Τα πικρά (;) δάκρυα του κ. προέδρου...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την  Εφημεριδα των Συντακτων...


Η επίσκεψη του Γερμανού προέδρου στην Ελλάδα σφραγίστηκε από τις σοφά υπολογισμένες δηλώσεις του, που από τη μία πλευρά εξέφραζαν την προσωπική θλίψη του για τις σφαγές και από την άλλη υπογράμμιζαν
ότι η όποια συλλογική ευθύνη της χώρας του έχει κατ’ ουσίαν παραγραφεί, έτσι που κάθε αναφορά στο ζήτημα των γερμανικών οφειλών να θεωρείται παράκαιρη, αν όχι και εκτός των κανόνων της ευπρεπούς φιλοξενίας.
Οι δηλώσεις αυτές -όπως και άλλες λιγότερο αβρές κάποιων άλλων Γερμανών επισήμων-προκλήθηκαν προφανώς από το γεγονός ότι για την ελληνική κοινωνία το θέμα παραμένει ζωντανό. Και αν αφαιρέσουμε τη φρασεολογία, επαναλαμβάνουν ξεκάθαρα ότι η συγκίνηση, ο αποτροπιασμός των καλών σημερινών Γερμανών που σώζουν την Ελλάδα δεν μπορεί και δεν πρέπει να πάρει οικονομική διάσταση. Οι σωτήρες μας έχουν εξάλλου φροντίσει να αποσπάσουν γραπτές δηλώσεις -που βεβαίως υπό δεδομένες συνθήκες αυτές μπορεί να θεωρηθούν μη ισχύουσες-, σύμφωνα με τις οποίες αποκλείεται ο συμψηφισμός ανάμεσα σε αυτά που εμείς λέμε ότι η Γερμανία μάς οφείλει για τα εγκλήματα των ναζί και σε αυτά που εμείς της οφείλουμε σύμφωνα με τα μνημόνια και οτιδήποτε άλλο έχουμε υπογράψει. Με δυο λόγια, ο κύριος πρόεδρος της Γερμανίας μάς υπογράμμισε ότι, προφανώς βάσει της προτεσταντικής ηθικής που διέπει όσους καταλαβαίνουν από μπίζνες, άλλο η ευαισθησία και η συμπόνια και άλλο το να βάλουμε το χέρι μας στην τσέπη γι” αυτούς που έχουμε την καλοσύνη να συμπονούμε.

Πεθαίνοντας από αλληλεγγύη...

SotosBlog...

Πονάει, λέει, ο Γερμανός Πρόεδρος για όσα έκανε η Γερμανία στην Ελλάδα. Το είπε τούτο επί λέξει σε συνέντευξη που έδωσε ενόψει της προγραμματισμένης επίσκεψής του στην Αθήνα, και θα δημοσιευθεί αύριο.
Όταν λέει ο Γερμανός Πρόεδρος ότι πονάει, εννοεί φυσικά ότι πονάει για όσα έκανε η Γερμανία στην Ελλάδα κατά την Κατοχή. Δεν εννοεί τη στάση της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα στην εποχή μας. Γι αυτήν δεν πονάει. Αυτήν την εγκωμιάζει. Τη θεωρεί υποδειγματική αλληλεγγύη –αλληλεγγύη προς μια χώρα που δεν είχε κάνει τα μαθήματά της, από μια χώρα που όχι μόνο τα είχε κάνει τα μαθήματά της, αλλά και είχε αριστεύσει στο διαγώνισμα, αναδείχθηκε πρώτος μαθητής κ.τ.λ. κ.τ.λ., τα γνωστά…
Το πόνο του για τα αποτελέσματα της αλληλεγγύης που έδειξε η Γερμανία προς την Ελλάδα στις μέρες μας θα μας τον εκφράσει ο Γερμανός Πρόεδρος του 2084. Διότι, να υπολογίζετε ότι, όπως προκύπτει, η ευαισθησία της Γερμανίας έχει χρονοκαθυστέρηση περίπου 74 χρόνων.

Βιάννος: η δρώσα μνήμη...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Θέλω να μιλήσω και πάλι για τη Βιάννο, για το συγκλονιστικό τοπίο της που απλώνεται ώς το Λιβυκό πέλαγος. Για τους ανθρώπους που γνώρισα εκεί και που μου έδωσαν κουράγιο με τη δύναμή τους – όχι, δεν θα μας πάρει από κάτω αυτή η δοκιμασία, σκεφτόμουν, όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν αυτούς. Θέλω να μιλήσω για το συνέδριο που έγινε εκεί, για τα «Ολοκαυτώματα και τις Αποζημιώσεις». Συνέδριο αφιερωμένο στη δρώσα μνήμη. Που θέλει να μη σταθεί μόνο στην απώλεια, αλλά να μετουσιώσει το τραύμα σε αίτημα δικαιοσύνης και διεκδίκησης. Οι άνθρωποι και τα πράγματα δεν μετρώνται με το ίδιο νόμισμα, αλλά πρέπει να μετρηθούν κάποτε με κάποια ισοδύναμα, σύμφωνα με τους νόμους των θεών και τους άλλους των ανθρώπων.

