Eπειγόντως...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...     Αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι διάφοροι μηχανισμοί εξουσίας (χρησιμοποιώ τη λέξη «μηχανισμοί» καταχρηστικά, γιατί είναι μια λέξη που δεν αγαπώ επειδή ακυρώνει την ατομική ευθύνη) είναι ότι τα μοντέλα που χρησιμοποιούν και στα οποία υπακούν, περίπου ανακλαστικά, δεν μπορούν να τους πάνε μακριά.
Ενας λόγος είναι ότι η λατρεία του «νέου» στην οποία πλειοδοτούν από όπου κι αν προέρχονται, όποιο πρόσημο και αν βάζουν στη συντήρηση ή την πρόοδό τους, τους σέρνει πίσω από το καπιταλιστικό μοντέλο με τα χίλια πρόσωπα και τον μεταμορφικό βιρτουοζισμό, που θέλει συνεχώς νέα σάρκα για να την καταναλώσει.
Ενας άλλος είναι ότι όσο και να το λένε, όταν και όσο το αντιλαμβάνονται, ότι η μία και μόνη αυθεντία είναι πλέον παρελθόν, συνεχίζουν να λειτουργούν επαναλαμβάνοντας στάσεις και συμπεριφορές πατριαρχικού τύπου. Και μάλιστα διατηρώντας και επαυξάνοντας την καταπιεστική συμπεριφορά και την αυθαιρεσία του πατριαρχικού μοντέλου, χωρίς να αποδέχονται και τις ευθύνες που αυτό συνεπάγεται. Χωρίς δηλαδή να υπάρχει ο πατέρας εκείνος που θα αναλάβει την ευθύνη σε ώρα δυσκολίας. Που θα μπει μπροστά διακινδυνεύοντας την ίδια τη ζωή του.
Ενας τρίτος λόγος είναι ο επιδεικτικός κυνισμός, που ακολουθεί μια σταδιακή απομάγευση σε σχέση με αξίες, συμπεριφορές, ιδέες που θεωρούνταν παραδοσιακά δεδομένες γι' αυτούς που αποσκοπούσαν να εξουσιάσουν βασισμένοι σε κάτι περισσότερο από τον τρόμο ή το συμφέρον.

Το σεξουαλικό προσωπείο του θανάτου..

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...    

Ενα σώμα κρεμασμένο από ένα δέντρο. Το σώμα μιας γυναίκας που κρεμάστηκε αφού πρώτα βιάστηκε, που βασανίστηκε με τρόπους που δεν χωράει ο νους και τελικά δολοφονήθηκε. Ενα σκουπίδι. Ενα από τα τόσα σώματα που έχουν σωριάσει στα σκουπίδια οι βιασμοί των γυναικών.
Στην Ινδία, τη χώρα τού Κάμα Σούτρα που διδάσκει τον έρωτα σαν τελετουργία, του Κατζουράχο με τα γλυπτά που δοξάζουν τον έρωτα θεών και ανθρώπων, τη χώρα όπου τραγούδησε την αγάπη ο Ταγκόρ και όπου ο Γκάντι έκανε βίωμα και πράξη την «αχίμσα», τη μη βία.

Μιλώ για τη χώρα αυτήν όπου έχω ζήσει και που έχω αγαπήσει. Και δεν καταλαβαίνω, δεν θέλω να καταλάβω την αγριότητα αυτή που έχει ενσκήψει σαν επιδημία.

Κεκλεισμένων των θυρών...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...    
Οι συνειρμοί μπορεί να είναι πολλοί. Ο ένας πριν από ένα χρόνο, τηλεοπτικός: το μαύρο που σκέπασε τις οθόνες, όταν έκλεισε η δημόσια τηλεόραση και μέχρι να ξανανοίξει το έτι πλέον μνημονιακό υποκατάστατό της με τον ξενέρωτο τίτλο ΝΕΡΙΤ. Ο άλλος συνειρμός παλαιότερος, αλλά κινηματογραφικός, και μάλιστα κλασικός: το φινάλε της ταινίας του Μάρτιν Σκορτσέζε «Νονός νούμερο 2».
Εδώ ο Μάικλ Κορλεόνε (Αλ Πατσίνο), που τον είχαμε κατασυμπαθήσει ως αθώο φοιτητή στον «Νονό νούμερο 1», αποφασίζει ότι το πεπρωμένο φυγείν αδύνατον και ότι άρα τελικά θα γίνει αυτό που δεν ήθελε: ο επόμενος αρχηγός της μαφιόζικης «φαμίλιας». Για τον λόγο αυτό, όταν η συμβία του, ερμηνευμένη από την Νταϊάν Κίτον, πάει να μπει στο γραφείο, όπου σχεδιάζει με τους κολλητούς του την επόμενη σειρά εκτελέσεων, ο Μάικλ/Πατσίνο τής κλείνει την πόρτα κατάμουτρα. Η οθόνη κατόπιν σκοτεινιάζει καθώς πέφτουν οι τίτλοι του τέλους.
Δεν μπορώ να διαβεβαιώσω για το πόσο και το πότε οι τίτλοι του τέλους είναι έτοιμοι να πέσουν στη σκοτεινή οθόνη των σημερινών πολιτικών μας πραγμάτων. Αλλά πιστεύω πως το κλείσιμο της πόρτας της Βουλής των Ελλήνων μάλλον συνάδει με την ανέκαθεν πολιτική εκείνη σημειολογία που θέλει την εξουσία να είναι αρσενική και τον λαό να είναι γυναίκα, παιδί ή –το καλύτερο– γυναίκα και παιδί ταυτοχρόνως. Πρέπει να είναι κανείς απίστευτα αφελής για να μην κατανοεί ότι το έργο «εξουσία» περιλαμβάνει και κάποιες χαρντ σκηνές βίας και σεξ που μπορεί να χαλάσουν τα αγνά ήθη του λαού/παιδιού/γυναίκας. Οθεν, το να του κλείσουμε την πόρτα (της Βουλής αλλά και των κομματικών ανακτοβουλίων) στα μούτρα είναι τελικά προς το καλό του.
Θα μου πείτε ότι υπερβάλλω. Οχι τόσο διότι τα θερινά τμήματα της Βουλής θα λειτουργούν, διασώζοντας την υποτιθέμενη ομαλή –και στην ουσία όλο και πιο προσχηματική– λειτουργία του πολιτεύματος. Αλλά διότι τα Μέσα, με πρώτα και καλύτερα τα «χαζοκάναλα» που όλοι τα βρίζουν, αλλά και περίπου όλοι βλέπουν, αναγνωρίζουν και αξιολογούν τον κόσμο μέσα από αυτά, είναι κοντά μας, μέσα στο κάθε σπίτι ακόμα και το πιο πενόμενο, δήθεν για να μας πληροφορούν για τα όσα συμβαίνουν πίσω από τις κλειστές πόρτες. Μην ανησυχείτε: Η ίδια βαρετή λιτανεία των ίδιων και των ίδιων επίπεδων και βαρετών προσώπων θα είναι και πάλι ακροβολισμένη στα δελτία και τα στρογγυλά τραπέζια. Από εκεί, χοροστατούντων των ιερέων και επισκόπων (anchormen και anchorwomen), θα αναπέμψει τις δεήσεις της στον Μολώχ της πληροφόρησης και θα μας διαφωτίσει για τις συγκλονιστικές αλλαγές του πρόσφατου ανασχηματισμού, που, όπως και όλοι οι προηγούμενοι, θα σημάνει την οριστική ανάκαμψη, ανάπτυξη κ.λπ. της πολύπαθης «Νέας Ελλάδας».
Οσο ωστόσο και αν φαίνεται οξύμωρο, όλη αυτή η ροή (ή μήπως ο οχετός;) της πληροφόρησης λειτουργεί όχι ως αντίδοτο, αλλά ως ιδανικό λειτουργικό συμπλήρωμα του εξουσιαστικού αποκλεισμού της μέγιστης πλειοψηφίας της κοινωνίας από όλα τα ουσιώδη. Το να νομίζουμε ότι ξέρουμε είναι προϋπόθεση για να μη ζητούμε να μάθουμε. Για μια πραγματική δημοκρατία, συνώνυμη της πιο φιλόδοξης επανάστασης, θα πρέπει αντιθέτως να βρεθούν οι ιδέες, οι συμπεριφορές, οι θεσμοί που θα κάνουν τον πολίτη πραγματικό συμμέτοχο στη γνώση και την πληροφορία που καθορίζουν τη ζωή του. Αλλιώς, με ανοιχτή είτε με κλειστή Βουλή, με φωτεινά ή σκοτεινά τα κανάλια, με ή χωρίς εκλογές, η μοίρα μας θα αποφασίζεται κεκλεισμένων των θυρών.

