Του blogger Pablito, μεσω TVXS...
Το πρωί πηγαίνοντας να πάρω καφέ,συνάντησα μια συμμαθήτρια μου από το σχολείο.Με τον άντρας της και δύο μωρά στις αγκαλιές πλέον.Πάει ένας χρόνος από τότε που την είδα τελευταία φορά(με ένα μωρό τότε)και ήταν ευτυχισμένοι...
Σήμερα πραγματικά στεναχωρήθηκα!Δύο νέοι άνθρωποι,με δυο μωρά παιδιά και την απόγνωση ζωγραφισμένη στα βλέμματα και των δύο.Δέν ρώτησα.Δέν ήθελα να τους βάλω στην διαδικασία να μου πούνε,μου τα είπε όλα το βλέμμα τους.
Θυμός και οργή είναι τα πρώτα πράγματα που κατακλύζουν το Είναι σου ολόκληρο.Ο λαιμός κομπιάζει.Το μόνο που νιώθεις,αποστομομένος.
Γι αυτό και αποφάσισα να μην γράψω για όλους απόψε.Αποφάσισα να γράψω για τους ανθρώπους που θέλουν,μπορούν και θα πράξουν.Για τους ανθρώπους που νιώθουν πως η αδικία φτάνει μέχρι το μεδούλι τους.Για τους ανθρώπους που ξέρουν πως δέν αξίζει σε ανθρώπινα πλάσματα,σε λαούς ολόκληρους,να βιώνουν τέτοιες πιέσεις όποιο κι αν είναι το σφάλμα τους.
Σήμερα πραγματικά στεναχωρήθηκα!Δύο νέοι άνθρωποι,με δυο μωρά παιδιά και την απόγνωση ζωγραφισμένη στα βλέμματα και των δύο.Δέν ρώτησα.Δέν ήθελα να τους βάλω στην διαδικασία να μου πούνε,μου τα είπε όλα το βλέμμα τους.
Θυμός και οργή είναι τα πρώτα πράγματα που κατακλύζουν το Είναι σου ολόκληρο.Ο λαιμός κομπιάζει.Το μόνο που νιώθεις,αποστομομένος.
Γι αυτό και αποφάσισα να μην γράψω για όλους απόψε.Αποφάσισα να γράψω για τους ανθρώπους που θέλουν,μπορούν και θα πράξουν.Για τους ανθρώπους που νιώθουν πως η αδικία φτάνει μέχρι το μεδούλι τους.Για τους ανθρώπους που ξέρουν πως δέν αξίζει σε ανθρώπινα πλάσματα,σε λαούς ολόκληρους,να βιώνουν τέτοιες πιέσεις όποιο κι αν είναι το σφάλμα τους.
