Αγαπητοί συμπολίτες, μην κλαίτε για τους πλούσιους!

Στέλιος Ελληνιάδης, απο τον Δρομο της Αριστερας...

Στη μεταπολεμική Ευρώπη, τόσο η κοινωνική Αριστερά όσο και η χριστιανική Δεξιά, από κοινού και η κάθε μία με τον τρόπο της, υποσχέθηκαν στους Ευρωπαίους πολίτες ένα κράτος δικαίου, ίσων ευκαιριών, ποιότητας ζωής, ασφάλειας, ειρήνης και ελευθερίας. Με αντιπροσώπευση και συμμετοχή στη διακυβέρνηση και με εξομάλυνση των οικονομικών και κοινωνικών ανισοτήτων. Πολλοί παράγοντες συνέβαλαν στο να εκπληρωθούν -εν μέρει αλλά σε σημαντικό βαθμό- οι περισσότερες από τις υποσχέσεις αυτές, δημιουργώντας μια νέα ευρωπαϊκή αναγέννηση μετά από μια μεγάλη περίοδο με αυταρχικά καθεστώτα και καταστροφικούς πολέμους. Η αποικιοκρατία έπνεε τα λοίσθια και στην Αμερική καταργούνταν τα τελευταία θεσμικά δεσμά της δουλείας. Σ’ αυτές τις συνθήκες, οι πολίτες στη Δύση σταδιακά παραδόθηκαν και ενσωματώθηκαν άνευ όρων στη νέα πρωτόγνωρη για τον καπιταλισμό «άνοιξη».

Η Ευρώπη είχε ανοικοδομήσει με αξιοθαύμαστο τρόπο τις πόλεις της, οι ανέσεις για τους εργαζόμενους είχαν πολλαπλασιαστεί, οι δρόμοι είχαν γεμίσει νέας τεχνολογίας αυτοκίνητα, η πρόσβαση στο σχολείο και το νοσοκομείο ήταν δωρεάν, διακοπές έκαναν όλοι και η ψυχαγωγία δεν ήταν πλέον προνόμιο των ολίγων. Οι αναφορές των μαρξιστών σε μισθωτούς δούλους, στην κλοπή της υπεραξίας και σε εργατικά κάτεργα, ακούγονταν όλο και πιο αναχρονιστικές, σε αναντιστοιχία με την πραγματικότητα. Στο σύνθημα «Είμαστε όλοι μεσαία τάξη» θα μπορούσε να συνοψιστεί το μεταπολεμικό κοινωνικό επίτευγμα. Ακόμα κι εκείνοι που βρίσκονταν στις παρυφές της νέας πραγματικότητας, άνεργοι, ημιάνεργοι ή χαμηλόμισθοι, αισθάνονταν μέρος του όλου, πολύ κοντά στους τακτοποιημένους συμπολίτες τους, με εξασφαλισμένα τα στοιχειώδη από το κράτος και ελπίδα για δική τους αναβάθμιση. Η κατάρρευση και απομυθοποίηση του σοσιαλιστικού μπλοκ εξάλειψε ή αποδυνάμωσε κάθε αμφιβολία που εμφιλοχωρούσε για την αξία και τη μακροζωία του καπιταλισμού.

Προς υπεράσπιση της καθημερινότητας...

της Μαρίας Χαϊδοπούλου-Βρυχέα, απο τα Ενθεματα...

Ι. Ο «καναπές»

Έχουν γραφτεί αρκετά άρθρα τα τελευταία χρόνια με επικριτική διάθεση για τον κόσμο που δεν κινητοποιείται, που υποφέρει και «δεν κάνει τίποτα». Σε γενικές γραμμές όλοι συμφωνούν, ακόμα κι αυτοί που το κάνουν («καλά να πάθουμε ….»). Αλλά μήπως πρέπει να δούμε τελικά τι κάνει ο κόσμος; Μήπως η απλή φράση «κάθονται στον καναπέ τους» υποτιμάει βαθύτατα αυτό που ζούμε στο τώρα;

Τζόρτζιο ντε Κίρικο, «Το Τορίνο την άνοιξη», 1960

Οι δύο στρατηγικές εξόδου από την κρίση...

του Γιωργου Σταθακη, απο την Αυγη...

Η μνημονιακή στρατηγική εξόδου από την κρίση ήταν από την αρχή σαφής. Θεωρούσε και θεωρεί ότι το πρόβλημα εκπορεύεται από τα περίφημα "δύο ελλείμματα": το δημοσιονομικό έλλειμμα και το έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιο. Η στρατηγική του Μνημονίου εκπορευόταν από το δεύτερο έλλειμμα, παρά το γεγονός ότι η έμφαση αναγκαστικά αφορούσε το δημοσιονομικό σκέλος.
Το Μνημόνιο έχει σαφές αφήγημα που επικεντρώνεται στην ιδέα της ανάκτησης της "διεθνούς ανταγωνιστικότητας", προτείνοντας τέσσερις βασικές ιδέες: α) την εσωτερική υποτίμηση, β) τη μείωση του κοινωνικού μισθού ή με, άλλα λόγια, τη μείωση συνολικά των δημοσίων δαπανών από το 44% στο 38% του ΑΕΠ, γ) τις ιδιωτικοποιήσεις με την πλήρη αποχώρηση του κράτους από κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα, δ) την οριστική απελευθέρωση των προστατευόμενων κλάδων όπου κυριαρχεί η μικρομεσαία επιχείρηση.
Συνεπώς, αυτή η στρατηγική ανάκτησης της διεθνούς ανταγωνιστικότητας μέσω των τεσσάρων αυτών οδών αποτελεί το πεδίο σύγκλισης των μνημονιακών πολιτικών, των εκθέσεων διεθνών οργανισμών για την "ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας" και της "στρατηγικής του 2020" που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός λίγες μέρες πριν. Η κεντρική ιδέα παραμένει ίδια. Ελαστικές εργασιακές σχέσεις, χαμηλοί μισθοί, συρρικνωμένη κρατική δαπάνη, πλήρης απελευθέρωση αγορών, άρση περιβαλλοντικών περιορισμών. Στρατηγική της "φτηνής ανάπτυξης", όπως ορθώς την χαρακτηρίζει ο Τσίπρας. Σημασία δεν έχει αν μπορεί να εφαρμοστεί ή όχι, αφορά στην ίδια την κεντρική ιδέα της "παθητικής" προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας - ισοπεδωμένης από τη βαριά ύφεση, με σημαντικές απώλειες του πιο ισχυρού παραγωγικού τομέα της και με τη συνεχή απώλεια του πιο σημαντικού ανθρώπινου δυναμικού με τη φυγή του στο εξωτερικό.
Στον αντίποδα, η στρατηγική ανάπτυξης που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να διασφαλίσει ταυτόχρονα τη σταθεροποίηση παραγόντων που αποσταθεροποιούν την οικονομία και τη μεταστροφή των προσπαθειών και των πόρων σε βιώσιμες αναπτυξιακές προοπτικές.

