Νόμος είναι η νομή του πλουτοκράτη....

Στάθης στον enikos.gr...

Το μέρος της άρχουσας τάξης που κυβερνά την Ελλάδα, την κυβερνά διά της διαπλοκής και της διαφθοράς. Αυτό το μέρος της άρχουσας τάξης, έτσι όπως διαμορφώθηκε μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή (κι ολοκληρώθηκε μετά το τέλος του Εμφυλίου),
ουδέποτε εμφάνισε τη φιλοδοξία  για τη διαμόρφωση ενός εθνικού σχεδίου για την πορεία της χώρας, αλλά αντιθέτως επέλεξε σχέσεις εξάρτησης από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και υποτέλειας στις επιλογές τους.
Για το μέρος αυτό της άρχουσας τάξης η Ελλάδα υπήρξε εργαλείο πλουτισμού της ίδιας και των επικυρίαρχων προστατών της. Σήμερα αυτή η σχέση έχει φθάσει στο ζενίθ για τους πλουτοκράτες που νέμονται τη χώρα και στο ναδίρ για τον λαό της.
Υπήκοη σε αυτήν την ξενόδουλη ολιγαρχία είναι μια ελίτ χατζατζάρηδων που με σοβαροφάνεια διεκπεραιώνει μιαν προπαγάνδα χωρίς την οποία η Ελλάδα θα ήταν αδύνατον να σκλαβωθεί σε τέτοιο βαθμό και, βεβαίως, να παραμείνει σκλάβα.
Η ελίτ αυτή των κοπρόσκυλων βγάζει γλώσσα στους Ελληνες. Και τους κόβει τη γλώσσα.
Δεν είναι  μεγαλύτερη από ένα σύνταγμα πεζικού, έχει όμως αποτελεσματικότητα ομάδας στρατιών. Αποτελείται από δημοσιογράφους, πανεπιστημιακούς, εργατική αριστοκρατία, καλλιτέχνες, διανοούμενους, στελέχη επιχειρήσεων και κρατικούς κομισάριους.
Η ιδεολογία για αυτούς τους τύπους είναι ένα πρόσχημα, μπορεί να έχουν ή να μην έχουν, ή να εμφανίζουν ότι έχουν, όμως όσα λένε κι όσα κάνουν απλώς υπηρετούν τον νεοφιλελευθερισμό. Από την άκρα δεξιά έως τους πεμπτοφαλαγγίτες μέσα στην Αριστερά μετέρχονται όλοι (συντηρητικοί, «σοσιαλιστές», παλαίμαχοι κακοποιοί της κεντροαριστεράς και νεόκοποι α-πολιτικοί του αυτού φυράματος) την ίδια σημειολογία, του «εκσυγχρονισμού», των «μεταρρυθμίσεων» της αποδόμησης (ενός μεταμοντερνισμού πεθαμένου παντού αλλού), της πολιτικής ορθότητας και όλων εκείνων των συστατικών της ομογενοποιημένης σκέψης που ασκεί ιδεολογική τρομοκρατία στους λαούς, και με μια παρενδεδυμένη γλώσσα τους βυθίζει μέσα σε μια κομφορμιστική φορμόλη «σοκ και δέους»  με αποτέλεσμα την «οικονομική φρίκη».

Μικρή ΔΕΗ - μικρή Ελλάδα...

Στάθης στον enikos.gr...

Προαπαιτούμενο για να είναι μια χώρα υποτελής είναι να διαθέτει κυβέρνηση Κουίσλινγκς. Επί παραδείγματι, οι ακτές της Ελλάδας, οι λίμνες κι ορισμένοι λόγγοι ιδιαιτέρου κάλλους. Για να πουληθούν, προαπαιτούμενο είναι να υπάρξει νόμος (και τα σκυλιά αμολητά ν’ αρπάξουν) του πολυχρονεμένου μας κράτους.

Προαπαιτούμενο για να περάσει ένας τέτοιος νόμος απ’ τη Βουλή (όπου, όσον και να ’ναι, δεν είναι το σύνολο της συμπολίτευσης ξεφτιλισμένο) είναι να ’ναι το τμήμα θερινό, όπως «θερινό» μπορεί να το καταντήσει μια κυβέρνηση Κουίσλινγκς. Προαπαιτούμενο επίσης είναι να ακολουθηθεί η διαδικασία του φαστ τρακ και κατεπείγοντος, ώστε να υπομνησθεί εις όλους μας ότι η προϋπόθεση (άντε, προαπαιτούμενο) του εξευτελισμού της δημοκρατίας δεν είναι μόνον η πολιτική βούληση αυτών που την εξευτελίζουν αλλά και η κονόμα, κυρίως αυτή, όσων τους εμπιστεύονται ένα τέτοιο πατριωτικό έργο. Βεβαίως προαπαιτούμενο στην τελετουργία αυτής της διαδικασίας είναι να διαφωνεί το ΠΑΣΟΚ. Ωσπου να συμφωνήσει, και, από κοινού ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., να μας αλλάξουνε την Παναγία και να την κάνουν Εταιρεία Ανάπτυξης Αιγιαλών και Εκμετάλλευσης Κυμάτων.
Πλην όμως, αν όλα αυτά είναι αισχρά, αίσχιστο είναι το γεγονός ότι για να ψηφίσουν αυτόν τον νόμο τα δύο συνεταιράκια της συμφοράς, προαπαιτούμενο είναι να τον θέσουν πρώτα υπ’ όψιν των Κυρίων τους. Να τον θέσουν δηλαδή υπ’ όψιν της Τρόικας. Κι αν η Τρόικα τον εγκρίνει, τότε -οι άθλιοι- να τον φέρουν στη Βουλή. Και να την εξευτελίσουν. Οχι υποχρεώνοντας, αλλά απλώς ζητώντας από τους βουλευτές τους να υπερψηφίσουν τα όρντινα των Επικυρίαρχων - σαν να ’ναι οι βουλευτές τους οι τελευταίοι σμπίροι μιας συμμορίας που μοιράζει δώθε κείθε τα ιμάτια της χώρας, σαν να τα βρήκε απ’ τον πατέρα της.
Δεύτερο παρόμοιο άγος η Μικρή ΔΕΗ. Μιλούν και λένε τα ίδια σαν να απευθύνονται σε λωτοφάγους. Για τον ανταγωνισμό, για την απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας και τα λοιπά παρόμοια. Ξεχνούν το φιάσκο με την Energaκαι την HellasPower;

Ο ανασχηματισμός του Μπρανκαλεόνε...

του Σταθη, απο το enikos.gr...

Προφανώς ο κ. Σαμαράς έχει αντιληφθεί ότι έχει πικράνει τους Έλληνες και είπε να τους διασκεδάσει λιγάκι. Κι έκανε τον ανασχηματισμό. Τοποθετώντας ως Υπουργό Εσωτερικών τον κ. Αργύρη Ντινόπουλο –το απύλωτο στόμα των πάνελ.

