Χρέος και ανάπτυξη...

του Γιαννη Βαρουφακη, απο την Αυγη...

Κάθε φορά που κάποιος επιχειρηματολογεί εναντίον της εφαρμοζόμενης στην Ευρωζώνη πολιτικής, εισπράττει την απάντηση ότι δεν υπάρχει εναλλακτική η οποία να μην παραβιάζει κάποια από τις συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή το καταστατικό της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ).

 

Η «Μετριοπαθής Πρόταση για την Επίλυση της Κρίσης του Ευρώ», για την οποία είμαι συνυπεύθυνος, μαζί με τους Stuart Holland και James K. Galbraith (Εκδόσεις Ποταμός), ανατρέπει αυτό το επιχείρημα καταδεικνύοντας ότι η κρίση του ευρώ μπορεί να καταπολεμηθεί άμεσα και χωρίς να παραβιαστούν οι ευρωπαϊκές συνθήκες και τα καταστατικά των θεσμών της, χωρίς να χρειαστεί η Γερμανία να αναλάβει τα χρέη των ελλειμματικών, δίχως να χρηματοδοτηθούν επενδύσεις από νέους φόρους και άνευ κοπής χρήματος από την ΕΚΤ.
Ας δούμε, εν συντομία, δύο από τις προτάσεις μας που, πρώτον, συρρικνώνουν το δημόσιο χρέος της Ευρωζώνης ολόκληρης και, δεύτερον, θεσμοθετούν ένα πανευρωπαϊκό, επενδυτικό Νιου Ντιλ.

Άμεση μείωση του δημόσιου χρέους της Ευρωζώνης

Ας ορίσουμε ως «Κατά Μάαστριχτ Νόμιμο» (ή ΚΜΝ) το μέρος του δημόσιου χρέους που έχει το δικαίωμα να διατηρεί ένα κράτος - μέλος, και το οποίο ανέρχεται στο 60% του ΑΕΠ της χώρας. Αύριο το πρωί η ΕΚΤ μπορεί να προβεί στην εξής ανακοίνωση:

Το «δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα» του Χαρδούβελη και η τζάμπα σάλτσα του Καραγιόζη...

mao.gr...

«Όλοι καταλαβαίνουν ότι δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα», τόνισε προχθές ο υπουργός Οικονομικών Γκίκας Χαρδούβελης στη συνέντευξη τύπου μετά την ολοκλήρωση του ECOFIN στο Λουξεμβούργο.
Yποτίθεται ότι ο όρος «δωρεάν γεύμα» (free lunch ή free meal) είναι γνωστός στους οικονομολόγους,
όπως εξήγησε ο Γκίκας Χαρδούβελης. Κάποτε τον καταλάβαιναν μόνο οι οικονομολόγοι, όμως «τώρα όλοι καταλαβαίνουν ότι δεν μπορείς να πάρεις τίποτα απ” την κυβέρνηση εκτός αν κάποιος πληρώσει γι” αυτό».
Oι νεοσυντηρητικοί οικονομολόγοι λατρεύουν να κηρύττουν το τέρμα του «δωρεάν γεύματος». Τα κόκαλα του Μίλτον Φρίντμαν, του γκουρού του νεοφιλελευθερισμού, θα τρίζουν ηδονικά όταν θα ακούνε τα πνευματικά του τέκνα, ανάμεσά τους και τον Γκίκα, να επαναλαμβάνουν τα κηρύγματά του. (Βλ. το σχετικό 7λεπτο βίντεο με τίτλο «Ο μύθος του δωράν γεύματος» με ομιλητή τον Φρίντμαν.)
Μόνο που ο Καραγκιόζης είχε συλλάβει την ιδέα του δωρεάν γεύματος πολύ πιο πριν από τους νεοσυντηρητικούς της Σχολής του Σικάγου. Σε έναν πασίγνωστο διάλογο, βλέπουμε τον Καραγκιόζη να μπαίνει σε ένα μαγέρικο και να ρωτά πόσο κάνει ένα πιάτο μακαρόνια με σάλτσα. «Πέντε δραχμές» (λέμε τώρα), απαντά το γκαρσόνι. «Και η σάλτσα;» Η απάντηση είναι ότι η σάλτσα είναι δωρεάν, και τότε ο Καραγκιόζης παραγγέλνει μια μερίδα σάλτσα. Κάπως έτσι βλέπει η κυβέρνηση-δούλα των μνημονίων τους εργαζόμενους και αυτούς που θέλουν να εργαστούν: σαν τα παιδιά του Καραγκιόζη που θέλουν τζάμπα σάλτσα να βουτήξουν το ξεροκόμματό τους (αν υπάρχει).

 

Σύμφωνα με τη Wikipedia, το «δωρεάν γεύμα» καθιερώθηκε στα χρόνια της Άγριας Δύσης. Οι ιδιοκτήτες των σαλούν πρόσφεραν δωρεάν στους πελάτες του φαγητό, αρκεί αυτοί να είχαν παραγγείλει τουλάχιστον ένα ποτό. Μόνο που ο μεζές που πρόσφεραν ήταν λύσσα στο αλάτι (ζαμπόν, αλμυρά κρακεράκια, τυρί) ώστε να διψούν και να πίνουν περισσότερα ποτά.

Ποιον εκπροσωπεί ο κ. Χαρδούβελης;

Γιώργος Βασσάλος, απο το UnFollow...

 Μετά από το προσωπικό του success story στην «διάσωση» της Eurobank, ο Γκίκας Χαρδούβελης γίνεται ο νέος «τσάρος της οικονομίας» και βάζει πλώρη για νέες ένδοξες διαπραγματεύσεις πάντα για το συμφέρον του απλού έλληνα φορολογούμενου. Πιθανώς μέχρι να ξαναεπιστρέψει στη δουλειά του στη Eurobank ή κάποιο από τα funds που θα την πάρουν τζάμπα…

Ο νέος υπουργός οικονομίας Γκίκας Χαρδούβελης το 2011 πήρε άδεια άνευ αποδοχών από τη Eurobank του Σ. Λάτση για να αναλάβει τη διεύθυνση του γραφείου του τότε πρωθυπουργού Λ. Παπαδήμου. Από τη θέση αυτή, ήταν ένας από τους βασικούς διαπραγματευτές του PSI εκ μέρους του ελληνικού δημοσίου. Στην άλλη πλευρά της διαπραγμάτευσης βρισκόταν η ειδική ομάδα εργασίας του διεθνούς τραπεζικού λόμπι International Institute of Finance (IIF) αποτελούμενη συγκεκριμένα από τις ιδιωτικές τράπεζες που είχαν ελληνικά ομόλογα, μεταξύ των οποίων και οι ελληνικές τράπεζες και φυσικά η Eurobank.

Ποιον ακριβώς, λοιπόν, εκπροσωπούσε ο κ. Χαρδούβελης σε αυτή τη διαπραγμάτευση; Το ελληνικό δημόσιο ή τη Eurobank της οποίας ήταν διευθυντής οικονομικής ανάλυσης  και στην οποία επέστρεψε να δουλέψει μετά το πέρας της διαπραγμάτευσης;

 

Το πακέτο του δεύτερου μνημονίου στο οποίο βασίστηκε το PSI έδινε 50 περίπου δισεκατομμύρια στην ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών. Το ποσό της ονομαστικής αξίας των ομολόγων που θα εντάσσονταν σε αυτή τη διαδικασία και το αντίτιμο που θα δινόταν σε κάθε τράπεζα καθορίστηκε μέσα από τη διαπραγμάτευση στην οποία ηγήθηκε ο κ. Χαρδούβελης, υποτίθεται εκ μέρους τους ελληνικού δημοσίου. (Βλ. και παλαιότερη έρευνά μου για το Corporate Europe Observatory.)