Βαρβαρότητα...

Του Γιώργου Σταματόπουλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Οταν η ερμηνεία των γεγονότων κινείται από την κοινωνική θέση του καθενός, από τα συμφέροντά του, την ιδεολογία ή ιδεοληψία του, από την εξουσία που κατέχει ή δεν κατέχει, τότε τα γεγονότα παύουν να είναι αληθινά, μετατρέπονται άμεσα σε προσωπικές αλήθειες· παύει να ισχύει η ελάχιστη αντικειμενικότητα που το ανθρώπινο είδος έχει συνομολογήσει.
Παρ’ ότι όλοι έχουμε μάτια κι αυτιά, δύσκολα συμφωνούμε σε ό,τι βλέπουμε και σε ό,τι ακούμε (και τι δεν βλέπουμε και τι δεν ακούμε οι καψεροί…). Και αυτό, διότι διαφορετικά τα μικροσυμφέροντα του καθενός, διαφορετική η κρίση του, διαφορετική η παιδεία του, το γούστο του και λοιπά. Σ’ ένα απλά ωραίο του απόσπασμα ο Ηράκλειτος είχε επισημάνει τούτη την αντιφατική σύγχυση: Κακοί μάρτυρες ανθρώποισιν οφθαλμοί και ώτα βαρβάρους ψυχάς εχόντων (Αναξιόπιστες οι πληροφορίες που δίνουν τα μάτια και τα αυτιά όταν οι ψυχές είναι βάρβαρες). Ας εννοήσουμε βάρβαρες ψυχές τις ακαλλιέργητες, τις πρωτόγονες, την κακή διάθεση του εσωτερικού κόσμου.
Αλλοι έχουν πολύ ήλιο μέσα τους κι άλλοι πολύ σκοτάδι, δεν είναι άρα δυνατόν να αντιλαμβάνονται το ίδιο φως που εκπέμπουν τα γεγονότα, η καθημερινότητα.
Φαντάζει επιτακτικό σχεδόν να συμφωνήσουμε σε μια ερμηνεία, σε μια πραγματικότητα, διαφορετικά πρέπει να πάμε στα χαρακώματα εμφυλίων πολέμων. Πραγματικότητα είναι ότι, παρά τα μνημόνια που θα έσωζαν τη χώρα, θα επέφεραν βελτιωτικές διαρθρωτικές αλλαγές, θα εξαλείφονταν η διαπλοκή και τα σκάνδαλα και θα τιμωρούνταν οι διασπαθιστές του δημοσίου χρήματος, παρά λοιπόν όλα αυτά, η κατάσταση χειροτερεύει, οι αυτοκτονίες πληθύνονται, η σχιζοφρένεια καταλαμβάνει, όπως και η κατάθλιψη, πολλούς από τους εναπομείναντες Ελληνες. Για ποια έξοδο από την κρίση μιλάνε αδιάντροπα οι βέβηλοι; Προφανώς δεν έχουν καταλάβει, ή δεν νοιάζονται, ότι η κρίση άρχισε και δεν τελειώνει, διότι υπήρχε απλώς στων περισσοτέρων τα φουσκωμένα καταναλωτικά μυαλά που δεν την έβλεπαν, την προσπερνούσαν, βαλτωμένα στον νήδυμο του ευδαιμονισμού. Τώρα πρέπει ν’ αρχίσουμε από την απελευθέρωση του ταξικού λεξιλογίου, να ορίσουμε μόνοι μας τις έννοιες της συμμετοχής και της δημοκρατίας, να αυτοκαθοριστούμε, να αυτοθεσμιστούμε. Κομμάτι δύσκολο. Αλλά όταν σταυρώνεις τα χέρια, κυριαρχούν οι ίδιοι και οι ίδιοι· παραλλάσσονται μερικώς για να κρύψουν το αμαρτωλό παρελθόν τους, αλλάζουν φυσιογνωμία αλλά δεν παύουν να έχουν βάρβαρες ψυχές. Μας αρέσει η βαρβαρότητα μήπως;
gstamatopoulos@efsyn.gr

Πάντα την Κυριακή...

του Βαγγέλη Προβιά, toPortal...

Κανείς δεν είπε ότι θα ήταν εύκολο ή απλό. Κανείς δεν είπε ότι η απο-μνημονιοποίηση της κοινωνίας και την χώρας, η απελευθέρωση των μυαλών από τον φόβο, την ανασφάλεια, από την παράλυση της αβεβαιότητας για την επιβίωση την ίδια, δεν θα είχε εμπόδια.  Εμπόδια ισχυρά, από ανθρώπους που έχουν πολλά να χάσουν και γι αυτό θα παλέψουν με λύσσα να μην αλλάξει τίποτε.

Ας μην ξεχνάμε κάτι πολύ βασικό: Η κρίση δεν είναι μόνο κρίση που λειτουργεί στο τώρα και αφορά της διάλυση της Παιδείας και της Υγείας, την ανεργία, την φτώχεια, την κοινωνική αναταραχή. Ταυτόχρονα, και πολύ πιο επικίνδυνα και απειλητικά για το πολίτευμα, την δημοκρατία, αποτελεί και την ιδανική συνθήκη για την παραγωγή ανελεύθερης σκέψης. Ραγιαδισμού. Σκυμένων κεφαλιών. Αποσυρμένων μυαλών. Πανικόβλητων επιλογών, σπασμωδικών και επιθετικών. Όταν κανείς αγωνίζεται για την επιβίωση των παιδιών του, των ανθρώπων που αγαπά, του ίδιου του του εαυτού… είναι απείρως και ανυπέρβλητα δύσκολο να αντισταθεί στα συμφέροντα, στην προπαγάνδα, στο βόλεμα. Είναι εύκολο να πιστέψει ότι αν αντισταθεί θα “τιμωρηθεί”.

Τώρα θα προσπαθήσουν να μας τρομοκρατήσουν. Τώρα θα προσπαθήσουν να μας πανικοβάλουν. Τώρα, όλη την τρέχουσα εβδομάδα πριν τις ευρωεκλογές, θα μας βομβαρδίζουν με απελπιστικές εικόνες και με σκοτεινά σενάρια καταστροφής. Τώρα θα μας πνίξουν σε απειλές. Ότι οι θυσίες θα πάνε χαμένες. Ότι θα διαλυθεί ό,τι έχει απομείνει όρθιο. Ό,τι θα βυθιστούμε στην αναρχία, στην απειρία, στην άγνοια. Αλλά το μόνο που θα καταστραφεί αν δε φοβηθούμε (ΚΑΙ ΔΕ ΘΑ ΦΟΒΗΘΟΥΜΕ) είναι ο παλιός κόσμος. Δε θα φοβηθούμε.

