Ασφυκτική… ευελιξία με «μεταρρυθμόμετρο»...

Γιάννης Κιμπουρόπουλος, απο τον Δρομο της Αριστερας...

  Ο Γιούνκερ πέρασε, ο Κάμερον μειοψήφησε εγγράφοντας υποθήκες και οι 28 της Ε.Ε.  κοροϊδεύουν τους λαούς τους με ταχυδακτυλουργίες «χαλάρωσης» του Συμφώνου αιώνιας λιτότητας...
Ο Βρετανός πρωθυπουργός, αν και απομονωμένος σχεδόν ολοκληρωτικά, με μόνο σύμμαχο τον Ούγγρο ομόλογό του, έκλεψε την παράσταση στη χθεσινή Σύνοδο Κορυφής των 28 της Ε.Ε. Η «αντίστασή» του στην υποψηφιότητα του Γιούνκερ για τη θέση της προεδρίας της Κομισιόν μονοπώλησε το ενδιαφέρον των διεθνών ΜΜΕ και έσπασε την παράδοση της ομοφωνίας στην εκλογή των κορυφαίων θέσεων της Ε.Ε. Τα παχιά λόγια του Κάμερον («υπάρχουν στιγμές που είναι σημαντικό να παραμένεις προσκολλημένος, ακόμη κι αν όλα τα δεδομένα είναι εναντίον σου») απευθύνονταν στην πραγματικότητα στο βρετανικό ακροατήριο, όπου ο «ευρωσκεπτικισμός» ηγεμονεύει και η κολακεία του καθίσταται όρος επιβίωσης για τη συντηρητική κυβέρνηση.
«Γιάλτα» Κάμερον
Οι κραυγές «αντίστασης» του Κάμερον, βεβαίως, αποκρύπτουν την ουσία της αντιπαράθεσής του στην υποψηφιότητα Γιούνκερ: πρώτον, παζαρεύει κάποια από τις άλλες κορυφαίες θέσεις της Ε.Ε., τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και τη θέση του επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας (τους διαδόχους Ρομπάι και Άστον), οι οποίοι θα κριθούν σε επόμενη σύνοδο, στις 17 Ιουλίου. Δεύτερον, επιδιώκει μια μεγάλη «μεταρρύθμιση» των κορυφαίων οργάνων της Ε.Ε., κυρίως της Κομισιόν, που θα περιορίζει της εξουσίες του προέδρου της και θα τις «μοιράζει» σε αντιπροέδρους-υπερ-επιτρόπους. Στόχος αυτής της αλλαγής είναι αφενός να δημιουργήσει μια διαφορετική ισορροπία ανάμεσα στην ενιαία ευρωπαϊκή διακυβέρνηση και τις εθνικές κυβερνήσεις και αφετέρου να μετριάσει το μονοπώλιο του Βερολίνου και των συμμάχων του στον έλεγχο του ευρωπαϊκού ιερατείου. Ουσιαστικά, ο Κάμερον θέλει μια «Γιάλτα» μεταξύ των 3-4 μεγάλων της Ε.Ε., με τη Βρετανία, φυσικά, ανάμεσά τους.

Η τραπεζοκρατία, ο Β. Ζιν και τα 20 χρόνια απελπισίας…

Γιάννης Κιμπουρόπουλος, απο τον Δρομο της Αριστερας...

«Restructuring Greece within the Euro is illusory» (η ανάταξη της Ελλάδας εντός του ευρώ είναι μια ψευδαίσθηση). Η φράση ανήκει στον επικεφαλής του γερμανικού ινστιτούτου Ifo, Βέρνερ Ζιν. Την επανέλαβε την Πέμπτη στην Αθήνα, σε συνέδριο που διοργάνωσε η KPMG.
Την ίδια μέρα, σε ημερίδα που έγινε στο Μέγαρο Μουσικής, οι συνήθεις ύποπτοι της ελληνικής «ιντελιγκέντσιας» (Στουρνάρας, Παπαδήμος κ.ά.) επιχειρηματολογούσαν υπέρ της πάση θυσία παραμονής στο ευρώ. Το έκαναν δε με τον υπερβάλλοντα ζήλο που επέβαλε το γεγονός ότι ένας «δικός τους», ο νέος πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων Χριστόδουλος Στεφανάδης, «συνελήφθη κλέπτων οπώρας». O… δυστυχής τεχνοκράτης είχε περιλάβει σε άρθρο του προ τριετίας το σενάριο επιστροφής στο εθνικό νόμισμα. «Οικονομολόγο της δραχμής» έσπευσαν να τον χαρακτηρίσουν τα μνημονιακά ΜΜΕ.
Ούτε ο Χ. Στεφανάδης είναι «οικονομολόγος της δραχμής», ούτε ο Β. Ζιν ο τυπικός «ευρωσκεπτικιστής» που παρουσιάζουν τα ΜΜΕ. Ιδιαίτερα ο Γερμανός τεχνοκράτης επισημαίνει από τη σκοπιά της επιχειρηματικής ελίτ τα «κατασκευαστικά» προβλήματα του ευρώ που δημιούργησαν πληθωριστική πιστωτική φούσκα στις χώρες του Νότου. Το σκάσιμο αυτής της φούσκας, κατά τον Β. Ζιν, ώθησε την ΕΚΤ να αντικαταστήσει τη βίαια συρρικνούμενη τραπεζική πίστη, μαζεύοντας αφειδώς ομόλογα. Αλλά ταυτόχρονα μετέτρεψε κυβερνήσεις και εθνικά κοινοβούλια σε «εντολοδόχους του Διοικητικού Συμβουλίου της ΕΚΤ, στρεβλώνοντας ταυτόχρονα και τις αγορές και τη δημοκρατία». Και στο δια ταύτα; Ο κ. Ζιν υποστηρίζει ότι η προσπάθεια της Ελλάδας να επιτύχει τη βελτίωση της «ανταγωνιστικότητας» εντός ευρώ σημαίνει ότι «θα περάσει τα επόμενα 20 χρόνια στην απελπισία».

Ο εξαρθρωμένος χρόνος....

Κιμπι...

(Πώς είναι να είσαι άνεργος, )
Μια φράση μου ’χει σφηνωθεί εδώ και μερικά χρόνια στο μυαλό. Την έχω κλέψει κάμποσες φορές, την έχω καταχραστεί, αλλά μάλλον δεν είχα μπει μέχρι τώρα στο μεδούλι της. «Το να χάνεις τη δουλειά σου είναι σαν κάταγμα».
Αν θυμάμαι καλά, το ’λεγε στον εαυτό του ένας από τους ήρωες των διηγημάτων του Χρήστου Οικονόμου, στη συλλογή «Κάτι θα γίνει, θα δεις». Το βιβλίο έχει φύγει από τη βιβλιοθήκη μου, κάπου το δάνεισα, καλώς το δάνεισα, τα βιβλία είναι για να διαβάζονται κι όχι για να κοιμούνται στα ράφια, αλλά και κακώς, γιατί τώρα που το αναζήτησα για να τσεκάρω τη φράση δεν το ’χω. Ας εμπιστευτώ την αβέβαιη μνήμη μου.