Η διαπραγμάτευση αυτή κατέληξε στα τέλη του 2012 στους όρους με τους οποίους θα γινόταν η ανακεφαλαιοποίηση. Εν τω μεταξύ ο κ. Χαρδούβελης γύρισε τον Ιούνιο στη Eurobank και πέρασε στην άλλην πλευρά του τραπεζιού της διαπραγμάτευσης.

Με βάση τους όρους που διαμορφώθηκαν το 2012, το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (ΤΧΣ) αγόρασε με 1,54 ευρώ κάθε μετοχή της Eurobank για να τη σώσει. Η διοίκηση της έμεινε στους ιδιώτες που είχαν προσλάβει τον κ. Χαρδούβελη. Τώρα το ΤΧΣ ξαναπουλά τις μετοχές της Eurobank 0,30 ευρώ ανά μετοχή.

Sex, Drugs και Λογιστική...

Cynical...

Στα προηγούμενα χρόνια προσπάθησα αρκετές φορές να φανταστώ ποιες θα ήταν αυτές οι νέες ανεξερεύνητες περιοχές στις οποίες θα πατούσε η παγκόσμια ανάπτυξη για τις επόμενες δεκαετίες. Κάθε εποχή, κάποια στιγμή έβρισκε τις δικές της και πορευόταν μέχρι να τις εξαντλήσει και να πάει για άλλα. Η λεγόμενη βιομηχανική εποχή πάτησε στον ατμό και τον ηλεκτρισμό, η μεταπολεμική πάτησε στα χαλάσματα τα οποία έπρεπε να ξαναχτίσει, κι όταν κι αυτά είχαν τελειώσει στράφηκε στο φτηνό χρήμα και το δανεισμό, που κιαυτά μάς τελείωσαν με πάταγο λίγο πριν.

 

Και μετά τι; Οι πράσινες τεχνολογίες αποδείχτηκαν αρκετά ακριβές για να δώσουν το boom που ευαγγελίζονταν, ενώ βαίνει συρρικνούμενη και η συνεισφορά των υπολογιστών στην ανάπτυξη. 

 

 

Οι δύο στρατηγικές εξόδου από την κρίση...

του Γιωργου Σταθακη, απο την Αυγη...

Η μνημονιακή στρατηγική εξόδου από την κρίση ήταν από την αρχή σαφής. Θεωρούσε και θεωρεί ότι το πρόβλημα εκπορεύεται από τα περίφημα "δύο ελλείμματα": το δημοσιονομικό έλλειμμα και το έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιο. Η στρατηγική του Μνημονίου εκπορευόταν από το δεύτερο έλλειμμα, παρά το γεγονός ότι η έμφαση αναγκαστικά αφορούσε το δημοσιονομικό σκέλος.
Το Μνημόνιο έχει σαφές αφήγημα που επικεντρώνεται στην ιδέα της ανάκτησης της "διεθνούς ανταγωνιστικότητας", προτείνοντας τέσσερις βασικές ιδέες: α) την εσωτερική υποτίμηση, β) τη μείωση του κοινωνικού μισθού ή με, άλλα λόγια, τη μείωση συνολικά των δημοσίων δαπανών από το 44% στο 38% του ΑΕΠ, γ) τις ιδιωτικοποιήσεις με την πλήρη αποχώρηση του κράτους από κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα, δ) την οριστική απελευθέρωση των προστατευόμενων κλάδων όπου κυριαρχεί η μικρομεσαία επιχείρηση.
Συνεπώς, αυτή η στρατηγική ανάκτησης της διεθνούς ανταγωνιστικότητας μέσω των τεσσάρων αυτών οδών αποτελεί το πεδίο σύγκλισης των μνημονιακών πολιτικών, των εκθέσεων διεθνών οργανισμών για την "ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας" και της "στρατηγικής του 2020" που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός λίγες μέρες πριν. Η κεντρική ιδέα παραμένει ίδια. Ελαστικές εργασιακές σχέσεις, χαμηλοί μισθοί, συρρικνωμένη κρατική δαπάνη, πλήρης απελευθέρωση αγορών, άρση περιβαλλοντικών περιορισμών. Στρατηγική της "φτηνής ανάπτυξης", όπως ορθώς την χαρακτηρίζει ο Τσίπρας. Σημασία δεν έχει αν μπορεί να εφαρμοστεί ή όχι, αφορά στην ίδια την κεντρική ιδέα της "παθητικής" προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας - ισοπεδωμένης από τη βαριά ύφεση, με σημαντικές απώλειες του πιο ισχυρού παραγωγικού τομέα της και με τη συνεχή απώλεια του πιο σημαντικού ανθρώπινου δυναμικού με τη φυγή του στο εξωτερικό.
Στον αντίποδα, η στρατηγική ανάπτυξης που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να διασφαλίσει ταυτόχρονα τη σταθεροποίηση παραγόντων που αποσταθεροποιούν την οικονομία και τη μεταστροφή των προσπαθειών και των πόρων σε βιώσιμες αναπτυξιακές προοπτικές.

Η φριχτή υποψία που ανησυχεί τους φιλελεύθερους...

του Κωστα Βεργοπουλου, απο monde-diplomatique.gr, μετ. Β. Παπακριβοπουλος... Σύμφωνα με την άποψη, η οποία κυριαρχούσε για μεγάλο χρονικό διάστημα στις Ηνωμένες Πολιτείες και διαδραμάτιζε καίριο ρόλο στη χάραξη της πολιτικής στη χώρα, ο πλουτισμός μιας μειοψηφίας ατόμων τονώνει τη μεγέθυνση της οικονομίας, ευνοώντας με αυτόν τον τρόπο τη μείωση της ανεργίας και τη βελτίωση των συνθηκών ζωής των φτωχότερων.
Κι ενώ οι λαϊκές τάξεις εξακολουθούν να υποφέρουν από την κρίση κι από το βάθεμα των ανισοτήτων, η συγκεκριμένη άποψη αμφισβητείται σήμερα, όχι μόνο από τον Μπαράκ Ομπάμα, αλλά κι από φιλελεύθερους οικονομολόγους οι οποίοι στο παρελθόν την υποστήριξαν σθεναρά.