Ενα φάντασμα πάνω από την Ευρώπη...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...    
Ενα φάντασμα πλανιέται και σήμερα πάνω από την Ευρώπη. Το φάντασμα των σκοτεινών δυνάμεων, οι οποίες συνωμοτούν για να ανατρέψουν τα ιερά και τα όσια της εξουσίας που κυβερνά με σιδηρά ράβδο τους λαούς τιμωρώντας την παραμικρή απόπειρα ανεξαρτησίας και παρέκκλισης. Το φάντασμα πρωτοεμφανίστηκε στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα. Ηταν η εποχή της Γαλλικής Επανάστασης και των Ναπολεόντειων πολέμων.

Ο φόβος που τότε γεννούσε ήταν τόσος που και μετά την ήττα του Ναπολέοντα, το 1915, η Ιερά Συμμαχία, δηλαδή οι μεγάλες Δυνάμεις της εποχής, συνασπίστηκαν στο συμβούλιο της Βιέννης και δημιούργησαν την Ιερά Συμμαχία για να αντιμετωπίσουν τις δολοπλοκίες του σατανικού -όσο και ανύπαρκτου- «διευθυντηρίου των Παρισίων», του γενικού δηλαδή στρατηγείου των απανταχού επαναστάσεων, που βέβαια υπήρχε μόνον στο κεφάλι των απανταχού εστεμμένων και των ανακτοβουλίων τους που ένιωθαν τον σεπτό τους τράχηλο να ανατριχιάζει στη μνήμη της καρμανιόλας. Η Ιερά Συμμαχία δεν ήταν αστεία υπόθεση. Συγκέντρωνε δυνάμεις πολύ πιο σημαντικές από τη σημερινή Ευρωπαϊκή Ενωση που επιμένουμε να αποκαλούμε Ευρώπη. Ποσοτικά έφτανε πραγματικά από τον Ατλαντικό ώς και πέρα από τα Ουράλια, περιλαμβάνοντας πλην των Αγγλων, των Γάλλων, των Πρώσων και των αυτοκρατοριών της Αυστροουγγαρίας και της Ρωσίας όλη την άλλη Ευρώπη με τις αποικίες της και έχοντας θέσει υπό οικονομική κηδεμονία τον μεγάλο ασθενή, την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ποιοτικά είχε να επιδείξει μορφές σαν τον Μέτερνιχ, το ίνδαλμα του κυρίου Κίσιντζερ, που η πολιτική ιδιοφυΐα του πόρρω απείχε από τα χονδροειδή τερτίπια και τους εκβιασμούς των κ. Σόιμπλε, Μέρκελ κ.ά.

Υπάρχει λαός...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Υπάρχει λαός. Οχι το φάντασμά μας, που επικαλούνται οι κάθε λογής λαοπλάνοι. Οχι ο λαός με το πλαστικό φωτοστέφανο που στήνουν μπροστά στα μάτια μας οι δεκάρικοι αυτών που μας ζητούν σε κάθε εκλογή ακόμη μια λευκή επιταγή. Οχι η μάζα, ο πολτός στον οποίο θέλει να μας μετατρέψει, όταν μας βομβαρδίζει αλύπητα, η εξουσία των καναλιών.
Αλλά ένας κόσμος που τόλμησε και που κατάφερε να αντισταθεί στον εκβιασμό του φόβου, της ενοχοποίησης και του μίσους.
Ενας κόσμος οργισμένος. Που έχει βιώσει την αλήθεια ότι καμιά ανάκαμψη στα χαρτιά δεν μπορεί να προέλθει από μια κοινωνία που κάθε στιγμή τη βλέπουμε γύρω μας να ξεψυχάει. Που όταν ακούει ότι «τώρα τελειώνει η κρίση», «τώρα σκίζουμε τα μνημόνια», τώρα λέμε «όχι» στις πιέσεις των «φίλων μας», νιώθει την οργή να γίνεται μέσα του πάθος αντίστασης. Αυτή η οργή εκφράστηκε με την ψήφο της Κυριακής.
Φτάνει όμως η οργή; Για να λάβουμε την απάντηση, αυτή που δεν καταγράφεται στους αριθμούς, πρέπει να τολμήσουμε να ακούσουμε τον λαό. Να ακούσουμε τον λόγο του, που μπορεί να εκφράζει με σαφήνεια είτε και με υπονοούμενα, με τη συμφωνία ή και με την παραφωνία του, με την ορθή του επιλογή ή με το λάθος του, που και αυτό έχει τη δική του -πολύ μεγάλη μάλιστα- σημασία.
Οι ιδέες είναι ωραίες. Οι ιδέες είναι οι ανεμόμυλοι που καλούν τον Δον Κιχώτη να καλπάσει επάνω στον Ροσινάντε στον δρόμο της ελευθερίας και της δικαιοσύνης. Αλλά οι ιδέες δεν αρκούν, όπως δεν αρκεί το συναίσθημα της πληγωμένης αξιοπρέπειας και της αγανάκτησης για την αδικία. Πλάι στον Δον Κιχώτη, όχι λιγότερο σημαντικός, προχωρεί με το γαϊδουράκι του το άλλο αιώνιο σύμβολο του ανθρώπου, ο Σάντσο, για να μας θυμίζει ότι ο άνθρωπος έχει και σώμα που πονά και πεινά, αισθήσεις, επιδερμίδα, επιθυμία.
Οι άνθρωποι που απεχθάνονται τα μνημόνια και την υποτέλεια, τον εξευτελισμό και τη λεηλασία, είναι πολύ περισσότεροι από αυτούς που ψήφισαν τον ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα αντιμνημονιακά κόμματα.