Το πανό που υπήρχε στο τραπέζι των ομιλητών έγραφε «Δικαιοσύνη και Αποζημίωση». Ηταν αυτό που είχε αναρτηθεί και μπροστά από το Δικαστήριο της Χάγης. Δίπλα του οι Γερμανοί φίλοι, οι δικοί μας οι Γερμανοί, όπως θα έλεγε και ο Μακρυγιάννης, όταν χώριζε τους Τούρκους σε αυτούς που ήταν απέναντι και στους δικούς μας, οι Γερμανοί που ταξίδεψαν για να φτάσουν εδώ, με τη γνώση, την ανιδιοτέλεια, τους αγώνες τους, αυτοί οι διεθνιστές που δεν ασπάστηκαν όπως πολλοί άλλοι, εδώ και παντού, τη σαρωτική λογική τού παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου, που θέλει να πολτοποιήσει τα σώματα και τις ψυχές μας. Η επίσημη Γερμανία δεν δέχεται την προσφυγή στο Δικαστήριο της Χάγης. Μεθυσμένη από την «ορθότητα» του στείρου διαφωτισμού της, από τη δύναμή της την παρούσα ιστορική στιγμή, διαχέει την αλαζονεία της σε αυτούς που την ακολουθούν, αλλά και σε ένα μεγάλο κομμάτι του λαού της. Η προπαγάνδα εναντίον της Ελλάδας ξεκίνησε το 2010 καταιγιστική, φούντωσε στη συνέχεια και σε άλλες χώρες, φάνηκε ότι με την επίσκεψη Σαμαρά αναχαιτίστηκε για τα μάτια και συνεχίζει απτόητη να δηλητηριάζει τη σκέψη και τις ψυχές των ανθρώπων.

Ενοχή και λήθη...

Της Ζέζας Ζήκου, απο την Καθημερινη...
Ηρθε στην Αθήνα με την αύρα του Μεσσία, αλλά εγώ ήμουν αποκλεισμένη στο σπίτι μου όχι εξαιτίας οικονομικής κατοχής, αλλά αστυνομοκρατίας, και δεν μπόρεσα να τη νιώσω... Οχι, ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δεν εξήγγειλε τη μεγαλεπήβολη «επενδυτική και οικονομική επίθεση για την Ελλάδα» –κοινώς ένα «νέο σχέδιο Μάρσαλ» για τη χώρα μας– διότι ακόμη δεν είμαστε «ώριμοι» (δηλαδή μέχρι σημείου του σάπιου φρούτου) για να δεχθούμε τη γερμανική και όχι την αμερικανική εκδοχή του.
Αντίθετα, ο κ. Σόιμπλε έσπευσε να κλείσει το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων, καθώς ερωτηθείς σχετικά είπε: «Δεν υπάρχουν ανοιχτά νομικά ζητήματα για τις γερμανικές αποζημιώσεις». Συγκεκριμένα, στη συνέντευξη Τύπου στο υπουργείο Οικονομικών, αφού ρωτήθηκε από τους Ελληνες δημοσιογράφους ποιες είναι οι προθέσεις της Γερμανίας σε σχέση με το κατοχικό δάνειο και τις γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις, είπε χαρακτηριστικά: «Οι Γερμανοί αναγνωρίζουμε τη συνεχιζόμενη ευθύνη μας για την κρίση που προκάλεσαν οι ναζί στην Ευρώπη με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ακόμη και αν οι σημερινοί Γερμανοί δεν έχουν μνήμη, καθώς έχουν γεννηθεί σε μεταγενέστερους χρόνους, η ευθύνη εξακολουθεί να υπάρχει και πρέπει να δούμε πραγματικά τι έγινε στην Ελλάδα εκείνη την εποχή». Αυτό όμως, όπως επισήμανε, είναι ένα θέμα εντελώς διαφορετικό από τις γερμανικές αποζημιώσεις που έχουν διευθετηθεί τελεσίδικα. Υπονοεί ξεκάθαρα ότι το θέμα έχει κλείσει με τη συμφωνία του Λονδίνου.
Ωστόσο, εμείς θα επισημάνουμε τα εξής: Με το άρθρο περί «πολεμικής ενοχής» της Συνθήκης των Βερσαλλιών, η Γερμανία δεχόταν την ευθύνη για την έναρξη του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και την πληρωμή πολεμικών επανορθώσεων. Οι όροι της συνθήκης προκάλεσαν σοκ και οργή στη γερμανική κοινωνία, ενίσχυσαν τις ακραίες φωνές και εντέλει έφεραν στην εξουσία τους οραματιστές μιας δικτατορίας που θα έπαιρνε εκδίκηση για την ήττα των Γερμανών. Είχαν προηγηθεί πολλές κυβερνήσεις συνεργασίας και η εξαθλίωση της μεσαίας τάξης, καθώς η Δημοκρατία της Βαϊμάρης αδυνατούσε να ανταποκριθεί στο κόστος (κοινωνικό και πολιτικό) της ήττας. Η ειρωνεία είναι ότι στον Μεσοπόλεμο η Γαλλία είχε απαιτήσει την τοποθέτηση επιτηρητών στις κρατικές εταιρείες μεταλλευμάτων και στην κεντρική τράπεζα της Γερμανίας. Η πρόταση είχε θεωρηθεί εθνική ταπείνωση... Πρέπει να ’ναι πολύ βραχεία η ιστορική μνήμη των Γερμανών. Οχι μόνο τα ’χουν ξεχάσει αυτά. Δεν θυμούνται καν τη ρήση του Αντενάουερ ότι «η Ιστορία είναι το σύνολο των πραγμάτων που μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί». Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης κατόρθωσε να επιζήσει από το 1924 ώς το 1929 αποκλειστικά με δανεικά· τα δε χρήματα για τις πολεμικές αποζημιώσεις του Α΄ Παγκοσμίου, που επέβαλε η Συνθήκη των Βερσαλλιών, ήταν δανεικά κι αγύριστα. Η αδυναμία της Γερμανίας να πληρώσει τα χρέη αυτά συνέβαλε τα μέγιστα στη Μεγάλη Υφεση του 1929-31. Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η Αμερική επέβαλε, για πολιτικούς λόγους, στους συμμάχους της –εκτός από μερικές εξαιρέσεις– την αξίωση να μη ζητήσουν πολεμικές αποζημιώσεις μέχρι μια μελλοντική επανένωση των δύο Γερμανιών. Οταν έγινε η επανένωση, το 1990, η Γερμανία αρνήθηκε τα πάντα. Η Ελλάδα είναι ένα από τα κράτη που δεν πήραν ούτε πφένιχ!
Πριν ακριβώς από 60 χρόνια, στις 27 Φεβρουαρίου 1953, η Ελλάδα και άλλες χώρες χάριζαν στην ηττημένη Γερμανία μεγάλο μέρος του χρέους της, βοηθώντας την να ορθοποδήσει και να ξαναγίνει οικονομική υπερδύναμη. Με αφορμή την εξηκοστή επέτειο της ιστορικής διάσκεψης του Λονδίνου, Γερμανοί ειδικοί καλούν τώρα τη χώρα τους να φερθεί το ίδιο γενναιόψυχα απέναντι στην Ελλάδα, για το καλό και των δύο. Πόσω μάλλον που τότε η Ελλάδα ανήκε στους δανειστές και αποδέχθηκε κι εκείνη τη διαγραφή του χρέους της τότε Δυτικής Γερμανίας. Χωρίς διαγραφή του επαχθούς χρέους μιας χώρας, δεν επιτυγχάνεται οικονομικό θαύμα, όπως συνέβη στη μεταπολεμική Γερμανία. Η «σεισάχθεια», την οποία εξασφάλισε η Γερμανία με τη συμφωνία του Λονδίνου, την 27η Φεβρουαρίου 1953, της προσέφερε κάτι σπάνιο στην Ευρώπη του 20ού αιώνα: τη διαγραφή στο ήμισυ των προπολεμικών και μεταπολεμικών χρεών της.
Θα πρέπει να επισημανθεί, επίσης, ότι σταθμός στην έγερση του θέματος των πολεμικών αποζημιώσεων θεωρείται η Ρηματική Διακοίνωση που είχε διαβιβασθεί στη γερμανική πλευρά το 1995, με εντολή του τότε υπουργού Εξωτερικών και νυν Προέδρου της Δημοκρατίας, Κάρολου Παπούλια. Στη Ρηματική Διακοίνωση αναφερόταν, μεταξύ άλλων, ότι η Ελλάδα δεν έχει παραιτηθεί των αξιώσεών της για τη χορήγηση αποζημιώσεων και επανορθώσεων για τις ζημιές που υπέστη κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής. Σημειωνόταν επίσης πως, επειδή πρόκειται για απαιτήσεις διαφορετικών κατηγοριών, η ελληνική πλευρά προτείνει «προς διευκόλυνση των συνομιλιών» να γίνει ξεχωριστά η εξέταση μιας εκάστης των κατηγοριών των απαιτήσεων αυτών.