Το τί έχει πει ο στόμας του κ. Ντινόπουλου, όστις έχει χρηματίσει ως διακεκριμένος μαϊντανός των πάνελ περισσότερον παντός άλλου (ίσως της κυρίας Βούλτεψη εξαιρουμένης), δεν λέγεται. Υπουργός Εσωτερικών ο Αργύρης! Φοβάμαι ότι τώρα θα πρέπει να προσπαθήσει να σοβαρευτεί ή να σοβαρέψει. Φοβάμαι ακόμα περισσότερο ότι δεν θα καταφέρει ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Πάντως η προσπάθεια του κ. Πρωθυπουργού να ενισχύσει τη σοβαρότητα αυτής της κυβέρνησης με την είσοδο σ’ αυτήν του κ. Γιακουμάτου, αλλά και του...κ. Λοβέρδου, είναι τουλάχιστον συγκινητική. Κι έγινε και του Αγίου Πνεύματος!
Πράγμα που εξηγεί την εμφάνιση στην κυβέρνηση της κυρίας Αντζελας Γκερέκου, του κ. Κικίλια, του κ. Πάρη Κουκουλόπουλου, του κ. Ορφανού – δυστυχώς όχι και του κ. Τζαμτζή.
Η παρουσία της κυρίας Γκερέκου (μια διακριτική υπόμνηση του ειδικού βάρους μιας Μελίνας Μερκούρη) είναι βέβαιον ότι θα δώσει μια νέα ώθηση στον ελληνικό πολιτισμό, προς νέους Παρνασσούς και Αρκαδίες, ενώ η παρουσία του κ. Κουκουλόπουλου προσφέρει κάτι από λασπουριάρικο ΠΑΣΟΚ και παλαιοκομματίλα – υλικά απαραίτητα για τη «σταθερότητα» του σχήματος που λέει και ο κ. Σαμαράς. Εγγύηση («σταθερότητας») και ο κ. Κικίλιας. Μη με ρωτάτε γιατί. Δεν εξηγούνται όλα τα μυστήρια του σύμπαντος.
Κορωνίς της παρουσίας του ΠΑΣΟΚ στη νέα κυβέρνηση ο κ. Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος. Το νέο ήθος του νέου ΠΑΣΟΚ – ο άνθρωπος εκφράζει το νέο είδος πολιτικών που δεν βλέπουν ποτέ ένα μισογεμάτο ποτήρι αν δεν του βάλουν...πρόσημο μισοάδειου. Δεν θα έλεγα το ίδιο για την Υγεία – τη φουκαριάρα έπεσε στα βαριά. Βορίδης!

Ελλάς Γκουέρνικα...

του Σταθη, απο το enikos.gr...

Η Ελλάδα δεν έχει Σύνταγμα, έχει Μνημόνιο.
Το Σύνταγμα δεν τηρείται, όχι μόνον απ’ την κυβέρνηση, αλλά εν τέλει κι απ’ τους Ελληνες (όλους όσοι νοιώθουν το καθήκον να το υπερασπίζονται), ενώ το Μνημόνιο τηρείται κατά γράμμα. Και αριθμούς.
Το Σύνταγμα μαραζώνει και πεθαίνει, ενώ το Μνημόνιο ανανεώνεται και θεριεύει.
Το Κοινοβούλιο έχει υποβαθμισθεί σε Κολοβό, όπου ο κ. Πρωθυπουργός δεν πατάει, οι δε νόμοι «ψηφίζονται» με προεδρικά διατάγματα, επείγουσες και κατεπείγουσες διαδικασίες, κρυφίως, νύκτωρ, με άσχετες τροπολογίες, διά αντιπερισπασμών, με αποπληροφόρηση και παραπληροφόρηση.  Ενόσω «μιλούσαμε» για το γάλα, υπερψηφιζόταν το κώνειο και η ηρωίνη.
Η Δικαιοσύνη, εξαρτημένη απ’ την κυβέρνηση,  δεν εμπνέει τον λαό με την ισχύ της (ως η έσχατη καταφυγή των πολιτών), απονέμεται με βραδύτατους ρυθμούς, συχνά μεροληπτεί και παρακολουθεί αδρανής την καταβαράθρωση του πολιτεύματος.
Η διάκριση των τριών εξουσιών δεν υφίσταται. Ενδιάμεσα (αντι)θεσμικά (παρα)μορφώματα διαχέουν τις  ευθύνες, συσκοτίζουν τις αρμοδιότητες κι αποτρέπουν κάθε είδους απολογισμό. ΜΚΟ, Ανεξάρτητες Αρχές και offshore εταιρείες καθαιρούν τη δημοκρατία σε ένα (βρώμικο) παίγνιο με τη σκιά της. Σκιά σκοτεινή, ολιγαρχική, τυραννική, παρακρατική.
Η Ελλάδα είναι χώρα υπόδουλη. Φόρου (για το Χρέος) Υποτελής. Προτεκτοράτο, που κυβερνάται από ανδρείκελα, εντολοδόχους ξένων δυνάμεων, υπό την επιστασία Γκαουλάιτερ. Η χώρα έχει ήδη μεταβληθεί σε μια Ειδική Οικονομική Ζώνη, όπου δεν υπάρχουν εργασιακά δικαιώματα και η ζωή των ανθρώπων δεν αξίζει φράγκο για το κράτος, ενώ κοστίζει πολύ φθηνά στα αφεντικά τους.
Η χώρα σπαράχθηκε και σπαράζεται, δηώνεται και λεηλατείται, σαν να έχει χάσει πόλεμο. Το ΑΕΠ κατακρημνίσθηκε κατά 50 δισ., το Χρέος έχει μετατραπεί σε Λερναία Υδρα, μια δόση να πληρώνεις, δύο να αναφύονται, ενώ το ίδιο συμβαίνει και με τα ιδιωτικά χρέη -χρέη αξίας γύρω στα 70 δισ. δεν εξυπηρετούνται- τη στιγμή που τα δημόσια έσοδα υπολείπονται κατά 1 δισ. τον μήνα, με αύξουσα τάση.

Περισκόπιο εν όψει...

του Σταθη, απο το enikos.gr...