Η Ευρώπη και η δύναμη των αδυνάτων...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων..

Και, καθώς συνεχίζεται ο θόρυβος περί ευρωεκλογών, σκέφτομαι: Για ποια Ευρώπη μιλάμε; Αυτήν που περιορίζεται στην Ευρωπαϊκή Ενωση του ενιαίου ή μη νομίσματος ή την άλλη: Αυτή που, ένας από τους μεγάλους οραματιστές της Ενωμένης Ευρώπης, ο στρατηγός Ντε Γκολ, έλεγε ότι εκτείνεται από τον Ατλαντικό ώς τα Ουράλια, περιλαμβάνοντας τη Ρωσία και άλλες χώρες, που συμπληρώνουν γεωγραφικά και πολιτισμικά την ήπειρό μας, αν και έχουν θεωρηθεί από τον Χάντινγκτον και άλλους ο αντίποδάς της;

Ο εμφύλιος σπαραγμός στην Ουκρανία σήμερα είναι μαζί το σύμβολο και η άγρια πραγματικότητα την διαίρεσης για την οποία μιλώ: Από τη μια η Δυτική Ευρώπη με τον εκσυγχρονισμό της, που όμως συχνά λειτουργεί εκτός τόπου και χρόνου υπέρ των ισχυρών και σε βάρος των ανθρώπων και των κοινωνιών. Από την άλλη η Ανατολική, με τα υπαρκτά προβλήματά της, κατάλοιπα υποτίθεται του «ασιατικού τρόπου παραγωγής», που ονομάστηκε έτσι για να καλύψει την «ανωμαλία» της. «Ανωμαλία» διττή, αφού αυτή η δεύτερη Ευρώπη τυχαίνει να έχει μια διαφορετική πολιτική ιστορία, διαφορετικό –στον βαθμό που θρησκεύεται– δόγμα και, τέλος, το κυριότερο, διαφορετική διεθνή πολιτική.
Εχει περάσει καιρός από τότε που πίστευα ότι τα όνειρα του Γκέτε και άλλων για μια ενωμένη Ευρώπη του πολιτισμού, θα μπορούσαν να βγουν αληθινά ή πως, ακόμα και αν αυτό γινόταν, θα αρκούσαν για να μεταφραστούν σε πολιτική πραγματικότητα. Ξέρω πως η τέχνη, ο πολιτισμός δεν αρκούν για να εξανθρωπίσουν τους ανθρώπους. Αλλά δεν έχω πάψει να πιστεύω ότι η τέχνη και ο πολιτισμός χαράζουν έναν ορίζοντα, ένα όραμα προς το οποίο επώδυνα, με λάθη, παρακάμψεις, οπισθοδρομήσεις, οι ανθρώπινες κοινωνίες αγωνίζονται να βαδίσουν.

Βλαντίμιρ Γκρόζνιι...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...
Με θυμάμαι να βλέπω τον «Ιβάν τον Τρομερό» του Αϊζενστάιν. Πότε; Κάπου στα σκοτεινά χρόνια της δικτατορίας. Πού; Αραγε στην «Αλκυονίδα»; Τα δεδομένα του χρόνου και του χώρου θόλωσαν. Τα συναισθήματα όμως ξυπνούν σε πρόσφατη, όπως λέμε για παλιές ταινίες, επανέκδοση, με σκηνοθέτη αυτή τη φορά την Ιστορία. Θυμάμαι την κορυφαία σκηνή.
Τι ανατριχίλα! Λέω τη σκηνή όπου όλα έχουν ετοιμαστεί για τη δολοφονία του σκληρού αλλά δίκαιου τσάρου, αλλά αυτός καθίζει στον θρόνο του ντυμένο σαν τσάρο τον ηλίθιο που του έχουν ετοιμάσει για να του κλέψει τον θρόνο. Ετσι, το μαχαίρι του δολοφόνου πετυχαίνει αυτόν τον άθλιο και όχι τον προνοητικό Ιβάν. Οι δολοπλοκίες ξεσκεπάζονται, οι κακοί τιμωρούνται, η Ρωσία έχει σωθεί.
Η ταινία είναι ένα διαμάντι που κατέκτησε τον θαυμασμό σε ολόκληρο τον κόσμο. Μόνο που, να. Ηταν κάπως άγρια για τα γούστα μου, και όλα τα σωστά που έβλεπα να κάνει ο τρομερός Ιβάν μού έσφιγγαν λιγάκι την καρδιά. Πώς να το κάνουμε, είμαι εκ φύσεως ειρηνόφιλη και συναινετική και τον Ιβάν τον ένιωθα όπως λέει και το προσωνύμιό του: Τρομερό. Ηλπιζα πως θα προλάβω να ζήσω σε μια εποχή ειρήνης και συναίνεσης, όπου ακόμα και η δίκαιη σκληρότητα θα ήταν άχρηστη. Από τους ήρωες του Αϊζενστάιν προτιμούσα τον Αλέξανδρο Νιέφσκι, που είχε κι αυτός σώσει τη Ρωσία, αλλά χωρίς τόση σκληρότητα.
Το πρώτο μου μάθημα για το πώς έχουν τα πράγματα για κάποιους άλλους από μένα το πήρα από μια χαριτωμένη νεαρή ξεναγό σε ένα μοναστήρι στη Μόσχα. Εμείς δεν τον λέμε Τρομερό, με διόρθωσε με αυστηρότητα μόλις ανέφερα τον Ιβάν, αλλά Γκρόζνιι, Θυελλώδη. Με άλλα λόγια, με έκανε να καταλάβω ότι οι λαοί δεν βλέπουν τις ιστορικές περιόδους και μορφές ομοιόμορφα, αλλά ανάλογα με τις ιδιαίτερες εμπειρίες, τα τραύματα και τις προσδοκίες τους. Ο Ιβάν ήταν γι” αυτήν ο άνθρωπος που, διά πυρός και σιδήρου έστω, είχε συνενώσει την κομματιασμένη Ρωσία, ταπεινώσει τους εκμεταλλευτές μπογιάρους και δώσει ψωμί και φωνή στη φτωχολογιά.
Στη σημερινή συγκυρία η πλειονότητα των δυτικών κυβερνήσεων και μέσων και πιθανώς η δυτική κοινή γνώμη που επηρεάζεται από αυτά, βλέπουν στον Βλαντίμιρ Πούτιν μια επανέκδοση του Ιβάν του Τρομερού. Η απόφασή του να θεωρήσει πραξικόπημα την αλλαγή στην Ουκρανία, να στηρίξει την αυτονόμηση της Κριμαίας και γενικά να αψηφήσει τη βούληση των ισχυρών της Δύσης, αρχίζοντας από τις ΗΠΑ και τη Γερμανία, παρουσιάζεται ως πράξη ακραίου αυταρχισμού και απειλή για την παγκόσμια ειρήνη. Για τους Ρώσους στη Ρωσία, στην Κριμαία και αλλού, μα και για άλλους ανθρώπους στον πλανήτη που υποπτεύονται την επιλεκτική ευαισθησία των Δυτικών, είναι αντιθέτως μια εκδήλωση αξιοπρέπειας και τόλμης. Οχι μια εισβολή, αλλά μια αντίσταση στην εισβολή άλλων.
Οποια όμως και αν είναι η αποτίμηση για τα δραματικά γεγονότα που ζει ο κόσμος, όποιο και αν είναι το επίθετο που θα διαλέγαμε για τον νέο Ιβάν και όποια και αν καταλήξει να είναι η μοίρα του και η μοίρα του τόπου του, ένα είναι βέβαιο. Τρομερό είτε θυελλώδες το μέλλον που ανοίγεται με τα συνεχιζόμενα όχι μακριά από τα σύνορά μας γεγονότα, είναι θολό και απειλητικό και όσοι έπαιξαν και παίζουν μαζί του σαν μαθητευόμενοι μάγοι παίζουν στην πραγματικότητα με τη ζωή του πλανήτη.