Ο δολοφόνος με το… πλεόνασμα...

Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ*...

«Το ασθενοφόρο έφτασε και μετά βρέθηκα σ’ ένα τραπέζι και με ρώταγαν: Ποιο το θρήσκευμά μου, πού γεννήθηκα, χρωστούσα στο κράτος χρήματα από προηγούμενη διαμονή μου σε νοσοκομείο; Πότε γεννήθηκα, οι γονείς ζουν, παντρεμένος; Ξέρετε, τα γνωστά. Σου μιλάνε σα να είσαι μια χαρά, δεν κάνουν καν τον κόπο να υποκριθούν ότι πεθαίνεις»…

Το παραπάνω απόσπασμα μου ήρθε στο μυαλό συνομιλώντας στην εκπομπή Περπατάμε Μαζί στο Vmedia (http://www.youtube.com/watch?v=D2EcpiGLgZE&feature=youtu.be&a) με εκπροσώπους από το Κοινωνικό Ιατρείο του Ελληνικού: τον καρδιολόγο Γιώργο Βήχα και τον εθελοντή και εκπρόσωπο τύπου του ιατρείου Χρήστο Σιδέρη. Το εν λόγω απόσπασμα είναι από διήγημα του Αμερικανού «περιθωριακού» συγγραφέα Τσαρλς Μπουκόφσκι με τον εύγλωττο τίτλο «Ζωή και Θάνατος στο Νοσοκομείο των Φτωχών» και προέρχεται από το βιβλίο « Ερωτικές Ιστορίες Καθημερινής Τρέλας», που εκδόθηκε για πρώτη φορά στην Αμερική το 1967(η πρώτη έκδοση στα ελληνικά κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Οδυσσέας το 1980). Περιγράφει τη μεταφορά του σε ένα δημόσιο νοσοκομείο σε κάποια αμερικανική κομητεία μετά από μία ακόμη «μπουκοφσικική» μέρα ασυδοσίας.

 Μία σκηνή που με είχε πιο πολύ εντυπωσιάσει από τα ακατανόμαστα «γ…σια» του Μπουκόφσκι που τόσο συνέπαιρναν τη νεανική μας φαντασία με το αντισυμβατικό του ύφος. Αναφερόταν στην Αμερική του ’60, πολύ πριν την επέλαση  διεθνώς του νεοφιλελευθερισμού και ήταν σαν εικόνα που έβγαινε από το… μέλλον. Μία φρικτή περιγραφή του αμερικανικού ονείρου που τόσο χλεύαζε ο περιθωριακός «Τσινάνσκι» και που φούντωνε τη νεανική μου αμφισβήτηση προς το σύστημα…

 Το εν λόγω μάλιστα απόσπασμα μου ερχόταν πολλές φορές στο νου, κάθε φορά που διάβαζα για τον πολλαπλασιασμό των ανασφάλιστων στις ΗΠΑ, ήδη από την εποχή των οικονομικών επιδόσεων «dreamteam» τη δεκαετία του ’90 σε αντιδιαστολή με το σχετικά αναπτυγμένο κοινωνικό κράτος στην Ευρώπη(το οποίο πάντως στην Ελλάδα δεν γνωρίσαμε ούτε την εποχή πριν την κρίση).

Από τις λαϊκές της απελπισίας στις κάλπες της συνείδησης...

του Παναγιωτη Βωβου, απο το Red NoteBook...

Υπάρχουν κάποιες εικόνες και κάποια γεγονότα μέσα στην κρίση, πού όσες φορές και να περάσουν μπροστά σου αδυνατείς να τα συνηθίσεις. Κάθε φορά σε σοκάρουν, ξανά και ξανά.
Οι εικόνες από τη δωρεάν διανομή τροφίμων στον Κολωνό, στο πλαίσιο των κινητοποιήσεων των παραγωγών λαϊκών αγορών, παραμένουν σκληρές κι ας τις έχουμε ξαναδεί.
Γιατί είναι μια από τις περιπτώσεις που η πραγματικότητα της φτώχειας εμφανίζεται με μαζικότητα και δεν αφορά μια μακρινή είδηση για μια αυτοκτονία ή έναν άστεγο σε μια γωνία αλλά εκατοντάδες ανθρώπους μαζί. Ανθρώπους συνηθισμένους σαν όλους μας. Δεν είναι μια συζήτηση για τις επιπτώσεις της κρίσης ή μια εκτίμηση, αλλά μια κραυγάζουσα πραγματικότητα.

Για όσους είδαν από κοντά ή σε εικόνες το γεγονός, ξεχώριζαν κάποιες φιγούρες ανθρώπων. Οι αληθινά και από πάντα απλοί φτωχοί λαϊκοί άνθρωποι, οι τραγικοί παππούδες και γιαγιάδες, αλλά και μια κατηγορία ανθρώπων που φαίνεται να υπήρξαν πρόσφατα σε σχετικά καλή κατάσταση αλλά πια να βρίσκονται, όπως και χιλιάδες άλλοι, στην άκρη του γκρεμού της κοινωνικής εξαθλίωσης. Εκεί, στη λαϊκή του Κολωνού συναντήθηκαν άνθρωποι που κάποτε άνηκαν σε διαφορετικά κοινωνικά στρώματα και τώρα το μνημόνιο τους έχει ποδοπατήσει, τους έχει μετατρέψει σε μια μάζα που κινείται από την ακραία ανάγκη. Τους έχει μετατρέψει σε αυτό που ονειρεύεται κάθε νεοφιλελεύθερος (όχι για τον εαυτό του), σε ανθρώπους σε πανικό επιβίωσης, δηλαδή σε ...καλό επενδυτικό κλίμα.
Success story νs πραγμματικότητα
Στον αντίποδα της πραγματικότητας το success story, η έξοδος στις αγορές, το μνημόνιο που φεύγει, παραμύθια που η αφήγηση τους βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και κορύφωση εν όψει εκλογών. Κάθε βράδυ τα δελτία επιχειρούν να νανουρίσουν την κοινωνία με φανταστικές ιστορίες επιτυχίας, με πετρέλαια που ρέουν ή τουρίστες που συρρέουν.

Ο τρόμος ως μήκος...

του Κωστα Καναβουρη, απο την Αυγη...