Το άρθρο του Μανώλη Γλέζου στη γερμανική εφημερίδα «Die Welt»...

μεσω periodista.gr...

Τον προσεχή Σεπτέμβριο κλείνω τα 91. Αρχίζω να γράφω αυτό το κείμενο 72 χρόνια ακριβώς από τη μέρα που είδα τους Γερμανούς, πάνοπλους, με μοτοσυκλέτες και αυτοκίνητα, να μπαίνουν στην Αθήνα.
Ήταν 27 Απριλίου του 1941. Οι περισσότεροι από τους αναγνώστες της εφημερίδας ήταν τότε αγέννητοι. Όμως εγώ ήμουν ήδη 19 χρόνων. Δεν έχω καιρό, λοιπόν, ούτε για ψέματα ούτε για μισές αλήθειες. Θα ήθελα να σας είχα κοντά μου, έναν-έναν, να σας μιλήσω γι' αυτά που έζησα, που άκουσα, που είδα. Θα αρκεστώ, ωστόσο, να μοιραστώ από εδώ, μαζί σας, μόνο κάποια από αυτά. Μετά, ίσως μπορούμε να κοιταχτούμε αναμεταξύ μας με διαφορετικό βλέμμα...

Α. Η Μάχη της Κρήτης. Για τη Μάχη της Κρήτης έχουν γράψει πολλοί. Είναι εύκολο να βρείτε σε βιβλία Ιστορίας τι έγινε. Θα διαβάσετε για άντρες, γυναίκες και παιδιά που, με τσουγκράνες και ραβδιά για όπλα, υπερασπίστηκαν τη γη τους και τη γη των προγόνων τους. Απέναντί τους είχαν τον καλύτερο στρατό του κόσμου, τη Βέρμαχτ. Και ο ουρανός έβρεχε αδιάκοπα αλεξιπτωτιστές... Όταν η Μάχη τέλειωσε, ο στρατός είχε νικήσει. Μα οι γυναίκες των ηττημένων, που είχαν χάσει παιδιά, αδέρφια, πατεράδες ή συζύγους, κατέβηκαν στο γιαλό, σκαρφάλωσαν στα βουνά και, όπου βρήκαν νεκρό σώμα εχθρού, το τίμησαν: το έπλυναν και το έθαψαν, όπως του έπρεπε. Ο νεκρός δεν ήταν πια εχθρός. Ήταν ο άταφος αδελφός. Κι αυτές ήταν οι εγγονές της Αντιγόνης, που έκαναν το χρέος τους απέναντι στους νεκρούς. Την ίδια ώρα, οι νικητές έμπαιναν στην Κάνδανο. Στην περιοχή γύρω από το χωριό είχαν χάσει 27 άντρες. Και τότε, ΩΣ ΑΝΤΙΠΟΙΝΑ, πήραν μια πρωτοφανή ‒ακόμα και για καιρό πολέμου‒ απόφαση: σκότωσαν όσους από τους κατοίκους βρήκαν και ξεθεμελίωσαν το χωριό. Φεύγοντας, περήφανοι για το έργο τους, άφησαν και σχετικές πινακίδες! Αναζητήστε τις στο διαδίκτυο...