Τα πικρά (;) δάκρυα του κ. προέδρου...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την  Εφημεριδα των Συντακτων...


Η επίσκεψη του Γερμανού προέδρου στην Ελλάδα σφραγίστηκε από τις σοφά υπολογισμένες δηλώσεις του, που από τη μία πλευρά εξέφραζαν την προσωπική θλίψη του για τις σφαγές και από την άλλη υπογράμμιζαν
ότι η όποια συλλογική ευθύνη της χώρας του έχει κατ’ ουσίαν παραγραφεί, έτσι που κάθε αναφορά στο ζήτημα των γερμανικών οφειλών να θεωρείται παράκαιρη, αν όχι και εκτός των κανόνων της ευπρεπούς φιλοξενίας.
Οι δηλώσεις αυτές -όπως και άλλες λιγότερο αβρές κάποιων άλλων Γερμανών επισήμων-προκλήθηκαν προφανώς από το γεγονός ότι για την ελληνική κοινωνία το θέμα παραμένει ζωντανό. Και αν αφαιρέσουμε τη φρασεολογία, επαναλαμβάνουν ξεκάθαρα ότι η συγκίνηση, ο αποτροπιασμός των καλών σημερινών Γερμανών που σώζουν την Ελλάδα δεν μπορεί και δεν πρέπει να πάρει οικονομική διάσταση. Οι σωτήρες μας έχουν εξάλλου φροντίσει να αποσπάσουν γραπτές δηλώσεις -που βεβαίως υπό δεδομένες συνθήκες αυτές μπορεί να θεωρηθούν μη ισχύουσες-, σύμφωνα με τις οποίες αποκλείεται ο συμψηφισμός ανάμεσα σε αυτά που εμείς λέμε ότι η Γερμανία μάς οφείλει για τα εγκλήματα των ναζί και σε αυτά που εμείς της οφείλουμε σύμφωνα με τα μνημόνια και οτιδήποτε άλλο έχουμε υπογράψει. Με δυο λόγια, ο κύριος πρόεδρος της Γερμανίας μάς υπογράμμισε ότι, προφανώς βάσει της προτεσταντικής ηθικής που διέπει όσους καταλαβαίνουν από μπίζνες, άλλο η ευαισθησία και η συμπόνια και άλλο το να βάλουμε το χέρι μας στην τσέπη γι” αυτούς που έχουμε την καλοσύνη να συμπονούμε.

Θα ζήσουμε, θείε Βάνια;

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Κριμαία, Γιάλτα 1945: Το τραπέζι ήταν στρωμένο με ασημικά που είχε εξασφαλίσει ο δαιμόνιος Γιώργος Κωστάκης, οδηγός σε ξένη πρεσβεία και συλλέκτης των «φορμαλιστών» ζωγράφων, των Ρώσων δηλαδή πρωτοπόρων όπως έγιναν αργότερα γνωστοί, που επί Στάλιν ήταν υπό διωγμό.

Βασικό έδεσμα στο τραπέζι αυτό δεν ήταν η ίδρυση του ΟΗΕ, αλλά μια κυνική μοιρασιά του κόσμου που δεν έφτασε σε γνώση των ενδιαφερομένων λαών. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν σε πρώτη γραμμή και οι Ελληνες που, αγνοώντας την, έσπευσαν να φάνε το κεφάλι τους στον Εμφύλιο. Λέγεται ότι η μοιρασιά αυτή καταγράφηκε ως non paper σε ένα πακέτο τσιγάρα, προφανώς του Στάλιν, διότι ως ασθενής ο Ρούσβελτ μάλλον δεν κάπνιζε και ο Τσόρτσιλ προτιμούσε τα πούρα. Μοιρασιά που απέτρεψε την «ανανέωση» ενός παγκοσμίου πολέμου μεταξύ των νικητών, αλλά και εγκαινίασε έναν άλλο πόλεμο, τον ψυχρό.

Κριμαία 2014: Μέσα στους σπασμούς της αγωνίας της Ουκρανίας, η Ρωσία, που δεν μοιάζει να έχει παραιτηθεί από τη νοσταλγία της σοβιετικής ισχύος, αλλά και δέχεται την άγρια επίθεση της Δύσης μακιγιαρισμένη σε ενδιαφέρον για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τους δημοκρατικούς θεσμούς, υψώνει το ανάστημα και κινητοποιεί τις δυνάμεις της στην περιοχή.