Προσπαθώ να φανταστώ τον συνειρμό που οδήγησε στο «κάταγμα». Όταν σπας χέρι, πόδι, λεκάνη, σπόνδυλο υποχρεώνεσαι σε μερική ακινητοποίηση, ενίοτε και ολική. Ξέρεις ότι το ίδιο το οστό δεν κινείται, ο μυς το κινητοποιεί, αλλά μαζί με το ακινητοποιημένο οστό ακινητοποιείται αναγκαστικά και ο μυς. Του «απαγορεύεται» να κινηθεί, με ένα νάρθηκα ή με γύψο ή με εκείνους τους φρικτούς μεταλλικούς συνδέσμους που τοποθετούνται μετά την επέμβαση, αν το κάταγμα είναι σοβαρό. Εν μέρει γίνεσαι ένα ασπόνδυλο, ένα μαλάκιο, ένας γαιοσκώληκας.

                                      ****

Τα οστά αρθρώνουν το σώμα στην πολύπλοκη μηχανή του σώματος που συνδυάζει την ευελιξία με τη σταθερότητα, την τρυφερότητα με τη σκληρότητα, την αβεβαιότητα με την ασφάλεια. Κάτι τέτοιο πρέπει να συμβαίνει και με τη δουλειά. Αρθρώνει τον χρόνο σου. Χωρίς το απεχθές, αλλοτριωτικό, αποξενωτικό, εξουθενωτικό, εκμεταλλευτικό, ψυχοφθόρο, κακοπληρωμένο οκτάωρο της δουλειάς – αλλά και τετράωρο ή δεκάωρο- το 24ωρο γίνεται μια άμορφη μάζα, χωρίς αρχή, μέση, τέλος. Το να χάνεις τη δουλειά σου είναι σαν να εξαρθρώνεται ο χρόνος σου.

Περί νέου συσχετισμού δυνάμεων...

του Γιαννη Κιμπουροπουλου, απο την Αυγη...

Τρεις εβδομάδες είναι αρκετές για να χωνευτούν και να αφομοιωθούν τα όποια συναισθήματα χαράς, συγκρατημένης ικανοποίησης, απαισιοδοξίας ή πλήρους απογοήτευσης γέννησαν τα εκλογικά αποτελέσματα. Γιατί, προφανώς, τα ίδια τα αποτελέσματα δεν γέννησαν τα ίδια συναισθήματα σε όλους, ακόμη κι αν περιοριστούμε στον κόσμο της Αριστεράς. Αλλά μετά τα συναισθήματα έρχεται η ώρα της περισυλλογής.

Τη συμβολική σημασία της εκλογικής πρωτιάς του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να την προσπερνάει κανείς όσο «συριζοσκεπτικιστής» κι αν είναι. Ούτε αυτοί για τους οποίους η «ενσωμάτωσή του στο σύστημα» ή η «στροφή του στο κέντρο» είναι τελειωμένες υποθέσεις. Ακόμη κι αν ίσχυαν οι δύο αφορισμοί, και μόνο το γεγονός ότι το ένα τρίτο του εκλογικού σώματος αυτοκατατάσσεται πλέον με σχετική σταθερότητα στην Αριστερά είναι μια αλλαγή, υπό προϋποθέσεις, ιστορική.
Φυσικά, δεν είναι αρκετή για να μιλήσει κανείς για νέο συσχετισμό δυνάμεων, σύμφωνα με το μότο που ακούγεται συχνά εδώ και τρεις εβδομάδες. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει, βεβαίως, κάθε λόγο να προβάλλει τον εκλογικό συσχετισμό που καταγράφηκε στις 25/5, να τον αντιμετωπίζει σαν μη αναστρέψιμη κατάσταση, τουλάχιστον όσον αφορά την ήττα της συγκυβέρνησης, η οποία δεν νομιμοποιείται πλέον να δεσμεύει με καίριες αποφάσεις μια νέα κυβέρνηση, η οποία μπορεί να προκύψει ανά πάσα στιγμή μέχρι τα μέσα του 2015. Αλλά, αυτό είναι κάτι διαφορετικό από το να μιλά κανείς για «νέο συσχετισμό δυνάμεων».
Ας προσπαθήσουμε να περιγράψουμε τον πραγματικό συσχετισμό δυνάμεων που επικρατεί σήμερα, κοινωνικά και πολιτικά. Τα αδρά χαρακτηριστικά του, προσωπικά τουλάχιστον, τα αντιλαμβάνομαι ως εξής:
Πρώτον, το εγχώριο καθεστώς, με ό,τι περιλαμβάνει η έννοια (βαθύ κράτος, επιχειρηματική ελίτ, οργανικοί διανοούμενοι, μιντιακό σύστημα, τεχνοκράτες της αγοράς), εμφανίζεται με τη μεγαλύτερη συσπείρωση και συνοχή από την αρχή της κρίσης. Συμπεριφέρεται με αξιοσημείωτη ομοιογένεια και ταξική αυτοπεποίθηση και υποστηρίζει με φανατισμό όλες τις στρατηγικές επιλογές των δανειστών και της τρόικας. Ακόμη κι όταν κάποιες απ' αυτές προκαλούν θύματα εντός του ίδιου του καθεστώτος.

5.932.100 μηνύματα...

του Γιαννη Κιμπουροπουλου, απο την Αυγη...

Ο αριθμός του τίτλου αντιστοιχεί στους ψηφίσαντες της περασμένης Κυριακής. Όσοι δηλώνουν επιδέξιοι αποκωδικοποιητές εκλογικών μηνυμάτων στην πραγματικότητα τόσα μηνύματα πρέπει να «ξεκλειδώσουν». Και ίσως ακόμη περισσότερα, αν συνυπολογιστούν τουλάχιστον δύο εκατομμύρια ψηφοφόρων που απείχαν, όχι απαραίτητα από φυσική αδυναμία, αλλά για να υποδηλώσουν κάτι.
Θυμό, αδιαφορία, άγνοια. Ή μετανάστευση.
Η επιλογή ψηφοδελτίου είναι ένα μόνο στιγμιότυπο ανάμεσα στα χιλιάδες στιγμιότυπα της ζωής ενός πολίτη. Υποθέτουμε ότι συμπυκνώνει το πολιτικό του συμπέρασμα για τα 4-5 χρόνια που προηγήθηκαν και τις προσδοκίες του για τα χρόνια που θα ακολουθήσουν. Στην πραγματικότητα, όμως, γνωρίζουμε ελάχιστα γι' αυτό. Ιδιαίτερα σήμερα. Η κρίση έβγαλε αρκετό κόσμο στον δρόμο, στον δημόσιο χώρο, προκάλεσε νέες συλλογικές συμπεριφορές, αλλά μόνο πρόσκαιρα, για λίγες λαμπερές στιγμές. Αυτό που κυρίως προκάλεσε είναι η εξατομίκευση της κοινωνικής και πολιτικής συμπεριφοράς. Έκλεισε πολύ κόσμο στα σπίτια του και, κατά κάποιο τρόπο, έκανε κυριολεξία το αξίωμα που αποδίδεται στη Θάτσερ: «Δεν υπάρχει κοινωνία, υπάρχουν μόνο τα άτομα και οι οικογένειές τους».
Αν η τετραετία της κρίσης ήταν πυκνότερη σε συλλογικά στιγμιότυπα διαμαρτυρίας και συγκρούσεων, αν δηλαδή τα θύματα των Μνημονίων είχαν σαφέστερη αντίληψη για τα συλλογικά τους συμφέροντα, η συνθετική ανάγνωση των εκλογικών τους μηνυμάτων θα ήταν ασφαλέστερη. Ελλείψει αυτού, η ερμηνεία του μηνύματος της κάλπης επαφίεται στη δημιουργική αυθαιρεσία, στη «μαντεία» ή στην πολιτική απάτη. Βέβαια, ακόμη κι αυτή η αυθαιρεσία έχει κάποια χρησιμότητα. Δίνει μια ελάχιστη συνοχή στις μοναχικές επιλογές των πολιτών. Υπερβαίνει τον κατακερματισμό, ανακατασκευάζει τις χαμένες συλλογικότητες.
Αλλά αυτό έχει το όριό του. Όσο κι αν τα πολιτικά επιτελεία επιχειρούν να εξηγήσουν στον ψηφοφόρο τι ακριβώς ψήφισε, δεν υπάρχουν μονοσήμαντα εκλογικά μηνύματα. Γιατί είναι άλλο πράγμα η επιλογή του ψηφοφόρου κι άλλο η μηχανική του πολιτικού και εκλογικού συστήματος.

