Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΣΔΡΑΧΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΣΔΡΑΧΑΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 12 Μαρτίου 2013

Ολα στο σφυρί: «Ολα προχωρούν κανονικά»!

Των Σπύρου Ασδραχά*, Δημήτρη Αρβανιτάκη**, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...
«Παράθυρο για πιθανή τουριστική αξιοποίηση των νησιών, που βρίσκονται σε τελικά στάδια αγοράς από Αραβες επενδυτές, στο προστατευόμενο σύμπλεγμα των Εχινάδων επιχειρεί να ανοίξει η κυβέρνηση με σχέδιο προεδρικού διατάγματος. Εξι από τα δεκαοκτώ νησιά του συμπλέγματος βρίσκονται κοντά στην πώληση, σύμφωνα με τον δήμαρχο Ιθάκης Ιωάννη Κασσιανό, σε αυτή τη γωνιά του Ιονίου Πελάγους. […] Οπως δήλωσε πρόσφατα ο υφυπουργός Ανάπτυξης Νότης Μηταράκης, οι διαδικασίες «προχωρούν κανονικά»».

Ωστε, έτσι, λοιπόν! «Ολα προχωρούν κανονικά». Σε μια χώρα που η μοίρα μας χαράσσεται στο σκοτάδι των μυστικοσυμβουλίων, σε μια χώρα που η ψωραλέα πολιτική σέρνεται υποδουλωνόμενη στα έσω και έξω οικονομικά συμφέροντα, όλα προχωρούν κανονικά.

Οχι, δεν περιμένουμε από τον κύριο υφυπουργό να αναλογιστεί το γεγονός ότι οι Εχινάδες νήσοι είναι ενταγμένες στο Δίκτυο «Φύση 2000». «Το νησιωτικό σύμπλεγμα Βόρειων και Νότιων Εχινάδων», διαβάζουμε στις εφημερίδες, «αποτελεί Εθνικό Πάρκο, σύμφωνα με Κοινή Υπουργική Απόφαση του 2006 (ΦΕΚ 477/06). Η περιοχή, μαζί με τη λιμνοθάλασσα του Μεσολογγίου, διακρίνεται, σύμφωνα με την απόφαση, για τη «μεγάλη βιολογική, οικολογική, αισθητική και γεωμορφολογική της αξία». Η ΚΥΑ επιτρέπει στην προστατευόμενη νησιωτική ζώνη την ήπια αναψυχή, τις οικοτουριστικές δραστηριότητες και την εγκατάσταση μόνιμης ελαφριάς υποδομής που εξυπηρετεί την περιβαλλοντική εκπαίδευση. Από πλευράς δόμησης δίνει τη δυνατότητα δημιουργίας αγροτικής κατοικίας επιφάνειας μέχρι 80 τ.μ. και αποθηκών φύλαξης αγροτικών εργαλείων επιφάνειας μέχρι 50 τ.μ. Αυτούς τους περιορισμούς προσπαθεί να άρει σχέδιο προεδρικού διατάγματος των υπουργείων Περιβάλλοντος και Ανάπτυξης για αναθεώρηση της ΚΥΑ…». Να τους «άρει», λοιπόν! Αρα, όλα προχωρούν κανονικά…

Οχι, δεν περιμένουμε από τον κύριο υφυπουργό να σεβαστεί την ιστορική μνήμη του τόπου. Δεν περιμένουμε να του λέει τίποτα το γεγονός ότι σε κείνο το μέρος έγινε η μεγαλύτερη ναυμαχία των νεότερων χρόνων, η ονομαζόμενη «ναυμαχία της Ναυπάκτου»( του Λεπάντο), το 1571, όταν οι ενωμένοι ευρωπαϊκοί στόλοι καταναυμάχησαν τον οθωμανικό, ανακόπτοντας τη νικηφόρα πορεία των Οθωμανών προς τη Δυτική Ευρώπη. Οχι, δεν περιμένουμε από τον κύριο υφυπουργό να σεβαστεί το γεγονός ότι εκείνα τα νερά είναι γεμάτα ανθρώπινα κόκαλα και κουφάρια καραβιών. Οχι, δεν περιμένουμε από τον κύριο υφυπουργό να σεβαστεί το γεγονός ότι σε κείνα τα νησιά έβρισκαν καταφύγιο οι Ελληνες αγωνιστές τής απέναντι στεριάς κατά την επανάσταση του 1821. Οτι είναι ένας τόπος μνήμης. Οχι, δεν περιμένουμε από τον κύριο υφυπουργό να ευαισθητοποιηθεί στο ότι αύριο, καταπατώντας το φύλλο συκής μιας νομοθεσίας που κάθε μέρα αποδιαρθρώνεται, εκείνα τα νησιά, σπαρμένα με ερείπια αρχαίων οικισμών, θα γίνουν άβατο, τόπος «αναψυχής» εμίρηδων και σεΐχηδων με τα χαρέμια τους.