Για ποιον χτυπά η καμπάνα...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Μια χώρα τραυματισμένη. Αυτή είναι η Ουκρανία. Με πληγές που ματώνουν στον χρόνο και στον χώρο. Που σήμερα μετρά και πάλι δεκάδες νεκρούς. Παλιότερα, διαβάζοντας Ιστορία, δεν ξεχώριζα την Ουκρανία από τη Ρωσία. Από εκεί δεν είχαν κατέβει γύρω στα 1000 μ.Χ., πρώτα σαν εισβολείς και μετά σαν σύμμαχοι, οι Ρως;

Δικός τους δεν ήταν ο βασιλιάς Βλαδίμηρος που μετονομάστηκε σε Βασίλειο και, αφού βαφτίστηκε, πήρε γυναίκα την αδελφή του Βασίλειου, αυτοκράτορα των Ελλήνων, όπως οι Ρως ονόμαζαν τους Βυζαντινούς; Στο Κίεβο δεν έχτισαν Βυζαντινοί τεχνίτες την Αγία Σοφία, ισότιμη με την άλλη Αγία Σοφία, ιστορώντας στον νάρθηκά της σπάνιες σκηνές από τον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης;

Ομως η Ουκρανία δεν χάρηκε για πολύ. Υποταγμένη στη Χρυσή Ορδή των Μογγόλων, με εδάφη που διεκδικούσαν άλλοι γείτονες, όπως οι Πολωνοί και οι Λιθουανοί, ενώθηκε στα 1656 με τη ρωσική αυτοκρατορία για να κομματιαστεί και πάλι λίγο αργότερα. Λίκνο της επανάστασης του αναρχικού και πατριώτη Νέστορα Μάχνο, εντάχθηκε τελικά στη Σοβιετική Ενωση και για την ιδιαιτερότητά της τιμωρήθηκε στις δεκαετίες του ’20 και του ’30 από τον Στάλιν με μέτρα που κόστισαν συνολικά 11 εκατομμύρια νεκρούς από λιμό. Ετσι, στον Β” Παγκόσμιο οι ναζί εισβολείς έγιναν αρχικά δεκτοί από ένα μέρος του πληθυσμού με ανακούφιση, ώσπου η τρέλα του Χίτλερ που μισούσε κάθε Σλάβο και η θηριωδία της αρίας φυλής οδήγησαν στα δάση της χώρας ένα εκατομμύριο παρτιζάνους που η αντίστασή τους έμεινε παροιμιώδης.

Ξαναθυμήθηκα την Ουκρανία με το τραγικό συμβάν στο εργοστάσιο ατομικής ενέργειας του Τσερνομπίλ, που δηλητηρίασε, ποιος ξέρει για πόσους αιώνες, την πιο εύφορη γη της ηπείρου μας, που την έλεγαν «ο σιτοβολώνας της Ευρώπης». Και με την επίσκεψή μου στη χώρα λίγο πριν από τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης διαπίστωσα ιδίοις όμμασι ότι οι πληγές του παρελθόντος δεν είχαν κλείσει αλλά εγκυμονούσαν νέες διασπάσεις και συγκρούσεις. Συγκρούσεις που, εκτός από αλλεπάλληλες αναμετρήσεις στο επίπεδο κορυφής, οδήγησαν πρώτα στην «πορτοκαλί επανάσταση» και κατόπιν στα τωρινά εφιαλτικά γεγονότα.

Για μια διαφορετική δημοσιογραφία...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...
Ο Μιχάλης Σταθόπουλος κέρδισε μια δίκη που κράτησε χρόνια, μέσα από πέντε βαθμίδες εκδίκασης. Μια δίκη για συκοφαντική δυσφήμιση από τον δημοσιογράφο Ευθύμιο (Μάκη) Τριανταφυλλόπουλο. Το δικαστήριο του επιδίκασε ένα σημαντικό ποσό που έχει υποχρεωθεί να του πληρώσει ο τηλεοπτικός σταθμός Αλφα. Και ο πρώην πρύτανης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών διαθέτει σήμερα το σύνολο του ποσού αυτού, για να ενισχύσει τα πέντε εργαστήρια και το μεταπτυχιακό πρόγραμμα του Τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών, στην ίδρυση του οποίου είχε πρωτοστατήσει πριν από χρόνια.

Οταν τα Τμήματα με αντικείμενο την Επικοινωνία και τα ΜΜΕ ιδρύθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1990 στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Πάντειο, για να ακολουθήσει σύντομα και το Τμήμα Δημοσιογραφίας της Θεσσαλονίκης, το τοπίο των Μέσων ήταν ή έμοιαζε εντελώς διαφορετικό. Υπήρχε μία γενικότερη ευφορία στο πλαίσιο και της επονομαζόμενης «ελεύθερης» ραδιοφωνίας και εν γένει ενημέρωσης. Οι περισσότεροι νέοι και νέες που συνέρρεαν τότε σε αυτά, είχαν την αίσθηση ότι προαλείφονται πράγματι να ασκήσουν την εξουσία εκείνη που «είχε το προνόμιο να κρίνει όλες τις άλλες χωρίς ποτέ να κρίνεται η ίδια». Και για αρκετό διάστημα οι προτιμήσεις των υποψηφίων κατά τις εισαγωγικές δεν επηρεάστηκαν ούτε από την εμφανή πτώση των πωλήσεων του καθημερινού Τύπου, ο οποίος παρά την κρίση του, προάγγελο σε ένα βαθμό της γενικότερης κρίσης που έπληξε την κοινωνία μας αργότερα, έμοιαζε να διατηρεί στο ακέραιο την μεγάλη πολιτική και κοινωνική του ισχύ.

Το αγκάθι της αξιολόγησης....

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Το τελευταίο διάστημα τα ελληνικά πανεπιστήμια αξιολογήθηκαν κατά τον νόμο από καθηγητές που υπηρετούν σε αντίστοιχα ιδρύματα του εξωτερικού. Θα μιλήσω λίγο πιο κάτω για κάποια αποτελέσματα της αξιολόγησης που συμβαίνει να τα γνωρίζω και για τη σημασία τους μέσα στο μνημονιακό τοπίο.Ωστόσο, θα ξεκινήσω από ένα δημοσίευμα που δείχνει εύγλωττα τις διαθέσεις κάποιων εκπροσώπων του Τύπου απέναντι στα ελληνικά ΑΕΙ.
Με τον τίτλο «Αξιολογητές… made in Greece», το άρθρο του Α. Λακατσά («Καθημερινή» 31 Ιανουαρίου 2014) πληροφορεί τον αναγνώστη ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια αντί να επιλέγουν «βέρους [sic] αλλοδαπούς καταφεύγουν κατά κύριο λόγο σε Ελληνες που εργάζονται σε ξένα ΑΕΙ». Το υπόλοιπο ύφος του άρθρου με υπότιτλο «Μαγειρέματα» προσθέτει απλόχερα πινελιές υποτίμησης για τα πανεπιστήμιά μας, έστω και αν στη συνέχεια στρέφει με χαρακτηριστική αβρότητα την κριτική του και προς το υπουργείο Παιδείας.