Τα δύο ακροδεξιά (νεοναζιστικά) κόμματα, Σβόμποντα και Δεξιός Τομέας, που ανέτρεψαν με πραξικόπημα τη δεξιά κι ολιγαρχική (πλην όμως εκλεγμένη) κυβέρνηση της Ουκρανίας, έλαβαν στις εκεί εκλογές 1,3% το πρώτο και 1% το δεύτερο. Εκαναν οι φασίστες τη βρόμικη δουλειά, σκότωσαν κόσμο,
δίχασαν την κοινωνία, οδήγησαν σε διαμελισμό την πατρίδα τους και τώρα τα αφεντικά τους τούς πετάνε στον κάλαθο των αχρήστων. Τις εκλογές κέρδισε ο μεγιστάνας του χρήματος («ολιγάρχης» στη μετασοβιετική γλώσσα) κ. Ποροσένκο, όστις φαίνεται να γνωρίζει ώς πού πρέπει να τα έχει καλά με τους Γερμανούς, πώς να τα έχει καλά με τους Ρώσους και πώς να κρατά στο παίγνιο τους Αμερικανούς.
Καλημέρα σας και πρόκειται για την επαύριο μιας ιστορικής ημέρας, της 25ης Μαΐου, όταν η Αριστερά στην Ελλάδα ανεδείχθη εν μέσω κρίσης ως η πρώτη πολιτική δύναμη στη χώρα και όταν η Ελλάδα, εν μέσω ευρωπαϊκής κρίσης, καθίσταται με επιλογή της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού το πρώτο προπύργιο (με την ελπίδα να ακολουθήσουν κι άλλα) ενάντια στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα που αφανίζει τη Γηραιά Ηπειρο.
Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ κινείται σε πολλά επίπεδα. Κερδίζει πολλούς και σημαντικούς δήμους σε όλην την επικράτεια, ενώ διέθετε μόνον ελάχιστους, αναλαμβάνει τη διοίκηση σε δύο Περιφέρειες, εξ ων η μία κρίσιμη, αυτή της Αττικής, κι επιπλέον πλήθος στελεχών του μπαίνουν στα περιφερειακά και δημοτικά συμβούλια όλης της χώρας. Παρά τα αυτογκόλ που σημείωσε ο ΣΥΡΙΖΑ σε όλην αυτήν τη διαδικασία, παρά την έλλειψη αυτοδιοικητικής πείρας και το ανοργάνωτον που χαρακτηρίζει πολλές απ’ τις οργανώσεις του, ο λαός «έσπρωξε» την Αριστερά μπροστά στα βαθειά να δείξει τι ψάρια πιάνει. Αν η Αριστερά δεν έχανε με την ευγενική φροντίδα του ΚΚΕ τον Δήμο Αθηναίων (χάριν του ακομμάτιστου από ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, Ν.Δ., Ποταμιού κι Ελιάς κυρ Καμίνη), η πρόκληση αλλά και η επιτυχία (καθώς και η σημειολογία της επιτυχίας) θα ήταν μεγαλύτερη.

H φούσκα και το βόλι...

Στάθης στον eniko.gr...

Καλημέρα σας.
Oταν ο αείμνηστος δημαγωγός της μεταπολιτευτικής Ελλάδας Ανδρέας Παπανδρέου είχε χάσει τις δημοτικές εκλογές στα μέσα της δεκαετίας του ’80, με τη δεξιά να παίρνει τους τρεις συμβολικούς δήμους, Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη και το ΚΚΕ να σαρώνει στους δήμους της Αττικής,
είχε δηλώσει το αμίμητο: «νίκησε η τοπική αυτοδιοίκηση».
Σήμερα, δεν θα μπορούσε να πει κανείς το ίδιο, αλλά θα μπορούσε ίσως να διαπιστώσει ότι το ΠΑΣΟΚ (και συνμπουρδουκληδόν η Ν.Δ.) έχουν «νικήσει την τοπική αυτοδιοίκηση». Διότι αυτό που εν πρώτοις μαρτυρούν οι αυτοδιοικητικές εκλογές της Κυριακής είναι ότι  η επί τριάντα τόσα χρόνια πολιτική κυριαρχία του δικομματισμού στη χώρα έχει δημιουργήσει σε τοπικό επίπεδο ένα πλέγμα δομών, δεσμών, θεσμών, συνηθειών και σχέσεων το οποίο μπορεί να λειτουργεί αυτονομημένο απ’ τις πολιτικές δυνάμεις που το δημιούργησαν, υπέρ τους ή εναντίον τους, κι όλο αυτό για ένα ικανό ακόμα διάστημα στο εγγύς μέλλον.
Απόδειξη το ΠΑΣΟΚ. Ως κόμμα και πολιτική δύναμη έριξε λευκή πετσέτα, πολλοί όμως «λευκοί» υποψήφιοι λειτούργησαν ως Πασόκιοι χωρίς ΠΑΣΟΚ το ίδιο αποτελεσματικά, όπως όταν λειτουργούσαν ως Πασόκιοι του ΠΑΣΟΚ.
Μπορεί τα σχήματα της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ να κατέβηκαν παρενδεδυμένα σε αυτές τις εκλογές ή ανοιχτά και με τα κομματικά τους λάβαρα, μπορεί οι υποψηφιότητες να έφεραν τα ποικίλματα του «ανεξάρτητου», του «κομματικού», του «αντάρτη», του «συνεργαζόμενου» ή ό,τι άλλο, όμως τον γενικό τόνο στα αποτελέσματα φαίνεται να τον έδωσε η δύναμη της αδράνειας μιας κοινωνίας που κινείται μέσα στο τοπικό πλαίσιο με κριτήρια, δεσμούς, στόχους και σκοπούς που ο τριακονταετής δικομματισμός έχει σμιλέψει. Οι όποιες εξαιρέσεις υπήρξαν, επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Αντιθέτως, όπου έναντι των αυτοδιοικητικών κριτηρίων ούτω πώς εννοουμένων, πρυτάνευσαν οι πολιτικές επιλογές των κομμάτων, τα αποτελέσματα μίλησαν διαφορετική γλώσσα. Χαρακτηριστική η τύχη των πολιτικών (προσωπικών και κομματικών) επιλογών του κ. Σαμαρά στα πρόσωπα των κ.κ.  Αρη Σπηλιωτόπουλου, Γιώργου Κουμουτσάκου και Γιάννη Ιωαννίδη. Οπως επίσης του ΣΥΡΙΖΑ, στο πρόσωπο του κ. Βουδούρη. Ή στις επιδόσεις του σε Κρήτη, Θεσσαλία και αλλού.

Μαύρο στη μαύρη γλίτσα...