Την περασμένη Τετάρτη 30 Απριλίου, παραμονή της εργατικής Πρωτομαγιάς, παρά λίγο να θρηνήσουμε θύματα, να κλάψουμε (όσοι ακόμα δεν θεωρούμε το κλάμα ξεπερασμένο πολιτικό συναισθηματισμό) στην κυριολεξία, ανθρώπινες ζωές (για το «ανθρώπινες», βέβαια,
ας κρατήσουμε κάποια επιφύλαξη έτσι όπως κατάντησαν την ανθρώπινη υπόσταση οι Σαμαρινοβενιζέλοι και όλος ο υπόλοιπος θίασος της λαθραίας οικονομίας και της εμπορευάμενης συνείδησης??? μια ειρκτή δηλαδή μέσα στην απόλυτη καταισχύνη), παρά λίγο επαναλαμβάνω να θρηνήσουμε στην κυριολεξία ποδοπατημένες έως (βιολογικού) θανάτου ζωές, τις ίδιες ζωές στις οποίες ο ψυχικός και νοητικός θάνατος έχει ήδη επέλθει λόγω υπερβολικής δόσης απελπισίας στην οποία είναι εθισμένες. Σ' αυτή την ανείπωτη βαρβαρότητα του εθισμού στην απελπισία όπου σε οδηγεί η κατερείπωση - ενός προς ένα - όλων εκείνων των φραγμάτων που υδροδοτούν το ανθρώπινο ον σε εύφορη κατάσταση. Τετάρτη πρωί λοιπόν στη λαϊκή αγορά του Κολωνού. Οι εργαζόμενοι στις λαϊκές αγορές που απεργούν, αποφασίζουν να μοιράσουν, ως τρόπο διαμαρτυρίας και ταυτόχρονα αλληλεγγύης, δωρεάν προϊόντα της δουλειάς τους. Αποτέλεσμα; Ένα πλήθος που όρμησε σαν νομαδική ορδή να αρπάξει τρόφιμα. Μέχρι και οι άνθρωποι της λαϊκής αγοράς πηδούσαν έντρομοι πάνω από τους πάγκους για να μην ποδοπατηθούν από το φρενιασμένο πλήθος. Από εκείνη τη μάζα που ακαρεί φτάνει από την ανάδευση στην ταραχή και από κει στην έκρηξη της τυφλής ανάγκης. Και ιδού μπροστά μας, μέσα στον «ξανθό Απρίλη» του Σολωμού, πώς γίνεται πραγματικότητα (και αγριότητα επίσης) το όνειρο του Γκαίμπελς για την φοβερή επίδραση που έχει πάνω στη μάζα το σοκ από «την καταστροφή της καθημερινότητας». Ιδού πώς η βραχεία ανάγκη αποσυσχετίζει τα όντα πρώτα από τον εαυτό τους και ύστερα από τους άλλους. Ιδού πώς μετατρέπεται το ποιητικό απαρηγόρητο της παραμυθίας, σε δάκρυ που τυφλώνει και υποβιβάζει την όραση σε απόσταση χειρονομημένης αρπαγής. Ιδού πώς αιμορραγεί έως θανάτου η παρηγορητική ικανότητα χωρίς την οποία ο άνθρωπος δεν υφίσταται.

Επέτειος...

Απάγκιο...

 

"Να προσέχεις τα παιδιά μέχρι να γυρίσω… Η μικρή αδυνάτισε κι άλλο… Μου είπαν στο σχολείο για τα εμβόλια… τους εξήγησα… Τι να εξηγήσω δηλαδή;… Ο μεγάλος θέλει παπούτσια… αν πληρωθούμε αυτό το μήνα, θα του τα πάρω… Παλληκαράκι έγινε!... Γκρινιάζει κι ύστερα έρχεται πλάι μου και με πνίγει στις συγνώμες… Κι εσύ, σταμάτα να κλαις… Μη σε βλέπουν τα παιδιά και τους πάρει από κάτω… Κάτι θα βρεθεί, θα δεις… Να πάρουμε και λίγα όσπρια για το χειμώνα… Ονειρεύτηκα χτες ότι ήμασταν σε μια παραλία με γαλαζοπράσινα νερά… Εσύ ψάρευες σ’ ένα βράχο κι εγώ με τα παιδιά σκαλίζαμε γοργόνες πάνω στην άμμο… Σε κοιτούσα από μακριά και σ’ ερωτευόμουν απ’ την αρχή… Μύριζες γιασεμί…"

"…Να πάρεις τη σπιτονοικοκυρά αύριο… εξήγησέ της πάλι… Θα δώσω το βαφτιστικό της μικρής, δε γίνεται αλλιώς… θα της το αντικαταστήσουμε με την πρώτη ευκαιρία… Να μη σταματήσει τ’ αγγλικά του ο μεγάλος… τουλάχιστον να πάρει το χαρτί , να μην πάνε χαμένα τόσα χρόνια στο φροντιστήριο… ύστερα… έχει ο Θεός!... Ας περιορίσουμε κι άλλο τα ψώνια… Θα κάνω αίτηση και στο κοινωνικό παντοπωλείο… Κουράστηκα!... Τα παιδιά να προσέχεις… Να μην πάθουν κακό!... Να βάλουν χοντρά ρούχα το πρωί, χάλασε ο καιρός… μην κρυώσουν Παναγία μου!"...

Τι Συνέβη στη Γενιά των 30 στην Ελλάδα;

Μαρία Λούκα, απο το vice.com...

Το θυμάσαι; «Γιατί , εσύ το ξέχασες;» θα μου πεις ειρωνικά. Πριν τέσσερα χρόνια ακριβώς. Ολόκληρη η χώρα αποσβολωμένη μπροστά σε μια τηλεοπτική οθόνη. Εντάξει, δεν ήταν έκπληξη.
Η Ελλάδα φιγούραρε από καιρό στα πρωτοσέλιδα του διεθνούς τύπου. Η λέξη «spread» είχε ενταχθεί στο λεξιλόγιο μας. Και το κακό δεν άργησε. Μόνο το ειδυλλιακό τοπίο δεν πρόδιδε το περιεχόμενο του μηνύματος. Στις 23 Απριλίου το 2010, ο Γιώργος Παπανδρέου ανακοίνωνε την υπαγωγή της χώρας στο Μνημόνιο. «Έχω ήδη δώσει εντολή στον Υπουργό Οικονομικών να κάνει τις απαραίτητες ενέργειες. Και οι εταίροι μας θα συνδράμουν άμεσα και αποφασιστικά, ώστε να παράσχουν στην Ελλάδα το απάνεμο λιμάνι που θα μας επιτρέψει να ξαναχτίσουμε το σκάφος μας με γερά και αξιόπιστα υλικά», είπε. Τελικά το μοναδικό «απάνεμο λιμάνι» ήταν αυτό που ο πρώην Πρωθυπουργός χρησιμοποίησε ως φόντο στο Καστελόριζο, το σκάφος έβαλε νερά και η «Ιθάκη» έγινε ένα σημείο του ορίζοντα που ακόμα κι αν το βλέπεις, ποτέ δεν το φτάνεις.
Εμείς τότε τελειώναμε το Πανεπιστήμιο. Ενηλικιωθήκαμε στη φούσκα της «ισχυρής Ελλάδας», τότε που τρέχαμε στους δρόμους με τη γαλανόλευκη πανηγυρίζοντας για την κατάκτηση του Euro, χαζεύαμε με θαυμασμό την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Δημήτρη Παπαϊωάννου και γελάγαμε με την κάπως πιο φολκλόρ εκδοχή της τελετής λήξης. Ναι, αυτών των Αγώνων που σήμερα βλαστημάμε, ρωτάμε πόσο κόστισαν και παρακολουθούμε τα ολυμπιακά ακίνητα να μαραζώνουν.

