Το πουλέν του γερμανικού Τύπου...

Periodista...

Ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς πετάει σήμερα για τη Γερμανία, όπου θα έχει συνάντηση, αύριο, με τη Γερμανίδα Καγκελάριο και πολιτική του προϊσταμένη Άνγκελα Μέρκελ.  Εκεί, στη Γερμανία, ο Αντώνης Σαμαράς είναι καλεσμένος και θα συμμετάσχει, ως κεντρικός ομιλητής, στο συνέδριο του εκδοτικού οργανισμού Die Welt.

Ο Αντώνης εξελίσσεται στο αγαπημένο πολιτικό πρόσωπο του γερμανικού Τύπου. Σειρά από γεγονότα αποτελούν δείγμα της κραυγαλέας γερμανοφιλίας του Έλληνα πρωθυπουργού, ο οποίος εργάζεται μεθοδικά για την προώθηση των γερμανικών συμφερόντων στην Ελλάδα και τις υπηρεσίες αυτές η γερμανική ελίτ και κυρίως το επιχειρηματικό και μιντιακό σύμπλεγμα συμφερόντων το αναγνωρίζουν. Πριν από μερικές ημέρες η γερμανική εφημερίδα Handelsblatt ανακήρυξε τον Αντώνη Σαμαρά ως τον «πολιτικό της χρονιάς 2012». Αν μπορούσε θα έγραφε, βέβαια, ο «Γερμανόφιλος της χρονιάς 2012». Νωρίτερα ο ίδιος είχε παραχωρήσει συνέντευξη σε μία γερμανική κιτρινοφυλλάδα, την Bild, η οποία είναι γνωστή για τις επιθέσεις που συχνά εξαπολύει σε βάρος της Ελλάδας. 

Η ειδική σχέση του Αντώνη Σαμαρά με την Bild

Στην Bild ο Αντώνης Σαμαράς μεταξύ άλλων και με απολογητικό τρόπο προς τους Γερμανούς φίλους του είχε δηλώσει τα εξής: «Ναι, αλλά έχουμε διδαχθεί από την Ιστορία…Δεν θα επαναλάβουμε τα ίδια λάθη. Μια αποκλειστική πολιτική λιτότητας εν μέσω ύφεσης δεν μπορεί να φέρει μια υγιή οικονομία. Αυτή η πολιτική αποσταθεροποιεί τη δημοκρατία, καταστρέφει την κοινωνική συνοχή και μπορεί να οδηγήσει στην άνοδο του εξτρεμισμού. Προσπαθούμε να επιτύχουμε την δημοσιονομική εξυγίανση και με τις ιδιωτικοποιήσεις θα σημειωθεί πρόοδος».Ουσιαστικά παραδέχθηκε ότι με την πολιτική που εφαρμόζει, ώστε να γίνεται αρεστός στο Βερολίνο διαλύει τη χώρα και αποσταθεροποιεί τη δημοκρατία. Νωρίτερα τον Αύγουστο του 2012, την στιγμή που η γερμανική Bild έγραφε τα χειρότερα για την Ελλάδα και τους Έλληνες, η ίδια γερμανική κιτρινοφυλλάδα δεν παρέλειπε να γράφει τα καλύτερα για τον Έλληνα πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά. Τυχαίο; Όχι αν θυμηθεί κανείς ότι εκείνο το δημοσίευμα έκανε ειδική αναφορά στον επαγγελματισμό του πρωθυπουργού. Θα εννοούσε προφανώς ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που θα μπορούσε να εκχωρήσει καλύτερα τα ελληνικά εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα στον γερμανικό παράγοντα. Τι είχε προηγηθεί, όμως;

Λίγη ώρα μετά τη συνάντησή του με την Γερμανίδα Καγκελάριο Αγκέλα Μέρκελ τον Αύγουστο του 2012, ο Αντώνης Σαμαράς είχε συναντηθεί στο ξενοδοχείο Χίλτον του Βερολίνου με τον Διευθυντή της εφημερίδας Kai Diekmann, τον δημοσιογράφο - ανταποκριτή Paul Ronzheimer και το μέλος της διοίκησης Nikolaus Blome, τους οποίους είχε προσκαλέσει και στην Πύλο. Και τώρα, όμως, λίγο πριν φθάσει στη Γερμανία, η ανθελληνική Bild γράφει τα καλύτερα για τον σύμμαχο του Βερολίνου, τον κ. Σαμαρά.

