Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...
Θέλω να μιλήσω και πάλι για τη Βιάννο, για το συγκλονιστικό τοπίο της που απλώνεται ώς το Λιβυκό πέλαγος. Για τους ανθρώπους που γνώρισα εκεί και που μου έδωσαν κουράγιο με τη δύναμή τους – όχι, δεν θα μας πάρει από κάτω αυτή η δοκιμασία, σκεφτόμουν, όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν αυτούς. Θέλω να μιλήσω για το συνέδριο που έγινε εκεί, για τα «Ολοκαυτώματα και τις Αποζημιώσεις». Συνέδριο αφιερωμένο στη δρώσα μνήμη. Που θέλει να μη σταθεί μόνο στην απώλεια, αλλά να μετουσιώσει το τραύμα σε αίτημα δικαιοσύνης και διεκδίκησης. Οι άνθρωποι και τα πράγματα δεν μετρώνται με το ίδιο νόμισμα, αλλά πρέπει να μετρηθούν κάποτε με κάποια ισοδύναμα, σύμφωνα με τους νόμους των θεών και τους άλλους των ανθρώπων.
Το πανό που υπήρχε στο τραπέζι των ομιλητών έγραφε «Δικαιοσύνη και Αποζημίωση». Ηταν αυτό που είχε αναρτηθεί και μπροστά από το Δικαστήριο της Χάγης. Δίπλα του οι Γερμανοί φίλοι, οι δικοί μας οι Γερμανοί, όπως θα έλεγε και ο Μακρυγιάννης, όταν χώριζε τους Τούρκους σε αυτούς που ήταν απέναντι και στους δικούς μας, οι Γερμανοί που ταξίδεψαν για να φτάσουν εδώ, με τη γνώση, την ανιδιοτέλεια, τους αγώνες τους, αυτοί οι διεθνιστές που δεν ασπάστηκαν όπως πολλοί άλλοι, εδώ και παντού, τη σαρωτική λογική τού παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου, που θέλει να πολτοποιήσει τα σώματα και τις ψυχές μας. Η επίσημη Γερμανία δεν δέχεται την προσφυγή στο Δικαστήριο της Χάγης. Μεθυσμένη από την «ορθότητα» του στείρου διαφωτισμού της, από τη δύναμή της την παρούσα ιστορική στιγμή, διαχέει την αλαζονεία της σε αυτούς που την ακολουθούν, αλλά και σε ένα μεγάλο κομμάτι του λαού της. Η προπαγάνδα εναντίον της Ελλάδας ξεκίνησε το 2010 καταιγιστική, φούντωσε στη συνέχεια και σε άλλες χώρες, φάνηκε ότι με την επίσκεψη Σαμαρά αναχαιτίστηκε για τα μάτια και συνεχίζει απτόητη να δηλητηριάζει τη σκέψη και τις ψυχές των ανθρώπων.
Θέλω να μιλήσω και πάλι για τη Βιάννο, για το συγκλονιστικό τοπίο της που απλώνεται ώς το Λιβυκό πέλαγος. Για τους ανθρώπους που γνώρισα εκεί και που μου έδωσαν κουράγιο με τη δύναμή τους – όχι, δεν θα μας πάρει από κάτω αυτή η δοκιμασία, σκεφτόμουν, όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν αυτούς. Θέλω να μιλήσω για το συνέδριο που έγινε εκεί, για τα «Ολοκαυτώματα και τις Αποζημιώσεις». Συνέδριο αφιερωμένο στη δρώσα μνήμη. Που θέλει να μη σταθεί μόνο στην απώλεια, αλλά να μετουσιώσει το τραύμα σε αίτημα δικαιοσύνης και διεκδίκησης. Οι άνθρωποι και τα πράγματα δεν μετρώνται με το ίδιο νόμισμα, αλλά πρέπει να μετρηθούν κάποτε με κάποια ισοδύναμα, σύμφωνα με τους νόμους των θεών και τους άλλους των ανθρώπων.
Το πανό που υπήρχε στο τραπέζι των ομιλητών έγραφε «Δικαιοσύνη και Αποζημίωση». Ηταν αυτό που είχε αναρτηθεί και μπροστά από το Δικαστήριο της Χάγης. Δίπλα του οι Γερμανοί φίλοι, οι δικοί μας οι Γερμανοί, όπως θα έλεγε και ο Μακρυγιάννης, όταν χώριζε τους Τούρκους σε αυτούς που ήταν απέναντι και στους δικούς μας, οι Γερμανοί που ταξίδεψαν για να φτάσουν εδώ, με τη γνώση, την ανιδιοτέλεια, τους αγώνες τους, αυτοί οι διεθνιστές που δεν ασπάστηκαν όπως πολλοί άλλοι, εδώ και παντού, τη σαρωτική λογική τού παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου, που θέλει να πολτοποιήσει τα σώματα και τις ψυχές μας. Η επίσημη Γερμανία δεν δέχεται την προσφυγή στο Δικαστήριο της Χάγης. Μεθυσμένη από την «ορθότητα» του στείρου διαφωτισμού της, από τη δύναμή της την παρούσα ιστορική στιγμή, διαχέει την αλαζονεία της σε αυτούς που την ακολουθούν, αλλά και σε ένα μεγάλο κομμάτι του λαού της. Η προπαγάνδα εναντίον της Ελλάδας ξεκίνησε το 2010 καταιγιστική, φούντωσε στη συνέχεια και σε άλλες χώρες, φάνηκε ότι με την επίσκεψη Σαμαρά αναχαιτίστηκε για τα μάτια και συνεχίζει απτόητη να δηλητηριάζει τη σκέψη και τις ψυχές των ανθρώπων.