Η «έξοδος» στις αγορές: πολιτική υψηλού ρίσκου με βραχυπρόθεσμο ορίζοντα...

του Πετρου Σταυρου, απο το Red NoteBook...

Η πιο θετική εντύπωση που δημιουργείται από την «πετυχημένη» έξοδο στις αγορές αφορά στο νέο «αξιόχρεο» προφίλ του ελληνικού δημοσίου και στη δυνατότητα ορισμένες μεγάλες επιχειρήσεις του χρηματοπιστωτικού και μη χρηματοπιστωτικού τομέα να μπορούν να ανακεφαλαιοποιηθούν και να αντλήσουν, από ομολογιακά δάνεια, φθηνότερο από πριν «ρευστό» και κεφάλαια κίνησης. Είναι όμως έτσι τα πράγματα ή η οικονομική πραγματικότητα βαδίζει άλλον δρόμο; 

 

Ας ξεκινήσουμε πρώτα από τον τομέα των μεγάλων επιχειρήσεων για να δούμε τι είναι αυτό που συμβαίνει και θα συνεχίσει να συμβαίνει στο αμέσως επόμενο διάστημα. Φαίνεται πως μέσα στο τρίμηνο που ήδη διανύουμε μπορεί να απορροφηθούν από τις «αγορές» πάνω από 10 δις € και θα πρόκειται για αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου και συνάψεις ομολογιακών δανείων των τεσσάρων συστημικών τραπεζών αλλά και δυο τριών ακόμα μεγάλων επιχειρήσεων του ενεργειακού και κατασκευαστικού τομέα. Θα ακολουθήσει μια διευθέτηση των χρεών, κυρίως μεγάλων και πάλι επιχειρήσεων, από τον ανακεφαλαιοποιούμενο τραπεζικό τομέα με βασικές μεθόδους τη μετοχοποίηση των δανείων και την μετατροπή των βραχυπρόθεσμων υποχρεώσεων τους σε μακροπρόθεσμες υποχρεώσεις (μεγάλες κατασκευαστικές εταιρίες, ενδιάμεσες ύλες, ιχθυοκαλλιέργειες κλπ είναι οι άμεσα ωφελούμενοι). 

 

Γερμανικό think tank: Η Ελλάδα εξαθλιώνεται, καμία αισιοδοξία από την έξοδο στις αγορές...

απο το Left.gr...

Η πολιτική των δανειστών έθεσε εκτός ισχύος τις δυνάμεις της αγοράς στην Ελλάδα, προειδοποιεί το γερμανικό think tank CEP, παραπέμποντας στη μείωση των επενδύσεων και την άνοδο του δείκτη κατανάλωσης.

Με αφορμή την πρόσφατη έξοδο της Ελλάδας στις κεφαλαιαγορές το Κέντρο για την Ευρωπαϊκή Πολιτική, CEP, που εδρεύει στο Φράιμπουργκ επανέρχεται στην κριτική του όσον αφορά την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας για να υποστηρίξει ότι η πρόσφατη έκδοση κρατικών ομολόγων πενταετούς διάρκειας που διασφάλισε στην ελληνική κυβέρνηση 3 δισ. ευρώ δεν συνιστά απόδειξη προόδου. «Η διάθεση των ομολόγων δεν οφείλεται στις επιτυχείς μεταρρυθμίσεις, αλλά στο γεγονός ότι οι χρηματοπιστωτικές και νομισματικές παρεμβάσεις των περασμένων ετών έθεσαν εκτός ισχύος τις δυνάμεις της αγοράς», αναφέρουν οι επιστήμονες του CEP, σε μια επικαιροποιημένη εκδοχή μελέτης τους, που δημοσιεύθηκε τον περασμένο Φεβρουάριο.
Οι επενδύσεις υποχωρούν, ενώ ο δείκτης κατανάλωσης υπερβαίνει το 100%
Η πρόσφατη έξοδος της Ελλάδας στις αγορές δεν δικαιολογεί καμία αισιοδοξία, αναφέρουν οι συντελεστές της μελέτης. «Η κατάσταση της πραγματικής οικονομίας και η δημοσιονομική κατάσταση δεν δικαιολογεί το γεγονός ότι το ελληνικό κράτος κατάφερε να διαθέσει τα ομόλογά του με επιτόκιο χαμηλότερο του 5%», αναφέρεται στην επικαιροποιημένη μελέτη του Κέντρου, το οποίο δεν διακρίνει καμία ένδειξη βελτίωσης της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας στο ορατό μέλλον. Όπως επισημαίνεται, οι επενδύσεις υποχωρούν από το 2011 και το 2013 η μείωση τους έφτασε το 10,7% του ΑΕΠ.

Ο νηστικός δείπνος...

Ουδεν Σχολιον...  

  Το blog ζητάει να το συγχωρήσετε για την παραφθορά στον τίτλο του κατανυκτικού Μυστικού Δείπνου,
     ..αλλά η ντροπή είναι όλη εκείνων που έχουν οδηγήσει τον λαό (ή τουλάχιστον αδικαιολόγητα μεγάλο κομμάτι του) σε εικόνες σαν κι αυτή της φωτογραφίας.


Είναι οι ίδιοι που αυτές τις μέρες θα κατακλύσουν τις οθόνες των τηλεοράσεων με την τάχα ευσεβή και ταπεινή παρουσία τους σε κάποια εκκλησία,
     ..με λόγια ''μεστά'' και γεμάτα νόημα για το πνεύμα της εορτής της Ανάστασης!
     Οι θεομπαίχτες! Οι καννίβαλοι!
     Είναι οι ίδιοι που κατάντησαν τις άγιες αυτές μέρες να είναι για τους έλληνες όχι μέρες χαράς, γιορτής, προσδοκίας..
     ..αλλά ημέρες άγχους, θλίψης, μελαγχολίας, και εσωστρέφειας.