Όλες οι ενδείξεις οδηγούν στο εξής συμπέρασμα: Ο Αντώνης Σαμαράς έχει αναπτύξει μια "ειδικού τύπου" σχέση με το γερμανικό mediaκό κατεστημένο και μάλιστα με την Bild, δηλαδή με την χειρότερη εκδοχή του γερμανικού Τύπου. Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός ότι Έλληνας πρωθυπουργός και μάλιστα στην παρούσα συγκυρία της σφοδρής οικονομικής κρίσης που πλήττει την Ελλάδα επέλεξε πρόσφατα, μόλις τον περασμένο Δεκέμβριο να παραχωρήσει συνέντευξη στην γερμανική κιτρινοφυλλάδα, η οποία έχει διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στην εκστρατεία δυσφήμησης της χώρας μας. Ένας πρωθυπουργός, ο οποίος παλεύει για τα συμφέροντα της χώρας του θα το αρνιόταν. Όμως, τίποτα δεν είναι τυχαίο, όπως προαναφέραμε.

Η Bild, η οποία έχει αναλάβει εργολαβικά να εξαπολύει επιθέσεις εναντίον της Ελλάδας και των Ελλήνων, έχει συμφέροντα στον τουριστικό τομέα και μάλιστα τέτοια ώστε να επιβάλλουν την σκληρή, σφοδρή και άδικη κριτική σε βάρος της χώρας μας. Ο Γερμανικός όμιλος Axel Springer στο οποίο ανήκει η Bild κατέχει το 10% της Dogan Yayin Holding η οποία εκτός απο τον τομέα των ΜΜΕ (εκδίδει τη Hurriyet, την Fanatik, τη Milliyet κ.α), ασχολείται και με τον τουρισμό. Πως ασχολείται; Εκμεταλλεύεται μαρίνες και ξενοδοχεία στα τουρκικά παράλια. Οτιδήποτε κάνει ζημιά στην Ελλάδα, προκαλεί το ενδιαφέρον του Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος διαδραματίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και στην εξαθλίωση του ελληνικού λαού.

Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς από τις «βρώμικες» επιθέσεις της γερμανικής κιτρινοφυλλάδας προς την Ελλάδα: Τον πρωτοσέλιδο τίτλο τον Οκτώβριο του 2010: «Η Bild αποκαλύπτει! Το Ευρω-ψέμα: Έτσι μας παγίδευσαν οι Έλληνες»; Σε εκείνο το ρεπορτάζ η γερμανική κιτρινοφυλάδα προσπάθησε να αποδείξει ότι ήταν τεράστιο λάθος η ένταξη της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ. Ή μήπως να θυμηθεί κανείς το κατάπτυστο άρθρο με τίτλο «Έλληνες τι έχετε κάνει με τα δισεκατομμύρια μας»; Η γερμανική Bild είναι η εφημερίδα η οποία μέχρι σήμερα έχει ζητήσει:

• Να διενεργηθεί δημοψήφισμα για την έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη.

• Να πουλήσει η χώρα μας την Ακρόπολη

• Να πουλήσει η Ελλάδα τα νησιά της

• Να επιστρέψει η χώρα μας στη δραχμή

Εκτός όλων αυτών η Bild φρόντισε πριν από μερικούς μήνες να πραγματοποιήσει άθλια επίθεση σε βάρος της ελληνικής Αριστεράς, του ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά του Αλέξη Τσίπρα τον περασμένο Φεβρουάριο, υιοθετώντας – κατά τρόπο περίεργο – την επιχειρηματολογία της Νέας Δημοκρατίας ενάντια στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και στον αρχηγό του. Δεν δίστασε μάλιστα η γερμανική κιτρινοφυλλάδα να γράψει ανοιχτά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σχέσεις με την τρομοκρατία και άλλα άθλια σε ένα κατάπτυστο άρθρο, το οποίο είχε δημοσιευτεί τον Φεβρουάριο του 2012.