Θα μείνω στο γράμμα του κειμένου, χωρίς να καταφύγω σε δίκη προθέσεων. Και θα ξεκινήσω από το ότι το κριτήριο για την εγκυρότητα ενός αξιολογητή καθίσταται εδώ φυλετικό. Ενας ελληνικής καταγωγής πανεπιστημιακός του εξωτερικού (προφανώς ακόμα και ο πιο αξιόλογος και διακεκριμένος στον τόπο εργασίας του ή και παγκόσμια) στερείται εγκυρότητας ως κριτής διότι, καθώς δεν είναι «βέρος» αλλοδαπός, είναι εξ ορισμού ύποπτος για ένοχα αλισβερίσια και έχει επιλεγεί με βασικό στόχο να υπηρετήσει την ανηθικότητα που πολεμούν τα Μνημόνια και οι φίλοι τους. Και ναι μεν τα μόνιμα μέλη των συμβουλίων -Ελληνες του εξωτερικού επίσης- χαίρουν μιας άνευ όρων εκτίμησης, οι άλλοι -επίσης διακεκριμένοι- καθηγητές που έρχονται να κρίνουν κατηγορούνται από τον αρθρογράφο ακόμα και για τα λίγα χρήματα που παίρνουν. Δηλαδή, αυτό που θα έκανε δίκαιη μια αξιολόγηση θα ήταν να απουσίαζε παντελώς η ελληνική γλώσσα και να δεχτούμε ότι είμαστε αποικία τιμωρημένων και αναγκασμένων να έχουμε ως πρώτη γλώσσα τα αγγλικά;

Mama son tanto felice*....

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Το τραγούδι αυτό το ξανατραγουδά μετά από χρόνια, μπροστά στον φακό, με το ίδιο πάθος που το τραγούδησε και όταν βρέθηκε μικρός στο στρατόπεδο εξόντωσης των Γερμανών, ένας διασωθείς μάρτυρας στο εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου «Νεοναζί, το ολοκαύτωμα της μνήμης», που προβλήθηκε στο Πνευματικό Κέντρο της Ισραηλιτικής Κοινότητας με κεντρική εισηγήτρια τη Νίνα Καρακάλου για την επέτειο του Ολοκαυτώματος.

Και μετά από τόσα χρόνια, κλαίει. Τώρα μπορεί να κλάψει. Τότε, όταν έφτανε από τη Θεσσαλονίκη στο στρατόπεδο μαζί με τους άλλους Εβραίους από τη Θεσσαλονίκη και τις άλλες πόλεις μας, τους κοσμοπολίτες, τους πολύγλωσσους, τους πολιτισμένους και εκλεπτυσμένους Εβραίους μας, που η απουσία τους σήμερα από την Ελλάδα είναι ακόμη μία πληγή. Τότε -όταν έφτανε στο στρατόπεδο του θανάτου ταξιδεύοντας μέσα στα κλειστά βαγόνια που μετέφεραν ανθρώπους αντί για ζώα και εμπορεύματα, όρθιους, στις άθλιες εκείνες συνθήκες- δεν του περίσσευαν τα δάκρυα.

Γι” αυτό είναι συχνά άστοχες οι ταινίες που δείχνουν όλους τους ανθρώπους να φοβούνται και να κλαίνε μπροστά στον θάνατο. Οχι, τότε δεν φοβάσαι. Ο φόβος υπάρχει πριν, όχι τότε. Οσο για τα δάκρυα, αυτά έρχονται μετά. Αν επιζήσεις. Και πάλι όχι από τον φόβο. Αλλά από εκείνο το βαθύ, το αμετάκλητο αίσθημα της απώλειας. Γι” αυτό που ήσουνα, γι” αυτό που πίστευες ότι ήσουνα, γι” αυτό που ήταν οι άλλοι, γι” αυτό που πίστευες ότι ήταν οι άλλοι. Κι έτσι καθαρίζει, καθαίρεται, ο νους και η ψυχή του ανθρώπου.

Από τον κόσμο του φόβου στον κόσμο της ελευθερίας...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Εκανε κρύο έξω από τη ΓΑΔΑ τη Δευτέρα το πρωί. Ο κόσμος που είχε μαζευτεί εκεί δεν καταλάβαινε τι ακριβώς είχε συμβεί. Στο Τμήμα Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος στην Υποδιεύθυνση Κρατικής Ασφαλείας είχαν κληθεί για να ερωτηθούν έπειτα από εισαγγελική εντολή τα μέλη του προεδρείου της γενικής συνέλευσης απεργών του ΕΚΠΑ. Ενα δημοσίευμα μιας εφημερίδας περί μιας καταγγελίας, που υποτίθεται έγινε σε μία συνέλευσή τους, περί δήλωσης ψευδών στοιχείων από κάποιους υπαλλήλους προκειμένου να μη βγουν σε διαθεσιμότητα στην περίφημη αυτό-απογραφή τους, στάθηκε η αφορμή για την παρέμβαση αυτή της Ασφάλειας –κατόπιν εισαγγελικής εντολής– στα εσωτερικά ενός συνδικαλιστικού οργάνου που λειτουργεί δημοκρατικά.

Τι ήθελε η Ασφάλεια σε μια διαδικασία λειτουργίας ενός συνδικαλιστικού οργάνου και κατά πόσον το ζήτημα είχε να κάνει με την προστασία του κράτους και του δημοκρατικού πολιτεύματος; Ποιοι αλήθεια ήταν αυτοί που είχαν καταγράψει τα όσα είχαν διαμειφθεί στη συνέλευση; Να ήταν άραγε αφελείς, εν κρυπτώ διαφωνούντες με τη γραμμή της συνέλευσης ή «επαγγελματίες» που είχαν έργο να βρουν ή να εφεύρουν στοιχεία που θα εξέθεταν τους συνδικαλιστές στην οργή του νόμου; Ενας τρόμος βαραίνει όλο και πιο φανερά πάνω σε όσους τολμούν να αμφισβητούν τον ζόφο. Και για μια ακόμη φορά το δίκαιο γίνεται κάτι το όλο και πιο διαφορετικό από τα ουσιαστικά ανθρώπινα δικαιώματα που συνθλίβει ο νεο-φιλελευθερισμός.