Οταν το 1819 οι Αγγλοι εισέπραξαν αποζημίωση για την παράδοση της Πάργας στον Αλή πασά, πράγμα που εξελήφθη ως πώληση, στο Λονδίνο και σ’ όλη την Ευρώπη ξεσηκώθηκε ένα τεράστιο κύμα αντίδρασης: μια έκρηξη στη μεγάλη πορεία του φιλελληνικού κινήματος. Σήμερα, όχι. Σήμερα η ίδια η Ελλάδα, η υποταγμένη πολιτική της εξουσία καλύτερα, ξεπουλάει τον εαυτό της… Σήμερα, μέσα και έξω απ’ την Ελλάδα, το γεγονός περνάει σαν «είδηση»: «Στο μικροσκόπιο των ξένων επενδυτών ελληνικά νησιά…», «Θέλεις να βοηθήσεις την ελληνική οικονομία; Αγόρασε ένα νησί!», «Η περιοχή θα μετατραπεί σε τουριστικό προορισμό για υψηλά βαλάντια…». Τα φερέφωνα μέσα ενημέρωσης αναπαράγουν τις επιταγές των αφεντικών τους, ποτίζουν τον άνθρωπο με τον τρόμο του αδιεξόδου, δημιουργούν κοινωνίες υποταγμένες.

«Ολα προχωρούν κανονικά». Τόσο κανονικά όσο και στη Χαλκιδική… Δημιουργούν τετελεσμένα, έξω από κάθε ελεγχόμενη διαδικασία, ορίζουν το μέλλον μας ευνουχίζοντας τη μνήμη των λαών, δημιουργώντας άβατα για τις κοινωνίες, θυσιάζοντας τις ζωές μας στον Βάαλ του κέρδους. Ολα προχωρούν κανονικά… και μετά βαφτίζουν «βία» κάθε αντίδραση της κοινωνίας. Και τούτα τα νησιά είναι μόνον η αρχή: τα ονόματα των προς «αξιοποίηση» νησιών τρέχουν στο Διαδίκτυο, αλλά ποιος θα εξηγήσει τι είναι αυτή η αξιοποίηση; Τουριστικοί «παράδεισοι», φράχτες, μάντρες και οικολογικές καταστροφές…

Πρέπει τώρα, τώρα, η κοινωνία και πρώτα απ’ όλα οι τοπικές κοινωνίες να αντιδράσουν. Είναι αυτονόητο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να προειδοποιήσει ότι αύριο, αν η λογική των πραγμάτων τον φέρει στην κυβέρνηση, δεν θα αναγνωρίσει αυτές τις πράξεις. Η κοινωνία, ωστόσο, επιβάλλεται να πράξει σήμερα αυτό που της αρμόζει: να πει «όχι» και αυτό το «όχι» να ακουστεί! Πρέπει τώρα, γιατί αύριο, μετά το «τώρα», θα είναι αργά για όλα. Η θηλιά θα έχει πνίξει τον λαιμό όλης της κοινωνίας. Ο λόγος τώρα είναι στις κοινωνίες, στους βουλευτές των νησιών του Ιονίου, στην Περιφέρεια, στους φορείς και σε κάθε μορφή συλλογικότητας. Δική μας είναι η ευθύνη, δικό μας θα είναι και το άγος.

*Iστορικός, πρόεδρος των «Αρχείων Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας»

**Διδάκτωρ Ιστορίας, Μουσείο Μπενάκη

Κυριακή 19 Φεβρουαρίου 2012

Εθνικό Αριστερό Μέτωπο...