Σε αντίθεση με τον υποτακτικό στο Βερολίνο Αντώνη Σαμαρά, ο Αλέξης Τσίπρας είχε απαντήσει ως εξής:

«Εχουμε να αντιμετωπίσουμε μεταφυσικού χαρακτήρα επιθέσεις... Θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε επιθέσεις σαν αυτές που είδαμε στην ηλεκτρονική σελίδα της εφημερίδας Bild, που ανέφερε προχθές ότι ο μεγάλος φόβος για την Ελλάδα είναι τα υψηλά ποσοστά της ριζοσπαστικής αριστεράς, η οποία, έλεγε, ριζοσπαστική αριστερά, είναι σχεδόν συνυφασμένη με την τρομοκρατία».

Το ερώτημα είναι, όμως, το εξής: Για ποιο λόγο ενώ η Bild δείχνει να μισεί την Ελλάδα και τους Έλληνες αγαπά τόσο πολύ τον Αντώνη Σαμαρά. Η απάντηση είναι πολύ απλή: Στο πρόσωπο του πρωθυπουργού η γερμανική εφημερίδα βλέπει έναν πολιτικό, ο οποίος βοηθά στο στέριωμα του γερμανικού οικονομικού εθνικισμού και την μετατροπή της Ελλάδας σε γερμανική ενδοχώρα. Επίσης ο φερόμενος και ως πρωθυπουργός της Ελλάδας, ο Αντώνης Σαμαράς με την πολιτική που εφαρμόζει βοηθά στην εξόντωση του ελληνικού λαού.

Θα είχε εξαιρετικά μεγάλο ενδιαφέρον να μάθουμε τελικά αν ο ίδιος ή το Μέγαρο Μαξίμου ή τα γραφεία της λεωφόρου Συγγρού είναι εκείνα που τροφοδοτούν με πληροφορίες τον γερμανικό Τύπο, ώστε να συντάσσονται τα συκοφαντικά για την Ελλάδα άρθρα και ... όχι μόνο. Έτσι για να ξέρουμε ποιοι δυσφημούν την Ελλάδα στο εξωτερικό και ... όχι μόνο. Άλλωστε δεν είναι εκείνοι οι ίδιοι, οι οποίοι αναπαράγοντας τα ανυπόστατα περί της δήθεν ύπαρξης λόμπι της Δραχμής, προκάλεσαν εξαιρετικά μεγάλη ζημιά για την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό;

Η κληρονομιά του δυτικογερμανικού αντικομμουνισμού...

Η Αυγή online...

Γιάννης Ευστρατίου*
Τα άρθρα της Bild για την ελληνική ριζοσπαστική Αριστερά (βλ. "Αυγή" 9.3.12) δεν εξέπληξαν όσους γνωρίζουν τη μεταπολεμική ιστορία της Γερμανίας και έχουν ζήσει στη χώρα αυτή. Οι ίδιοι χαρακτηρισμοί γίνονταν για το φοιτητικό κίνημα της Δυτ. Γερμανίας, την ΑΡΟ (εξωκοινοβουλευτική αντιπολίτευση) και τον ηγέτη της Ρούντι Ντούτσκε το 1967-8. Οι αριστεροί φοιτητές που διαδήλωναν στο Δυτ. Βερολίνο με σύνθημα "Απαλλοτριώστε τον Σπρίνγκερ" εξομοιώνονταν από τις εφημερίδες του εκδότη της Bild και της Welt με τρομοκράτες και ναζιστές.
H ναυαρχίδα του ευρωπαϊκού κίτρινου Τύπου, που μερικοί αποκαλούν ειρωνικά "τέταρτη εξουσία" λόγω της επιρροής που ασκεί στην πολιτική σκηνή, εξακολουθεί να διαμορφώνει τις αντιλήψεις πολλών εκατομμυρίων Γερμανών παρά την πτώση της κυκλοφορίας της (2.700.000 φύλλα).