Το «ουφ!» και το «ωχ!»

 Κιμπι...
(26/05/2014, ένα ποστ μετεκλογικών επιφωνημάτων)

 Και πρώτα το «ουφ!»

Όσοι είχαν την υπομονή, το βράδυ της Κυριακής, να παρακολουθήσουν ή να κάνουν ζάπινγκ στους μετεκλογικούς τηλεοπτικούς μαραθωνίους της ακατάσχετης φλυαρίας
θα παρατήρησαν την ανακούφιση στα βλέμματα των άνκορμαν και των ομιλουσών κεφαλών που από νωρίς είχαν πιάσει στασίδι στα πάνελ. Τα βλέμματα έλεγαν: «το χειρότερο απετράπη, έστω κι αν το κακό έγινε». Τα υπόλοιπα ήταν εύκολα. Peanuts. Ολίγη ανησυχία για την άνοδο της ΧΑ, μερικές φιλοφρονήσεις στον νικητή ΣΥΡΙΖΑ, καλές πάσες στους πασόκους, που έμπλεοι χαράς θριαμβολογούσαν για την «έκπληξη» της πράσινης «Ελιάς», κι ένα γερό «σέρβις» στον Σαμαρά, του οποίου την εκλογική συντριβή παρουσίασαν ως απολύτως διαχειρίσιμη κατάσταση που του δίνει τη δυνατότητα να εξαντλήσει την τετραετία. Όλες, και οι τουλάχιστον 35 ώρες φλυαρίας που καταγράφηκαν στα πανελλαδικής εμβέλειας τηλεοπτικά κανάλια, οι χιλιάδες λέξεις που εκτοξεύτηκαν στον τηλεοπτικό αέρα, θα μπορούσαν να συμπυκνωθούν σε έναν αχό, μια συλλαβή, τρία γράμματα: ένα εκτονωτικό, λυτρωτικό «ουφ!».

Το γλυκό πουλί της κάλπης...

Κιμπι...

(20/05/2014, μετεκλογικό σποτ του Α΄ γύρου) 

Την Πέμπτη, τρεις μέρες πριν τον Α’ γύρο των περιφερειακών και δημοτικών εκλογών, δέχομαι ένα τηλεφώνημα στο σπίτι. Ήταν ο πρόεδρος του συλλόγου γονέων του σχολείου της κόρης μου. Είχε την ευγένεια να μού κάνει έναν εκτενή απολογισμό της δράσης του συλλόγου τη χρονιά που κλείνει, να μου προαναγγείλει ότι θα είναι και πάλι υποψήφιος, να μου εκθέσει ένα ειδικό πρόβλημα του σχολείου για του οποίου τη λύση ο αρμόδιος δήμαρχος έδειξε χαρακτηριστική απροθυμία, σε αντίθεση με έναν δημοτικό σύμβουλο που συνέβαλε στην προώθησή του. Κατά σύμπτωση, αυτός ο πρόθυμος δημοτικός σύμβουλος ήταν τώρα υποψήφιος δήμαρχος- «ανεξάρτητος, δεν κάνω προεκλογική εκστρατεία», έσπευσε να μού διευκρινίσει ο πρόεδρος του συλλόγου, συμπληρώνοντας ωστόσο άλλη μία σύμπτωση, το γεγονός ότι στον συνδυασμό του προθύμου υποψηφίου δημάρχου ήταν υποψήφια και η σύζυγός του. Ούτε αυτό ήταν «προεκλογική εκστρατεία», «μα και να ήταν δεν υπάρχει πρόβλημα, ελεύθεροι άνθρωποι είμαστε, είναι απολύτως θεμιτό να υποστηρίζεις μια υποψηφιότητα, έτσι λειτουργεί η δημοκρατία», καθησύχασα τις τύψεις και την επιφυλακτικότητα του προέδρου. Εκ των υστέρων έμαθα ότι αυτό το αθώο προεκλογικό τηλεφώνημα έγινε στα σπίτια δεκάδων γονέων.

Η χούντα που κυβερνά την Ευρώπη...

του Γιαννη Κιμπουροπουλου, απο την Αυγη...

Τι συνδέει τις Κάννες, το νησί Σιλτ στη Βόρεια Θάλασσα και το Ικαλουί του Καναδά; Είναι τουριστικά θέρετρα. Στα οποία οι ισχυροί του κόσμου, κατά μόνας ή συλλογικά, ως G7, G8 ή G20, παίρνουν αποφάσεις που καθορίζουν τις ζωές δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Συχνά, οι αποφάσεις που παίρνονται στα θέρετρα αντιστοιχούν σε φέρετρα για τους θνητούς.

Οι ιστορίες που αφηγούνται τις τελευταίες μέρες, με ύποπτο συγχρονισμό, οι Financial Times και ο πρώην υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Τίμοθι Γκάιτνερ για την ελληνική και ευρωπαϊκή κρίση θυμίζουν τα ομηρικά έπη και τις καταδικασμένες προσπάθειες των θνητών να αποτρέψουν το σχέδιο των θεών, που από το δικό τους θέρετρο, τον Όλυμπο, επέβαλλαν τη νομοτελειακή ακολουθία: ύβρις-άτις-νέμεσις-τίσις. Ίσως αυτή είναι και η βασική λειτουργία των αποκαλύψεων. Δεν είναι κρίση ειλικρίνειας των ισχυρών, αλλά μεθοδευμένη προσπάθεια να τρομάξουν τις κοινωνίες, να τις κάνουν να αισθανθούν ανίσχυρες μπροστά στην ακατανίκητη δύναμη της χούντας που κυβερνά τον κόσμο.
Περί αυτής πρόκειται. Οι θεσμοί και οι μηχανισμοί της παγκόσμιας διακυβέρνησης είναι υπαρκτοί, πασίγνωστοι. Δεν είναι αποκυήματα θεωριών συνωμοσίας, Διαθέτουν δε δύο προκεχωρημένα φυλάκια: την Ευρωζώνη και την ευρωατλαντική συνεργασία. Αυτά τα δύο κέντρα ισχύος, πλαισιωμένα από δορυφορικούς θεσμούς όπως το G7 και από λόμπι της παγκόσμιας οικονομικής ελίτ, αποκάλυψαν τον άθλιο, καταστροφικό τους ρόλο στην εξαετία της χρηματοπιστωτικής κρίσης, που έγινε ελληνική και ευρωπαϊκή κρίση.
Η έκπληξη που επιδεικνύουν τα εγχώρια πολιτικά και μιντιακά ανδρείκελα για τις αποκαλύψεις είναι κραυγαλέα υποκρισία. Μια απλή αναδίφηση στα ρεπορτάζ του διεθνούς Τύπου από το φθινόπωρο του 2011, για το παρασκήνιο της συνόδου στις Κάννες και για τις διεργασίες επιβολής «τεχνοκρατών» πρωθυπουργών σε Ελλάδα και Ιταλία, αποκαλύπτει ότι οι Financial Times και ο Γκάιτνερ απλώς καρύκευσαν τη γνωστή ιστορία με γραφικές λεπτομέρειες (δάκρυα Μέρκελ, πονόκοιλος Βενιζέλου, «μπινελίκια» Σαρκοζί...).

Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση...

Κιμπι,   (13/5/2014, ένα τρόπον τινά προεκλογικό ποστ)

Το σύστημα λατρεύει τα προσχήματα, τις προφάσεις, τα πρωτόκολλα, τους κώδικες δεοντολογίας. Όσοι για διάφορους λόγους είναι καθηλωμένοι στα σπίτια τους, κατ’ επιλογήν ή αναγκαστικά,

και το βασικό μέσο πρόσληψης της πραγματικότητας (ή ενός παραμορφωμένου ειδώλου της) είναι γι’ αυτούς η τηλεόραση, παρηγορητικά ανοικτή τις περισσότερες ώρες τις μέρες, παίρνουν μια ισχυρή δόση απ’ τα προσχήματα αυτά. Ο τηλεοπτικός χρόνος είναι τετμημένος σε περίπου τρία ίσα μέρη. Το ένα τρίτο είναι πρόγραμμα, ψυχαγωγικό ή ενημερωτικό, φρέσκο ή επανάληψη. Το δεύτερο τρίτο είναι αυτοδιαφήμιση. Και το τρίτο τρίτο είναι καθαρή διαφήμιση. Το ΕΣΡ είναι αλλού, είναι διακοπές, είναι σε αγρανάπαυση, γενικώς δεν είδε και δεν ξέρει τίποτα για τον καταστρατηγούμενο κανόνα δεοντολογίας περί αναλογίας προγράμματος και διαφήμισης.

Ακριβοί στα πίτουρα και φτηνοί στ’ αλεύρι, πάντως, οι υπεύθυνοι ροής των καναλιών τηρούν απαρέγκλιτα τον προεκλογικό κανόνα. Όταν πρόκειται να πέσουν τα διαφημιστικά σποτ των κομμάτων για τις εκλογές, προηγείται αυστηρά η προειδοποίηση: «Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση». Λες και οι τηλεθεατές είναι τόσο μαλάκες, ώστε υπάρχει περίπτωση να νομίσουν ότι το σποτ της Ν.Δ. περί «νέας Ελλάδας» διαφημίζει το θρυλικό pretty bra, ότι το σποτ του ΣΥΡΙΖΑ που δηλώνει πως «η υπομονή μας τελείωσε» προβάλλει τη μαγική σίτα και ότι το σποτ της «Ελιάς» που αυτοπροβάλλεται ως μοναδικός παράγοντας σταθερότητας δεν μιλάει παρά για το pretty pants, που μαζεύει και σταθεροποιεί τις πατσοκοιλιές. «Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση» επιμένουν οι βράχοι της δεοντολογίας, λες και δεν είναι αρκετή η διαφήμιση των άθλων του Σαμαρά και των ανδραγαθημάτων του Βενιζέλου που προηγείται στα δελτία ειδήσεων και στις από-ενημερωτικές εκπομπές, λες και οι άλλες διαφημίσεις, οι κατ’ ευφημισμόν εμπορικές, που προηγούνται ή ακολουθούν είναι λιγότερο πολιτικές από τις κατ’ όνομα πολιτικές διαφημίσεις.

Σπαρμένη γη...

του Γιαννη Κιμπουροπουλου, απο την Αυγη...

Είκοσι μέρες πριν τις ευρωεκλογές, ο συσχετισμός εκλογικής ισχύος παραμένει σε μιαν αβέβαιη ισορροπία, κυρίως γιατί οι δημοσκοπήσεις εξακολουθούν να πλέουν σε αχαρτογράφητα νερά και η κοινή γνώμη είναι απρόθυμη να αποκαλύψει τις επιλογές της. Τα μόνα σταθερά δεδομένα είναι ότι, πρώτον, η Ν.Δ. αντιμετωπίζει το ισχυρό ενδεχόμενο να μείνει χωρίς κυβερνητικό εταίρο
με αξιοπρεπή εκλογική επίδοση και, δεύτερον, ότι η ίδια θα επιχειρήσει να αντιστρέψει ακόμη και μια εκλογική της ήττα, εφόσον δεν είναι συντριπτική. Για να το επιτύχει αυτό, δεν εξαντλείται μόνο σε επικοινωνιακούς χειρισμούς παραπλάνησης και εκμαυλισμού της κοινωνίας (βλέπε κοινωνικό μέρισμα, δημοσιονομικός εξωραϊσμός). Η κυβέρνηση δημιουργεί και πραγματικά τετελεσμένα, που δημιουργούν αφόρητες δεσμεύσεις για οποιαδήποτε κυβέρνηση προκύψει από εθνικές εκλογές.
Τα τετελεσμένα αυτά δεν υπάγονται μόνο στη γνωστή τακτική της «καμένης γης». Υπάρχει κι αυτή, με την έννοια ότι όλοι οι πόροι του κράτους στραγγίζονται για την εξυπηρέτηση του χρέους, ενώ ταυτόχρονα όσοι πόροι της πραγματικής οικονομίας απομένουν ενεργοί καταπίνονται από τη φορολογική «φαγάνα». Και σ' αυτό υπάρχει η δόλια σκέψη ότι, σε περίπτωση μείζονος εκλογικού «ατυχήματος» και αναπόδραστης προσφυγής σε πρόωρες κάλπες, μια άλλη κυβέρνηση θα πνιγεί ταχύτατα στο βουνό δεσμεύσεων και στα βάθη των άδειων ταμείων.
Ωστόσο, πιο σημαντική από τη στρατηγική της «καμένης γης», είναι αυτή της «σπαρμένης γης» Άλλωστε, στη γεωπονία και στην καλλιεργητική πρακτική το δεύτερο προϋποθέτει και βοηθείται από το πρώτο. Η κυβέρνηση «σπέρνει» κρίσιμα τετελεσμένα, με τελευταίο δείγμα το νέο Μεσοπρόθεσμο που έφερε στη Βουλή χωρίς το σύνηθες άγχος της έγκρισης από την ισχνή κοινοβουλευτική της πλειοψηφία. Ωστόσο, πιο κρίσιμα είναι τα εκτός Βουλής τεκταινόμενα.

Η σκηνοθεσία μιας ανάστασης...

του Γιαννη Κιμπουροπουλου, απο την Αυγη...