Στάθης στο enikos.gr

Μεγάλο ρεύμα έχει η Χρυσή Αυγή! Κατεβάζει υποψήφιους δημάρχους μόνον σε δέκα δήμους σε όλη την επικράτεια! Ούτε καν σε έντεκα!
Συνεχίζει περιφερόμενος ανά τας οδούς και τας ρύμας άδων ο κ. Ευ. Βενιζέλος: «Αν δεν με ψηφίσετε, θα φύγω» - του το επαναλαμβάνουμε για μιαν ακόμη φορά μπας και το καταλάβει ο υπερτιμημένος αυτός πλην όμως βραχύνους: «Γι’ αυτό δεν σε ψηφίζουμε, χρυσέ μου, για να φύγεις»
- τίποτα, τον χαβά του ο νουνεχέστατος: «Θα πάω να το πω (σ.σ.: μαρτυριάρικο) στον... Πρόεδρο της Δημοκρατίας ότι δεν με ψηφίσατε και φεύγω!» - γιατί στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, χρυσέ μου; «Για την ενότητα του έθνους» - ορίστε;!!; Τι σχέση έχει η ενότητα του έθνους με το μαύρισμα που θα φας, ω εσύ ογκόλιθε της ευφυΐας; Ω του ξεπεσμού ω του οδυρμού: «Δεν αξίζει του ΠΑΣΟΚ να γίνεται το πτυελοδοχείο της μεταπολίτευσης» θρηνεί ο κ. Νίκος Ανδρουλάκης, υποψήφιος ευρωβουλευτής της Ελιάς - τι του αξίζει; Ο θαυμασμός των ανέργων; Οι προσευχές των αυτοχείρων; Το βραβείο Εφιάλτης για την υπαγωγή της χώρας σε καθεστώς Υποτέλειας; Το Οσκαρ Τζακ ο Αντεροβγάλτης για τα χαράτσια και τους φόρους που έχει επιβάλει; Οταν το ΠΑΣΟΚ έφτυνε την Ελλάδα κατάμουτρα χάριν της Διαπλοκής και των «νταβατζήδων», τι διαφορετικό από πτυελοδοχείο πίστευε ότι θα γίνει;
Το ΠΑΣΟΚ τελειώνει και μαζί του υπάρχει η ελπίδα να τελειώσει όλη αυτή η γλίτσα που άπλωσε επί δεκαετίες στην ελληνική κοινωνία. Ως άλλος Μίδας αυτό το κόμμα ό,τι άγγιζε το έκανε χρυσάφι για τους Δυνατούς και γλίτσα για την κοινωνία, όλη αυτήν τη γλίτσα των δύο μέτρων και δύο σταθμών, της ζωής χωρίς αρχές, της οίησης, της χρήσιμης αμορφωσιάς, του ευρωλιγουρισμού, των κολλητηλικίων - όλη αυτή η γλίτσα που τα χωρούσε όλα, που τα χώνευε όλα, που δηλητηρίαζε ό,τι δεν ήλεγχε, όλος αυτός ο χυλώδης Σταλινισμός του «εκσυγχρονισμού», υπάρχει η ελπίδα να πάρει τέλος.

Σας ευχαριστώ, ω Εταιρείες!!!!

Στάθης στον eniko.gr...

ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΕΠΕ. Αντώνης Σαμαράς @Στουρνάρας:
Αν δεν σας κόβαμε μισθούς και συντάξεις,  αν δεν σας κλείναμε μαγαζιά και σπίτια,  αν δεν αυτοκτονούσαν ορισμένοι από σας,
αν δεν πεινούσαν πολλά απ’ τα παιδιά σας,
δεν θα συνέχιζαν να πλουτίζουν αυτοί που πλούτιζαν πριν από την κρίση, οι ίδιοι που την προκάλεσαν, οι ίδιοι που δικαιούνται να πλουτίζουν για πάντα.
ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΚΒΙΑΣΤΩΝ Ο ΒΑΓΓΕΛΑΣ (ή Μπενύτο ή Σφάχτης ή Σούγιας ή Αλαργιαμόργιας): Αν δεν
ψηφίσετε «Ελιά», θα σας βάλω κι άλλα χαράτσια,
θα σκίσω τη λίστα Λαγκάρντ,
θα ρίξω φωτιά να σας κάψω.
Θα σας κάνω τσογλάνια, τσογλάνια, τσογλάνια
αν δεν ψηφίσετε «Ελιά», θα πάνε χαμένες οι θυσίες σας για να σας πάρουμε τα σπίτια και να δουλεύετε για ένα κομμάτι ψωμί.
«Αν δεν μας ψηφίσετε, θα φύγουμε». (σ.σ.: για αυτό δεν σε ψηφίζουμε, χρυσέ μου, για να φύγεις).
Σιωπή! Μη μου αντιμιλάτε! Πληρώνω υπερβολικό κόστος που σας ανέχομαι. Και αυτό που σας λέω δεν είναι εκβιασμός, ηλίθιοι! Ξέρετε τι θα πάθετε, αν σας εκβιάσω ΕΓΩ; «Δεν εκβιάζω, κύριοι! Λέω το αυτονόητο». Διότι το αυτονόητο το δικό μου είναι οι εκβιασμοί.
Εμένα με λένε Βαγγέλη Βενιζέλο και είμαι τόσο υπερτιμημένος, που όταν εκβιάζω (κάνω ότι) δεν καταλαβαίνω ότι εκβιάζω!
Ή εγώ ή τα τανκς!
Ή εγώ ή το χάος!
Ή ο Κασσής ή θα σας κάνω Ουκρανία.
Ή ψηφίζετε Ελιά ή θα κουνήσω την αχλαδιά!

Μια Στιγμή στον Άνεμο - Πρόσ(χ)ημο...

Σταθης στον enikos.gr...

Πρώτα σκότωσαν τις λέξεις. Κι ύστερα σκλάβωσαν του ανθρώπους. Ετσι γινόταν, έτσι γίνεται κι έτσι θα γίνεται στην πολιτική, εκτός από τις επαναστατικές περιόδους ή τις μεγάλες μεταρρυθμιστικές εποχές, όταν οι λέξεις διατηρούν τη σχέση τους με τις έννοιες που αποδίδουν, σαν μαχόμενες μεραρχίες.
Στα ενδιάμεσα, στις μεταβατικές περιόδους κι ακόμα περισσότερο σε φάσεις ύφεσης ή και παρακμής οι λέξεις «κουρεύονται», μπαίνουν σε οργουελιανά στρατόπεδα συγκέντρωσης, αποχυμώνονται, αποξηραίνονται, εκπαιδεύονται στην αμφισημία στις σοφιστείες, στην παρένδυση, κατατάσσονται σε μεραρχίες ευφημισμών, ή ακόμα και σε δηλώσεις μετανοίας για τις έννοιες που έως τότε έφεραν, σε αποκήρυξη. Οσο δε για τις πιο απείθαρχες λέξεις, αυτές απλώς εξορίζονται, εργάτης, σοσιαλισμός, επανάσταση, μεταρρύθμιση, αλληλεγγύη, συντροφικότητα, ουτοπία, εκατοντάδες λέξεις δεν ενδημούν στην ανωτάτη καθεστωτική της προπαγάνδας και όταν χρησιμοποιούνται, χρησιμοποιούνται σαν λέξεις δούλες, που σημαίνουν άλλο πλέον από εκείνο που εννοούσαν.
Σ’ αυτόν τον αχταρμά των λέξεων από τον κιμά των εννοιών, η κυρίαρχη γλωσσογενετική προσθέτει νεολογισμούς και λέξεις κενές καινότητος, φτιάχνοντας εν τέλει μια γλώσσα των 200 λέξεων και των 30 εννοιών - όσων εννοιών είναι αρκετές, παραμένοντας σε δημόσια χρήση με κατακλυσμική συχνότητα, να εξασφαλίζουν το άπληκτον της ομογενοποιημένης σκέψης. Τελευταίας εσοδείας σ’ αυτήν τη σημασιολογία και σημειολογία το «πρόσημο». Λέει, ας πούμε, ο Γιωργάκης «πολιτική με προοδευτικό πρόσημο» και πάει περίπατο η «προοδευτική πολιτική». Πάει περίπατο δηλαδή μια πολιτική που προϋποθέτει συγκεκριμένες δεσμεύσεις και συνεπάγεται προσδιορισμένα αποτελέσματα και μένεις στο χέρι με μια μπαρούφα στο χαλαρό, πρόθυμη να αναμειχθεί κι αυτή στον χυλό των εννοιών που κάνουν, στην εποχή μας (όπως και σε άλλες εποχές), ανίκανους τους πολίτες να επικοινωνήσουν μεταξύ τους, μάλιστα υπερβαίνοντας τα τείχη που υψώνουν τα στερεότυπα, η παραπληροφόρηση, ακόμα και η ιδεολογική τρομοκρατία.