Β. Καισαριανή, 10 Μάη 1944. Οι Ναζί εκτελούν τον 19χρονο αδελφό μου. Αν είχε ζήσει, θα γινόταν δάσκαλος. Μαζί του εκτελούν άλλους ογδόντα έναν άντρες και δέκα γυναίκες. Στον ίδιο τόπο, εννιά μέρες νωρίτερα, τη μέρα της Πρωτομαγιάς, είχαν εκτελέσει διακόσιους ακόμα Έλληνες πατριώτες.

Γ. Αμέσως μετά την ενοποίηση της Γερμανίας, ξεκίνησα αγώνα για να επιστρέψει η Γερμανία στην Ελλάδα όσα της όφειλε. Τα γνωρίζετε. Πρόκειται για το αναγκαστικό δάνειο, τις αποζημιώσεις για τις καταστροφές στις υποδομές της χώρας και τους αρχαιολογικούς θησαυρούς. Μάλιστα, το 1995, είχα την ευκαιρία να εκθέσω το όλο ζήτημα στο γερμανικό λαό, τόσο μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας DieZeit, όσο και σε μια αλησμόνητη εκδήλωση στο Ανόβερο.

Αν το πέρασμα των χρόνων ακύρωνε αρχές και αξίες, αν μετέβαλε το ΗΘΟΣ των ανθρώπων, τότε οι τραγωδίες του Σοφοκλή, του Αισχύλου ή του Ευριπίδη δεν θα έλεγαν σήμερα τίποτα σε κανέναν. Υπάρχουν όμως μερικά πράγματα που δεν μπαγιατεύουν, που δεν παραγράφονται, που δεν γερνούν καν. Και το δίκαιο είναι ένα από αυτά. Αν σήμερα, με όλο το βάρος των 90 χρόνων μου, συνεχίζω αυτόν τον αγώνα, είναι γιατί θεωρώ δίκαιο και για τη Γερμανία και για την Ελλάδα να επιστρέψει η πρώτη όσα οφείλει στη δεύτερη. Και προσέξτε κάτι. Δεν θα με ακούσετε ποτέ να μιλάω για ΕΚΔΙΚΗΣΗ.

Εμείς, που χάσαμε αγαπημένους ανθρώπους, δεν νιώθουμε μίσος για τον γερμανικό λαό και δεν επιζητούμε εκδίκηση. ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ να το κάνουμε. Όσοι βγήκαμε ζωντανοί από τον πόλεμο, είχαμε χρέος να ζήσουμε και για λογαριασμό των νεκρών μας. Να αγαπήσουμε για κείνους, να χορέψουμε για κείνους, να κολυμπήσουμε στη θάλασσα για κείνους. Μάθαμε, έτσι, να εκτιμάμε και να αγαπάμε τη ζωή. Και το μίσος σε εμποδίζει να αγαπήσεις τη ζωή. Στα χρόνια μετά τον πόλεμο, γνώρισα πολλούς Γερμανούς. Χαίρομαι βαθιά όποτε μου δίνεται η ευκαιρία να τους συναντήσω και οι συζητήσεις μαζί τους είναι πάντα καλή τροφή για σκέψη.

Όλοι αυτοί, αφού άκουσαν με προσοχή τα επιχειρήματά μου, συμφώνησαν για το δίκαιο των αιτημάτων της Ελλάδας. Έτσι, στάθηκαν επανειλημμένα στο πλευρό μου, βοηθώντας με να επικοινωνήσω με τον γερμανικό λαό. Αλλά δεν αισθάνομαι ευγνωμοσύνη για τη στάση τους. Αισθάνομαι φιλία για τους ίδιους. Κι αυτό είναι πολύ πιο πολύτιμο, πολύ πιο ακατάλυτο, πολύ πιο ανθρώπινο, πολύ πιο ισότιμο. Κάθε σπιθαμή ευρωπαϊκού εδάφους είναι ποτισμένη με αίμα. Πληρώσαμε πολύ ακριβά τις θεωρίες των ανωτέρων φυλών και των εθνικών κρατών.

Χρειαζόμαστε μια Ευρώπη της ειρήνης, της αλληλεγγύης, της ισότητας και της αλληλοκατανόησης. Και η αναγνώριση των όσων η Γερμανία οφείλει στην Ελλάδα εξυπηρετεί απολύτως αυτήν την Ευρώπη. Αυτή η Ευρώπη, άλλωστε, θα άρεσε και στον Σίλλερ και στον Γκαίτε και στον Μπρεχτ