Ο τεράστιος σάλος στον δημόσιο διάλογο για το μέλλον του καπιταλισμού δεν προκλήθηκε από έναν δηλωμένο αμφισβητία του συστήματος, αλλά από έναν από τους πλέον ένθερμους υποστηρικτές του, τον Λόρενς Σάμερς. Ο πρώην πρόεδρος του Χάρβαρντ διακρίθηκε για το πάθος με το οποίο προώθησε την απορρύθμιση του τραπεζικού τομέα την περίοδο που διετέλεσε υπουργός Οικονομικών της δεύτερης κυβέρνησης Κλίντον (1999-2001). Ο Μπαράκ Ομπάμα τον διόρισε διευθυντή του Εθνικού Οικονομικού Συμβουλίου NEC), αξίωμα το οποίο κατείχε μέχρι το 2010. Στη συνέχεια παρέχει τις συμβουλές του στον κόσμο των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, κυρίως μέσα από ακριβοπληρωμένες διαλέξεις (με αμοιβή έως και 135.000 δολάρια). Επιπλέον, τη διετία 2008-2009, το κερδοσκοπικό κεφάλαιο D.E. Shaw τού κατέβαλε 5,2 εκατομμύρια δολάρια. Δεδομένων όλων αυτών, κανένας δεν περίμενε ότι ο Σάμερς θα προχωρούσε στην παραμικρή αμφισβήτηση του συστήματος.

Ο σάλος προκλήθηκε κατά τη διάρκεια της ετήσιας συνεδρίασης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου [1] στην Ουάσιγκτον, στις 7 και 8 Νοεμβρίου του 2013. Ο φίλος των τραπεζιτών αναρωτήθηκε : « Μήπως ο ίδιος ο καπιταλισμός έχει πιαστεί στην παγίδα μιας “διαρκούς στασιμότητας” ; Πριν από τέσσερα χρόνια, κατορθώσαμε να ανακόψουμε τον χρηματοοικονομικό πανικό, τα χρήματα του πακέτου διάσωσης των τραπεζών επιστράφηκαν στο κράτος, η αγορά των πιστώσεων εξυγιάνθηκε. (…) Ωστόσο, τα ποσοστά της οικονομικής δραστηριότητας δεν μεταβλήθηκαν και η οικονομική μεγέθυνση παραμένει ασθενική ». Και ο Σάμερς συνεχίζει τον συλλογισμό του μέσα από τις σελίδες των Financial Times

Βαθιά διαγραφή του χρέους για προοπτική ανάπτυξης...

του Κωστα Λαπαβιτσα...

Πηγαίνουμε πλεόν ολοταχώς προς τις ευρωεκλογές που ίσως κρίνουν την πορεία της Ελλάδας για χρόνια. Το δίλημμα που θέτει η κυβέρνηση Σαμαρά είναι 'σταθερότητα, ή επιστροφή στο πρόσφατο παρελθόν της κρίσης' τονίζοντας ότι η ανάκαμψη βρίσκεται επί θύραις. Ταυτόχρονα παραδέχεται ότι η Ελλάδα συνεχίζει να έχει πρόβλημα χρέους παρουσιάζοντας όμως η κυβέρνηση τον εαυτό της ως το μόνο αξιόπιστο διαπραγματευτή. Το τι θα επιχειρήσει να διαπραγματευτεί μας το έχει ήδη αποκαλύψει ο κ. Στουρνάρας: Δε θα υπάρξει διαγραφή γιατί αντιτίθεται η ΕΕ, αλλά θα επιδιωχθεί η μείωση των επιτοκίων και η επιμήκυνση. Κι εκεί θα τελειώσει η κρίση, κατά την κυβέρνηση Σαμαρά.

Από την άλλη, η αντιμνημονιακή αντιπολίτευση και φυσικά ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο και χρειάζεται διαγραφή. Σε σημαντικό βαθμό μάλιστα φαίνεται να συμφωνεί και το ΔΝΤ. Δεν υπάρχει βέβαια κοινά αποδεκτή εκτίμηση για το μέγεθος της διαγραφής, πόσο μάλλον για τη διαδικασία μέσω της οποίας θα επιτευχθεί. Αλλά κυριαρχεί η αντίληψη ότι χωρίς διαγραφή του χρέους η Ελλάδα δε θα μπορέσει να βγει απο τα ερείπια της κρίσης.

Το χρέος, λοιπόν, θα αποτελέσει καίριο ζήτημα οικονομικής πολιτικής την επόμενη περίοδο και οι ευρωεκλογές θα δείξουν το δρόμο για την αντιμετώπισή του. Στο πλαίσιο αυτό το διεθνές οικονομικό δίκτυο RMF (Λονδίνο) σε συνεργασία με το Δίκτυο Οικονομικών και Κοινωνικών Ερευνών (Θεσσαλονίκη) δημοσίευσε μια εμπεριστατωμένη ανάλυση σχετικά με την αντιμετώπιση του ελληνικού δημόσιου χρέους. Η μελέτη αναλύει δύο βασικούς τρόπους ελάφρυνσης: τη “μαλακή επιλογή”, η οποία εξετάζει τη συναινετική μείωση του μέσου επιτοκίου και την επιμήκυνση του χρέους, καθώς και τη “σκληρή επιλογή”, η οποία εξετάζει τη βαθιά διαγραφή της ονομαστικής αξίας του χρέους. Συγκρίνεται δηλαδή η επιλογή της κυβέρνησης με αυτή της αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης.

το αποτύπωμα του οικονομισμού στην κουλτούρα...

Κώστας Καραβίδας, απο το περιοδικο Χρονος...

ή πώς να σκεφτούμε τον οικονομικό άνθρωπο στην πολιτισμική δημοκρατία

Με την κούραση έξι χρόνων βαθιάς ύφεσης στην πλάτη, προσμετράμε σήμερα τα συντρίμμια της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής.
Παρά τη ρητορική της καταστροφής ως ευκαιρίας για πολιτισμική ανασυγκρότηση,¹ τα υπάρχοντα δείγματα γραφής δείχνουν ολοταχώς οπισθοδρόμηση σε παραδοσιακές αξίες και ιδεότυπους.
Η καταγραφή πληγών στο πεδίο της κουλτούρας είναι πιο δυσδιάκριτη, πιο χρονοβόρα, πιο ύπουλη και πιο δυσερμήνευτη από την ανάγνωση των προφανών οικονομικών και κοινωνικών επιπτώσεων που συσσώρευσε η κρίση. Όπως έδειξε ο Ντάνιελ Μπελ,² οι δομές εξουσίας μπορεί να αλλάζουν εν μια νυκτί, αλλά οι δομές κοινωνίας δεν ανατρέπονται γρήγορα. Το αποτύπωμα του οικονομικού πανικού της τελευταίας τετραετίας στην κουλτούρα είναι ωστόσο βαθύ και ανεξίτηλο, ξεπερνά τον παροντισμό και απλώνει ρίζες στον χρόνο που θα ανθίσουν παράξενα κι εξωτικά άνθη τα επόμενα χρόνια. Περνώντας αμέριμνα σήμερα την αφύλαχτη διάβαση, από τον υλικό ευδαιμονισμό στο μετα-λαϊφστάιλ άγνωστο, δεν έχουμε ίσως συλλάβει ακόμα το μέγεθος της πολιτισμικής μεταβολής. Προσηλωμένοι στην αναζήτηση των κατάλληλων οικονομικών απαντήσεων στα διλήμματα για την έξοδο από την κρίση, χάνουμε από την οπτική μας κάτι που ίσως φανεί ακόμα πιο δύσκολα αντιμετωπίσιμο: την εμπράγματη αλλαγή πολιτισμικού παραδείγματος στο κοινωνικό σώμα από τη διαχείριση της οικονομικής κρίσης και του πολιτισμικού κεφαλαίου της χώρας.
Οι μεγαλύτερες συνέπειες των πολιτικών που εφαρμόζονται τα τελευταία χρόνια στην κουλτούρα δεν είναι απόρροια της κρατικής ή εθνικής πολιτιστικής πολιτικής. Εκεί βασιλεύει η αδράνεια, η μακαριότητα και ο εφησυχασμός των δημοσίων σχέσεων. Το κράτος δεν διαλέγεται με τη σύγχρονη πολιτισμική παραγωγή, το ξέρουμε· απλώς, συναλλάσσεται. Η Ελλάδα παραμένει η μόνη ευρωπαϊκή χώρα χωρίς καλλιτεχνική παιδεία στο δημοτικό, το γυμνάσιο και το λύκειο και η μόνη που το πεδίο των πολιτισμικών σπουδών παραμένει ανύπαρκτο στα πανεπιστήμια. Κι αυτά γνωστά. Το πώς αντιλαμβάνονται τον πολιτισμό στην εφαρμοσμένη εκδοχή του οι κρατούντες μπορεί να προκαλέσει από γέλωτα μέχρι θλίψη. Επιστρέφοντας στις δεξιές παραδοσιακές ρίζες, το κυρίαρχο πολιτισμικό μοντέλο της εθνικής πολιτικής για τον πολιτισμό είναι ένα παράταιρο κράμα από αρχαιολατρία, αμυντική προσήλωση στις «ελληνοχριστιανικές» αξίες, ανώδυνο λαϊφστάιλ και εθνικιστική αυτοσυντήρηση.