«Νηστεία τέλος» ήταν ο διθυραμβικός τίτλος του πρωτοσέλιδου της καθημερινής εφημερίδας του ΔΟΛ την περασμένη (Μεγάλη) Δευτέρα. Ακολούθησε χοντρό δούλεμα, τόσο ώστε την επομένη η εφημερίδα αποφάσισε να το ρίξει στην «αντιπολίτευση». Ανακάλυψε «κρυφά χαράτσια» στα μέτρα για τα φάρμακα, για να λάβει τελικά την καθησυχαστική, ευγενική διάψευση του Αδώνιδος.

Γενικώς, όλες οι συνιστώσες του «συστήματος» ρισκάρουν τα τελευταία ψήγματα σοβαρότητας και αυτοσεβασμού προκειμένου να στηρίξουν με φανατισμό το νεκραναστημένο "success story" της κυβέρνησης. Όταν, για παράδειγμα, το απολωλός συγκρότημα, το οποίο μεταπολιτευτικά έχει ταυτιστεί με εκδοχές του κέντρου και της Κεντροαριστεράς, αδιαφορεί για το αν η θερμή στήριξή του στην Ακροδεξιά του Σαμαρά το οδηγεί σε ρήξη με τους παραδοσιακούς αναγνώστες του, τότε γίνεται φανερό ότι κάτι μεγάλο διακυβεύεται εδώ. Κάτι μεγαλύτερο από τα 20 εκατ. ενός γκρίζου δανείου που δίνει μια κοντή ανάσα σε ακόμη έναν κρίκο της προβληματικής αλυσίδας της διαπλοκής.
«Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι» θα μπορούσε να είναι το σχόλιο για την υστερική επιχείρηση εξωραϊσμού της κατάστασης από τη μιντιακή διαπλοκή και για την επιθετικότητα των λειτουργών της απέναντι και στην πιο μετριοπαθή αμφισβήτησή της. Ωστόσο, δεν είναι μόνο τα καθεστωτικά ΜΜΕ που συνεργούν με αυτοεξευτελιστική εμμονή στη σκηνοθεσία της «ανάστασης». Είναι ο Σαμαράς που απευθύνει διαγγέλματα με συχνότητα νεοφώτιστου πραξικοπηματία για ψύλλου πήδημα. Είναι η αφελής, μέχρι βλακείας, καθημερινή προπαγάνδα για τη διανομή του «κοινωνικού μερίσματος». Είναι η συστηματική προβολή από τον Τύπο λεπτομερειών για τους δικαιούχους των ψιχίων που θυμίζουν το θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων. Είναι η πύκνωση των αποφάσεων και κινήσεων για τη δωρεάν επανιδιωτικοποίηση των τραπεζών. Είναι η επίσπευση της ιδιωτικοποίησης στρατηγικής σημασίας δημόσιων περιουσιακών στοιχείων. Είναι η προσπάθεια να μοχλευθεί στο έπακρο η «επιτυχής» έξοδος στις αγορές. Είναι οι χαμηλές πτήσεις κερδοσκοπικών ιεράκων πάνω από τα υπολείμματα του κοινωνικού πλούτου. Είναι τα επιδεικτικά χειροκροτήματα του ευρωπαϊκού Τύπου. Είναι οι αδιάλειπτες θερμές δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων που αντιμετωπίζουν το μέχρι πρότινος απολωλός πρόβατο της τρόικας σαν μόλις αναστάντα Λάζαρο...

Η Ελλάδα, πετράδι του γερμανικού στέμματος...

του Γιαννη Κιμπουροπουλου, απο τον δρομο της Αριστερας...

Προεκλογική περιοδεία Μέρκελ στην ελληνική αποικία της με υποσχέσεις για στήριξη της «επιτυχούς λιτότητας» και για εφαρμογή μοντέλου Ανατολικής Γερμανίας.

«Αν υπάρχει πραγματική διάθεση να καταδικαστεί η σημερινή τρομοκρατική επίθεση στο κέντρο της πόλης, όσοι υπερασπίζονται τους δημοκρατικούς θεσμούς πρέπει να τις ακυρώσουν (σ.σ. τις διαδηλώσεις για την επίσκεψη Μέρκελ). Αλλιώς θα εγκριθεί μαζικά και πανηγυρικά το σημερινό τρομερό περιστατικό».

Αυτό έγραφε προχθές στην ηλεκτρονική έκδοση του Βήματος συντάκτης της εφημερίδας (Δ. Ψυχογιός), ως αντίδραση στη βομβιστική επίθεση. Θέση ακραία ακόμη και για τα δεδομένα μιας καθεστωτικής εφημερίδας, αλλά χαρακτηριστική ενός υπερβάλλοντος ζήλου στα όρια της υστερίας με τον οποίο το πολυάνθρωπο σύστημα ενημέρωσης λειτούργησε ως στρατός προπαγάνδας στο σόου της «αλλαγής σελίδας».
Από την Τετάρτη, οπότε ανακοινώθηκε η «συμβολική» έξοδος της χώρας στις αγορές, μέχρι χθες, οπότε ήρθε η Γερμανίδα καγκελάριος στην Αθήνα για να προσθέσει την Ελλάδα στο πετράδι του αυτοκρατορικού της στέμματος, ο συντονισμός εγχώριων και διεθνών ΜΜΕ στην προβολή του νεκραναστημένου ελληνικού success story ήταν εντυπωσιακός. Ελάχιστες οι αποκλίσεις, χαμηλόφωνες οι κριτικές υποσημειώσεις.
«Επιτυχής λιτότητα»
Η Άνγκελα Μέρκελ ήρθε για περίπου 8 ώρες στην Αθήνα, αλλά δεν είπε και δεν έκανε τίποτα πέρα από τα αναμενόμενα. Μίλησε σε ομάδες νέων και μεσαίων επιχειρηματιών με αυστηρά ελεγχόμενη σύνθεση, συμφώνησε με την κυβέρνηση στη δημιουργία του προαναγγελθέντος Ελληνικού Επενδυτικού Ταμείου με «μαγιά» 100 εκατ. ευρώ και, κυρίως, έδρεψε τις δάφνες της επιτυχίας της: η Ελλάδα, μετά την Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Ισπανία, είναι το ύστατο επιχείρημα υπέρ της αποτελεσματικότητας της ακραίας λιτότητας που επέβαλε παραδειγματικά στις μνημονιακές χώρες.

Ομόλογα Μπαλτάκου, έντοκα Κασιδιάρη...

του Γιαννη Κιμπουροπουλου, απο την Αυγη...