Από το Δάνειο στα δάνεια...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Παρά τις πολλές δεκαετίες από το τέλος του Πολέμου και τις νέες γενιές που εισήλθαν στο προσκήνιο, η Γερμανία παραμένει αμήχανη με την ιστορία της· δεν θα μπορούσε, πάντως, να συμβεί αλλιώς, αφού δεν επρόκειτο για έναν πόλεμο «σαν όλους τους άλλους», αλλά για την επιστημονικότερη και ψυχρότερη δυνατή οργάνωση μιας θηριωδίας από όντα, ωστόσο, ανθρώπινα. Αυτήν τη μνημονική ανασφάλεια, ή το βίαια κατασιγασμένο αίσθημα ιστορικής ενοχής, την ανέδειξαν με τρεις τρόπους οι αντιδράσεις στην ανακίνηση –ρητορική προς το παρόν– του κολοσσιαίου ηθικού ζητήματος των πολεμικών επανορθώσεων και του αναγκαστικού Κατοχικού Δανείου: με τον τρόπο της σκαιότητας, της ειρωνείας και της προσποιητής νηφαλιότητας.
Πρωταγωνιστικός εκπρόσωπος του σκαιού τρόπου ο κ. Σόιμπλε. Υποκαθιστώντας όχι απλώς τα διεθνή δικαστήρια ή το Δίκαιο εν γένει, αλλά την ίδια την Ιστορία, απεφάνθη ότι «το θέμα έχει λήξει, δεν υπάρχει καν». Η τεράστια ανέλεγκτη ισχύς του, με την οποία και διαχειρίζεται τη μοίρα της Ευρώπης στο σύνολό της και όχι μόνο του συρόμενου Νότου, τον έχει πείσει φαίνεται ότι το «είπε και εγένετο» αφορά κατεξοχήν την εκλαμπρότητά του. Αυτοπεποίθηση στα όρια της θεοληψίας; Οχι. Απλούστατα, τερατώδης κυνισμός, που όμως βρήκε το κατάλληλο έδαφος για να θεριέψει. Τον δεύτερο τρόπο, της αγενέστατης ειρωνείας, που πηγαίνει όλο και πιο πίσω στην ιστορία με την ψευδαίσθηση ότι έτσι σώζεται από τις πρόσφατες πληγές, τον ενστερνίστηκαν όσοι Γερμανοί πολίτες έσπευσαν να αγανακτήσουν διαδικτυακά: «Θα απαιτήσουν αποζημίωση και από την Οθωμανική Αυτοκρατορία οι Ελληνες; Και από τους Φράγκους; Και από τους Πέρσες;» Τετοια έγραψαν. Ελαφρότητα με τα πολύ βαριά – συνήθης ψυχολογική αυτοάμυνα. Μόνο που ουδείς, στην Ελλάδα ή στον Νότο γενικότερα, έχει την πρόθεση να ενοχοποιήσει συλλήβδην και αναδρομικά τους Γερμανούς. Αν η ηγεσία τους, με την απολυταρχική της συμπεριφορά, τους απομονώνει από την Ευρώπη, το πρόβλημα δεν είναι της ηγεσίας τους. Δικό τους είναι. Ας το λύσουν. Τον τρίτο τρόπο αντίδρασης τον υιοθέτησαν όσοι επέλεξαν να υποκριθούν τον ψύχραιμο συμβουλάτορα: «Προσέξτε, Ελληνες, μη δείξετε ότι θέλετε να εκδικηθείτε τη Γερμανία για τα τωρινά δεινά σας». Μα πώς ένας νικητής του Πολέμου, η Ελλάδα, που εντέλει ηττήθηκε οικονομικά και πολιτικά, μπορεί να εκδικηθεί έναν συντριπτικά ηττημένο, τη Γερμανία, που εντέλει αναδείχθηκε παντοδύναμος νικητής πολιτικά και οικονομικά;
Οσο για τον τρόπο της Ελλάδας, τριπλός εμφανίζεται και αυτός ως προς τις μορφές με τις οποίες μπορεί να αποβεί επιζήμιος: Αν, πρώτον, το Κατοχικό Δάνειο αντιμετωπιστεί όπως τα Μάρμαρα, με την υπερβολή ενός αυτοδικαιωνόμενου συναισθηματισμού που αδιαφορεί για τη σοβαρή μελέτη και τη σωστή προεργασία. Αν, δεύτερον, χρησιμοποιηθεί σαν άλλοθι αδράνειας και ανεμελιάς, όπως το πετρέλαιο του μέλλοντός μας, που το βάλαμε στα βαρέλια πριν το εντοπίσουμε. Και αν, τρίτο και τρισχειρότερο, εξαντλήσουμε και μαγαρίσουμε το θέμα στα όρια του εσωτερικού πολιτικού μας παιγνίου.

Απόγονοι και Επίγονοι ...

Κατερινα...

Το ανοίγουν τώρα για να προλάβουν να το θάψουν…

Το προχουντικό πολιτικό καθεστώς και οι μεταπολιτευτικοί επίγονοι του,  αυτοί που διεπλάκησαν με κάθε …πιθανό και …απίθανο τρόπο με Γερμανικές Εταιρίες, με Γερμανικά Κεφάλαια, με Γερμανικές Κυβερνήσεις, που προσέφεραν αφειδώς τα μαύρα κομματικά ταμεία και χρήματα προκειμένου να διατηρήσουν με κάθε τρόπο τους νταλαβερτζήδες τους στην Εξουσία, το να διεκδικήσουν ουσιαστικά οποιασδήποτε φύσης Αποζημιώσεις από την Γερμανία, θα σημαίνει  πολιτικό, ποινικό και κομματικό χαρακίρι.

Ο Αντώνης Σαμαράς, πολιτικό τέκνο του Αβέρωφ, ΥπΕξ Κυβέρνησης Καραμανλή στην Υπόθεση Μέρτεν θα διεκδικήσει …Γερμανικές Αποζημιώσεις!!! Η ΝΔ του …Εθναρχη Καραμανλή θα διεκδικησει Γερμανικες Αποζημιωσεις!!!! Οι Ιστορικοί του Μέλλοντος μας, θα γελάνε με την αφέλεια μας.

Έχει απόλυτο δίκιο ο κ. Σόιμπλε να γελάει σαρδόνια και να τους τρίβει στη μούρη ότι «το θέμα έχει λήξει». Ναι, δεν έχει λήξει για την μητέρα μου που γεννήθηκε σε ένα σπίτι επιταγμένο από Ναζί Αξιωματικό και κινδυνεύει να το χάσει από τους απογονους και τους επιγόνους τους, μια ζωή μετά. Αλλά δεν απευθύνεται σε αυτήν ο κ. Σόιμπλε. Απευθύνεται στους διαχρονικούς …συν-εταίρους του και …γελάσει.