Σκόνη από σκουριά...

του Σταθη, απο το enikos.gr

Πρωί-πρωί, σαν ημερήσια διαταγή
(πες της Χούντας - επέτειος που ήταν προχθές), βγήκε η μπάντα στην πλατεία κι έσκουξε έναν χέβυ μέταλ καρσιλαμά, ενώ ο κ. Πρετεντέρης διαπίστωνε κι ανακοίνωνε ότι «η χώρα ζει μια πρωτοφανή  δημοσιονομική ανόρθωση
κι επιστρέφει έστω τμηματικά στις διεθνείς αγορές». Κατόπιν τούτων η μπάντα ξαναστρίγκλισε ευτυχισμένη και η ημέρα άρχισε να οδεύει τον δρόμο της, ώσπου αποβραδίς να σβήσει μέσα στη νύχτα.
Ως τις εκλογές θα τα πουν και θα τα κάνουν όλα. Οι λύκοι θα γίνουν κεντρώοι, η ανάπτυξη θα παθαίνει τον οργασμό της αγελάδας εφτά φορές την ημέρα και το μυαλουδάκι του κ. Θεοχάρη θα πάρει φωτιά μοιράζοντας, ξεμοιράζοντας, ξαναμοιράζοντας επιδόματα που παίζουν με τον πόνο του κοσμάκη, τον ίδιον αυτόν πόνο απ’ τον οποίο εξοικονομήθηκαν.
Ω, καημένη μου Ελλάδα των αισχρών - και χειροκροτεί ήσυχα ευχαριστημένος ο Μπαρόζο των 321.000 ευρώ ετησίως (χώρια επιδόματα, έξοδα παραστάσεως και λοιπές αποζημιώσεις) για τους μισθούς που αυτός και η συμμορία των γραισκύλων του περιέκοψαν και για την ανακούφιση του άνεργου με 38 ψίχουλα - αν,
αν,
αν πληροί τις προϋποθέσεις ο μπαγάσας και δεν προσπαθεί πάλι με τίποτα μπαγαποντιές να τα φάει απ’ τον κ. Πάγκαλο και να βυθίσει μέσα στα χρέη του τον ΔΟΛ - Κιλελέρ, ω κήλερ! Αιματοχυσία μέσα στο μυαλό μας, κυρίες και κύριοι. Και στη μέση ο Σταύρος, ο βασιλιάς των γκάλοπ. Ετοιμος να συνεργασθεί με όλους ο κυρ Σταύρος, εκτός από τον κ. Δήμου - στον οποίον ο «αρχηγός» (κατά δήλωσιν Δήμου) τράβηξε μια ωραία κωλιά στη μέση το γιοφύρι και πάρ’ τον κάτω τον «δυστυχή να είναι Ελληνας» καλόγνωμον γέροντα, πλατς στη μέση το ποτάμι, μα το ποτάμι  ήταν ρηχό, κάθεται τώρα ο γέρων Δήμου στην άκρη του και το πετροβολάει - γενναίος άνθρωπος ο Σταύρος!

Μια Στιγμή στον Άνεμο - Υψηλές σφαίρες (κατά της) πολιτικής...

Ο Στάθης στον eniko.gr...

Ευτυχώς η προεκλογική περίοδος έχει και τις εύθυμες πλευρές της. Για παράδειγμα ο κ. Μπαλτάκος, όστις δήλωσε στη Real news ότι αν του το ζητήσει ο λαός (και η Ιστορία, θα προσθέταμε εμείς), θα μπορούσε να ιδρύσει ένα νέο κόμμα. «Σφύριξε»!

Και γιατί να μη «σφυρίξει» άλλωστε! Ο άνθρωπος συνομιλούσε με Χρυσαυγίτες, πιθανόν ακόμα και για «συμβόλαια δολοφονιών» (ο κ. Αθανασίου και ο κ. Δένδιας δεν τα διαψεύδουν). Μιλάμε δηλαδή για τον πάτο του απόπατου. Ετσι ήσυχα και απλά. Γιατί λοιπόν να μη «σφυρίξει» ο κ. Μπαλτάκος; Αντί να έχουν πέσει πάνω του σαράντα ανακριτές και είκοσι εισαγγελείς - για σενάρια δολοφονιών Υπουργών μιλάμε - για υπόκοσμο και παρακράτος μιλάμε - ο κ. Μπαλτάκος περιφέρεται δώθε κείθε άδων κρίσεις, επιτίμια και απειλές - διότι απειλή είναι, τι άλλο θα μπορούσε να ’ναι, η εξαγγελία ίδρυσης κόμματος απ’ τον κ. Μπαλτάκο. Απειλή όχι κατά της Ελλάδας, αλλά κατά της ιστορικής παρακαταθήκης των απίθανων σ’ αυτήν τη χώρα.
Ευτυχώς που στον αντίποδα του κ. Μπαλτάκου υπάρχει ο κ. Σταύρος Θεοδωράκης - θα κυβερνήσουμε, δήλωσε! Δεν θα έλεγα ότι «σφύριξε» κι αυτός, διότι οι απόψεις του δεν στερούνται ενδιαφέροντος. Επί παραδείγματι, ο Σταύρος απεφάνθη ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται Δυνάμεις, δεν στράτευμα (κοινώς στρατό) διότι αν μας την πέσουν οι Τούρκοι, θα σπεύσει η Ευρώπη να πολεμήσει και να μας σώσει. Οξυδερκής! Οπως οξυδερκείς και οι κατηγορίες του εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ ότι «θέλει να μας γυρίσει πίσω στο κράτος που έφτιαξαν η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ»!!! Και να μην έχει σφυρίξει ο Σταύρος, θα σφυρίξουμε εμείς. Πλην όμως, πρέπει να παραδεχθώ ότι ο αρχηγός του «ποταμιού» (ή μήπως «ποταμού»;) προσφέρει και αξεπέραστες υπηρεσίες στην ελληνική γλώσσα.

Αριστερές αναγνώσεις του Εικοσιένα...

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΣΤΑΘΗ*, απο την Αυγη...

Η ιστορία συνιστά βασικό συστατικό στοιχείο της ταυτότητας κάθε συλλογικού κινήματος. Για το κομμουνιστικό κίνημα, όμως, που θεωρεί ότι η αλλαγή κοινωνικού σχηματισμού γίνεται μέσω επανάστασης, η επανάσταση καθεαυτή συνιστά κατεξοχήν ιστορική τομή και συχνά ο αριστερός λόγος περί επανάστασης διέπεται από ένα είδος ιστορικού φετιχισμού. Εάν για άλλους ιδεολογικούς χώρους το παρελθόν διαβάζεται μέσα από την οπτική του παρόντος, για την αριστερά οι κοινωνικές επαναστάσεις διερευνήθηκαν ως επαναστατικά στάδια εξέλιξης προς την κομμουνιστική κοινωνία, ως πρόδρομοι της προλεταριακής επανάστασης.

