Οδεύοντας προς το γκρεμό...

Παρέμβαση...

Στις 21 Δεκεμβρίου τελειώνει το παγκοσμίου φήμης ημερολόγιο των Μάγια – με όλους τους οπαδούς της θεωρίας της Αποκάλυψης να πιστεύουν ότι, τη συγκεκριμένη ημερομηνία θα έλθει το τέλος του κόσμου. 

Δυστυχώς όμως, δεν είναι πολλοί οι πιστοί της Αποκάλυψης. Δυστυχώς επειδή, εάν ήταν πολλοί αυτοί οι οποίοι πίστευαν πως πλησιάζει το τέλος, θα βρισκόταν αμέσως λύση για την κρίση χρέους της Ευρωζώνης - αφού δεν θα υπήρχε κανένας λόγος πλέον να συνεχιστεί η παράλογη πολιτική λιτότητας, η οποία στηρίζεται στο μεγαλύτερο «μύθο» των τελευταίων δεκαετιών: 

στο ότι δηλαδή η οικονομία ενός κράτους μπορεί να θεραπευθεί, εάν η κυβέρνηση μειώνει διαρκώς τους μισθούς των «υπηκόων» της, αυξάνοντας παράλληλα τους φορολογικούς συντελεστές και επιβάλλοντας νέους φόρους. 

Περαιτέρω, σύμφωνα με ευρωπαίο διπλωμάτη, “εδώ και δύο χρόνια φουσκώνουμε μία σωστική λέμβο, λαμβάνοντας αποφάσεις που την γεμίζουν με αρκετό αέρα για να μην βυθίζεται - παρά το γεγονός ότι υπάρχει διαρροή. Αυτή τη στιγμή όμως, η τρύπα είναι τόσο μεγάλη που δεν μπορούμε να κρατήσουμε στην επιφάνεια τη βάρκα”. 

Το εύστοχο σχόλιο του διπλωμάτη περιγράφει ακριβώς το τεράστιο πρόβλημα της νομισματικής ένωσης. Οι προσπάθειες απόκρυψης της ασθένειας της Ευρωζώνης, με πρώτο θύμα την Ελλάδα, καθώς επίσης οι συνεχείς υποσχέσεις και οι κενές νοήματος σύνοδοι κορυφής, οι οποίες κέρδιζαν μόνο χρόνο, μας έφτασαν σε ένα σημείο που όλα βρίσκονται στο ανώτατο επιτρεπτό όριο. 

Μοναδική σωτηρία είναι πλέον η ΕΚΤ, εφόσον της επιτραπεί τελικά να επεμβαίνει στις αγορές ομολόγων, διαθέτοντας απεριόριστα μέσα – με τη βοήθεια ίσως του ESM, εάν βέβαια εφοδιαστεί με τραπεζική άδεια. 

Όσον αφορά τώρα την Ελλάδα, η κυβέρνηση της οποίας συνεχίζει ανόητα να παίρνει μέτρα ενισχυτικά της ύφεσης, ανακοινώνοντας παράλληλα πως τα ταμεία του κράτους είναι άδεια, η κατάσταση έχει ξεπεράσει τα όρια. 

Το ομόλογο της ΕΚΤ, το οποίο λήγει τον Αύγουστο, η συμπλεγματική επιμονή της Γερμανίας στην έξοδο της χώρας μας από το κοινό νόμισμα (με κριτήριο την προτεσταντική «ηθική της τιμωρίας»), ο παραλογισμός της πολιτικής υποτέλειας που ακολουθείται, η δαμόκλειος σπάθη της χρεοκοπίας που συνεχίζει να κρέμεται απειλητικά επάνω μας και τόσα άλλα, δείχνουν ξεκάθαρα το οδυνηρό τέλος του δρόμου – το αργότερο στις αρχές του 2013, μετά το τέλος των αμερικανικών εκλογών. 

Από την άλλη πλευρά, η κυβέρνηση συνεχίζει να δανείζεται από όπου και όπως μπορεί, παρά το ότι γνωρίζει πως δεν έχει κανένα ηθικό δικαίωμα να το κάνει – αφού είναι προφανώς αδιανόητο, ανήθικο επίσης, να καταφεύγει κάποιος σε νέο δανεισμό, όταν δεν έχει καν τη δυνατότητα να εξοφλεί τον παλαιότερο. 