Η Αφέλεια σκοτώνει. Η ιστορική Αμνησία σκοτώνει… Όσο οι Ναζί διεπλακησαν με τους εγχώριους Δωσίλογους και Ταγματαλήτες- μετέπειτα βαπτισθέντες στις κολυμβήθρες Σιλωαμ  ως εθνικοπατριώτες, άλλο τόσο οι Απογονοι και οι Επίγονοι τους έχουν κλείσει τις …δουλειές τους με τους εγχώριους dealers τους. Όλες τις Ελληνικές Μεταπολεμικές Κυβερνήσεις.

Το να διεκδικηθούν ουσιαστικά οι Γερμανικές Αποζημιώσεις σημαίνει το ιστορικό γκρέμισμα όλου του μεταπολεμικού καθεστωτικού status στην Ελλάδα. Το ξεδίπλωμα του κουβαριού της μεταπολεμικής Διαπλοκής μέχρι σήμερα-γελώμε τους παραμυθιασμενους που μιλούν για ...μεταπολιτευση- σημαίνει χαρακίρι.  Κι όσο κι αν …ξεφυλλίσεις την Ιστορία, τέτοιο καθεστωτικό χαρακίρι δεν έχει συμβεί ποτέ . 

Το Τέρας δεν ...αυτοκτονεί. Το Τέρας το σκοτώνεις…

Οι γερμανικές αποζημιώσεις να ξεκινήσουν από την Χρυσή Αυγή...

της Μαρινας Βηχου, απο το TVXS...

Ποιος πιστεύει ότι το θράσος και τα ασύστολα ψέματα έχουν όρια; Η πρόσφατη ανακοίνωση της ΧΑ αναφορικά με το ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων αποτελεί κραυγαλέο παράδειγμα. Ζητά λοιπόν από την ελληνική κυβέρνηση η παγκοσμίως πλέον γνωστή ελληνική νεοναζιστική οργάνωση να υπάρξει "συμψηφισμός του κατοχικού δανείου και των πολεμικών επανορθώσεων με το σημερινό χρέος της Ελλάδας προς την Γερμανία".

Αν όμως η εν λόγω ανακοίνωση από την πλευρά της ΧΑ επιβεβαιώνει το απύθμενο θράσος της η έλλειψη της οποιασδήποτε αντίδρασης από την πλευρά των υπολοίπων πολιτικών κομμάτων είναι επιεικώς απαράδεκτη.
Ο τελευταίος που θα μπορούσε να μιλά για τις γερμανικές αποζημιώσεις της Ελλάδας για τα ναζιστικά εγκλήματα και τις καταστροφές που υπέστη η χώρα μας στην διάρκεια της ναζιστικής Κατοχής είναι η ΧΑ.Οι νοσταλγοί και υμνητές του Χίτλερ και του Ρούντολφ Ες, οι οπαδοί και μιμητές των Ες Ες, οι χαιρετούντες με ναζιστικούς χαιρετισμούς, που έχουν σαν είδωλο τους τον Γρίβα Διγενή, ιδρυτή της περιβόητης οργάνωσης Χ και τους ταγματασφαλίτες που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς κατακτητές κατά των Ελλήνων αντιστασιακών, αυτοί που όπου βρεθούν κι όπου σταθούν μιλούν για ανώτερες και κατώτερες φυλές και ασπάζονται, όπως οι ίδιοι δηλώνουν, την τρίτη μεγάλη ιδεολογία της ιστορίας, εννοώντας τον εθνικοσοσιαλισμό-ναζισμό, δεν έχουν δικαίωμα να μιλούν.
Μια καλή αρχή θα ήταν η ελληνική Πολιτεία με απόφαση του Κοινοβουλίου της να ξεκινήσει την είσπραξη των γερμανικών αποζημιώσεων από την ΧΑ, χρησιμοποιώντας τις κρατικές επιχορηγήσεις και τους μισθούς των βουλευτών της για την αποπληρωμή του ελληνικού χρέους.
Θα ήταν ένα καλό μάθημα ιστορίας και για τις νεότερες γενιές και ένα δείγμα θάρρους, που η Ελλάδα στο παρελθόν δυστυχώς δεν έδειξε-σε αντίθεση με άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις- για την τιμωρία των δωσιλόγων και των υμνητών του Χίτλερ.

Προς τη Χάγη οι γερμανικές αποζημιώσεις...

Του Γιωργου Βοτση, απο την ελευθεροτυπια...

«Οι Γερμανοί πήραν από τους Ελληνες ακόμα και τα κορδόνια των παπουτσιών τους».
Μπενίτο Μουσολίνι