«Δεν με ανησυχεί καθόλου. Ας αφήσουμε τις μεμψιμοιρίες αυτές. Ας κοιτάξουμε λίγο τη μεγάλη εικόνα. Και η μεγάλη εικόνα είναι σημαντική για την Ελλάδα σήμερα». Τάδε έφη Γιάννης Στουρνάρας την περασμένη Πέμπτη, απαντώντας σε ερώτηση για το αν τον ανησυχεί η υπόθεση Μπαλτάκου. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος έκανε μια πιο προχωρημένη προσέγγιση.
«Οι αγορές είναι πιο έξυπνες και πιο γρήγορες απ' ό,τι οι πολιτικές συζητήσεις και ο θεσμικός διάλογος», είπε προεξοφλώντας τη θετική έκβαση της «συμβολικής» εξόδου της Ελλάδας στις αγορές. Η «μεγάλη έξοδος» των 2-3 δισ., από υπόθεση μηνών, μέσα σε λίγα 24ωρα έγινε υπόθεση εβδομάδων και τελικά ημερών. Προηγήθηκε ένας ορυμαγδός δημοσιευμάτων του ξένου Τύπου και εκθέσεων διεθνών οίκων για το πόσο «έτοιμη» είναι η Ελλάδα να δοκιμάσει την τύχη της. Φυσικά κι έπαιξαν ρόλο τα spreads και η πτώση τους σε επίπεδα προ Μνημονίου. Αλλά, για να συνεννοούμεθα, την αποφασιστική ώθηση έδωσαν ο Μπαλτάκος κι ο Κασιδιάρης. Σε βαθμό ώστε να δικαιούνται να γίνουν «νονοί» των πενταετών ομολόγων που ετοιμάζεται να ρίξει στην αρένα των αγορών η κυβέρνηση.
Δεν αποκλείεται, μάλιστα, τα spreads να πέσουν κι άλλο αν οι χρυσαυγίτες βγάλουν στον αέρα και τα υπόλοιπα βίντεο που ισχυρίζονται ότι διαθέτουν. Έτσι ώστε κάθε βίντεο, στο οποίο θα εμφανίζεται κυβερνητικό στέλεχος να κουτσομπολεύει χαλαρά με τους νεοναζί φίλους του, να ρίχνει κατά δέκα με είκοσι μονάδες τα spreads.
Δεν υπάρχει κανένας σουρεαλισμός σ' αυτό. Δεν υπάρχει τίποτε παράδοξο κι αντιφατικό στο ότι οι «αγορές» ουδόλως ενοχλήθηκαν από τον πολιτικό κλυδωνισμό που προκαλεί η αποκάλυψη της βαθιάς σχέσης ανάμεσα στη νεοναζιστική μαφία και την κυβέρνηση.

Ο θίασος ανασυντάσσεται...

Κιμπουρόπουλος Γιάννης, απο την Αυγη...

Οι θεωρίες συνωμοσίας είναι ακατάλληλες για να ερμηνεύσουν αξιόπιστα την πραγματικότητα. Οδηγούν σε επικίνδυνες παραπλανήσεις. Οι θεωρίες σκηνοθεσίας, όμως, ίσως είναι κατάλληλες, ιδιαίτερα αν πρόκειται να ερμηνευθεί μια επινοημένη πραγματικότητα. Και, πράγματι, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι η σκηνοθεσία της «ολικής επαναφοράς» του μνημονιακού μπλοκ είναι άψογη.
Έστω κι αν κινείται στην παραδοσιακή γραμμή του happyend.
Παρακολουθώντας το βράδυ της περασμένης Τρίτης την τηλεοπτική απόδοση του «έπους» της συμφωνίας με την τρόικα, έμενε κανείς αμήχανος από το πόσο επιδέξια επινοείται η πραγματικότητα. Για κάποιους που η τηλεοπτική οθόνη είναι το μόνο παράθυρο ενημέρωσης (κι είναι πολλοί), η αμηχανία πολλαπλασιάζεται από το χάσμα που χωρίζει αυτή την επινοημένη πραγματικότητα από τη δική τους ζοφερή καθημερινότητα: Ο Σαμαράς αναγγέλλει το τέλος της κρίσης, το μπρα ντε φερ των 178 ημερών μεταξύ κυβέρνησης και τρόικας λήγει με ισοπαλία, ίσως και με κυβερνητική νίκη, αρχίζει η διανομή του «κοινωνικού μερίσματος», η Πειραιώς ανοίγει την πόρτα των αγορών με τεράστια επιτυχία, η κυβέρνηση ετοιμάζει τη δική της έξοδο πριν τις ευρωεκλογές... Τα υπόλοιπα δεν μας πολυαφορούν, αλλά παίρνουν τη δέουσα έκταση στο δελτίο ειδήσεων: η ουκρανική κρίση, το χαμένο Boeing, η Χρυσή Αυγή. Τέλος.
Από την Τρίτη και μετά, τα πρωτοσέλιδα αναγγέλλουν διθυραμβικά την «αλλαγή σελίδας». Εξαφανίστηκαν σκιές και σκαμπρόζικες πληροφορίες που καρύκευαν το εξάμηνο αγωνιώδες παζάρι. Από τις δηλώσεις των κοινοτικών αξιωματούχων χάθηκαν οι τελεσιγραφικές προειδοποιήσεις και στην ανακοίνωση της τρόικας οι «αστερίσκοι» της συμφωνίας διατυπώθηκαν διακριτικά, με τρόπο που να μην δημιουργούν πολιτικό πρόβλημα. Το λόμπι των αγορών αβαντάρει το σχέδιο εσπευσμένης εξόδου στις αγορές, όχι μόνο με διαρροές, αλλά και με ένα αξιοσημείωτο κερδοσκοπικό πάρτι στο χρηματιστήριο και στα ομόλογα. Έκλεισε και το μέτωπο της τραπεζικής ένωσης, η ευρωκρατία πορεύεται προς τις ευρωεκλογές με μόνο παράγοντα αβεβαιότητας την ουκρανική κρίση. Ακόμη κι εκεί, η πολιτική συσπείρωση είναι θεαματική και αντιστρόφως ανάλογη των άνισων ρίσκων που αναλαμβάνει κάθε χώρα στη ρήξη με τη Ρωσία.

Ουκρανιο-εγκεφαλικές κακώσεις...

 Κιμπι...

«Για ποιο λόγο υπάρχει το ΝΑΤΟ μέχρι σήμερα δεν είναι κατανοητό. Σε σημαντικό βαθμό αποτελεί αταβισμό της ψυχροπολεμικής περιόδου». Δεν ξέρω αν ο Βλαντιμίρ Πούτιν,
που πριν από ενάμιση περίπου χρόνο εξέφραζε αυτή τη ρητορική απορία, προβόκαρε με τον τρόπο του το μέλλον, που τώρα πια είναι παρόν. Πάντως, σήμερα η απορία πρέπει να τού έχει λυθεί.
Η λε­γό­με­νη «Δύση» (ο όρος έχει επι­στρέ­ψει πλη­θω­ρι­κά στο κα­θη­με­ρι­νό λε­ξι­λό­γιο ΜΜΕ και πο­λι­τι­κών, αλλά, πέστε μου πα­ρα­κα­λώ, τι είναι «Δύση» και κατά πού πέ­φτει η «Ανα­το­λή»;) αντι­δρά στην ου­κρα­νι­κή κρίση ακρι­βώς σαν μια πο­λι­τι­κο-στρα­τιω­τι­κή συμ­μα­χία -που είναι άλ­λω­στε- η οποία, επι­τέ­λους, έχει απέ­να­ντί της έναν χει­ρο­πια­στό, κοινό εχθρό. Στη θέση της ΕΣΣΔ, της Κο­με­κόν και του Συμ­φώ­νου της Βαρ­σο­βί­ας βρί­σκε­ται πια η Ρωσία και οι (προς το παρόν λίγοι) σύμ­μα­χοί της. Τώρα, όλα απο­κτούν νόημα, υπό­στα­ση, προ­ο­ρι­σμό. Το ΝΑΤΟ, οι διευ­ρύν­σεις του, η με­τα­τρο­πή του σε πα­γκό­σμιο ορ­γα­νι­σμό με εκα­το­ντά­δες βά­σεις και οπλι­κά συ­στή­μα­τα εκα­το­ντά­δων δι­σε­κα­τομ­μυ­ρί­ων, σπαρ­μέ­να σε όλες τις ηπεί­ρους και τους ωκε­α­νούς, ικανά να αφα­νί­σουν ένα με­γά­λο μέρος της ζωής στον πλα­νή­τη, αν όχι και όλη, απο­κτούν σκοπό, έπει­τα από μια 25ε­τία υπαρ­ξια­κής κρί­σης, εκτο­νω­μέ­νης σε πε­ρι­φε­ρεια­κές επεμ­βά­σεις τύπου Γιου­γκο­σλα­βία- Κό­σο­βο- Ιράκ και «αντι­τρο­μο­κρα­τι­κές» επι­χει­ρή­σεις τύπου Αφ­γα­νι­στάν, κι αυτές χωρίς αρ­ρα­γείς συμ­μα­χί­ες.