Απλούστερα, όπως θα έκρινε κανείς κάποιον που δανείζεται όπως-όπως, που υπογράφει ότι του δίνουν χωρίς καν να κοιτάζει τους όρους και που δεν έχει καμία δυνατότητα ή/και πρόθεση αποπληρωμής των δανεικών, έτσι κρίνεται και η Ελλάδα τόσο από τους εταίρους της, όσο και από τις αγορές – μία απολύτως προσβλητική εικόνα της πατρίδας μας η οποία, εκτός των άλλων, οδηγεί στο ναδίρ της αξιοπιστίας και στην πλήρη απώλεια της εθνικής κυριαρχίας. 

Εν τούτοις, η σιωπή των αμνών συνεχίζεται - γεγονός που σημαίνει πως όλοι εμείς οι Έλληνες έχουμε συμβιβαστεί πια, αποδεχόμενοι αδιαμαρτύρητα την πορεία της χώρας μας προς την καταστροφή η οποία, κατά σειρά προτεραιότητας, είναι η εξής: 

εξαντλητικές πολιτικές λιτότητας, άνοδος των ελλειμμάτων και των χρεών, λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας, κατάρρευση του κοινωνικού κράτους, εκμηδενισμός των εισοδημάτων, εξαθλίωση του πληθυσμού, χρεοκοπία και δραχμή,

Δυστυχώς όλοι εμείς δεν έχουμε καταλάβει ότι, η Ελλάδα είναι μία πάμπλουτη, πολλαπλά προικισμένη χώρα, την οποία όμως οφείλουμε κάθε στιγμή να φροντίζουμε σωστά και να υπερασπίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις – ενώ αυτό που «διακυβεύεται» σήμερα δεν είναι το μέλλον των παιδιών μας, αλλά τα ίδια μας τα παιδιά.

Ας ελπίσουμε λοιπόν ότι θα το καταλάβουμε έγκαιρα, παύοντας να κρύβουμε το κεφάλι μας στην άμμο - ευχόμενοι ανόητα να λυθούν τα προβλήματα μας είτε από μόνα τους, είτε από την «σκιώδη» διακυβέρνηση των δανειστών μας που κινεί τα νήματα, από τα οποία «κρέμεται» σύσσωμη σχεδόν η πολιτική.


Βασίλης Βιλιάρδος


Πηγή: http://www.facebook.com/viliardos/posts/434604659912339

ΣΕ ΤΡΟΧΙΑ ΑΠΟΣΥΝΘΕΣΗΣ...

ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ 10...
Βασίλης Βιλιάρδος
(αποσπασμα)

Στην αρχαιότητα, η αντιπαράθεση μεταξύ δανειστών και οφειλετών, κατέληγε σε βίαιες συγκρούσεις και σε πολέμους - επειδή η εναλλακτική δυνατότητα, για την απαλλαγή από τα χρέη, ήταν η Δουλεία...

“Είδε μπροστά του το σχολείο του χωριού, τη νεαρή δασκάλα, τα παιδιά καθισμένα στα θρανία, το μαύρο πίνακα……..Άκουσε τη ζεστή φωνή της δασκάλας που χαμηλόφωνα (τα καστανά της μάτια αστράφτοντας από ενθουσιασμό) τους έλεγε: «Είσαστε Έλληνες!....να είσαστε υπερήφανοι!...Η φυλή μας είναι η πιο παλιά, η πιο ένδοξη, η πιο υπερήφανη, η πιο ποιητική!...».

Ακούγοντας την μαλάκωνε κάτι μέσα του, βούρκωναν τα μάτια του και ένοιωθε βαθιά τον πόθο να δώσει και αυτός τη ζωή του…..σαν τόσους άλλους, για αυτούς τους Έλληνες, για την Ελλάδα, για τον Ελληνισμό” (Πηνελόπη Δέλτα). «Που είναι αλήθεια αυτοί οι Έλληνες;», αναρωτιέται κανείς σήμερα, διαβάζοντας τα μυστικά του βάλτου”.

Ανάλυση

«Κόκκινη γραμμή είναι η σωτηρία της Ελλάδας», είπε πρόσφατα ο πρωθυπουργός. Εξαιρετική τοποθέτηση, θα σκεφτόταν κανείς, εάν δεν γνώριζε ότι δεν συζητάμε εμείς με τους δανειστές μας για τη διαγραφή του χρέους, αλλά η κυρία Merkelκαι ο κ.Sarkozy - εάν δεν ενημερωνόταν ότι, δεν διαπραγματευόμαστε ούτε το επιτόκιο, ούτε τις δόσεις αποπληρωμής, ούτε το Δίκαιο, ούτε τις απαιτούμενες εγγυήσεις, ούτε τα μέτρα εξυγίανσης της οικονομίας μας, ούτε τίποτα απολύτως. Μία χώρα όμως, η οποία δεν διαπραγματεύεται η ίδια το μέλλον της, είναι δυνατόν να πείσει ποτέ τους δανειστές της;

«Η Τρόικα αποφασίζει», όπως είπε ο πρωθυπουργός στα εργατικά συνδικάτα, αφήνοντας τα με την απορία για το τι ακριβώς κάνει τόσο ο ίδιος, όσο και η «πλουσιοπάροχη», 50μελής κυβέρνηση του (αλήθεια, τι κάνει μία εταιρεία, η οποία διορίζει έναν διευθυντή, καθώς επίσης ένα πολυμελές διοικητικό συμβούλιο, το οποίο δεν αποφασίζει για το μέλλον της;).