Ο αναγνώστης της Bildzeitung
Ο μέσος αναγνώστης της Bild είναι ο χαμηλόμισθος απόφοιτος τεχνικής σχολής ή βιομηχανικός εργάτης, όχι απαραίτητα ψηφοφόρος του κεντροδεξιού CDU (δεν είναι τυχαίο ότι η εφημερίδα άνοιξε τις στήλες της στον Όσκαρ Λαφοντέν προτού αυτός συνιδρύσει το κόμμα της Αριστεράς die Linke). Είναι ακόμα οι λαϊκοί άνθρωποι που μαζεύονται συγκεκριμένη μέρα και ώρα στην μπυραρία (στο λεγόμενο Stammtisch) και σχολιάζουν την επικαιρότητα μέσα από τα γυαλιά της Bild. Είναι τέλος οι εκπρόσωποι της "βαθιάς" Γερμανίας που επιζεί στα χωριά και στις κωμοπόλεις.
Η εφημερίδα ακολουθεί από την ίδρυσή της (1952) την ίδια πετυχημένη συνταγή: κουτσομπολιά για VIPS και πολιτικούς, σχολιασμός της πολιτικής με κραυγαλέο τρόπο, πολλές αθλητικές ειδήσεις, φωτογραφίες γυμνόστηθων μοντέλων (που εσχάτως μετανάστευσαν στις εσωτερικές σελίδες), σταυρόλεξα, ανέκδοτα, συμβουλές κ.λπ. Εδώ και καιρό η Bild, όταν αναφέρεται στους κατοίκους της χώρας μας, τους αποκαλεί “μπατιροέλληνες” (die Pleitegriechen).

H Kαταρίνα Μπλουμ
Το 1974 ο Χάινριχ Μπελ (βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας) δημοσίευσε το αφήγημα "η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ". Το βιβλίο προκάλεσε αίσθηση αλλά και έντονες αντιδράσεις από τους αντιδραστικούς κύκλους. Η επώνυμη ηρωίδα φέρει άδικα τη ρετσινιά της μνηστής του τρομοκράτη από τον κίτρινο Τύπο και στο τέλος σκοτώνει τον υπεύθυνο ρεπόρτερ.
Ο τότε πρόεδρος της ΟΔΓ Καρλ Κάρστενς (CDU) κάλεσε τον πληθυσμό της χώρας να κρατήσει αποστάσεις από τις τρομοκρατικές δράσεις και ιδιαίτερα τον συγγραφέα Χ. Μπελ, ο οποίος με το ψευδώνυμο Καταρίνα Μπλουμ (!) έγραψε ένα βιβλίο που δικαιολογεί τη βία. Ο Μπελ δήλωνε στον πρόλογο ότι πρόσωπα και πλοκή είναι φανταστικά. "Αν οι δημοσιογραφικές πρακτικές εμφανίζουν ομοιότητες με αυτές της Bild, αυτές οι ομοιότητες δεν είναι τυχαίες αλλά αναπόφευκτες"... "Μερικές φορές η λεκτική βία είναι χειρότερη από χαστούκια και πιστόλια".