Τι είναι αυτό;

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Βρίσκομαι στο προαύλιο του Πανεπιστημίου Αθηνών ύστερα από ένα ανοιχτό μάθημα. Κάνει κρύο. Τα σύννεφα στον ορίζοντα προς την Κοραή έχουν ένα στεφάνι από ήλιο που λαμπυρίζει στην γκρίζα πόλη. Το μάθημα το έχουν ζητήσει φοιτητές και φοιτήτριες. Η συνάντηση αυτή είναι όμως κάτι που το θέλω κι εγώ, γιατί η επικοινωνία μέσα στο ζοφερό κλίμα των διώξεων του πρύτανη και των απεργών και το να σκεφτούμε πέρα από τα στερεότυπα για το τι συμβαίνει στον χώρο της ανώτατης εκπαίδευσης και πιο συγκεκριμένα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών είναι περισσότερο από κάθε άλλη φορά αναγκαία.

Το μοντέλο της ανθρωπιστικής παιδείας όπως και αυτό του δημόσιου πανεπιστημίου είναι σήμερα υπό συζήτηση. Στο Πανεπιστήμιο Πατρών το συμβούλιο του ιδρύματος προχώρησε ήδη στη δημιουργία οργανισμού ΝΠΙΔ για την είσοδο του ιδιωτικού στο δημόσιο. Και εδώ θέλω να πω ότι δεν έχω προηγούμενα με το ιδιωτικό, εξάλλου με το ιδιωτικό κεφάλαιο που πρόσφερε ο Δημήτριος Γαλανός θεμελιώθηκε το Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Ομως σήμερα δεν έχουμε να κάνουμε στην πλειονότητα των περιπτώσεων με ένα τέτοιο ιδιωτικό κεφάλαιο, αλλά με ένα άλλο που, αντί να προσφέρει, απομυζά το δημόσιο. Η αναδιάρθρωση εφ” όλης της ύλης που επιχειρείται δεν θα φέρει -πιστεύω- την επιθυμητή κάθαρση, αλλά μια άλλη υποδούλωση.

Στο προαύλιο έχουν φτάσει από την Κρήτη δώρα για τους απεργούς διοικητικούς. Μας φωνάζουν κι εμάς. Ελιές, παξιμάδια, αβοκάντο, λίγη ρακή.

Το χρονικό μιας προαναγγελθείσης δίωξης...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων..
Η οθόνη, ακόμα και των πιο μνημονιακών και κυβερνητικών καναλιών στέλνει σημαδιακές εικόνες. Οι ολιγάριθμοι σχολικοί φύλακες συλλαμβάνονται ή στέλνονται στο νοσοκομείο με τη φροντίδα των αρμόδιων ματ που σχεδόν τους ξεπερνούν σε αριθμό. Το προ λίγου καιρού κλείσιμο της ΕΡΤ μέσα σε μια νύχτα, πανευρωπαϊκή πρωτιά, με την πραγματική αλλά και βαθιά συμβολική του σημασία, το ακολούθησε μια άλλη πρωτιά στην νεοελληνική ιστορία: Η πειθαρχική δίωξη εναντίον του πρύτανη κ. Θεοδόση Πελεγρίνη, που κρίθηκε από τον συνάδελφό του ένοχος διότι σέβεται ό,τι απέμεινε από τις δημοκρατικές διαδικασίες και δεν καλεί την Αστυνομία εναντίον των 1.300 περίπου απεργών διοικητικών του Εθνικού Καποδιστριακού, που διεκδικούν τα αυτονόητα γι΄ αυτούς και για το σύνολο του Πανεπιστημίου. Του πρύτανη που, σύμφωνα με τις ενορχηστρωμένες επιθέσεις κάποιων υπουργών και των Μίντια, έχει ένα ακόμα τιμωρητέο χαρακτηριστικό: του αρέσει το θέατρο.

Ντρέπομαι για τους συμπατριώτες μας που έχουν καταπιεί και αυτήν την προπαγάνδα ερεθιζόμενοι και μόνο από τη λέξη θέατρο, ξυπνώντας μνήμες από βάρβαρες εποχές που η θεατρική δραστηριότητα εξασφάλιζε για γυναίκες και άντρες ηθοποιούς ένα εισιτήριο για την Κόλαση. Οποιος παίζει θέατρο είναι λοιπόν αυτομάτως ένοχος, μη σοβαρός, άξιος προπηλακισμού, ενώ, προφανώς, οι πολιτικοί, οι εντολοδόχοι τους και οι θεράποντές τους μας οδηγούν με θανατερή σοβαρότητα στον γκρεμό.

Εκτός και αν…

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Να ξαναγίνουν τα πράγματα όπως ήταν. Είναι αλήθεια ότι πολλοί είναι εκείνοι που θέλουν να σταματήσει αυτή η «φασαρία», αυτή η «ανωμαλία», οι δυσκολίες και οι εξευτελισμοί, να επανέλθει μια κανονικότητα στις ζωές μας. Να μην υπάρξουν άλλες απεργίες που κλείνουν τους δρόμους και δεν μας αφήνουν να πάμε στις δουλειές μας, να πάμε στα σπίτια μας. Να έχουμε δουλειές όπου πρέπει να πάμε, σπίτια όπου πρέπει να επιστρέψουμε. Να χαθούν οι ανέστιοι και οι εξαθλιωμένοι από τους δρόμους. Να ξαναγίνουν οι λέξεις ανεργία, κινητικότητα, διαθεσιμότητα, πλειστηριασμός πρώτης κατοικίας μέρος της γλώσσας ενός άλλου λαού, της πραγματικότητας ενός άλλου πλανήτη. Να μας αφήσουν –ποιοι άραγε;– πια να ησυχάσουμε.

Να σταματήσει και αυτή η απεργία των διοικητικών υπαλλήλων του Πανεπιστημίου Αθηνών και των άλλων Πανεπιστημίων. «Σταματήστε πια, δεν είναι δικά σας τα Πανεπιστήμια. Αφήστε να μπούνε μέσα τα παιδιά», φώναζε προχτές στον δρόμο μια εξαγριωμένη κυρία σε κάποιους από τους γνωστούς, σύμφωνα με τα ΜΜΕ, ταραξίες που αναγνώρισε στον δρόμο. Λίγο πιο πέρα ένας νέος άντρας επαναλάμβανε μονότονα «πεινάω», ενώ κάποιοι άλλοι έτρωγαν στη γωνιά ένα σουβλάκι, ένα φτηνοφάι που έχει γίνει πλέον σπάνιο για πολλούς. Τα παιδιά, οι σπουδές τους, το μέλλον τους, το δίπλωμά τους είναι, από ό,τι μαθαίνω κάνοντας ζάπινγκ στα κανάλια, ο καημός που έχουν όλοι αυτοί που μας ενημερώνουν. Τώρα, πώς γίνεται να καίγονται τόσο για να είναι «τα παιδιά μέσα σε ένα Πανεπιστήμιο» που οι ίδιοι συνεχώς λοιδορούν, επειδή το φθονούν, είναι πραγματικά ένας παραλογισμός που, αν ήταν ειλικρινής, θα μπορούσε να κεντρίσει το ενδιαφέρον της ψυχιατρικής ή της παραψυχολογίας.

