Είκοσι μέρες πριν τις ευρωεκλογές, ο συσχετισμός εκλογικής ισχύος παραμένει σε μιαν αβέβαιη ισορροπία, κυρίως γιατί οι δημοσκοπήσεις εξακολουθούν να πλέουν σε αχαρτογράφητα νερά και η κοινή γνώμη είναι απρόθυμη να αποκαλύψει τις επιλογές της. Τα μόνα σταθερά δεδομένα είναι ότι, πρώτον, η Ν.Δ. αντιμετωπίζει το ισχυρό ενδεχόμενο να μείνει χωρίς κυβερνητικό εταίρο
με αξιοπρεπή εκλογική επίδοση και, δεύτερον, ότι η ίδια θα επιχειρήσει να αντιστρέψει ακόμη και μια εκλογική της ήττα, εφόσον δεν είναι συντριπτική. Για να το επιτύχει αυτό, δεν εξαντλείται μόνο σε επικοινωνιακούς χειρισμούς παραπλάνησης και εκμαυλισμού της κοινωνίας (βλέπε κοινωνικό μέρισμα, δημοσιονομικός εξωραϊσμός). Η κυβέρνηση δημιουργεί και πραγματικά τετελεσμένα, που δημιουργούν αφόρητες δεσμεύσεις για οποιαδήποτε κυβέρνηση προκύψει από εθνικές εκλογές.
Τα τετελεσμένα αυτά δεν υπάγονται μόνο στη γνωστή τακτική της «καμένης γης». Υπάρχει κι αυτή, με την έννοια ότι όλοι οι πόροι του κράτους στραγγίζονται για την εξυπηρέτηση του χρέους, ενώ ταυτόχρονα όσοι πόροι της πραγματικής οικονομίας απομένουν ενεργοί καταπίνονται από τη φορολογική «φαγάνα». Και σ' αυτό υπάρχει η δόλια σκέψη ότι, σε περίπτωση μείζονος εκλογικού «ατυχήματος» και αναπόδραστης προσφυγής σε πρόωρες κάλπες, μια άλλη κυβέρνηση θα πνιγεί ταχύτατα στο βουνό δεσμεύσεων και στα βάθη των άδειων ταμείων.
Ωστόσο, πιο σημαντική από τη στρατηγική της «καμένης γης», είναι αυτή της «σπαρμένης γης» Άλλωστε, στη γεωπονία και στην καλλιεργητική πρακτική το δεύτερο προϋποθέτει και βοηθείται από το πρώτο. Η κυβέρνηση «σπέρνει» κρίσιμα τετελεσμένα, με τελευταίο δείγμα το νέο Μεσοπρόθεσμο που έφερε στη Βουλή χωρίς το σύνηθες άγχος της έγκρισης από την ισχνή κοινοβουλευτική της πλειοψηφία. Ωστόσο, πιο κρίσιμα είναι τα εκτός Βουλής τεκταινόμενα.