Και μέσα στην καθολική μαυρίλα, που την κάνουν πιο ζοφερή οι τρομοκρατικές επιδόσεις (στην Ιερισσό, αλλά, προφανώς, ελλαδικής εμβέλειας) του Ν. Δένδια, με αντιλήψεις του για τη νομιμότητα άκρως επικίνδυνες για την ήδη ακρωτηριασμένη «δημοκρατία» μας, να και δύο φωτεινά μαντάτα προερχόμενα από την κυβέρνηση.
Και τα δύο από το υπουργείο Εξωτερικών, που κατακλύσθηκε από συγχαρητήρια μηνύματα (πάνω από 3.000 τα e-mailς από κάθε γωνιά της χώρας, αλλά και από τη Γερμανία).
* Πρώτον (και ασυγκρίτως σημαντικότερο), η για πρώτη φορά από το 1995 επίσημη ανακίνηση του τεράστιου θέματος των γερμανικών πολεμικών επανορθώσεων, που λιμνάζει απαραδέκτως σε κυβερνητικό επίπεδο επί δεκαετίες από ατολμία και ολιγωρία των πολιτικών ηγεσιών. Ο Δ. Αβραμόπουλος στις αρχές της εβδομάδας έστειλε προς γνωμοδότηση στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους την απόρρητη (κατά το υπουργείο Οικονομικών) έκθεση 80 σελίδων ομάδας εργασίας του Γενικού Λογιστηρίου, που ερεύνησε για τις γερμανικές οφειλές στη χώρα μας από τον Α' και κυρίως τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (στην έκθεση εκτιμάται, κατά το γερμανικό Τύπο, ότι ξεπερνούν τα 162 δισεκατομμύρια ευρώ, χωρίς τους τόκους).
* Συναφές και το δεύτερο φωτεινό μαντάτο: Υπήρξε, επιτέλους, άμεση, σοβαρή και αυστηρή κυβερνητική απάντηση σε προχθεσινές ιταμές δηλώσεις του Γερμανού υπουργού Οικονομικών. Ο συνηθέστατα και αλαζονικά αμετροεπής Β. Σόιμπλε δεν αρκείται να επαναλαμβάνει την πάγια θέση του Βερολίνου ότι δεν υφίσταται θέμα απζημιώσεων γιατί τάχα έχει διευθετηθεί από καιρό. Προχωρεί θρασύτατα και σε συστάσεις να μην αποπροσανατολίζονται με ανεύθυνες δηλώσεις οι Ελληνες από το δρόμο των μεταρρυθμίσεων... Λιτή και αυστηρή -δηλαδή, αξιοσημείωτα αξιοπρεπής- η αυθημερόν απάντηση του Δ. Αβραμόπουλου, υπογραμμίζει:
«Κανένας συσχετισμός δεν υπάρχει, ούτε μπορεί να υπάρξει, ανάμεσα στις μεταρρυθμίσεις που γίνονται στην Ελλάδα και στο ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων. (...) Το αν έχει λήξει ή όχι η υπόθεση αυτή, το καθορίζει η διεθνής Δικαιοσύνη, καθώς από τη φύση του το θέμα αυτό άπτεται του διεθνούς δικαίου και των διεθνών δικαιοδοτικών οργάνων...».
Από την τελευταία παράγραφο συνάγεται ευθέως ότι η κυβέρνηση Σαμαρά, αν όντως προτίθεται σοβαρά να ανακινήσει το μέγα θέμα γράφοντας Ιστορία, έχει ήδη επιλέξει τη δικαστική διεκδίκηση και όχι τις απ' ευθείας διαπραγματεύσεις με τη γερμανική κυβέρνηση. (Φαντασθείτε συνομιλητές της μία Μέρκελ και έναν Σόιμπλε...)
Το δρόμο προς το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης υπαινίχθηκε ο Δ. Αβραμόπουλος και στη συνάντησή του, την περασμένη Τετάρτη, με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας: «Για να προχωρήσουμε, πρέπει να έχουμε ισχυρή νομική βάση».
Ο Κάρ. Παπούλιας είχε μόλις υπενθυμίσει ότι δική του ήταν η τελευταία επίσημη ανακίνηση του θέματος: Ως υπουργός Εξωτερικών το 1995 με ρηματική διακοίνωση (νότα) ζήτησε άμεσες διαπραγματεύσεις με τη γερμανική κυβέρνηση. Κάποιος υφυπουργός Εξωτερικών Χάρτμαν απάντησε ορθά κοφτά ότι για την ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν υπάρχει αντικείμενο συνομιλιών, αφού «μετά 50 έτη από το τέλος του πολέμου το πρόβλημα των επανορθώσεων απώλεσε τη δικαιολογητική του βάση».
Η κυβέρνηση του γερμανοδίαιτου Κ. Σημίτη, που ακολούθησε, δεν έδωσε συνέχεια, με πρόσχημα τη δυσμενή συγκυρία, καθότι η κυβέρνηση του Χ. Κολ ήταν... χολωμένη, λέει, από την αμετροέπεια του τότε υπουργού Εξωτερικών Θ. Πάγκαλου.
Εκτοτε, ήτοι επί δύο δεκαετίες, υπήρξαν κυβερνητικές διακηρύξεις (απαντητικές, κυρίως, σε ερωτήσεις στη Βουλή του ΣΥΝ, του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ) ότι «το θέμα παραμένει ανοιχτό» - πλην... ακίνητο.
Και στο Βερολίνο κάτι ψέλλισε προ διετίας ως πρόεδρος της Βουλής ο Φ. Πετσάλνικος. Και πολύ περισσότερα έθεσε ευθέως ο Αλ. Τσίπρας στον Β. Σόιμπλε, που υποθέτω θα τον αντιμετώπισε με ειρωνικά μειδιάματα, αν και θα 'πρεπε να πλένει δέκα φορές το στόμα του όποτε μιλάει για την Ελλάδα την καθημαγμένη, λεηλατημένη και ρημαγμένη, αλλά ανυπόκτακτη και με ρωμαλέα Εθνική Αντίσταση στην τριπλή Κατοχή...
«Ανιστόρητο», «αγνώμονα» και «εκδικητικό» χαρακτήρισε προχθές τον Σόιμπλε ο Μανώλης Γλέζος, που, ακαταπόνητος, κράτησε πράγματι ανοικτό το θέμα με την «Κίνηση για τη διεκδίκηση των οφειλών της Γερμανίας».
Από το βιβλίο του «Και ένα μάρκο να ήταν...», πολύτιμο εγχειρίδιο για τα μαθήματα Ιστορίας, αντιγράφω τι ακριβώς «απαιτούμε και δεν επαιτούμε» από τη Γερμανία, βασισμένοι σε διεθνείς συμβάσεις:
1. Να επιστρέψει τους αρχαιολογικούς θησαυρούς και τα έργα τέχνης που μας λήστεψε.
2. Να καταβάλει τα 7,1 δισ. δολάρια (σημερινή αξία 108 δισ. ευρώ, χωρίς τους τόκους) που επιδίκασε στην Ελλάδα ως πολεμική αποζημίωση το 1946 στο Παρίσι η Διασυμμαχική Επιτροπή.
3. Να αποζημιώσει τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας. Και, κυρίως,
4. Να εξοφλήσει το υπόλοιπο του «κατοχικού δανείου», ύψους 3,5 δισ. δολαρίων, σημερινής αξίας 54 δισ. ευρώ, χωρίς τους τόκους.
Το τελευταίο είναι και το ρεαλιστικά πιο διεκδικήσιμο. Κατά την κυβέρνηση, βεβαίως, που οφείλει δύο τινά:
Να αποδείξει εμπράκτως ότι δεν ανακινεί το θέμα απλώς για εσωτερική κατανάλωση.
Και να αξιώσει από το Βερολίνο μία επίσημη εξήγηση γιατί η Γερμανία στις πολεμικές αποζημιώσεις απ' όλες τις κατακτημένες από τους ναζί χώρες εξαιρεί μόνο την Ελλάδα...