Το δόγμα του αντικομμουνισμού
Ο αντικομμουνισμός ήταν η επίσημη ιδεολογία της Δυτ. Γερμανίας. Κι όμως την ώρα μηδέν της συνθηκολόγησης (8 Μαΐου 1945) οι ιδέες του σοσιαλισμού ήταν ηγεμονικές. Το πρόγραμμα του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος για ζητήματα οικονομίας και κοινωνίας που ανακοινώθηκε στην πόλη Αλεν τον Φεβρουάριο του 1947 εμφορούνταν από τις ιδέες του χριστιανικού σοσιαλισμού.
Στην εισαγωγή αναφέρεται ότι "το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα δεν εκπλήρωσε τα ζωτικά συμφέροντα του γερμανικού λαού" και πρότεινε κοινωνικοποιήσεις. Με την όξυνση του Ψυχρού Πολέμου η κατάσταση άλλαξε άρδην. Επικράτησε η συντηρητική γραμμή του Αντενάουερ, ο οποίος, αν και αντιναζιστής, έσπευσε να στελεχώσει τον κρατικό μηχανισμό με παλιούς ναζιστές. Όπως ανέφερε κάποτε, "δεν χύνω τα βρώμικα νερά αν δεν έχω καθαρά".
Η Λαϊκή Δημοκρατία στην ανατολική πλευρά ήταν ελάχιστα ελκυστική και το 1956 το Κομμουνιστικό Κόμμα στην ΟΔΓ (KPD), αφού έπαψε να εκπροσωπείται στην ομοσπονδιακή Βουλή, τέθηκε εκτός νόμου. Χιλιάδες στελέχη, μέλη και ψηφοφόροι του κόμματος βρέθηκαν χωρίς δουλειά ή καταδικάστηκαν επειδή π.χ. οργάνωσαν επισκέψεις νεολαίων στην ΛΔΓ.
Ο δικηγόρος Χ. Χανόβερ, που υπερασπίστηκε επί δεκαετίες τα θύματα του Ψυχρού Πολέμου στα δικαστήρια, πρωτοστάτησε το 1988 στην ίδρυση της επιτροπής αποκατάστασης. Σημειωτέον ότι ο νόμος για την αποζημίωση των θυμάτων του ναζισμού, που ψηφίστηκε το 1956 και είχε αναδρομική ισχύ από το 1953, απέκλειε όσους κατοικούσαν εκτός εδάφους της ΟΔΓ πριν από το 1952, καθώς και όσους ήταν μέλη του KPD μετά το 1945.

Ο βιασμός της γλώσσας
Στη Δυτική Γερμανία, σύμφωνα με την επίσημη προπαγάνδα, το καθεστώς της κοινωνικής οικονομίας της αγοράς ξεπέρασε τους κλασικούς ταξικούς διαχωρισμούς. Έτσι ο όρος "εργατική τάξη" και η λέξη "εργαζόμενοι" θεωρήθηκαν κτήμα της κομμουνιστικής προπαγάνδας και καθιερώθηκαν οι πολιτικά ουδέτερες κοινωνικές κατηγορίες “εργοδότες” και “εργολήπτες” (Arbeitgeber, Arbeitnehmer). Όσοι αναφέρονταν στη ναζιστική περίοδο (1933-1945) χρησιμοποιώντας τον όρο φασισμός χαρακτηρίζονταν συνοδοιπόροι της ΛΔΓ. Για την πολιτική ελίτ της ΟΔΓ ο ορθός όρος είναι "εθνικοσοσιαλισμός" (όπως αυτοαποκαλούνταν οι ναζιστές), ώστε εμμέσως πλην σαφώς να δυσφημείται ο όρος σοσιαλιστής.