Το γράμμα της Νίκης...

Της Πέπης Ρηγοπούλου,  απο την Εφημεριδα των Συντακτων...
«Εδώ και 10 εβδομάδες συμμετέχω στην απεργία του Συλλόγου Διοικητικών Υπαλλήλων, με μοναδικό αίτημα να μην εφαρμοστεί η απόφαση που διώχνει από το Πανεπιστήμιο Αθηνών 498 συναδέλφους.
»Δεν μπήκα στην απεργία επειδή ένιωσα να κινδυνεύει η θέση μου – αισθανόμουν στην αρχή κάπως ασφαλής, βλακωδώς όπως κρίνω εκ των υστέρων. Δεν μπήκα στην απεργία επειδή είμαι αντίθετη με την αξιολόγηση του προσωπικού όλων των ειδικοτήτων και βαθμίδων του Δημοσίου. Ούτε μπήκα στην απεργία σπρωγμένη από κάποια κομματική ή συνδικαλιστική προσήλωση.

»Μπήκα στην απεργία επειδή έχω πειστεί ότι το Πανεπιστήμιο Αθηνών δεν θα μπορεί να λειτουργήσει με τους μισούς διοικητικούς υπαλλήλους του. Οχι ότι δεν θα μπορεί να λειτουργήσει άριστα, πολύ καλά ή επαρκώς. Προσωπικά πιστεύω ότι δεν θα λειτουργεί.

»Το διοικητικό προσωπικό στα Πανεπιστήμια καλύπτει πολλές και διαφορετικές ανάγκες των φοιτητών και των μελών ΔΕΠ, την ευθύνη των οποίων τελικά θα αναγκαστούν να επωμιστούν οι διδάσκοντες, κι αυτό μόνο καλό δεν μπορεί να είναι για την ποιότητα του διδακτικού και ερευνητικού τους έργου. Δυσκολεύομαι όμως –και δεν θέλω καν– να φανταστώ ακαδημαϊκούς δασκάλους να ασχολούνται με την εκκαθάριση δαπανών και την τήρηση πρωτοκόλλου εισερχομένων-εξερχομένων εγγράφων!

Στα προσεχώς ερείπια...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

«Σαν την αράχνη γνέθει του επαίτη / το χέρι, ψάχνει γύρω και κοιτάζει.
…………………………………..
Στα προσεχώς ερείπια και μπάζα, / Ζητώντας φως, ενέργεια και μάζα».
Γιάννης Δούκας
Εμπρός λοιπόν και για «ποιοτικές μεταρρυθμίσεις». Ο κ. Κ. Μητσοτάκης γνωστοποίησε ότι μετά την επιτυχία των ποσοτικών, έρχεται η ώρα των ποιοτικών μεταρρυθμίσεων. Και τι θα σημαίνει αυτό; Νέα μέτρα, εξηγεί, που αυτήν τη φορά, ξεπερνώντας την τρόικα και τα μνημόνια, θα πηγαίνουν σε βάθος χρόνου, με κεντρικό άξονα τη «χωρίς προκαταλήψεις μεταφορά υπηρεσιών από το κράτος στον ιδιωτικό τομέα». Και δεν σταματά εδώ, αλλά δίνει και στοιχεία: από 915.000 μόνιμους και έκτακτους υπαλλήλους στο Δημόσιο, έχουμε τώρα 700.000. Γι” αυτό υπάρχει και άλλο περιθώριο για να φτάσουμε τις ευρωπαϊκές χώρες, που έχουν κάνει ίσως περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις από όσο χρειαζόταν.

Αυτό που ο κ. Μητσοτάκης ονομάζει ποσοτικές μεταρρυθμίσεις σημαίνει τη διαθεσιμότητα, κινητικότητα και ουσιαστικά απόλυση των ανθρώπων που σύμφωνα με την προπαγάνδα του 2010 ήταν πάνω από ένα εκατομμύριο μόνιμοι άχρηστοι ανάμεσα σε άλλα 9.000.000 γενικώς αχρήστων.

Το τεράστιο ψέμα τής τότε απογραφής τους το ομολογούν οι ίδιοι, αφού ούτε το νούμερο ήταν αυτό ούτε οι μόνιμοι ήταν μόνιμοι. Εξάλλου δεν είναι 700.000 αυτοί που απέμειναν, αλλά γύρω στους 600.000 που βαίνουν συνεχώς μειούμενοι. Και δεν χρειαζόταν η νέα απογραφή των διοικητικών των πανεπιστημίων, που εξελίχθηκε μέσα από την τεχνητή δραματοποίηση του υπουργείου Παιδείας σε υπογραφή δήλωσης και αυτοκατάδοση.

116×1=183! Τα νούμερα δεν βγαίνουν...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Τα νούμερα δεν βγαίνουν: Στην Ειδική Εκθεση Τεκμηρίωσης της Ομάδας Διοίκησης Εργου του υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων ανάμεσα στα άλλα ανακόλουθα που προτείνονται και που έχουν ήδη επισημανθεί και από τη Σύγκλητο του Πανεπιστημίου Αθηνών, αναφέρεται ότι σε ένα από τα ΤΕΙ κατόπιν εμβριθούς έρευνας και μελέτης προκύπτει ότι: με βάση το μοντέλο (που έχει ερήμην της πραγματικής κατάστασης επιλεγεί), «οι συνολικές σταθμικές απαιτήσεις σε διοικητικούς υπαλλήλους» είναι 116 που αν πολλαπλασιαστούν με «τον συντελεστή βαρύτητας γεωγραφικής διασποράς» που είναι για την περίπτωση το 1, μας κάνουν: 183!

Δηλαδή υπάρχει ένα παιδαριώδες λάθος στον πολλαπλασιασμό που οδηγεί στη συνέχεια στο εξής αποτέλεσμα: Ενώ οι υπάρχοντες υπάλληλοι είναι 172 και άρα θα έπρεπε να μειωθούν, προκύπτει ότι χρειάζονται άλλοι 11, αφού 183-172=11! (τα στοιχεία από τον Σύλλογο διοικητικών υπαλλήλων Πανεπιστημίου Θεσσαλίας).

Το παραπάνω παράδειγμα είναι ενδεικτικό της προχειρότητας με την οποία κατασκευάζονται από τους «ειδικούς» του υπουργείου, που δεν έχουν νιώσει (ακόμα) στον τράχηλό τους την καυτή ανάσα της ανεργίας και της πείνας, οι λίστες που οδηγούν στη διάλυση των θεσμών και στην καταρράκωση των ανθρώπων.