Εγκλήματα που δεν παραγράφονται...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Οι Γερμανοί μέσω του Σόιμπλε και του υπουργού Εξωτερικών δηλώνουν κατηγορηματικά πως δεν χρωστούν τίποτα στην Ελλάδα. Για ποιες αποζημιώσεις μιλάτε, για ποιες επανορθώσεις και για ποιο καταναγκαστικό δάνειο και για ποια αγάλματα, για ποιους συμψηφισμούς των χρεών και των μνημονιακών δανείων, τι ζητάτε μετά τόσα χρόνια; Ακου 172 δισ. ευρώ χωρίς τους τόκους.
Ολα αυτά τα έχουμε παραγράψει εμείς, με το έτσι θέλω, εμείς έχουμε το μαχαίρι, εμείς και το πεπόνι...
Η αλαζονεία του ισχυρού και το ξεδιάντροπο θράσος του στο υποτιθέμενο μεγαλείο του. Υποτιθέμενο, γιατί όσα κέρδη και αν αποκόμισε η Γερμανία, πάνω από 13 δισ. ευρώ από την κρίση, δεν θα μπορέσει να τα χαρεί, καθώς πλέον η κρίση γενικεύεται και θα την πληρώσει και η ίδια.
Οι εργαζόμενοι υπομένουν μέχρι να εκραγούν και να κινητοποιηθούν και τότε θα αναγκαστούν να μη χλευάζουν τους συναδέλφους του Νότου.
Η ενωμένη Γερμανία της Ευρώπης έχει καταστεί μισητή από τις περισσότερες των χωρών και των λαών της Ευρώπης. Δεν μπορεί να κρύψει πως επιδιώκει να γίνει κυρίαρχη μέσω του οικονομικού πολέμου που διεξάγεται, πράγμα που δεν το κατάφερε με τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το να παράγεις και να εξάγεις προϊόντα είναι ένα αναπτυξιακό όπλο, που όταν στρέφεται κατά των άλλων, δηλαδή των καταναλωτών, γίνεται αυτεπίστροφο. Μποϊκοτάζ στα γερμανικά προϊόντα μπορεί να γίνει και με συνειδητή στάση και θέση άρνησης των πολιτών, αλλά και από αδυναμία αγοράς. Χρειάζεται, όμως, ένα μέτωπο των χωρών και των ανθρώπων που πλήττονται εναντίον της πολιτικής και οικονομικής λιτότητας που επιβάλλονται από τη Γερμανία. Αυτό το μέτωπο μπορεί να αρχίσει να δημιουργείται από τον Νότο, αν και υπήρξε επιφύλαξη και φάνηκε αυτό με τη στάση που κράτησε το Eurogroup σε σχέση με το «κούρεμα» των καταθέσεων και τη χρηματοπιστωτική κρίση της Κύπρου. Η Ελλάδα θα μπορούσε να πάρει αυτήν την πρωτοβουλία για κοινή αντιμετώπιση των εξουθενωτικών μνημονίων, οι κυβερνήσεις του Νότου όποιας απόχρωσης πολιτικής κι αν είναι δεν μπορούν να πάνε κόντρα στη θέληση των λαών τους.
Η κρίση διαβρώνει και τα θεμέλια που χτίστηκε η ΕΕ. Η κρίση αγκαλιάζει το καπιταλιστικό καταναλωτικό τους σύστημα, δεν αφορά μόνο την Ευρώπη, είναι παγκόσμια και στην προσπάθεια να βρεθούν ισορροπίες δεν θα εκλείπουν οι συγκρούσεις, οι τοπικοί πόλεμοι, εφόσον το ενεργειακό πρόβλημα είναι ανοιχτό και κανείς δεν γνωρίζει αν αυτές οι τεράστιες οικονομικές διαφορές και τα τεράστια συμφέροντα δεν καταλήξουν σε έναν γενικευμένο πόλεμο.
Οσο για τους ανθρώπους - λαούς που θα χαθούν, θα βοηθήσουν με την απώλειά τους να λυθεί το πρόβλημα της ανεργίας. Μόνο που από τον πόλεμο κανείς δεν βγαίνει κερδισμένος, παρά μονάχα ο θάνατος.