Ριζοσπάστες και εξτρεμιστές
Στις 28.1.1972, επί καγκελαρίας Βίλι Μπραντ, ψηφίστηκε το διάταγμα περί ριζοσπαστών (Radikalenerlass), που αποσκοπούσε στην κατάπνιξη της τρομοκρατίας και την παρείσφρηση εξτρεμιστικών στοιχείων στον κρατικό μηχανισμό. Στην καθημερινότητα το διάταγμα ταυτίστηκε με την απαγόρευση ασκήσεως επαγγέλματος (Berufsverbot). Έτσι η συμμετοχή σε οργανώσεις που θεωρούνταν κρυπτοκομμουνιστικές, όπως η ένωση αντιφασιστών, η ένωση δημοκρατικών δικηγόρων κ.ά., αντέβαινε σε εργασία σε κρατική υπηρεσία.
Συνολικά μέχρι το 1976, οπότε το διάταγμα ανακλήθηκε ελέγχθηκαν 1.400.000 πολίτες, έγιναν 11.000 αγωγές και απολύθηκαν 1.100 άτομα (136 εκπαιδευτικοί). Ο Μπραντ αργότερα θεώρησε το διάταγμα λάθος, ενώ ο Χέλμουτ Σμιτ είπε: "Πυροβολούσαμε σπουργίτια με κανόνια". Για την υπηρεσία προστασίας του Συντάγματος της ΟΔΓ ήδη από το 1975 ο όρος Radikalen αντικαταστάθηκε από τον όρο Extremisten.
Βέβαια πολλοί συντηρητικοί εξακολουθούν να ταυτίζουν τις δύο έννοιες, όπως έκανε και η Bild στην περίπτωση του Τσίπρα. Άλλωστε ιστορικά ο όρος “ριζοσπάστης” έχει θετική έννοια (βλ. αστικές επαναστάσεις του 1848).


Η περίπτωση Μπεάτε Κάρλσφελντ
Η γνωστή αντιφασίστρια Μπεάτε Κάρλσφελντ, που χαστούκισε δημόσια τον καγκελάριο της ΟΔΓ Κουρτ Κίζινγκερ (τέως μέλος του ναζιστικού NSDAP και ανώτερο στέλεχος της προπαγάνδας εξωτερικού του καθεστώτος) στο Δυτ. Βερολίνο στις 7.11.1968, επιλέχθηκε από το κόμμα της Αριστεράς στις πρόσφατες εκλογές προέδρου Δημοκρατίας.
Η Κάρλσφελντ (Κ.), που ζει στη Γαλλία, δεν είναι μέλος αριστερού κόμματος, η δε οικογένειά της υποστηρίζει τον Σαρκοζί. Οι συντηρητικοί δεν τη συγχώρησαν ποτέ για την πράξη της και επιχείρησαν να σπιλώσουν τη φήμη της. Ανακάλυψαν λοιπόν στα αρχεία της ΛΔΓ ότι η Κ. έλαβε αμοιβή 2.000 δυτικογερμανικών μάρκων για ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε σε ανατολικογερμανικό περιοδικό.
Άρχισε η φιλολογία για μαριονέτα της Στάζι κ.λπ. Όμως η ίδια η Κ. στην αυτοβιογραφία της, που κυκλοφόρησε πριν από χρόνια στη Γαλλία, αναφέρει αυτό το γεγονός. Γενικά, όταν κάποιος στη Δυτ. Γερμανία έκανε έρευνες για το ναζιστικό παρελθόν είτε πολιτικών είτε γιατρών, συγγραφέων κ.λπ., χαρακτηριζόταν ως κάποιος που “λερώνει τη φωλιά” (Nestbeschmutzer).

H άλλη Γερμανία
Στην ταινία του Σοβιετικού σκηνοθέτη Μιχαήλ Ρομ "Ο καθημερινός φασισμός" υπάρχει ένα μέρος αφιερωμένο στην "άλλη Γερμανία" που αντιστάθηκε στη ναζιστική λαίλαπα. Η “άλλη Γερμανία” είναι και σήμερα παρούσα και ενοχλεί όσους έλπιζαν ότι μετά το 1990 θα σβήσει παντελώς η πέραν της σοσιαλδημοκρατίας Αριστερά. Αυτή η Αριστερά (PDS) πέρασε αρκετά πέτρινα χρόνια στην Ανατολική Γερμανία και χάρις στην πολιτική ευφυΐα των ηγετών της πέτυχε τη συγχώνευση με τις αντίστοιχες δυνάμεις της δυτικής πλευράς.
Δεν είναι όμως μόνον οι σύντροφοι της Die Linke. Υπάρχουν τίμιοι αριστεροί αγωνιστές και μέσα στο SPD και στους Πράσινους, που παραμένουν στα κόμματα αυτά για να υπάρχει μια άλλη φωνή.
* Ο Γιάννης Ευστρατίου είναι γιατρός στη Θεσσαλονίκη και παλιός λαθραναγνώστης της Bild

Η χαμένη τιμή της Καταρίνα... BILD...