Το μνημόνιο δεν είναι μια παρένθεση...

Του Ευκλείδη Τσακαλώτου, απο το Red NoteBook...

To μεγαλύτερο κόλπο που έπαιξε ο διάβολος ήταν να πείσει τον κόσμο ότι δεν υπάρχει». Έτσι λέει ο Κέβιν Σπέισι στο έργο «Οι συνήθεις ύποπτοι», που είναι βέβαια φράση από τον Μπωντλαίρ. Το μεγαλύτερο κόλπο που θα παίξει αυτή η Κυβέρνηση, είναι να πείσει τον κόσμο ότι το μνημόνιο δεν υπάρχει, ότι είναι κάτι περαστικό και –όπως είπε χθες ο κ. Σαμαράς
– ότι έχει κλείσει τον κύκλο του. «Το μνημόνιο δεν είναι μια παρένθεση. Δεν είναι καν μόνο τα μέτρα. Δεν είναι καν μόνο η δανειακή σύμβαση. Έχει μια φιλοσοφία για την οικονομία, για τη σχέση της οικονομίας με την κοινωνία και –εάν δεν μπορέσουμε να το σταματήσουμε– θα γίνει καθεστώς.
Ποιος είναι ο βασικός στόχος του μνημονίου, από τον οποίο προκύπτει ότι είναι καθεστώς; Είναι να έχουμε για όλα τα επόμενα χρόνια μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα, που ολοένα και θα αυξάνονται. Από €4,2 δισεκατομμύρια το 2014, στα €7 δισεκατομμύρια το 2016 και στα €11,5 δισεκατομμύρια το 2018.
Ένα θέμα είναι εάν αυτό είναι εφικτό. Μας λέει η κυρία Πατριανάκου ότι είναι εφικτό, γιατί υποστηρίζει το Γραφείο Προϋπολογισμού ότι θα εξαρτηθεί από τους ρυθμούς ανάπτυξης. Όμως, αυτό που λέει το Γραφείο Προϋπολογισμού είναι ότι η μόνη χώρα που κατάφερε αυτό το επίτευγμα, της ύπαρξης για πολλά χρόνια πλεονάσματος, είναι η Νορβηγία, μια πετρελαιοπαραγωγός χώρα.
Όμως, δεν είναι το βασικό θέμα αν είναι εφικτά αυτά τα πλεονάσματα, αλλά εάν είναι εφικτά συγχρόνως με τους στόχους της ανάπτυξης άνω του 3% που θέτει το Μεσοπρόθεσμο. Γιατί αυτό που κάνουν τα πλεονάσματα είναι ότι στερούν βασικούς πόρους από αυτό που έχει ανάγκη η κοινωνία μας. Και αυτό είναι να αντιμετωπίσουμε την ανθρωπιστική κρίση και το θέμα της παραγωγικής ανασυγκρότησης. Παίρνοντας, λοιπόν, τους πόρους από τα πλεονάσματα που τα δίνουμε στους πιστωτές, δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτά τα δύο προβλήματα.
 Όταν έθεσα αυτό το επιχείρημα στην Επιτροπή, ο κ. Βορίδης έδειξε ένα μεγάλο ενδιαφέρον για τα συμφέροντα των πλουσίων χωρών.

Συμβαίνει ήδη: Ο καπιταλισμός καταστρέφει το ανθρώπινο εργατικό δυναμικό και περνάει στο επόμενο στάδιο...

του system failure...

Προκύπτουν όλο και πιο εφιαλτικά σενάρια αν συνδέσει κανείς τα κομμάτια του παζλ. Η επόμενη φάση του καταστροφικού καπιταλισμού είναι η πλήρης αντικατάσταση του ανθρώπινου εργατικού δυναμικού με ρομποτικές μηχανές, ή αλλιώς, η υπερ-αυτοματοποίηση. Μια διαδικασία που βρίσκεται σε εξέλιξη και κανείς (ή σχεδόν κανείς) δεν γνωρίζει τι θα σημάνει η ολοκλήρωσή της.

 

Η πραγματική διάσταση της ανεργίας

 

Υπάρχουν αυτή τη στιγμή 102(!) εκατομμύρια Αμερικανών, σε ηλικία εργασίας, που δεν έχουν δουλειά και το 20% των οικογενειών στις ΗΠΑ δεν έχουν ούτε ένα μέλος που να εργάζεται(!) Η κυβέρνηση παρόλα αυτά ανακοινώνει ότι η ανεργία έπεσε στο 6.3%. Πώς είναι δυνατόν; Η απάντηση βρίσκεται στα "μαγικά" που κάνουν οι κυβερνήσεις και την αναθεώρηση του ορισμού της ανεργίας. Για παράδειγμα, μόνο τον τελευταίο μήνα, η Αμερικανική κυβέρνηση "θεώρησε" απλά, ότι άλλοι 988.000 Αμερικανοί δεν ανήκουν στην εργατική δύναμη.

 

http://www.presstv.ir/detail/2014/05/04/361323/27-million-americans-are-unemployed/

 

Φαίνεται υπερβολικός ο αριθμός των πραγματικά άνεργων Αμερικανών σύμφωνα με το PressTV; Ίσως όχι, αν διαβάσει κανείς την ιστορία που ακολουθεί, με μάρτυρα τον Γιάννη Βαρουφάκη.

 

Σπαρμένη γη...

του Γιαννη Κιμπουροπουλου, απο την Αυγη...

