά. Το σπίτι μας το λεηλάτησαν
και το κατέστρεψαν. Στη γειτονιά δεν μπορούσαμε να επιστρέψουμε, όλο και
κάποιο μάτι θα μας έπαιρνε είδηση και κινδυνεύαμε από το τουφέκι.
Τα γεγονότα του Δεκέμβρη του '44 και έπειτα
εκείνη η μεγάλη φυγή των συντρόφων προς την ύπαιθρο, αναζητώντας
καταφύγιο, σωτηρία απ' τα αντίποινα, καθόρισαν όλη τη μετέπειτα ζωή μου.
»Η οικογένειά μου διαλύθηκε κυριολεκτικά. Το σπίτι μας το λεηλάτησαν
και το κατέστρεψαν. Στη γειτονιά δεν μπορούσαμε να επιστρέψουμε, όλο και
κάποιο μάτι θα μας έπαιρνε είδηση και κινδυνεύαμε από το τουφέκι.