Ζητείται τρικ αξίας 9 δισ. ευρώ...

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου, απο τον Δρομο της Αριστερας...

Η τρόικα επιστρέφει απαιτητική, αλλά και υποχρεωμένη να αποτρέψει μια στάση πληρωμών στις λήξεις ομολόγων του Μαΐου...

Habemus τρόικα! Ακόμη και την καθυστερημένη επιστροφή των «τυράννων» της στην Αθήνα η κυβέρνηση επιχειρεί να την εμφανίσει ως μείζονα επιτυχία της, ως πρελούδιο συμφωνίας για την 4η αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος καταστροφής και ως ψήφο εμπιστοσύνης στο εγχείρημα της ανάκαμψης. Ωστόσο, η τρόικα επιστρέφει επειδή οφείλει να επιστρέψει. Το οφείλει ιδιαίτερα στο ΔΝΤ, το οποίο απαιτεί βάσει του καταστατικού του να γνωρίζει όχι μόνο πώς εξασφαλίζεται η βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους και η χρηματοδότηση της Ελλάδας το επόμενο δωδεκάμηνο, αλλά και αν θα αρχίσει να παίρνει πίσω τα λεφτά του από τον προσεχή Μάιο.

Το βασικό σενάριο
Οι συνθήκες που διαμορφώθηκαν μετά το Eurogroup της περασμένης Δευτέρας, με τις δηλώσεις και τις διαρροές σεναρίων που το ακολούθησαν, αποσαφηνίζει αρκετά πράγματα για το βασικό σενάριο με το οποίο θα χειριστούν φέτος οι δανειστές το «πρόβλημα Ελλάδα».
Πρώτα, την Κυριακή έρχεται η τρόικα και για δεκαπέντε μέρες «τσουρουφλίζει» την κυβέρνηση με στόχο μια πλήρη συμμόρφωση στη «μεταρρυθμιστική ατζέντα», ώστε να καταστεί δυνατή μια θετική αξιολόγηση η οποία θα επιτρέψει εκταμίευση των δόσεων που εκκρεμούν από πέρσι. «Τα λεφτά φτάνουν μέχρι τον Αύγουστο», λέει ο επικεφαλής του Eurogroup Γ. Ντάισελμπλουμ, εννοώντας ότι αν η κυβέρνηση είναι «καλό παιδί» θα εκταμιευτούν όλες οι δόσεις και δεν θα υπάρξει στάση πληρωμών τον Μάιο, οπότε συσσωρεύονται λήξεις ομολόγων και υποχρεώσεις εξόφλησης του ΔΝΤ ύψους 9 δισ. ευρώ.

Διχαστική Ευρώπη...

του Γιαννη Κιμπουροπουλου, απο την Αυγη...

Κοιτάζοντας τον χάρτη αντιλαμβάνεται κανείς το ειδικό βάρος της Ουκρανίας που σπαράσσεται από το αιματηρό πρελούδιο ενός εμφυλίου και μιας διεθνούς διένεξης με απρόβλεπτη έκβαση. Αντιλαμβάνεται κανείς γιατί υπήρξε κοιτίδα του ρωσικού έθνους, γιατί ήταν πάντα διαφιλονικούμενη ανάμεσα σε ανταγωνίστριες χώρες, γιατί έγινε αντικείμενο διεκδικήσεων και προσαρτήσεων από τη Γερμανία, την Αυστροουγγαρία, τη Ρωσία και τη μετέπειτα ΕΣΣΔ. Γιατί γίνεται σήμερα πεδίο της διχαστικής, άκρως τυχοδιωκτικής και εντέλει ανοικτά ιμπεριαλιστικής τακτικής από την ευρωπαϊκή ηγεσία. Αν η Ουκρανία προσδενόταν, με τη μια ή την άλλη μορφή, στο άρμα της Ε.Ε., η περίφημη ευρωπαϊκή ολοκλήρωση θα αποκτούσε μια γεωγραφική και πολιτική υπόσταση που θα άλλαζε τις ισορροπίες ισχύος έναντι της Ρωσίας. Η Ουκρανία θα ήταν η δεύτερη σε μέγεθος χώρα της ευρωπαϊκής ενδοχώρας, θα πολλαπλασίαζε τις θαλάσσιες προσβάσεις της, θα περιόριζε, αντίστοιχα, αυτές της Ρωσίας, θα άλλαζε και τους όρους ενεργειακής εξάρτησης της Ευρώπης από τη Ρωσία, αντισταθμίζοντας το μονοπώλιο της προσφοράς με ένα αντι-μονοπώλιο της μεταφοράς.
Αυτό, φυσικά, ισχύει και για την πλευρά της Ρωσίας, αλλά πολύ περισσότερο των ΗΠΑ, που δεν σταμάτησαν στιγμή την πολιτικοκοινωνική μηχανική στις μετασοβιετικές δημοκρατίες. Ωστόσο, είναι κυρίως η Ευρώπη, με πυρήνα τη Γαλλία και τη Γερμανία, που παρά τις διπλωματικές αμηχανίες της, λειτουργεί εμπρηστικά, επεμβατικά, διαιρετικά και διχαστικά σε όλο το μήκος και το πλάτος της Ευρώπης, από τον Ατλαντικό μέχρι τα Ουράλια. Η Ε.Ε., που υποτίθεται ότι δημιουργήθηκε για να αποτρέψει την εκκίνηση ενός ακόμη παγκοσμίου πολέμου από το έδαφός της, και διευρύνθηκε από το 1989 και μετά για να εξαλείψει τις συνέπειες του Ψυχρού Πολέμου, λειτουργεί ακριβώς στην αντίστροφη κατεύθυνση. Σε μια πορεία ολικής επαναφοράς σ' αυτές ακριβώς τις ολέθριες συνθήκες.
Στην πιο ακραία και αιματηρή εκδοχή το είδαμε αυτό στα Βαλκάνια, με επίκεντρο τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.

Η καρδιά της Ευρώπης...

Κιμπι...