     Είναι οι ίδιοι που θα βγουν στην Βαρβάκειο αγορά να κομπάσουν για το πόσο φθηνό(;) θα είναι δήθεν φέτος το πασχαλινό τραπέζι,      ..παραβλέποντας την φτώχεια που δημιούργησαν και που προκαλεί την αδυναμία ικανοποίησης όχι εορταστικών, αλλά ούτε και των καθημερινών ''τραπεζιών''.

Αλεξης Τσιπρας: Ή με τον ΣΥΡΙΖΑ ή με την κ. Μέρκελ...

απο το Alter Thess... Άρθρο του Αλέξη Τσίπρα στην Εφημερίδα των Συντακτών....
Ή με τον ΣΥΡΙΖΑ ή με την κ. Μέρκελ. Η Ευρώπη ή θα υπηρετεί τον κόσμο  της εργασίας ή θα διαλυθεί.
Η επίσκεψη Μέρκελ στην πρωτεύουσα των μνημονίων, επαναφέρει στο προσκήνιο το αδιέξοδο που δημιούργησαν όσοι παρέλαβαν την Ευρώπη των λαών και την μετέτρεψαν σε εργαλείο των αγορών.
Οι αρχικές διακηρύξεις και προθέσεις πολύ γρήγορα μπήκαν στο συρτάρι. Αντικαταστάθηκαν από συνθήκες που εξυπηρετούσαν το χρηματοπιστωτικό σύστημα και όχι τους ευρωπαϊκούς λαούς. Το χειρότερο όλων σε αυτήν την μακρά πορεία μετάλλαξης, είναι ότι το κέντρο λήψης των αποφάσεων έφυγε από τους πολίτες και τις κυβερνήσεις και μεταφέρθηκε σε τεχνοκράτες, κλειστά συμβούλια και κερδοσκόπους. Πρωταγωνιστές αυτής της Ευρώπης-καζίνο είναι οι δύο μεγάλες «πολιτικές οικογένειες» της Ευρώπης. Λαϊκό κόμμα και (πρώην) Σοσιαλιστές συμπεριφέρθηκαν ως ιδιοκτήτες όχι ενός κοινού μέλλοντος, αλλά ως  χρηματιστηριακοί σύμβουλοι και νεοφιλελεύθεροι ταλιμπάν.
Σήμερα η Ευρώπη της κ. Μέρκελ, δεν εμπλέκεται απλά στην δίνη της κρίσης, είναι η δημιουργός και επιταχυντής  της κρίσης. Το «επ’ ωφελεία των λαών» έχει αντικατασταθεί με το «επ’ ωφελεία των αγορών». Το κοινό νόμισμα από εργαλείο της ευρωπαϊκής ενοποίησης μετατράπηκε σε όχημα της γερμανικής ηγεμονίας.
Η κυρία Μέρκελ έρχεται να κάνει προεκλογική εκστρατεία για τον εκλεκτό της στην Ευρώπη και τον προστατευόμενο της στην Ελλάδα. Η κ. Μέρκελ θα δει μία πόλη-φάντασμα, αστυνομοκρατούμενη, με απαγορευμένες και κόκκινες ζώνες. Δεν θα δει τα αποτελέσματα της πολιτικής της.
Η Ελλάδα βιώνει την μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση από το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Οι παρενέργειες της κρίσης...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Σε μία χώρα, σε ένα σπίτι, από τα μικροπράγματα και από τις λεπτομέρειες, δηλαδή από αυτά που φαίνονται ως ασήμαντα, καταλαβαίνει κανείς αν υπάρχουν δημοκρατία, ελευθερία και σεβασμός στη διαφορετικότητα του άλλου, καθώς κι αν υπάρχει ισότητα μέσα στο διαφορετικό που είμαστε.

Αν είναι υγιές και καθαρό ένα σπίτι, από την τουαλέτα και την κουζίνα φαίνεται. Στη δημοκρατία η πλειοψηφία θα πρέπει να σέβεται τη μειοψηφία και στα κόμματα θα πρέπει να συμβαίνει το ίδιο.
Ενα δημοκρατικό πολίτευμα δοκιμάζεται στα δύσκολα. Οι νόμοι δεν φτιάχνονται για να καταστρατηγούνται, ούτε για να καλύπτουν «νομίμως» τις παρανομίες και τις αυθαιρεσίες. Δεν μπορεί να χρησιμοποιείται η δημοκρατία ως προκάλυμμα και πρόσχημα για να παίρνονται μέτρα και αποφάσεις που ούτε τα ανελεύθερα καθεστώτα θα έπαιρναν. Ζούμε μέσα σε ένα κλίμα ζοφερό.
Η ελληνική κοινωνία λειτουργεί κάτω από το βάρος της οικονομικής κρίσης κι αυτό έχει δημιουργήσει παρενέργειες, από ψυχολογικές μέχρι επιθετικές συμπεριφορές. Οι σχέσεις των συνανθρώπων που συνυπάρχουν συνεχώς εκπίπτουν. Παρατηρούμε φαινόμενα που αγγίζουν τα όρια της επικινδυνότητας. Μια μεγάλη απαξίωση, ακόμα και για την ίδια τη ζωή έρχεται να προστεθεί στην κλονισμένη πίστη σε αξίες, θεσμούς, νόμους, δικαιοσύνη, ασφάλεια, αγάπη, ομορφιά, τέχνη, πολιτική. Τα κόμματα στην πλειονότητά τους δεν έχουν εσωτερική δημοκρατία.
Μια αρρωστημένη κατάσταση επικρατεί. Το κακό έχει καλές δημόσιες σχέσεις και προβάλλεται. Το καλό πνίγεται, θεωρείται γελοίο να είναι, καλός καγαθός σήμερα ένας άνθρωπος. Οι πολιτικοί στην πλειονότητά τους έχουν χάσει το κύρος τους. Ο ναός της Δημοκρατίας, το Κοινοβούλιο, λοιδωρείται και συνεχώς απαξιώνεται. Αυτά που συμβαίνουν αυτές τις μέρες με αφορμή τον γενικό γραμματέα της συγκυβέρνησης λειτουργούν απωθητικά. Η δημοκρατία, όμως, είμαστε εμείς, η πατρίδα μας είμαστε εμείς, δεν μπορούμε να λέμε οι άλλοι φταίνε.

«Μας τελειώσανε οι γιατροί!»...

της Μαριαννας Τζιαντζη...