Χωρίς να επεκταθούμε σε λεπτομέρειες, είναι αδύνατον να ανταπεξέλθουμε με τα τοκογλυφικά επιτόκια και τιςμονομερείς απαιτήσεις των «εταίρων» μας - οι οποίοι ουσιαστικά έχουν στόχο τη λεηλασία τόσο της δημόσιας, όσο και της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων, υποδουλώνοντας για δεκαετίες την Ελλάδα.

Τόκοι ύψους 17 δις € (28 δις € το 2015 ή 50% των φορολογικών εσόδων του δημοσίου ή ποσόν που αντιστοιχεί με ετήσιο εισόδημα 10.000 € για 2.800.000 εργαζομένους!), οι οποίοι σχεδιάζεται να «εξυπηρετηθούν» με συνεχώς υψηλότερους φόρους, ως συνήθως μη ανταποδοτικούς (πληρώνουμε για την Παιδεία, για την Υγεία, για τους δρόμους κλπ., παρά το ότι φορολογούμαστε για τη λειτουργία όλων αυτών), είναι αδύνατον ποτέ να επιτρέψουν επενδύσεις, καθώς επίσης τη δημιουργία συνθηκών ανάπτυξης στην Ελλάδα. Χωρίς ανάπτυξη όμως, δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ μέλλον – οπότε όλοι εμείς οι Έλληνες, αργά ή γρήγορα, θα οδηγηθούμε στη χρεοκοπία ……εξαθλιωμένοι, εξευτελισμένοι, πεινασμένοι και λεηλατημένοι (με ή χωρίς δραχμή είναι μάλλον επουσιώδες).

Δυστυχώς λοιπόν θα οδηγηθούμε στη χρεοκοπία, παρά το ότι γνωρίζουμε τη λύση των προβλημάτων μας, η οποία δεν είναι άλλη από την «εκδίωξη» του ΔΝΤ και την αποπληρωμή του συνολικού δημοσίου χρέους, χωρίς καμία διαγραφή, σε 40-50 ισόποσες ετήσιες δόσεις, με επιτόκιο ίσο με αυτό που δανείζονται οι τράπεζες – με το βασικό της ΕΚΤ (1%). Παράλληλα φυσικά θα οφείλαμε να διεκδικήσουμε τις πολεμικές επανορθώσεις, να διαχειριστούμε ορθολογικά τη δημόσια περιουσία της χώρας μας και να εκμεταλλευθούμε τον υπόγειο πλούτο της – εκλέγοντας επιτέλους μία ικανή κυβέρνηση, η οποία να αποφασίζει και όχι να εκτελεί τις εντολές των όποιων άλλων.

Ολοκληρώνοντας την εισαγωγή μας έχουμε την άποψη ότι, εάν δεν αντιδράσουμε συλλογικά τώρα (μετά τις 20. Μαρτίου θα είναι ίσως πολύ αργά), καθώς επίσης εάν δεν προβούμε σε άμεση στάση πληρωμών, εντός Ευρωζώνης, η Ελλάδα θα οδηγηθεί, εν μέσω εκβιαστικών διλημμάτων, πρώτα στο αγγλικό Δίκαιο (έτσι ώστε να μην έχει πλέον τη δυνατότητα να μετατρέψει το χρέος της από ευρώ σε δραχμές, να επιμηκύνει το χρόνο αποπληρωμής, να αλλάξει το επιτόκιο κοκ.), αμέσως μετά στη δραχμή και στη συνέχεια στην απόλυτη χρεοκοπία – αφού θα εγγυάται τα χρέη της, με την εθνική της κυριαρχία. Τότε η κυβέρνηση «συνεργασίας», μάλλον εν αγνοία αρκετών μελών της, θα έχει ίσως εκτελέσει την «αποστολή» της – παράλληλα με την εκτέλεση της πατρίδας μας. Φυσικά μπορεί (αλλά και ευχόμαστε) να κάνουμε λάθος.

ΟΙ ΠΛΗΓΕΣ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ ...

του Βασιλη Βιλιαρδου απο τη Σοφοκλεους 10 ...