Ο Στάθης στον eniko...

Σήμερα θα μου επιτρέψετε να λάβω τον λόγο «επί προσωπικού»: Τι είπα στην «Bild» και η «Bild» δεν έγραψε!
Οχι πολλά.
Τους είπα ότι το χρέος δεν το δημιούργησε ο Ελληνικός λαός, αλλά αυτοί που διαχειρίσθηκαν -και δυστυχώς εξακολουθούν να διαχειρίζονται- την τύχη του.
Τους εξήγησα ότι η «βοήθειά τους» είναι δάνειο και μάλιστα με τοκογλυφικά επιτόκια, ότι ο Γερμανός φορολογούμενος δεν χάνει λεφτά, εκτός απ’ αυτά που του τρώνε κι εκείνου οι Τράπεζές του.
Μάλιστα τους είπα ότι θα προτιμούσα η «βοήθειά τους» να ήταν πιο κοντά στο πνεύμα της Ευρωπαϊκής Αλληλεγγύης, όπως έκανε η Ελλάδα το 1950 και το 1953, όταν η Γερμανία «κούρεψε» τα δικά της χρέη με τη συναίνεση και της φτωχής (και κατεστραμμένης τότε απ’ τον πόλεμο) Ελλάδας.
Εξήγησα στην «Bild» ότι, παρά τις συκοφαντίες του Ελληνα πρώην Πρωθυπουργού κ. Παπανδρέου, οι Ελληνες ούτε «τεμπέληδες» είναι ούτε «διεφθαρμένοι» (και πάντως όχι περισσότερο απ’ τη «Ζήμενς»), αλλά ότι αντιθέτως δουλεύουν περισσότερο απ’ τους Γερμανούς (Γιουροστάτ), χωρίς
να φταίνε οι ίδιοι για τη χαμηλή παραγωγικότητα της εργασίας τους.
Γιατί δεν έγραψε τίποτα απ’ τα παραπάνω η «Bild»; δεν γνωρίζω! Ισως να «χάθηκαν στη μετάφραση».

Ομως η συνέντευξη είναι μαγνητοφωνημένη (scripta manent) και σ’ αυτήν έλεγα στους Γερμανούς φίλους μας ότι για μένα δεν είναι όλοι οι Γερμανοί το ίδιο! Αλλο ο Γερμανός εργάτης κι άλλο ο Γερμανός Τοκογλύφος. Οπως άλλωστε και οι Ελληνες δεν είναι όλοι το ίδιο: άλλο ο Ελληνας εργάτης κι άλλο ο Γραικύλος αεριτζής.

Συνεπώς οι ρατσιστικοί χαρακτηρισμοί για «τεμπέληδες» και «διεφθαρμένους» Ελληνες έχουν την ίδια αξία με τα εξ ίσου ρατσιστικά στερεότυπα για Γερμανούς «ρομπότ» και «Ούννους».
Τους εξήγησα ότι για μένα η Γερμανία είναι η χώρα του Γκαίτε κι όχι του Χίτλερ.
Τους τόνισα ότι προσωπικά είμαι πολύ υπερήφανος που κατά την Επανάσταση του 1821, οι περισσότεροι Φιλέλληνες που ήρθαν στην Ελλάδα και πολέμησαν ήταν Γερμανοί.
Γιατί δεν έγραψε τίποτα απ’ αυτά η «Bild»; Ισως χάθηκαν στο κίτρινο χρώμα της ομίχλης.
Ισως διότι δεν παρέλειψα να αναφερθώ στο Χρέος της Γερμανίας απέναντί μας, στις Γερμανικές Πολεμικές Αποζημιώσεις (Επανορθώσεις, αν προτιμάτε). Που η ίδια η Γερμανία έχει αναγνωρίσει με Συνθήκες. Το 1946.