Είκοσι μέρες πριν τις ευρωεκλογές, ο συσχετισμός εκλογικής ισχύος παραμένει σε μιαν αβέβαιη ισορροπία, κυρίως γιατί οι δημοσκοπήσεις εξακολουθούν να πλέουν σε αχαρτογράφητα νερά και η κοινή γνώμη είναι απρόθυμη να αποκαλύψει τις επιλογές της. Τα μόνα σταθερά δεδομένα είναι ότι, πρώτον, η Ν.Δ. αντιμετωπίζει το ισχυρό ενδεχόμενο να μείνει χωρίς κυβερνητικό εταίρο
με αξιοπρεπή εκλογική επίδοση και, δεύτερον, ότι η ίδια θα επιχειρήσει να αντιστρέψει ακόμη και μια εκλογική της ήττα, εφόσον δεν είναι συντριπτική. Για να το επιτύχει αυτό, δεν εξαντλείται μόνο σε επικοινωνιακούς χειρισμούς παραπλάνησης και εκμαυλισμού της κοινωνίας (βλέπε κοινωνικό μέρισμα, δημοσιονομικός εξωραϊσμός). Η κυβέρνηση δημιουργεί και πραγματικά τετελεσμένα, που δημιουργούν αφόρητες δεσμεύσεις για οποιαδήποτε κυβέρνηση προκύψει από εθνικές εκλογές.
Τα τετελεσμένα αυτά δεν υπάγονται μόνο στη γνωστή τακτική της «καμένης γης». Υπάρχει κι αυτή, με την έννοια ότι όλοι οι πόροι του κράτους στραγγίζονται για την εξυπηρέτηση του χρέους, ενώ ταυτόχρονα όσοι πόροι της πραγματικής οικονομίας απομένουν ενεργοί καταπίνονται από τη φορολογική «φαγάνα». Και σ' αυτό υπάρχει η δόλια σκέψη ότι, σε περίπτωση μείζονος εκλογικού «ατυχήματος» και αναπόδραστης προσφυγής σε πρόωρες κάλπες, μια άλλη κυβέρνηση θα πνιγεί ταχύτατα στο βουνό δεσμεύσεων και στα βάθη των άδειων ταμείων.
Ωστόσο, πιο σημαντική από τη στρατηγική της «καμένης γης», είναι αυτή της «σπαρμένης γης» Άλλωστε, στη γεωπονία και στην καλλιεργητική πρακτική το δεύτερο προϋποθέτει και βοηθείται από το πρώτο. Η κυβέρνηση «σπέρνει» κρίσιμα τετελεσμένα, με τελευταίο δείγμα το νέο Μεσοπρόθεσμο που έφερε στη Βουλή χωρίς το σύνηθες άγχος της έγκρισης από την ισχνή κοινοβουλευτική της πλειοψηφία. Ωστόσο, πιο κρίσιμα είναι τα εκτός Βουλής τεκταινόμενα.

Το Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα ως διαρκής μνημονιακή πολιτική...

του Γιωργου Σταθακη, απο την Αυγη...

Το Μνημόνιο ως γνωστόν κάνει τέσσερα πράγματα. Πρώτον, τη βίαιη εξισορρόπηση των δημόσιων οικονομικών με περικοπές δαπανών και αύξηση φόρων. Δεύτερον, τη μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα και την πλήρη διάλυση των εργασιακών σχέσεων. Τρίτον, ιδιωτικοποιήσεις και εκποίηση της δημόσιας γης.
Τέταρτον, θεσμικές μεταρρυθμίσεις που επιδιώκουν το άνοιγμα των αγορών όπου κυριαρχούν μικρομεσαίες επιχειρήσεις και ελεύθεροι επαγγελματίες.
Εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, αυτό μπορεί να ισοσκέλισε τα δημόσια οικονομικά, αλλά με κόστος την απώλεια του 25% του ΑΕΠ, την εκτίναξη της ανεργίας στο 30% και τον πλήρη εκτροχιασμό του δημόσιου χρέους, παρά το κούρεμα, την επιμήκυνση και τη μείωση των επιτοκίων που έγιναν σε διαδοχικές φάσεις.
Το Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα για την περίοδο 2014-2018, που κατέθεσε η κυβέρνηση, συνεχίζει να κάνει ακριβώς αυτά, θεωρώντας ότι η πολιτική θα έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Προβάλλει τέσσερις ισχυρισμούς: Πρώτον, ότι η οικονομία θα επιστρέψει σε ισχυρούς ρυθμούς ανάπτυξης της τάξης του 3,5% του ΑΕΠ. Δεύτερον, ότι ο προϋπολογισμός θα αποκτήσει μόνιμο πλεόνασμα 4,5% του ΑΕΠ ή άλλως 9 δισ. μέχρι το 2016 και θα το διατηρήσει στη συνέχεια, και αυτό θα συμβεί χωρίς να υπάρξουν νέα μέτρα πέρα από τα τρέχοντα για το 2014. Τρίτον, ότι η ανεργία θα αποκλιμακωθεί ραγδαία. Τέταρτον, ότι το χρέος μπορεί να εξυπηρετηθεί χωρίς πρόβλημα μέχρι το 2020, η δε συζήτηση περί μη βιωσιμότητάς του είναι παραπλανητική.
Πρόκειται για μια παραμυθένια αφήγηση που εκπορεύεται από την κεντρική ιδέα ότι το Μνημόνιο δουλεύει, ότι η συνέχιση της ίδιας πολιτικής θα αποδώσει και ότι κάθε συζήτηση για επαναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης ή χαλάρωση κάποιων εκ των όρων του Μνημονίου, πολύ περισσότερο η εγκατάλειψή του, στερείται νοήματος. Η κυβέρνηση Σαμαρά έχει θέσει το Μνημόνιο στον επιταχυντή και είναι απόλυτα ταυτισμένη με την ιδέα της υπέρμετρης εφαρμογής της φιλοσοφίας του, πέρα από συμβατικές μνημονιακές δεσμεύσεις.

Ώρα να μιλήσει ο ΣΥΡΙΖΑ για την ΕΚΤ...

Χάρης Σαββίδης, απο την Αυγη...

Την ώρα που στα χρηματιστήρια οι δείκτες «πετάνε» και η αγορά ομολόγων «κολυμπάει» στη ρευστότητα, οι επιχειρήσεις των οικονομιών της περιφέρειας στην Ευρωζώνη (κυρίως οι μικρομεσαίες) δυσκολεύονται να έχουν πρόσβαση σε τραπεζικό δανεισμό. Το πρόβλημα είναι έντονο στις μεγάλες οικονομίες του Νότου (Ιταλία, Ισπανία),
ενώ στις οικονομίες των Μνημονίων (Πορτογαλία, Ελλάδα) οι συνθήκες ρευστότητας είναι ασφυκτικές.
Το πρόβλημα έχει αναγνωρίσει ακόμα και η διοίκηση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Στην τελευταία συνέντευξη Τύπου, ο πρόεδρος Ντράγκι αποκάλυψε ότι με τη συγκατάθεση και των Γερμανών, αναζητείται κατάλληλο πρόγραμμα εκτύπωσης χρήματος. Το πιθανότερο είναι η ΕΚΤ να αγοράσει (με ευρώ που θα δημιουργήσει από... αέρα, ως κεντρική τράπεζα) επενδυτικά «πακέτα», τα οποία θα περιέχουν δάνεια που έχουν χορηγήσει τράπεζες σε μικρομεσαίες εταιρείες. Έτσι οι τράπεζες θα «ξεφορτώσουν» στην ΕΚΤ τα παλιά δάνεια και με τα φρεσκοτυπωμένα ευρώ που θα λάβουν, θα μπορούν να χορηγήσουν νέα.
Στην Ελλάδα είναι επιτακτική ανάγκη η παραγωγική ανασυγκρότηση, οπότε η ρευστότητα που ετοιμάζεται να διοχετεύσει η ΕΚΤ είναι όχι απλά χρήσιμη αλλά απαραίτητη. Ένα «πακέτο» 10 δισ. ευρώ θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει με 100.000 ευρώ 100.000 επιχειρήσεις (προφανώς μικρού μεγέθους) ή με 100 εκατ. ευρώ 100 επιχειρήσεις (αρκετά μεγάλου μεγέθους για τα ελληνικά δεδομένα).
Θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει την τελευταία επενδυτική μόδα (π.χ. σουβλατζίδικα ή καφετέριες) ή να στήσει τον κορμό ενός σύγχρονου παραγωγικού ιστού. Θα μπορούσε να στηρίξει επιχειρήσεις που στηρίζονται στο χαμηλό κόστος εργασίας ή τη δημιουργία θέσεων εργασίας που θα αμείβονται ικανοποιητικά, επιμερίζοντας δίκαια τα κέρδη της παραγωγής. Θα μπορούσε να διατεθεί μέσω των τραπεζών ή μέσω ενός κεντρικού συστήματος που θα εφαρμόζει ένα εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης.