ΕΝΘΕΜΑΤΑ...
Ζητήσαμε από τον Σπύρο Ι. Ασδραχά, με αφετηρία το κείμενο «Για την υπεράσπιση της κοινωνίας και της δημοκρατίας», αλλά και όλες τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις, ένα σχόλιο, επικεντρωμένο στην Αριστερά και την αριστερή πολιτική. Δημοσιεύουμε με χαρά το κείμενό του, με την υποσημείωση, του συγγραφέα, ότι, υπαγόμενο στις δουλείες του δεδομένου χώρου της εφημερίδας, αναγκαστικά είναι βραχυλογικό, και οι σκέψεις που διατυπώνονται επιδέχονται ασφαλώς περαιτέρω ανάπτυξη.
του Σπύρου Ι. Ασδραχά

Φωτογραφία του Σπύρου Μελετζή
Νομίζω ότι ο καιρός των κλαυθμών και των καταγγελιών θα έπρεπε να έχει ήδη απέλθει. Εκείνο που προέχει είναι η σταθμισμένη πολιτική πρόταση και δράση. Προϋπόθεση, η πολιτικοποίηση της οικονομικής ανάλυσης. Έχει γίνει από τις κυβερνήσεις που χαρακτηρίζονται ως «μνημονιακές»· απομένει να γίνει και από την πολυσπερματική Αριστερά. Εργαλείο, η εθνικοποίηση της ταξικότητας. Έχει αρχίσει η εθνικοποίηση της αντίδρασης στον οικονομικό καταναγκασμό που συνεπάγεται η κυριαρχία των δανειστών, δηλαδή της χρηματοπιστωτικής απόληξης του καπιταλισμού. Η τελευταία διαδικασία αφορά το πολιτικό σχήμα της Δεξιάς, με πιθανό παρεπόμενο τον εγκλωβισμό, για λόγους ιδεολογικής εμμονής, των λαϊκών τάξεων που τη στηρίζουν. Οι όροι του προβλήματος — απλώς συνοψίζω.
Μέσα στο σύστημα
Πρώτον, όπως ήδη γίνεται.
Δεύτερον, όπως διαφαίνεται ότι είναι δυνατό ή επιθυμητό να γίνει μέσα στο σύστημα, δυνατότητα και επιθυμία εκφραζόμενη από πολιτικά σχήματα, τα οποία ωστόσο, ως προς το παρόν, δεν ασκούν καμιά πολιτική εξουσία.
Τρίτον, καθώς αποτελούμε μέρος του ευρωπαϊκού συστήματος χρειάζεται να σταθμίσουμε τις δυνατότητες παρέμβασης, δηλαδή να πούμε με καθαρότητα και τιμιότητα ποιες είναι οι λεγόμενες εναλλακτικές λύσεις, μέσα πάντα στο σύστημα, και ποιος ο χρονικός τους ορίζοντας.
Η αριστερή απάντηση
Πρώτον, προϋποθέτει την ενότητα της Αριστεράς. Στο τακτικό πεδίο είναι η απάντηση στον εκλογικό δόλο με έναν άλλο δόλο που συνεπάγεται τη συσπείρωση και την επιτυχία.
Δεύτερον, η απάντηση στο πρόβλημα μπορεί να έχει μια κοινή βάση, δηλαδή την άρση της εθνικής υποταγής, μέσω της λεγόμενης «μνημονιακής» πολιτικής, αλλά θα πρέπει να διακλαδίζεται σε μια πυραμίδα επιμέρους προτάσεων, έστω και αν στο μέλλον οι προτάσεις αυτές θα επέφεραν την κατάργηση του ενωτικού σχήματος. Προηγουμένως όμως θα έπρεπε το ενωτικό σχήμα να δοκιμαστεί στις εκλογές κατά τις οποίες είναι πιθανό και ευκταίο να απεγκλωβιστούν οι ψηφοφόροι από τους ιδεολογικούς φενακισμούς και τις πελατειακές αλληλοεξαρτήσεις.
Τρίτον, σχηματικά τα συστατικά στοιχεία αυτού του Εθνικού Αριστερού Μετώπου εκτείνονται σε όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς από την Δημοκρατική Αριστερά έως άκρα αριστερά και οικολογικά σχήματα. Οι κύριες δυνάμεις που θα μπορούσαν να καταστήσουν πραγματική τη δημιουργία αυτού του Μετώπου είναι η Δημοκρατική Αριστερά (απαλλασσόμενη από την οφθαλμαπάτη της αναμόρφωσης του ΠΑΣΟΚ) και το ΚΚΕ∙ οι θέσεις του ΣΥΝ και λογικώς του ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να θεωρηθούν ως δεδομένες, τουλάχιστον εν δυνάμει.
