Επιστροφή στους σκοτεινούς χρόνους της Φεουδαρχίας...

του Gilbert Mercier, Δημοσιευθηκε στο the unbalanced evolution of homo sapiens...

Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, αλλά από καιρό σε καιρό, συνειδητά ή όχι, κάποιοι άνθρωποι που ασκούν επιρροή, προσπαθούν να μας οδηγήσουν στις φανταστικές τους τερατώδεις χρονομηχανές, για να μας γυρίσουν δεκαετίες πίσω, και στην περίπτωση της φεουδαρχίας, να ακυρώσουν σχεδόν μια χιλιετία κοινωνικής προόδου. Στα μέσα του 20ου αιώνα έκανε την εμφάνισή της η συλλογική ψύχωση του Αδόλφου Χίτλερ, “χίλια χρόνια Ράιχ”, και πιο πρόσφατα, αυτό που μπορεί να θεωρηθεί ως το μανιφέστο του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ, ή, το αποκαλούμενο “Σχέδιο για τον Νέο Αμερικανικό Αιώνα”, που επινοήθηκε το 1997, αλλά που είναι ακόμα σε ισχύ σήμερα με την τωρινή κυβέρνηση, με στόχο την αυτοαποκαλούμενη "προώθηση της Αμερικανικής παγκόσμιας ηγεμονίας" με αποφασιστικότητα και με στρατιωτική βία, εάν είναι απαραίτητο.

 

Ο Μοντεσκιέ και οι συνάδελφοί του από τα μέσα του 18ου αιώνα, όπως ο Βολταίρος, ο Ντιντερό και ο Ρουσσώ της εποχής του Διαφωτισμού, κατήγγειλαν τη φεουδαρχία ως ένα σύστημα που κυριαρχείται αποκλειστικά από τους αριστοκράτες οι οποίοι κατέχουν όλη την οικονομική, πολιτική και κοινωνική εξουσία. Κατά την περίοδο αυτή, που επωάστηκε η Γαλλική Επανάσταση και χτίστηκαν τα ιδεολογικά της θεμέλια, η φεουδαρχία έγινε συνώνυμο της Γαλλικής μοναρχίας. Για τους συγγραφείς του Διαφωτισμού, η φεουδαρχία συμβόλιζε όλα όσα ήταν λάθος, σε ένα σύστημα που βασίζονταν στα προνόμια από γέννησης, την ανισότητα και την βάναυση εκμετάλλευση. Τον Αύγουστο του 1789, λίγο μετά την πτώση της Βαστίλλης στις 14 Ιουλίου, μια από τις πρώτες ενέργειες της Συντακτικής Συνέλευσης, ήταν να διακηρύξει την επίσημη κατάργηση του “φεουδαρχικού καθεστώτος”.

 

Κατά ειρωνικό τρόπο, η φεουδαρχία επιστρέφει με την τελευταία εξέλιξη και την ορμή του αρπακτικού παγκόσμιου καπιταλισμού. Εξάλλου, ο Καρλ Μαρξ, στα μέσα του 19ου αιώνα, θεώρησε την φεουδαρχία ως πρόδρομο του καπιταλισμού. Τυπικά, ένα φεουδαρχικό σύστημα μπορεί να οριστεί ως μια κοινωνία με κληρονομική κοινωνική κατάταξη. Κατά τον Μεσαίωνα, ο πλούτος ήρθε αποκλειστικά από τη γεωργία: η αριστοκρατία ανέλαβε αυστηρά την ιδιοκτησία της γης, ενώ οι δουλοπάροικοι παρείχαν την εργασία.