Όλα τα ιδεολογικά περιβάλλοντα επιδιώκουν, μέσα και από την ιστορία, να υποστηρίξουν τη δική τους «αλήθεια». Οι κομμουνιστές, όμως, του 20ού αιώνα, στην πλειονότητα τους, ενδιαφέρονταν πρωτίστως να αλλάξουν την κοινωνία. Συνακόλουθα, η ιστορία αποτελούσε περισσότερο ένα εργαλείο στην υπηρεσία της κοινωνικής αλλαγής και λιγότερο έναν τρόπο κατανόησης της. Ως ενεργοί αγωνιστές και μέλη του κόμματος, οι κομμουνιστές ιστορικοί αισθάνονταν ότι όφειλαν να υπηρετούν, και με το έργο τους, τον πολιτικοκοινωνικό αγώνα στον οποίο ήταν ταγμένοι, να εγγράφουν τις ερμηνείες τους στους ορίζοντες των πολιτικών επιλογών τους, πρακτική που συχνά μεταφραζόταν σε υπαγωγή στην πολιτική γραμμή του κόμματος.
Παράλληλα, ως μέλη ενός παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος με ηγετικό κέντρο το σοβιετικό κόμμα, όφειλαν να υποτάσσονται στις προτεραιότητες που έθετε αυτή η εν εξελίξει παγκόσμια επαναστατική διαδικασία. Άλλωστε, οι περισσότεροι αριστεροί έλληνες ιστορικοί δεν είχαν συγκροτημένες ιστορικές σπουδές, ούτε επαρκή πρόσβαση σε βιβλιοθήκες και αρχεία, από την εξορία, το βουνό ή την υπερορία όπου πέρασαν μεγάλο διάστημα της ζωής τους.

Τώρα και στο κεφάλι....

του Σταθη, απο το enikos.gr...

Για την οικονομία της συζήτησης να δεχθούμε ότι δεν θα υπάρξει τρίτο μνημόνιο και ότι όταν το προαναγγέλλει ο κ. Γερούν Ντέισελμπλουμπλουμ λέει κοτσάνες. Ακόμα και σε αυτήν την περίπτωση τα μέτρα (όχι μόνον τα δημοσιονομικά, αλλά κυρίως τα θεσμικά) που επεβλήθησαν στο πλαίσιο των δύο πρώτων μνημονίων,
είναι αρκετά ως προς την επίτευξη του ευθύς εξαρχής σκοπού αυτής της διαδικασίας: τη μετατροπή της χώρας σε πανηγύρι λεηλασίας.

Τύπος και (;) υπογραμμός...

του Σταθη, απο το enikos.gr...

Κλεισμένοι στο καβούκι της κρίσης βράζουμε ο καθένας στο καζάνι του και ψηνόμαστε όλοι μαζί στο τηγάνι της Τρόικας, με ολίγον λαδί από «ελιά»
(νοθευμένο με σπορέλαιο καθώς θέλει ο ΟΟΣΑ) και πιπέρι στο στόμα από τα ΜΜΕ του καθεστώτος σ’ όποιον αγανακτήσει και βγει σε καμιά πλατεία ακατάγραπτος, ακηδεμόνευτος, ακαταχώριστος - δεν διαβάζουμε κι εφημερίδες, μαθαίνουμε συνήθως τα «χοντρά» νέα έτσι όπως τα πλασάρει το καθεστώς κυρίως μέσα απ’ τα δελτία ειδήσεων της τηλεόρασης. Εκεί που συνήθως το σκορ πληροφόρηση - προπαγάνδα είναι 0 - όσα θέλετε.
Βεβαίως (είπα «δεν διαβάζουμε κι εφημερίδες») και στις εφημερίδες του καθεστώτος της διαπλοκής τα ίδια (με όσα στην ομογάλακτή τους τηλεόραση) συμβαίνουν. Πλην ορισμένων δημοσιογράφων, εκλεκτών εργατών του Τύπου (γνωστών στους πολίτες κι αγνώστων), το υπόλοιπο σώμα αυτών των εφημερίδων διαφέρει από την τηλεόραση μόνον κατά την πολυθεματικότητα και την πολυμορφία (πολύτιμα βεβαίως και τα δύο, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία). Η ουσία, η «μακεδονική φάλαγγα» μιας εφημερίδας είναι ο τίτλος της, η πρώτη της σελίδα, το κύριο άρθρο της. Και σε αυτό το θέμα τα πράγματα στην Ελλάδα (και σε όλο τον κόσμο) είναι απλά: καμμιά κυβερνητική πολιτική σε καμμιά χώρα του κόσμου (μάλιστα νεοφιλελεύθερη, αντιδραστική και αυταρχική) δεν θα μπορούσε να επιβληθεί σε μαζική κλίμακα χωρίς την υποστήριξη του καθεστωτικού Τύπου, ο οποίος αντί να ελέγχει τις τρεις εξουσίες
διαπλέκεται μαζί τους, μεταβάλλοντας το αγαθό της πληροφόρησης σε ύλη προπαγάνδας. Και κατά τούτο είχε δίκιο ο κ. Παντελής Καψής, όταν προχθές στην εκπομπή enikos του κ. Χατζηνικολάου στο STAR έλεγε ότι όσο ο ίδιος (ο κ. Καψής) ήταν διευθυντής στα «Νέα», ουδείς πολιτικός ή οικονομικός παράγων τού υπαγόρευσε κάποια πολιτική. Βεβαίως!

Ο ΕΣΡ Μπαλούρδος...

Ο Στάθης στον eniko...

Οταν εγκαλείσαι από κάποιαν Αρχή για «υποχρέωση σεβασμού της έννομης τάξης της χώρας», μάλλον σε ζώνουν τα φίδια ότι έχεις χρονοδιακτινισθεί πίσω στη δεκαετία του 1950, ή στην καρδιά της χουντικής περιόδου του 1960...
Βεβαίως, όταν διαπιστώνεις ότι ο χωροφύλαξ που έχει στείλει ο αστυφύλαξ να σου σφυρίξει στ’ αυτί δι’ υπόθεσίν σου είναι το ΕΣΡ, έρχεται η ψυχή σου στον τόπο της, δεν αντιμετωπίζεις κάποια τραγωδία, αλλά την τραγική γελοιότητα μιας δράκας αλλοφρόνων.
Κι εξηγούμαι: το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης στην εμμονική και μανιακή καταδίωξη του Real Fm που το στιγματίζει, προσέθεσε ένα ακόμη «διαμάντι» - αυτήν τη φορά εναντίον της «Ελληνοφρένειας», κατηγορώντας τους συντελεστές της εκπομπής για παραβατική συμπεριφορά εις ό,τι αφορά την υποχρέωσή τους να σέβονται την έννομη τάξη της χώρας.
Δεν ξέρω πώς μια παράνομη στη σύνθεσή της (είναι όλα της τα μέλη εκπρόθεσμα) Ανεξάρτητη Αρχή αντιλαμβάνεται τη νομιμότητα, αλλά γνωρίζω πώς θα έπρεπε η νομιμότητα να αντιλαμβάνεται τις Ανεξάρτητες Αρχές: σαν έναν καρκίνο που (όπως οι ΜΚΟ και οι offshore) κατατρώει το πολίτευμα. Πώς; συμβάλλοντας στην άμβλυνση της διάκρισης των εξουσιών. Στις Ανεξάρτητες Αρχές (φρούτο κι αυτό του «εκσυγχρονισμού») ανατίθεται έργο που θα έπρεπε να φέρουν και να περαιώνουν η νομοθετική ή η εκτελεστική εξουσία (και να ελέγχει η δικαστική).