Αν σας ρωτούσαν ποια χώρα θεωρείτε καρδιά της Ευρώπης, τι θα απαντούσατε; Υποθέτω ότι οι περισσότεροι θα επιλέγατε το Βέλγιο, για λόγους θεσμικούς. Εκεί βρίσκονται οι Βρυξέλλες, το σκοτεινό εργαστήριο του δόκτορος Καλιγκάρι όπου πραγματοποιούνται τα πιο τολμηρά και ακραία πειράματα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Μερικοί, οι πιο αθώοι και καλών προθέσεων Ευρωπαίοι, ίσως επιλέγατε τη Γαλλία, όχι για το Παρίσι της, αλλά για το Στρασβούργο της, όπου συνεδριάζει το Ευρωκοινοβούλιο εν ολομελεία κάθε μήνα. Υπάρχει όμως αυτό το μπέρδεμα , με τις έκτακτες συνόδους του που πραγματοποιούνται στις  Βρυξέλλες και με τη γραμματεία του, που είναι στο Λουξεμβούργο. Ποιο σώμα αντέχει μια καρδιά μεταμοσχευόμενη κάθε τόσο; Οι πιο ψυλλιασμένοι θα απαντούσατε πως καρδιά της Ευρώπης είναι η Γερμανία, έχοντας κατά νου είτε την καγκελαρία του Βερολίνου, που έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο σε ό,τι συμβαίνει στην Ευρώπη, είτε τη Φρανκφούρτη, την έδρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που αντιστοιχεί πιο πολύ σ’ αυτό που κυρίως είναι η Ευρωπαϊκή και η Νομισματική Ένωση, ένα τραπεζικό καρτέλ.

Τριπλός γόρδιος δεσμός...

του Γιαννη Κιμπουροπουλου, απο τον Δρομο της Αριστερας...

Η τύχη της τρόικας, της τραπεζικής ένωσης και της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους διαπλέκονται σε ένα θεσμικό κουβάρι που οξύνει πανευρωπαϊκά την ένταση ενόψει Eυρωεκλογών.

Επισημάναμε την προηγούμενη εβδομάδα ότι κάποιοι επεξεργάζονται ήδη σχέδια μετάβασης στην μετά-τρόικα εποχή. Καθένας έχει τους λόγους του, είτε πρόκειται για την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, είτε για τους ευρωδεξιούς και τους ευρωσοσιαλιστές που ζουν με την αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι των εκλογών, είτε για την κυβέρνηση και τα επιχειρηματικά και άλλα λόμπι που τη στηρίζουν.
Η παρουσία του κλιμακίου των ευρωβουλευτών που (υποτίθεται ότι) ερευνά τη «συμβατότητα» της τρόικας με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς πρόσφερε πλούσιες ενδείξεις για την αναζήτηση ενός Plan B για μνημόνιο χωρίς τρόικα. Ο επικεφαλής της επιτροπής Ότμαρ Καράς, Aυστριακός χριστιανοδημοκράτης και εκπρόσωπος του «κλάμπ των Βορείων» στην Ε.Ε., πέραν της χοντροκοπιάς έναντι του Τσίπρα και της υπεράσπισης της τρόικας ως «σωτήρα της Ελλάδας παρά τα τραγικά λάθη της», προέβαλε την ανάγκη ενός «ευρωπαϊκού μηχανισμού που πρέπει να αντικαταστήσει την τρόικα», χωρίς το ΔΝΤ. Ο Γάλλος ευρωσοσιαλιστής Λιεμ Χοάνγκ Νκογκ, από την άλλη, ήταν επικριτικός έναντι της τρόικας και πιο γενναιόδωρος έναντι της Ελλάδας, υποστηρίζοντας μεταξύ άλλων το αναπόφευκτο ενός νέου κουρέματος του ελληνικού χρέους και εμφανίζοντας την τριμερή των δανειστών περίπου ως… εκτελεστή μαφίας.

Ευρωπαϊκή μετάλλαξη
Προφανώς, το άγχος της εκλογικής επιβίωσης στην αναμέτρηση του Μαΐου είναι από μόνο του ισχυρό κίνητρο για πολιτικό ανταγωνισμό ανάμεσα στις μεγάλες ομάδες του Ευρωκοινοβουλίου, το οποίο μπορεί να μη γίνει ποτέ «καρδιά της δημοκρατίας στην Ευρώπη», όπως λέει ο Ότμαρ Καράς, αλλά ίσως να σώσει τα προσχήματα. Φυσικά, το πόρισμα στο οποίο θα καταλήξει το Ευρωκοινοβούλιο παραμονές των ευρωεκλογών δεν θα είναι παρά συνονθύλευμα συμβιβασμών και λεκτικών ακροβασιών, αλλά μπορεί να αποτελέσει το εφαλτήριο της μετάλλαξης της τρόικας σε κάτι «πιο ευρωπαϊκό».

Η μετά τρόικα εποχή...

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου, απο τον Δρομο της Αριστερας...

Οι «κακοί» μπορεί να φύγουν, αλλά η… μέγγενη είναι δεδομένη.

Όσοι ελπίζουν ότι η ζωή χωρίς την τρόικα, είτε το έργο της ολοκληρωθεί στην ώρα του είτε πολύ νωρίτερα, θα είναι καλύτερη μάλλον θα διαψευστούν σύντομα. Η ζωή -πολιτική, οικονομική, κοινωνική- μπορεί να είναι εξίσου αφόρητη και χωρίς την τρόικα. Τη βρομοδουλειά των κυρίων με τα γκρι κουστούμια μπορεί να την κάνει ένα άλλο όργανο, πιο ευρωπαϊκό, πιο νομιμοποιημένο από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και χωρίς τη βασανιστική τελετουργία των αφίξεων, των αναχωρήσεων και των εξουθενωτικών ελέγχων.
Ο έλεγχος της ευρωπαϊκής «νομιμοποίησης» της τρόικας από το Ευρωκοινοβούλιο, πέρα από τον προφανή επικοινωνιακό του χαρακτήρα, ίσως αποδειχθεί στο εγγύς μέλλον ένα καλό πρόσχημα για απόσυρση της τρόικας από το προσκήνιο. Ο επικεφαλής των Ευρωπαίων σοσιαλιστών Χάνες Σβόμποντα -στην ποδιά του οποίου σφάζονται ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ- κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στη χώρα μας επανέλαβε την εντυπωσιακή εκ πρώτης όψεως διακήρυξη: «Ήρθε η ώρα να αποχωρήσει η τρόικα και η Ελλάδα να αναλάβει την ευθύνη των μεταρρυθμίσεων».
Και δεν είναι ο μόνος που έχει υποστηρίξει κάτι τέτοιο. Με εξαίρεση τον στενό πυρήνα της Κομισιόν, που έχει κάθε λόγο να υπερασπίζεται τον μηχανισμό που επινόησε, πολλοί άλλοι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι αναρωτιούνται αν υπάρχει όφελος από τη διατήρηση ενός δύσκαμπτου φορέα που στην περίπτωση της Ελλάδας έχει αποτύχει παταγωδώς. Στην Πορτογαλία και την Ιρλανδία τη δουλειά την τελείωσε, απομένει η Ελλάδα ως «ιδιαίτερη περίπτωση», με εκκρεμείς πολλές ακόμη δόσεις και αξιολογήσεις, αλλά και με μια σημαντική εκκρεμότητα από την οποία εξαρτάται αν το ΔΝΤ θα ολοκληρώσει στην Αθήνα την ευρωπαϊκή του «θητεία» με τον δανεισμό που οφείλει να παράσχει μέχρι το τέλος του 2016.