Τέταρτον, το Εθνικό Αριστερό Μέτωπο θα μπορούσε να εθνικοποιήσει την ταξικότητα, δηλαδή τις υποτελείς κοινωνικές τάξεις, μια ταξικότητα που πλέον έχει διευρυνθεί με την αποδιάρθρωση της μικροαστικής τάξης που ως τώρα ήταν ο κύριος συντελεστής της κοινωνικής συνοχής.
Πέμπτον, εξυπακούεται ότι όλα αυτά προϋποθέτουν αποδεικτικό και συνάμα ωμό λόγο, που δεν θα κάνει καμία παραχώρηση σε κλαδικές, αριστοκρατικού όπως λεγόταν κάποτε χαρακτήρα, απαιτήσεις ή σε μικροπολιτικούς ηγεμονισμούς. Πρόκειται για τον λόγο που περιμένουν οι σταθεροί οπαδοί της Αριστεράς, και κυρίως η μεγάλη και διάσπαρτη σε άλλα κόμματα λαϊκή δύναμη, ιδίως στο μεταλλαγμένο και αρχικώς αντιφατικό ΠΑΣΟΚ.
Έξω από το σύστημα
Προϋπόθεση πάντα η πολιτικοποίηση της οικονομικής ανάλυσης και η ειλικρίνεια.
Πρώτον, μετάβαση από το ευρωπαϊκό στο ευρύτερο γεωπολιτικό: η παγκοσμιοποίηση μπορεί να έχει κοινό στόχο, ωστόσο, ενέχει αντιθέσεις και αντιφάσεις, συνεπώς ανταγωνισμούς. Αυτός ο έκδηλος χαρακτήρας της προσδιορίζει τη γεωπολιτική.
Δεύτερον, λογική απόληξη είναι η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα (απόληξη που δεν επιτρέπει την εξιδανίκευσή της). Όσοι είναι εγκλωβισμένοι στο κυρίαρχο οικονομικό σύστημα θεωρούν ως αυτονόητη την υποτίμηση του εθνικού νομίσματος. Δεν είμαι οικονομομέτρης και θα ήταν αφελές να αντιτάξω έναν ατεκμηρίωτο αντίθετο λόγο. Μπορώ ωστόσο να αναρωτηθώ μήπως η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα γινόταν μοχλός για την ανασυγκρότηση της εθνικής οικονομίας, με συνέκδρομο τη δημιουργία απασχόλησης. Είναι προφανές ότι χρειάζεται ανασυγκρότηση του πρωτογενούς τομέα και ότι με την αλλαγή του οικονομικού μοντέλου θα μπορούσε να πάρει διαφορετική διάσταση το κατά κόρον αιτούμενο των επενδύσεων, κυρίως από το εξωτερικό, τόσο στον εγκαταλελειμμένο δευτερογενή, όσο και στις νέες πηγές ενέργειας. Προϋπόθεση όμως της ανασυγκρότησης είναι η μετάβαση από την εγκαθιδρυόμενη αποπτώχευση στην αύξηση της αγοραστικής ικανότητας της αμοιβής εργασίας. Χωρίς καμιά αμφιβολία, η διαδικασία ανασυγκρότησης απαιτεί χρόνο και αλλαγή των οικονομικών συμπεριφορών των ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων: αλλαγή συμπεριφορών, όχι πείνα και στέρηση, που ως γνωστό δημιουργεί την επιθετικότητα. Και μια που μιλάμε για επιθετικότητα, ας μη ξεχνάμε ότι ήδη εκδηλούμενοι, άναρχοι (και όχι αναρχικοί) ή ίσως τηλεκατευθυνόμενοι κοινωνικοί σπασμοί αποδιαρθρώνουν τη Δημοκρατία που τόσο επικαλούμαστε και ενέχουν τη θρυαλλίδα της κατάργησής της. Προς ποια κατεύθυνση;
***
Πολύ συνοπτικά, αυτά είναι τα διλήμματα της Αριστεράς που θα έπρεπε εδώ και πολλές δεκαετίες να είχαν φτάσει στην σύνθεσή τους. Χωρίς άλλες συζητήσεις, χωρίς άλλον χαρτοπόλεμο, με εφαλτήριο την κατανόηση του Οικονομικού και τις απαιτήσεις που τουλάχιστον από το 1821 και ύστερα δημιούργησε η εθνική ταυτότητα, δηλαδή η εναγώνια και αιματηρή πορεία για την εδραίωση της έννοιας του πολίτη, είναι πασιφανές ότι το Εθνικό Αριστερό Μέτωπο θα πρέπει να συγκροτηθεί αμέσως, ώστε να είναι έτοιμο για μια εκλογική αναμέτρηση που λέγεται ότι θα έρθει σύντομα∙ αν δεν έρθει, τότε η κατάργηση της Δημοκρατίας θα έχει γίνει μέσα στο κοινοβουλευτικό σύστημα. ΕΘΝΑΡΜ λοιπόν, που έχει και βροντερό ήχο.

Ροη αρθρων