Νέο αναπτυξιακό πρότυπο για μεγαλύτερα κέρδη...

του Λεωνιδα Βατικιωτη...

Κατ’ αρχάς είναι για γέλια. Ο μακροχρόνιος, υποτίθεται, προγραμματισμός που φτάνει μέχρι και το 2021, μέσω ενός «νέου εθνικού αναπτυξιακού προτύπου», δεν αποσκοπεί πουθενά αλλού πέρα από την δημιουργία εντυπώσεων όταν είναι γνωστό ότι η παρεούλα του Σαμαρά ήδη ετοιμάζει τις βαλίτσες της και σε λίγους μήνες θα είναι οριστικά παρελθόν,
δίνοντας κι αυτοί διαλέξεις στο Χάρβαρντ, όπως ο Γιωργάκης. Το «νέο εθνικό αναπτυξιακό πρότυπο» ακόμη κι αν, για κακή μας τύχη, εφαρμοστεί θα είναι χωρίς αυτούς!
Επί της ουσίας τα πράγματα είναι πιο σοβαρά. Γιατί, το σχέδιο καπιταλιστικής ανάπτυξης που περιγράφεται στο «νέο εθνικό αναπτυξιακό πρότυπο» το οποίο ήδη κυκλοφόρησε στον Τύπο και θα παρουσιαστεί δημόσια από την κυβέρνηση στο συμβούλιο υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης της 5^ης Μαΐου, δείχνει την επιθετική διάθεση του κεφαλαίου, την τάση του να συνεχίζει να υποτιμάει την εργατική δύναμη, να επιβάλλει Μνημόνια στο διηνεκές, ακόμη κι όταν η Τρόικα θα αποτελεί παρελθόν.
Ακρογωνιαίοι λίθοι του «θετικού οράματος του Σαμαρά για την επόμενη μέρα» (όπως επιχειρήθηκε να πλασαριστεί, έτσι ώστε να μην περάσει στην ιστορία μόνο με το ποσοστό -21% στο κούτελό του όσο δηλαδή μειώθηκε το ΑΕΠ μέχρι το 2013) είναι, πρώτο, η «ευελιξία στην αγορά εργασίας». «Ένα μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα της Ελλάδας στην παρούσα συγκυρία είναι η ύπαρξη σημαντικού αριθμού εργαζομένων υψηλών προσόντων με ανταγωνιστικούς μισθούς, η απασχόληση των οποίων σε τομείς υψηλής εξειδίκευσης έντασης γνώσης μπορεί να έχει πολλαπλασιαστικά αποτελέσματα για την οικονομία» αναφέρεται κατά λέξη αποκαλύπτοντας πού θα στηριχθεί η επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας: στα φθηνά μεροκάματα και πουθενά αλλού! Ως στόχος ορίζεται η περαιτέρω προώθηση της ευελιξίας! Μάλιστα, η μείωση των μισθών θα συνεχιστεί ακόμη κι όταν οι ρυθμοί μεγέθυνσης του ΑΕΠ θα είναι θετικοί.

Προπαγάνδα και πραγματικότητα...

του Σταυρου Καπακου, απο την Αυγη...

Το θέμα του πρωτογενούς πλεονάσματος είναι το κορυφαίο προπαγανδιστικό χαρτί του συστήματος Σαμαρά, αφού πάνω σε αυτό έχει οικοδομήσει όλη την επιχειρηματολογία περί ανάκαμψης της οικονομίας, αποδέσμευσης από το Μνημόνιο, αλλά και την προσδοκία για ρύθμιση του χρέους βάσει της δέσμευσης που έχουν αναλάβει οι δανειστές.

Η επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος ύψους 1,5 δισ. ευρώ, αν αυτό είναι το τελικά αποδεκτό, δεν μπορεί να λειτουργήσει θετικά υπό τις παρούσες συνθήκες για την ελληνική οικονομία. Ένα πλεόνασμα θα ήταν επιτρεπτό αν η οικονομία βρισκόταν σε ανοδικό κύκλο, σε ανάπτυξη, αν δεν ήταν σε βαθιά ύφεση. Η κυβέρνηση πέτυχε το πρωτογενές πλεόνασμα ασκώντας μια άδικη φορολογική και μια σκληρή περιοριστική οικονομική πολιτική. Τα σκληρά μέτρα δεν αποσκοπούσαν στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, ενώ η υπερβολική φορολογία συνέτεινε στο βάθαιμα της ύφεσης και έφερε σε απόγνωση χιλιάδες πολίτες.
Το ερώτημα είναι: γιατί εφαρμόζεται αυτή η πολιτική; Η απάντηση είναι πολύ απλή. Η πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης είναι μια στρατηγική στην οποία έχουν συμφωνήσει η κυβέρνηση και η τρόικα, να μειωθούν οι μισθοί και τα εισοδήματα και να υποτιμηθούν οι περιουσιακές αξίες, δημόσιες και ιδιωτικές. Να "σκοτωθεί" δηλαδή ένα μεγάλος μέρος του ΑΕΠ, πάνω από 50 δισ., για να δημιουργηθούν κίνητρα στους επίδοξους επενδυτές, να αγοράσουν και να πουλήσουν Ελλάδα. Αυτή η οικονομική μεγέθυνση αποτελεί για το σύστημα Σαμαρά την ουσία της οικονομικής του πρότασης. Δεν πρόκειται όμως για παραγωγική ανασυγκρότηση και ανάπτυξη, αλλά κατά κύριο λόγο για φούσκα κερδοσκοπίας με σαθρές παραγωγικές βάσεις, η οποία στηρίζεται στη βίαιη υποτίμηση της εργασίας και των περιουσιακών αξιών.