ΜΚΟ «όσοι γενούν πρωθυπουργοί»...

Στάθης στον eniko...

Βρέχει Ουρσουλίνες. Πέφτουν απ’ τα σύννεφα όσοι δεν γνώριζαν τι εστίν οι ΜΚΟ!

ΜΚΟ ο Αόρατος Ανθρωπος! Είχε δίκιο ο Σέρλοκ Χολμς όταν ήδη απ’ την εποχή του Τζακ του Αντεροβγάλτη ίδρυε τη  φερώνυμη ΜΚΟ (ο Αόρατος Ανθρωπος) - μην τον είδατε τον Παναγή - τι σχέση είχε ο Γιωργάκης με τις ΜΚΟ; όση ο κ. Σημίτης με τον κ. Μαντέλη, τον κ. Τσουκάτο, τον Ακη,

τον Γιάννος, τον Βενιζέλο κι όποιος έχει στοιχεία για τη σχέση Σημίτη με τους εν λόγω κυρίους να τα πάει στον εισαγγελέα, όπως έλεγε ο ίδιος ο κ. Σημίτης την εποχή του Χρηματιστηρίου, της δημιουργικής λογιστικής και των Ολυμπιακών Αγώνων, όταν η «ισχυρά Ελλάς», η Ζήμενς και οι μίζες ήταν στις δόξες τους, στις ντόπες τους και τα χρυσά τους τα μετάλλια.

Ο Αόρατος Ανθρωπος, αυτή είναι η ΜΚΟ των Πρωθυπουργών της Ελλάδας. Ο άφαντος κ. Σημίτης, ο κύριος δεν ομιλώ-δεν είμαι εδώ-άντε παρακεί, παιδάκι μου Κώστας Καραμανλής. Ο ποδηλατοκωπηλάτης Γιωργάκης, ο άλλος-για Ζάππειο τράβηξε-κι απ’ την- κανέλλα ήρθε κ. Σαμαράς, όλοι Αόρατοι Ανθρωποι, καμμιά σχέση με τα έργα τους, με τις ευθύνες τους, καμμιά σχέση ο κ. Σαμαράς με τον κ. Θεοχάρη,  με τον κ. Στουρνάρα,  με τον κ. Βενιζέλο, ο κ. Σαμαράς υπάρχει μόνον για να διορθώνει τα λάθη που κάνει ο ίδιος για χάρη μας. Λάθος το πρώτο και το δεύτερο Μνημόνιο, no problem μάς φτιάχνει τρίτο, λάθος να μας κόβουν τον κώλο οι φόροι, no problem θα μας κόβουν τον λαιμό, ΜΚΟ το Πρόστιμο. Ιδρυτής Αντώνης Σαμαράς, θα σας βάζω δίκαια πρόστιμα για τα άδικα πρόστιμα που σας έβαλα, ΜΚΟ τα χρέη των κομμάτων, άμα τα πληρώσουμε, φτύστε μας, κι εμείς θα συνεχίσουμε να σας βουτάμε τα σπίτια.

Η αργή οργή...

Στάθης στον eniko...
Η κρίση άνοιξε ένα χάσμα ανάμεσα στις εικονικές πραγματικότητες πολλών εκ των πολιτών και στην πραγματικότητα του συστήματος μέσα στο οποίον ζούμε. Οχι απλώς μια χαραμάδα, απ’ την οποίαν θα μπορούσε να δει κανείς τι συμβαίνει πίσω απ’ το προσκήνιο της προπαγάνδας, του λάιφ-στάιλ και της «καθημερινής πολιτικής», αλλά ένα χάσμα κάτω απ’ το οποίο φάνηκε να χάσκει το βάραθρο, όπου μέσα του πολλοί εξ ημών άρχισαν να βλέπουν τις ζωές τους, καθώς και τις ζωές πλήθους πλησίον, να πέφτουν μέσα.
Το σοκ υπήρξε τερατώδες, διότι με τρόμο, αρκετά χρόνια τώρα, οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, διαπιστώνουμε ότι το χάσμα δεν ήταν στιγμιαίο, αλλά αντιθέτως διαρκές. Οτι επίσης διευρύνεται, ότι διευρύνεται σε φάουσα άνευ προηγουμένου και ότι όχι μόνον δεν θεραπεύεται, αλλά προσέτι χρησιμοποιείται για να σχεδιασθεί το μέλλον. Κι αυτό ακριβώς συνιστά τη μεγάλη απελπισία που διαδέχθηκε το πρώτο σοκ. Η κρίση (και ως κατάσταση και ως εργαλείο) σχεδιάζει πλέον το μέλλον της Ελλάδας. Οπως και άλλων πολλών χωρών, το σχήμα και το περιεχόμενό τους.
Βεβαίως αυτό (το τέρας) που η κρίση αποκάλυψε υπήρχε πάντα εκεί. Ψιμυθιωμένο. Το ίδιο τέρας που τώρα μας τρώει, μας μαγείρευε και μας έτρωγε και από πριν - πάντα κατά το δοκούν. Σε μικρότερους αριθμούς, όταν αυτό ήταν εξ ίσου επωφελές με την κατανάλωσή μας σε μεγαλύτερους. Δεν έγιναν αίφνης αναλώσιμοι οι απασχολήσιμοι με την κρίση. Αναλώσιμοι ήταν και πριν - ήταν προδιαγεγραμμένος (και προμελετημένος) ο «προορισμός» μας - δεν είναι κισμέτ της κρίσης η ανθρωποφαγία, είναι κισμέτ του συστήματος. Του καπιταλιστικού συστήματος. Διότι ο καπιταλισμός είναι οι (διαρκείς) κρίσεις του. Κι όταν η ανθρωποφαγία δεν συνέβαινε εδώ, συνέβαινε αλλού. Αν και  η αλήθεια είναι πως ούτε εδώ (ούτε αλλού) πέρασε έστω μια μέρα χωρίς ανθρωποφαγία. Απλώς η προπαγάνδα (της εξουσίας) και οι φενάκες (οι δικές μας) παρουσιάζουν αυτήν την ανθρωποφαγία στο μέτρο του ανεκτού, στο μέτρο των «παράπλευρων απωλειών».