Τους περιέγραψα πώς επεβλήθη στην Ελλάδα απ’ τους Ναζί το Αναγκαστικό Δάνειο. Πώς κατέσχεσαν τον χρυσό (όσον βρήκαν) της χώρας. Πώς προκάλεσαν τον λιμό που οδήγησε στον θάνατο από πείνα και κρύο χιλιάδες Ελληνες.
Τους μίλησα για το ξεχαρβάλωμα των υποδομών, την καταστροφή των Καλαβρύτων, του Διστόμου, της Κάνδανου κι άλλων 700 χωριών, για τον χαμό του 13% απ’ τον πληθυσμό της χώρας.
Οτι όλα αυτά (εκτός απ’ τις ανεκτίμητες ζωές των ανθρώπων) αποτιμήθηκαν στο ποσόν των 168 δισ. ευρώ χωρίς τους τόκους.
Τους είπα ότι, παρά την υπόσχεσή της ότι θα αρχίσει να ξεπληρώνει η Γερμανία το χρέος της μετά την ενοποίησή της, ακόμα δεν έχουμε δει ούτε ένα σέντζι - οι μόνοι από τους νικητές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οτι για αυτό βεβαίως δεν
φταίει μόνον η Γερμανία, αλλά και οι Ελληνικές πολιτικές ηγεσίες που ασκούνται στον ραγιαδισμό - όχι, δεν τους εξήγησα τι είναι ο ραγιαδισμός για να μην τους εκνευρίσω κι άλλο.
Ομως μακρηγόρησα.
Ενα μόνον! τελευταίο! «Γιατί αυτές οι αναγωγές στη ναζιστική εποχή;», με ρώτησαν.
Για να μην ξεχνάμε και ξαναζήσουμε τις ίδιες τραγωδίες, τους εξήγησα. Συχνά η γελοιογραφία, όπως κι άλλες τέχνες, εκφράζεται με την υπερβολή
ή εν παραβολαίς

θέλοντας να δημιουργήσει ένα γόνιμο σοκ.
Ομως τις αναγωγές στο ναζιστικό παρελθόν δεν τις κάναμε εμείς, αλλά η ίδια η Γερμανική κυβέρνηση: Οταν, φερ’ ειπείν, η κυρία Μέρκελ ζητάει

«Επίτροπο» για την Ελλάδα, πώς μπορούμε να αποφύγουμε τον συνειρμό περί «Γκαουλάιτερ»;

Οταν μας προτείνουν «Ειδικές Οικονομικές Ζώνες», πώς να μην πάει το μυαλό μας στα «Στρατόπεδα Εργασίας» («Συγκέντρωσης», αν θέλετε).
Οταν μας προτείνουν «βουλγάρικα» μεροκάματα, πώς δεν θα θυμηθούμε τις θεωρίες περί «ζωτικού χώρου»;

Οταν πάνε να μας επιβάλουν έναν «Κλειστό Λογαριασμό» αντί για Σύνταγμα, πώς να μην αισθανθούμε Προτεκτοράτο. Μάλιστα με το πι μικρό όπως πορτέλο (μπουρδέλο, αν προτιμάτε)...
Αυτά είπα στους φίλους μας τους Γερμανούς δημοσιογράφους κι απ’ αυτά οι Γερμανοί αναγνώστες ουδέν εδιάβασαν.
Τι να κάνουμε;
Αλλο υψηλή δημοσιογραφία κι άλλο ψιλή.

Το δυσάρεστον είναι πως συμβαίνει ακριβώς το ίδιο και στην πολιτική: άλλο Υψηλή Πύλη (όπως λέμε Μέρκελ των Τοκογλύφων) κι άλλο κλάφ’ τα Χαράλαμπε (όπως λέμε Παπαδήμος, Σαμαροκαρατζαφέρης και Γιωργάκης ο Κόσταρίκας)...
Τα σέβη μου...