Η νέα χαμένη γενιά...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Με τη σημερινή κρίση και κοινωνική κατάρρευση, οι επιπτώσεις δεν κατανέμονται εξ ίσου μεταξύ των κατηγοριών του πληθυσμού. Η πλειοψηφία απορρίπτεται στην ανεργία και ένδεια, ενώ κάποιοι εξακολουθούν να συσσωρεύουν εισοδήματα και περιουσίες. Στη μελέτη «Το κεφάλαιο στον 21ο αιώνα»,

ο Γάλλος οικονομολόγος Τομά Πικετί διαπιστώνει ότι το πλουσιότερο 1% αποκομίζει όλο και περισσότερα οφέλη εις βάρος του 99% της κοινωνίας.

Με τις αυταρχικές περικοπές δαπανών και εισοδημάτων, η οικονομία καταρρέει, αλλά η διαχείρισή της αποφέρει πρόσθετα οφέλη στους ανθρώπους του τραπεζικού και χρηματοπιστωτικού κόσμου. Οι τελευταίοι επιβάλλουν λιτότητα και μαζική ανεργία, ενώ ταυτόχρονα οι ίδιοι διασώζονται με χρήματα των θυμάτων τους, του Δημοσίου και των φορολογουμένων. Τα χρηματιστικά εισοδήματα εκτινάσσονται, ενώ όσα συνδέονται με την παραγωγή συρρικνώνονται χωρίς τέλος.
Για τους εμπνευστές αυτής της πολιτικής, αυτός είναι ο δρόμος της «εξυγίανσης»: όσο βαθύτερη η οικονομική και κοινωνική κατάρρευση τόσο ριζικότερη η υποθετική «εξυγίανση». Στη σημερινή κρίση, τα χρηματοπιστωτικά εισοδήματα δεν προκύπτουν από την παραγωγή, αλλά εκ μεταφοράς εις βάρος της κοινωνίας, των εργαζομένων και φορολογουμένων. Καταλυτικό συμπέρασμα του Γάλλου οικονομολόγου: με την κρίση, το καπιταλιστικό σύστημα, αντί να βαδίζει προς το μέλλον, οπισθοδρομεί ολοταχώς προς το νοσηρό παρελθόν, ο «επιχειρηματικός καπιταλισμός» εξελίσσεται σε «περιουσιακό καπιταλισμό», κατά τα πρότυπα των παρελθόντων αιώνων. Χρηματικές αποδόσεις εκτοπίζουν τις επιχειρηματικές και εργασιακές.
Ενώ η παραγωγή νέου εισοδήματος καθηλώνεται, επιταχύνεται μείζων αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου προς επάνω, με ανυπολόγιστες συνέπειες για το σύνολο της κοινωνίας και χωρίς την παραμικρή ορατότητα για μέλλον. Πέραν τούτου, τα θανατηφόρα πλήγματα στον κοινωνικό ιστό δεν κατανέμονται εξ ίσου μεταξύ όλων των κατηγοριών του πληθυσμού, αλλά κατ' εξοχήν εις βάρος των νέων, που είναι οι πιο ευάλωτοι, αφού βρίσκονται στην αρχή της σταδιοδρομίας τους.

Η πολιτική οικονομία του θράσους...

Του ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ*, απο την Ελευθεροτυπια...

Η εικόνα αισιοδοξίας και αυτοπεποίθησης που επιδεικνύουν η κυβέρνηση και τα συστημικά ΜΜΕ εν όψει ευρωεκλογών θα προκαλούσε απλά θυμηδία, αν δεν αποτελούσε θρασύτατη προσπάθεια συγκάλυψης της πρωτοφανούς στην ιστορία της χώρας οικονομικής και κοινωνικής κατάρρευσης.

Τα «πρωτογενή πλεονάσματα» και η «έξοδος στις αγορές» είναι τα εθνικά επιτεύγματα που ασταμάτητα καλούμαστε να πανηγυρίσουμε, αναγνωρίζοντας σ' αυτά τα ευεργετικά αποτελέσματα των Μνημονίων. «Επιτυχία», λοιπόν, τα «πλεονάσματα», που είναι μικρότερα των οφειλών του Δημοσίου στους ιδιώτες και που, ακόμη κι αν δεν ήταν, πραγματοποιήθηκαν με τη συντριβή της δημόσιας δαπάνης και της εγχώριας ζήτησης. «Επιτυχία» και η έκδοση ομολόγων συμβολικού ύψους με ένα καθόλου συμβολικό, και μάλιστα απολύτως ληστρικό, επιτόκιο και με δρακόντειο για τον οφειλέτη καθεστώς αγγλικού δικαίου. «Επιτυχία» μέγιστη φυσικά και το ύψος του δημόσιου χρέους, που ανέρχεται τώρα στο 180% του ΑΕΠ, ενώ ήταν στο 120% όταν η Ελλάδα μπήκε στο Μνημόνιο γιατί δεν μπορούσε να το αναχρηματοδοτήσει στις αγορές.
Για να καταλάβουμε τη σημασία αυτών των «επιτυχιών» θα συστήναμε σε οποιονδήποτε ενδίδει στην επιχειρούμενη πλύση εγκεφάλου να ανατρέξει όχι σε κάποια αριστερή ή αντιμνημονιακή πηγή πληροφόρησης, αλλά στην αρχική σελίδα του ιστότοπου της ΕΛΣΤΑΤ, της επίσημης στατιστικής αρχής της χώρας. Ο μόνος δείκτης με θετικό πρόσημο είναι αυτός της ανεργίας, στο 27,5%.
Ο δείκτης της βιομηχανίας εμφανίζεται μεν θετικός σε σχέση με αυτόν του Φλεβάρη 2013, αλλά αυτό οφείλεται στον εποχικό του χαρακτήρα. Με βάση 100 το 2005, ο δείκτης αυτός κυμάνθηκε στο 69,6 τον προηγούμενο Φλεβάρη, ήταν στο 68,5 πριν από ένα χρόνο, αλλά εν τω μεταξύ είχε αγγίξει το 80 τον περασμένο Ιούλη. Στην πραγματικότητα, πέρα από τις εποχικές διακυμάνσεις, η βιομηχανική παραγωγή έχει καταρρεύσει, όπως και όλη η υπόλοιπη οικονομία. Αναφέρουμε ενδεικτικά τους υπόλοιπους δείκτες, πάντα σε σύγκριση με την προ έτους κατάσταση: -2,3% στο ΑΕΠ για το τελευταίο τρίμηνο του 2013, -4,3% στο λιανικό εμπόριο, -40% στην οικοδομική δραστηριότητα. Υποχωρούν, και μάλιστα ταχύτατα, ακόμη και οι εξαγωγές, στις οποίες κάποιοι είχαν εναποθέσει τις ελπίδες ανάκαμψης, κατά 0,2% συνολικά σε αξία το 2013, ενώ τον Δεκέμβριο η πτώση ήταν της τάξης του 14%.

Στα χνάρια της… Ελλάδας, η Γαλλία του Ολάντ...

του Μωυση Λιτση...

Ήρθε λοιπόν και ο καιρός της Γαλλίας για όσους είχαν αυταπάτες ότι η οικονομική κρίση που μαστίζει την ευρωζώνη και την ΕΕ θα περιοριζόταν εντός των τειχών του «ανεπρόκοπου» νότου.