Τα πρόσωπα του Ντόριαν Γκρέυ...

Στάθης στον eniko...

 Ο Αντώνης παίρνει τ’ όπλο του και κάνει αγωγή στη Ζήμενς. Ζητά πίσω τα κλεμμένα. Θέλει το κεφάλι του κ. Χριστοφοράκου στο πιάτο. Μα τη Μεγαλόχαρη! έρχονται εκλογές κι άρχισαν τα θαύματα!

Κομμένες οι μαλθακίες! Αν ξανασυνεδριάσουν οι Υπουργοί Οικονομικών της Γαλλίας και της Γερμανίας (συν δυο – τρεις Επίτροποι της Ένωσης) για το «ελληνικό πρόβλημα» με τον κ. Στουρνάρα κλεισμένον στην παπουτσοθήκη, θα γίνει της πουτ...συγγνώμην της κακομοίρας. Ο κ. Στουρνάρας έχει λάβει  αυστηρές εντολές να εφεύρει νέους αριθμούς success story, διότι οι τρέχοντες τα τίναξαν. Αρχίζει μεγάλη πορεία προς τον λαό! Τέρμα τα ψέματα. Κι άμα δεν του αρέσει του Σόιμπλε να πάει να ανοίξει κουρείο για να κουρεύει τις τρίχες που λέει! Τελεία και παύλα.

Ως εδώ οι παπαρδέλες ότι δεν θα μας κουρέψουν το δάνειο και ότι ετοιμάζουν νέο πακέτο μέτρων 15-20 δις οι Τροϊκανοί. Να σοβαρευτούν! Ως χθες έλεγαν ότι το πακέτο θα ήταν 11-15 δις! Που τα βρήκαν τα υπόλοιπα; απ’ τη μάνα μας και τον πατέρα μας; Απ’ αυτούς έφαγαν το κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές  αποζημιώσεις, θέλουν τώρα κι άλλα; Θέλουν τράπεζες; υποθήκες; θέλουν κατασχέσεις και πλειστηριασμούς; γη και ενέργεια; ας έρθουν να τα πάρουν – μολών λαβέ

και ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος. Τέρμα οι πλακίτσες με τον κ. Γιακουμάτο, τέρμα οι τσιρίδες του Αδώνιδος με τους γιατρούς και τους ασθενείς, όποιος δεν κάθεται καλά θα τον φυσουνίζει ο κ. Δένδιας και θα τον αναμορφώνει ο κ. Χρυσοχοΐδης – όστις έχει αλλάξει τελευταίως τα χάπια του και παίρνει αρχηγικά  με θαυμαστά αποτελέσματα.

Εις λύκηθον ελληνική...

του Σταθη, απο το enikos.gr...

Είσαι 25 – 26 χρονών, είσαι άνεργος. Τι κάνεις;

Ψάχνεις για δουλειά, ρωτάς δώθε – κείθε, φίλους και συγγενείς τους έχει εξαντλήσει προ πολλού, δεν βρίσκεις τίποτα, τι κάνεις;

Τη νύχτα η αγωνία σου τρώει τα σπλάχνα. Βλέπεις ξανά, ξεχασμένους παιδικούς εφιάλτες. Αν πας 30 και είσαι ακόμα έτσι, τι κάνεις;

Είσαι 28 – 30 χρονών, σπουδαγμένος. Το «Βήμα» της Κυριακής πανηγυρίζει: «50.000 διδακτορικά και μεταπτυχιακά από το 2009 ως το 2013! Ο νέος πλούτος της Ελλάδας». Εσένα το διδακτορικό μνέσκει αργό «Οι πολυεθνικές διαλέγουν ήδη υπερεξειδικευμένους νέους για δουλειές του εξωτερικού» θαυμάζει η καλή εφημερίδα. Εμπα στο χορό, διάλεξε την ξενιτιά που σου ταιριάζει,

ήδη 200.000 νέοι έλληνες την έχουν κάνει.

Θα είσαι τυχερός να δουλέψεις για τους Ολλανδούς, τους Γερμανούς, θα πας γκασταρμπάιτερ κανονικός, περιωπής και μορφωμένος, δεν θα πας λαθρομετανάστης,  κι αν σε λένε κλέφτη Ελληνα, μην το παίρνεις κατάκαρδα σε 100 χρόνια δεν θα σε λένε.

Είσαι παιδί και πας σχολείο. Στη μέση της ημέρας πεινάς. Σφίγγεται το στομάχι σου κόμπος. Σφίξε κόμπο και την καρδιά σου κι άντεξε. Κι όταν γυρίσεις σπίτι το μεσημέρι, πες ότι όλα στο σχολείο πήγαν καλά, μη δει η Σπάρτη τη μάνα σου να κλαίει, μην ακούσεις τον γέρο σου απελπισμένον να μουγκρίζει.

5% πιο μαλακά (που θα ’λεγε και ο Χάρρυ Κλυνν)...

του Σταθη, απο το enikos.gr...

Περί τις 58.000 σελίδες έχουν γραφεί έως τώρα για την κίνηση των 58, κυρίως απ’ τις εφημερίδες που γράφουν μία έως δύο σελίδες τον χρόνο για τα μεροκάματα, ή για τον πόνο των ανθρώπων.

Στη σελίδα 56.752 οι 58 προβληματίζονταν αν είναι 57 ή 59, ενώ στη σελίδα 58.001 το πρόβλημα επιτέλους λύθηκε. Εκ των 58 οι 34 απεφάνθησαν ότι είναι 59, οι 13 επέμεναν ότι έχουν απομείνει 32, ενώ οι υπόλοιποι 11 περιορίσθηκαν στο «δεν ξέρω, δεν απαντώ».

Ευτυχώς  η γνώμη της μειοψηφίας έγινε σεβαστή κι έτσι οι ελπίδες για μια ώσμωση των απόψεων, όσων παίζουν την κολοκυθιά με εκείνους που μαδούν τη μαργαρίτα, παραμένουν ζωντανές.

Καλημέρα σας. Προσωπικώς δεν με ενόχλησε η άποψη του σ. Σταθάκη (υποστηρίζω τον ΣΥΡΙΖΑ, άρα μπορώ να τον αποκαλώ σύντροφο) για το ποσοστό 5% που θεώρησε επαχθές απ’ το σύνολο του χρέους. Διότι  εξακολουθώ να πιστεύω στη δέσμευση του ΣΥΡΙΖΑ, ήδη απ’ το Συνέδριό του, ότι προτίθεται να αγωνισθεί με την υποστήριξη του λαού για τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους. Με διαπραγματεύσεις και, αν χρειασθεί, με μονομερείς ενέργειες.

Αλλωστε και ο κ. Σταθάκης, για να μην τον αδικήσουμε τον σύντροφο, δεν ταύτισε το επαχθές μέρος του χρέους που ο ίδιος εκτίμησε στο 5% με το «μεγαλύτερο μέρος του χρέους» που θα πρέπει να διαγραφεί.