Χτες, σχεδόν τυχαία,
ανακάλυψα στο διαδίκτυο ένα από τα πιο δυνατά κείμενα που διάβασα ποτέ
για τα σχολικά μαθηματικά. Μεταφράζω την πρώτη από τις 25 σελίδες
από το
“θρήνο ενός μαθηματικού” (A mathematician’s lament) του Paul Lockhart.
Ένας μουσικός ξυπνά
από έναν τρομερό εφιάλτη. Στο όνειρό του βρίσκεται σε μια κοινωνία όπου η
μουσική εκπαίδευση έχει γίνει υποχρεωτική. “Βοηθάμε τους μαθητές μας να
γίνουν πιο ανταγωνιστικοί σε έναν όλο και περισσότερο γεμάτο από ήχους
κόσμο”. Εκπαιδευτικοί, σχολικά συστήματα και το κράτος έχουν τεθεί
επικεφαλής αυτού του ζωτικής σημασίας έργου. Ανατίθενται μελέτες,
σχηματίζονται επιτροπές και αποφάσεις παίρνονται – όλα χωρίς τη
συμμετοχή ή συμβουλή ούτε ενός επαγγελματία μουσικού ή συνθέτη.
Εφόσον είναι γνωστό
ότι οι μουσικοί βάζουν κάτω τις ιδέες τους σε παρτιτούρες, αυτές οι
περίεργες μαύρες τελείες και γραμμές πρέπει να αποτελούν τη “γλώσσα της
μουσικής”. Είναι επιτακτική ανάγκη οι μαθητές να μάθουν άπταιστα τη
γλώσσα αυτή, αν θέλουν να αποκτήσουν σε κάποιο βαθμό μουσική ικανότητα·
πράγματι, θα ήταν γελοίο να περιμένουμε ένα παιδί να τραγουδήσει ένα
τραγούδι ή να παίξει κάποιο όργανο χωρίς να έχει ισχυρά θεμέλια στη
μουσική σημειογραφία και θεωρία. Το να παίζει και να ακούει κανείς
μουσική, πόσο μάλλον να συνθέτει ένα πρωτότυπο κομμάτι, θεωρούνται πολύ
προχωρημένα θέματα και γενικώς έχουν μετατεθεί για το πανεπιστήμιο, και
πιο συχνά για το μεταπτυχιακό.