 Η Γαλλία του Ολάντ η οποία υποτίθεται θα έκανε τη… διαφορά και θα προωθούσε ένα διαφορετικό μείγμα πολιτικής με στόχο την ανάπτυξη στην Ευρώπη, είναι η πρώτη χώρα του ευρωπαϊκού βορρά που ακολουθεί μέτρα τύπου… Ελλάδας. Ο νέος Γάλλος πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλ, θεωρούμενος εκ των βασικών εκπροσώπων της δεξιάς πτέρυγας στο κυβερνόν σοσιαλιστικό κόμμα-το 2009 είχε ζητήσει να αφαιρεθεί η λέξη «σοσιαλιστικό» από το όνομα-ο οποίος ανέλαβε τα ηνία μετά την πρόσφατη πανωλεθρία στις τοπικές εκλογές του σοσιαλιστικού κόμματος και την ενίσχυση του ακροδεξιού Εθνικού Μετώπου της Μαρίν Λεπέν, ανακοίνωσε προ ημερών σειρά μέτρων που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από όσα οι Ευρωπαίοι δανειστές επέβαλλαν στη χώρα μας και τις άλλες υπερχρεωμένες χώρες του ευρωπαϊκού νότου.

 Όπως και στον ευρωπαϊκό νότο το επιχείρημα για τη λήψη δραστικών μέτρων λιτότητας που πλήττουν την πλειονότητα του γαλλικού λαού, είναι η απώλεια ανταγωνιστικότητας έναντι της Γερμανίας-βασικού ανταγωνιστή των γαλλικών επιχειρήσεων στην ΕΕ-και η αύξηση του κόστους δανεισμού, καθώς οι περιώνυμοι οίκοι αξιολόγησης είχαν αρχίσει το έργο τους πριν την εκλογή Ολάντ τον Μάϊο του 2012

(http://oikonomiallomati.blogspot.gr/2012/11/blog-post_29.html?view=magazine)

 

Προεκλογικές σκοπιμότητες και πραγματικά οφέλη...

του κ. Σταυρου Λυγερου, απο το Real.gr...

Η ΥΠΕΡΠΡΟΣΦΟΡΑ για το πρώτο ελληνικό ομόλογο μετά το 2010 ήρθε να απογειώσει την επικοινωνιακή επίθεση των κυβερνώντων. Στόχος είναι να επικαλύψει την υπόθεση Μπαλτάκου, να καλλιεργήσει προσδοκίες για την πορεία της οικονομίας και ευρύτερα να διαμορφώσει ευνοϊκό κλίμα για τη συμπολίτευση εν όψει των κρίσιμων ευρωεκλογών.


Το επιχείρημα των κατεστημένων ΜΜΕ, τα οποία, όπως πάντα, στηρίζουν αμέριστα τις εκάστοτε εκδοχές του μνημονιακού success story, είναι πως αυτή τη φορά δεν πρόκειται για κυβερνητικό ισχυρισμό. Πρόκειται για ψήφο εμπιστοσύνης των αγορών που αντανακλά τη θετική προοπτική της ελληνικής οικονομίας.

Η πραγματικότητα, όμως, είναι διαφορετική. Οι αγορές δεν ανταποκρίθηκαν στην έκδοση του νέου ομολόγου, ούτε βεβαίως επειδή εκτιμούν ότι το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο, ούτε επειδή θεωρούν ότι η ελληνική οικονομία ανακάμπτει. Οι αγορές ανταποκρίθηκαν επειδή η έκδοση είναι ατύπως εγγυημένη από τους μηχανισμούς της ευρωζώνης.

Το ίδιο συνέβη προ καιρού και με την έκδοση ομολόγων από την Ιρλανδία και την Πορτογαλία. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει στείλει σαφές μήνυμα στις αγορές ότι θα τα στηρίξει. Με αυτούς τους όρους, το 4,95% είναι πολύ ελκυστικό επιτόκιο σε συνθήκες μεγάλης διεθνούς ρευστότητας.

Η σκηνοθεσία μιας ανάστασης...

του Γιαννη Κιμπουροπουλου, απο την Αυγη...

«Νηστεία τέλος» ήταν ο διθυραμβικός τίτλος του πρωτοσέλιδου της καθημερινής εφημερίδας του ΔΟΛ την περασμένη (Μεγάλη) Δευτέρα. Ακολούθησε χοντρό δούλεμα, τόσο ώστε την επομένη η εφημερίδα αποφάσισε να το ρίξει στην «αντιπολίτευση». Ανακάλυψε «κρυφά χαράτσια» στα μέτρα για τα φάρμακα, για να λάβει τελικά την καθησυχαστική, ευγενική διάψευση του Αδώνιδος.

Γενικώς, όλες οι συνιστώσες του «συστήματος» ρισκάρουν τα τελευταία ψήγματα σοβαρότητας και αυτοσεβασμού προκειμένου να στηρίξουν με φανατισμό το νεκραναστημένο "success story" της κυβέρνησης. Όταν, για παράδειγμα, το απολωλός συγκρότημα, το οποίο μεταπολιτευτικά έχει ταυτιστεί με εκδοχές του κέντρου και της Κεντροαριστεράς, αδιαφορεί για το αν η θερμή στήριξή του στην Ακροδεξιά του Σαμαρά το οδηγεί σε ρήξη με τους παραδοσιακούς αναγνώστες του, τότε γίνεται φανερό ότι κάτι μεγάλο διακυβεύεται εδώ. Κάτι μεγαλύτερο από τα 20 εκατ. ενός γκρίζου δανείου που δίνει μια κοντή ανάσα σε ακόμη έναν κρίκο της προβληματικής αλυσίδας της διαπλοκής.
«Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι» θα μπορούσε να είναι το σχόλιο για την υστερική επιχείρηση εξωραϊσμού της κατάστασης από τη μιντιακή διαπλοκή και για την επιθετικότητα των λειτουργών της απέναντι και στην πιο μετριοπαθή αμφισβήτησή της. Ωστόσο, δεν είναι μόνο τα καθεστωτικά ΜΜΕ που συνεργούν με αυτοεξευτελιστική εμμονή στη σκηνοθεσία της «ανάστασης». Είναι ο Σαμαράς που απευθύνει διαγγέλματα με συχνότητα νεοφώτιστου πραξικοπηματία για ψύλλου πήδημα. Είναι η αφελής, μέχρι βλακείας, καθημερινή προπαγάνδα για τη διανομή του «κοινωνικού μερίσματος». Είναι η συστηματική προβολή από τον Τύπο λεπτομερειών για τους δικαιούχους των ψιχίων που θυμίζουν το θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων. Είναι η πύκνωση των αποφάσεων και κινήσεων για τη δωρεάν επανιδιωτικοποίηση των τραπεζών. Είναι η επίσπευση της ιδιωτικοποίησης στρατηγικής σημασίας δημόσιων περιουσιακών στοιχείων. Είναι η προσπάθεια να μοχλευθεί στο έπακρο η «επιτυχής» έξοδος στις αγορές. Είναι οι χαμηλές πτήσεις κερδοσκοπικών ιεράκων πάνω από τα υπολείμματα του κοινωνικού πλούτου. Είναι τα επιδεικτικά χειροκροτήματα του ευρωπαϊκού Τύπου. Είναι οι αδιάλειπτες θερμές δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων που αντιμετωπίζουν το μέχρι πρότινος απολωλός πρόβατο της τρόικας σαν μόλις αναστάντα Λάζαρο...