...ή τι σχέση έχουν οι γιατροί και οι νοσοκόμες με τα σουβλάκια

Μια φορά κι έναν καιρό, κοντά σε ένα μεγάλο δημόσιο νοσοκομείο, υπήρχε μια μικρή λαϊκή ταβέρνα. Τις νύχτες της εφημερίας, ξέκλεβαν λίγο χρόνο και πετάγονταν εκεί μικρές παρέες γιατρών και νοσηλευτών,
οι περισσότεροι φορώντας τις άσπρες μπλούζες τους. Έτρωγαν κάτι κι έπιναν μια μπίρα ώστε να αντέξουν το μακρύ ξενύχτι που τους περίμενε.

«Τι ανάγκη έχεις εσύ», είπε πριν λίγες μέρες στον ταβερνιάρη ένας γείτονάς του. «Έχεις δίπλα το νοσοκομείο, δε θα σου λείψει η πελατεία».

«Μη το λες. Οι γιατροί μάς τελειώσανε. Το ίδιο κι οι νοσοκόμες. Δεν έρχονται πια. Μόνο κάτι επιμελητές έρχονται, κι αυτοί αραιά και πού. Το σουβλάκι έχει γίνει πολυτέλεια. Όλοι με ταπεράκι απ’ το σπίτι τη βγάζουνε».

Στη συνέχεια ο ταβερνιάρης είπε για το γιατρό που πετάχτηκε από το μαγαζί του, παρήγγειλε δύο σουβλάκια και μια κόκα κόλα, και ύστερα έψαχνε μανιωδώς να βρει το (τελευταίο του) πεντάευρο για να πληρώσει. «Εδώ το ’χω, εδώ το ’χω...». Το γύρευε σ’ όλες του τις τσέπες, ξανά και ξανά, αλλά μάταια. Ο μαγαζάτορας λυπήθηκε και ντράπηκε ταυτόχρονα. «Δεν πειράζει, γιατρέ. Γνωριζόμαστε, άλλη φορά περνάς και μου το δίνεις». Ο απένταρος γιατρός συνέχισε το ψάξιμο μέχρι που ξετρύπωσε το διπλωμένο στα τέσσερα χαρτονόμισμα σ’ ένα μικρό πίσω τσεπάκι. Ανακουφισμένος πλήρωσε, πήρε τα δυο σουβλάκια κι έφυγε.

Οταν η Αριστερά δεν αγγίζει τους νέους...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Βρισκόμαστε έναν μήνα πριν από το Πάσχα των Ελλήνων και δύο μήνες πριν από τις ευρωεκλογές. Η προεκλογική περίοδος περνάει μέσα από τις οθόνες των τηλεοράσεων. Η εκπροσώπηση δεν γίνεται ισομερώς. Το Ποτάμι τα πήρε όλα, το εμφανίζουν ως να είναι θεόσταλτο κι ήρθε για να μας σώσει. Από τη στιγμή που η Ελιά πριν βγάλει καρπούς άρχισε να μαραίνεται, έπρεπε να φτιαχτεί ένα ανάχωμα που θα εμποδίζει τις ψήφους να πάνε στην Αριστερά. Θεωρούνται οι ψηφοφόροι μετακινούμενοι.

Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Δημιουργείται στα μεγάλα κόμματα μια αβεβαιότητα. Κι όμως οι δημοσκοπήσεις είναι περίπου σταθερές. Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι νέοι δείχνουν να μην ενδιαφέρονται για τα κόμματα και τις εκλογές. Είναι που δεν συγκινούνται από τα κόμματα, τα κομματίδια, τις ομάδες, τις κινήσεις, τους ομίλους που οι ίδιοι και οι ίδιοι επαγγελματίες της πολιτικής ιδρύουν παίζοντας τον ρόλο του σωτήρα.
Είναι που ο αγώνας για την επιβίωση είναι σκληρός και δεν αφήνει περιθώρια πραγματικής συμμετοχής στην κοινωνία όπου προ πολλού έχει κοπεί ο ιστός που την ενώνει, που σημαίνει παραμερίζει η ανθρώπινη συμπεριφορά της συνύπαρξης και μεγαλώνει ο καιροσκοπισμός, ο ατομικισμός, ο ανταγωνισμός και το ποιος θα προλάβει να φάει τον άλλο. Ενα μεγάλο μέρος της κοινωνίας δυστυχώς έτσι λειτουργεί και οι συγκυβερνώντες σπρώχνουν με την ελεγχόμενη πολιτική τους από τους τροϊκανούς προς αυτή την κατεύθυνση. Τα 500 εκατομμύρια του πλεονάσματος θα ρίξουν λάδι στο καυτό πρόβλημα της απασχόλησης με την «αναλογική» μοιρασιά στους αδύναμους που θα λάβουν το φιλοδώρημα, γιατί περί φιλοδωρήματος πρόκειται και μάλιστα εφάπαξ.

Η έξοδος από την κρίση τών κοινωνικών αξιών...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ Χ. ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Περίπου διακόσια δισεκατομμύρια ευρώ το εμπορικό πλεόνασμα της Γερμανίας, 19,3 δισ. το εμπορικό έλλειμμα της Ελλάδας.

Κι όμως οι κυβερνώντες της δεύτερης έχουν το θράσος να μιλούν για επιτυχία, για πλεόνασμα 500 εκατομμυρίων ευρώ που θα μοιραστεί δίκην, λέει, «κοινωνικού μερίσματος», ενώ πρόκειται για μια χυδαία μορφή ελεημοσύνης, που αφαιρεί ό,τι απέμεινε από την αξιοπρέπεια των εξαθλιωμένων,
για τη χαριστική βολή στη δημοκρατία, που έγινε δημοκρατία της εξαίρεσης, δηλαδή κατά διαρκή εξαίρεση μη δημοκρατία, ή αλλιώς δημοκρατία των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, δημοκρατία του φόβου, του ζόφου και της διαφθοράς, καθώς επιχειρείται με μισό δισεκατομμύριο ευρώ και μερικές πεντάμηνες συμβάσεις εργασίας για ανέργους να στομωθεί η αγανάκτηση, να εξαγοραστεί η ψήφος στις εκλογές του Μαΐου, συνεχίζοντας τη χυδαία πολιτική του πελατειακού κράτους.
Θα μας μιλήσουν και για την ανάκαμψη, για τη λιτότητα που αποδίδει, για την «αλληλεγγύη των συσσιτίων» της ταπείνωσης, χωρίς να πουν για το μεσαίωνα στις εργασιακές σχέσεις, για τις «μικροδουλειές» μερικές ώρες την εβδομάδα, για τους νέους με τα πολλά προσόντα που μεταναστεύουν.
Δεν θα μας πουν τίποτα για την τραγική μάνα της Κρήτης η οποία πριν πέσει από τα τείχη του Ηρακλείου έγραψε: «Κόρη μου, συγγνώμη, δεν άντεχα άλλο την ταλαιπωρία για ένα πιάτο φαΐ με αίμα».
Γιατί εκτός από την ωμή και απροκάλυπτη βία της πτώχευσης και της ανεργίας, έχουμε και τη συμβολική βία, αυτή που είναι ανεπαίσθητη και αφανής και κάνει τα θύματα να ενδοβάλλουν το θυμό τους, να τον μεταβάλλουν σε ενοχή κι ύστερα σε συνενοχή και, τέλος, σε συναίνεση στο βιασμό τους. Ακολουθεί ο ακρωτηριασμός των επιθυμιών, η αυτοεγκατάλειψη, η αδράνεια και η αποπολιτικοποίηση. Υπ' αυτή την οπτική έχουμε μία εκούσια συμμόρφωση και ενδεχομένως και μία συνέργεια καταπιεστών και καταπιεζομένων. Γιατί οι πιο κραυγαλέες μορφές ανισοτήτων κι εκμετάλλευσης διαιωνίζονται στον κόσμο χάρη σε συμμαχίες της εξουσίας με τους εκμεταλλευόμενους.

Η κρίση ως καθεστώς και το καθεστώς της κρίσης...

Α. Οικονομιδης, απο το Περιοδικο Χρονος...
Η κατάργηση του μνημονίου δεν επαρκεί για να ανατρέψει τη μείζονα μεταλλαγή που βιώνει η χώρα...
«Το 2014 η Ελλάδα θα γίνει μια κανονική χώρα». Το είπε ο πρωθυπουργός, την τελευταία ημέρα του περασμένου Δεκεμβρίου, στο πρωτοχρονιάτικο μήνυμά του. Η Ελλάδα θα γίνει –γίνεται ήδη– μια «κανονική», μια «φυσιολογική» χώρα, όπως ο ίδιος είχε πει τις προηγούμενες ημέρες σε άλλες δημόσιες εμφανίσεις του – στο ετήσιο συνέδριο του Ελληνοαμερικανικού Επιμελητηρίου και στη διάρκεια της συζήτησης για τον νέο προϋπολογισμό στη Βουλή.
Η επιστροφή στην κανονικότητα, μαζί με την έξοδο από το μνημόνιο, αποτελεί τους τελευταίους μήνες το αγαπημένο μότο των λογογράφων του κ. Σαμαρά…
Έναν μήνα πριν από το πρωθυπουργικό διάγγελμα, την πρώτη ημέρα του περασμένου Δεκεμβρίου, η Σάρα Πλέτσας, μαθήτρια γυμνασίου στη Θεσσαλονίκη, πέθαινε στο κρεβάτι της από τις αναθυμιάσεις ενός μαγκαλιού. Ζούσε με τη μητέρα της όχι σε μια παραγκούπολη στα όρια της πόλης, σε μια φαβέλα, ένα slum, αλλά σε ένα τυπικό διαμέρισμα μιας τυπικής πολυκατοικίας της συμπρωτεύουσας. Χωρίς όμως ηλεκτρικό ρεύμα και χωρίς κεντρική θέρμανση. Για την ακρίβεια, χωρίς τη δυνατότητα να έχουν ηλεκτρικό ρεύμα και κεντρική θέρμανση.
Σε αυτό το περιβάλλον κοινωνικής οδύνης, η πρωθυπουργική δήλωση, αποφθεγματικά διατυπωμένη ως επίτευγμα του παρόντος και στόχος του αμέσου μέλλοντος, τουλάχιστον ξενίζει. Η αυθόρμητη αντίδραση –και ελπίζω ότι αυτό δεν θα θεωρηθεί υποχώρηση στον λαϊκισμό– είναι, μα καλά, πόσο φυσιολογική μπορεί να θεωρείται μια χώρα, ευρωπαϊκή μάλιστα, όπου οι άνθρωποι προσπαθούν να αντιμετωπίσουν το κρύο επιστρέφοντας στα πιο παρωχημένα, ακατάλληλα και επικίνδυνα μέσα; Πόσο κανονική είναι μια Ελλάδα που προσπαθεί να ζεσταθεί γύρω από ένα μαγκάλι;

Κρίση και εκμετάλλευση...

Του Χρηστου Λασκου, απο το Red NoteBook...

Ένας θεμελιώδης δείκτης για να μετρηθεί η αποτελεσματικότητα της αστικής πολιτικής απέναντι στην κρίση είναι η εξέλιξη του ποσοστού εκμετάλλευσης.
Γιατί, μόλο που, διεθνώς, η δημόσια συζήτηση έχει μονοπωληθεί από τη σύγκρουση μεταξύ νεοκεϋνσιανών, τύπου Κρούγκμαν ή Μάρτιν Γουλφ, και austerians οπαδών της «επεκτατικής λιτότητας», με αποτέλεσμα να επικεντρώνεται στα ζητήματα της βραχυπρόθεσμης οικονομικής πολιτικής –ως γνωστόν, μακροπρόθεσμα είμαστε όλοι νεκροί–, για τους μαρξιστές τα ουσιώδη εντοπίζονται αλλού.
Γνωρίζοντας πως οι εξελίξεις στο πλαίσιο των καπιταλιστικών κοινωνικών σχηματισμών καθορίζονται κατεξοχήν από την πορεία της κερδοφορίας, οι μαρξιστές επιμένουν πως η υπέρβαση της καπιταλιστικής κρίσης προϋποθέτει την τόνωση του ποσοστού κέρδους. Πράγμα που σημαίνει: α) ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων και β) καταστροφή κεφαλαίου, στο μέτρο που οι όροι αξιοποίησης είναι δυσμενείς.
Η δεύτερη, η «εκκαθαριστική» λειτουργία της καπιταλιστικής κρίσης, εξελίσσεται μετά το 2009 με άνισο τρόπο σε παγκόσμιο επίπεδο. Είναι, ωστόσο, πολύ μακριά από το να έχει ολοκληρωθεί. Πράγμα που προϊδεάζει για την πιθανότητα μιας νέας έντασης κρίσης στα αμέσως επόμενα χρόνια.
Ειδικά στην Ελλάδα, η αδυναμία «απομόχλευσης», που σημαίνει και αδυναμία να προχωρήσει η απαξίωση και η καταστροφή του κεφαλαίου στο μέτρο που θα έπρεπε, για να επανέλθει ο ελληνικός καπιταλισμός σε τροχιά ενίσχυσης της συσσώρευσης, είναι πραγματικά ακραία. Είναι ενδεικτικό πως το δημόσιο χρέος παραμένει στο 180% περίπου, ενώ το αντίστοιχο χρέος των επιχειρήσεων έχει φτάσει στο 235%, διπλάσιο από το μέσο όρο της Ευρωζώνης. Ή θα υπάρξει μια ριζική εξέλιξη σε αυτά τα μέτωπα ή λύση δεν πρόκειται να δοθεί.