Υπεξαίρεση ζωής...

απο την Αυγη...

Άλλη μια απόδειξη ότι το Μνημόνιο ήρθε για να μείνει και να αποδιαρθρώσει το κοινωνικό κράτος είναι η ρύθμιση για τις ασφαλιστικές εισφορές. Με Υπουργική Απόφαση οι ασφαλιστικές εισφορές από το 2017 θα εκχωρούνται στις εφορίες και δεν θα καταβάλλονται στα ασφαλιστικά ταμεία.
Το προβαλλόμενο πρόσχημα είναι ότι το Δημόσιο έχει δυνατότητα να ελέγχει την εισφοροδιαφυγή, ενώ τα ταμεία δεν διαθέτουν ούτε την κατάλληλη υποδομή, αλλά ούτε και την πολιτική βούληση να κυνηγήσουν τους οφειλέτες. Παρ' όλα αυτά στη ρύθμιση δεν υπάρχει ούτε καν η πρόβλεψη ότι τα χρήματα των εισφορών θα κατατίθενται σε ειδικό λογαριασμό στο όνομα του κάθε ταμείου.
Στην ουσία τα αποθεματικά των ταμείων θα χάνονται στη μαύρη τρύπα του δημόσιου χρέους. Η κυβέρνηση αρπάζει τον ασφαλιστικό κουμπαρά και τον μετατρέπει σε πρωτογενές πλεόνασμα ή σε έσοδο για την αποπληρωμή του δημόσιου δανεισμού. Με τέτοια προοπτική, η κρατική εγγύηση για σύνταξη 360 ευρώ θα αποδειχθεί συντόμως το επικρατέστερο σενάριο για τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών, ενώ οι επικουρικές συντάξεις θα ευτελιστούν, αρχής γενομένης από σήμερα.
Η παρατεταμένη ύφεση, αλλά κυρίως το μοντέλο της ανασφάλιστης και φθηνής εργασίας που εγκαθιδρύεται, οδηγούν, στην καλύτερη των περιπτώσεων, σε πολύχρονη "αναιμική ανάπτυξη με ανεργία". Διαμορφώνουν ένα νέο πλέγμα αποκλεισμού εκατομμυρίων πολιτών από την κοινωνική ασφάλιση. Αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες, ως λύση ανάγκης για δύο εκατομμύρια ανασφάλιστους πολίτες, δηλαδή ότι το κράτος αναλαμβάνει να παρέχει νοσοκομειακή και φαρμακευτική περίθαλψη, μέσα σε ένα καθεστώς κατάρρευσης του δημόσιου ασφαλιστικού συστήματος, θα αποδειχθεί ο κανόνας με την υπεξαίρεση των ασφαλιστικών εισφορών από το κράτος. Η υποτυπώδης κρατική εγγύηση ασφαλιστικών δικαιωμάτων θα συνοδεύεται από το άνοιγμα των ασφαλιστικών ανισοτήτων, καθώς η ακριβοπληρωμένη ιδιωτική ασφάλιση θα παρουσιάζεται ως η αναγκαστική επιλογή.
Με την υπεξαίρεση των ασφαλιστικών εισφορών το κράτος καταργεί το υφιστάμενο τριμερές σύστημα κοινωνικής ασφάλισης. Τώρα το κράτος συγκεντρώνει όλους τους πόρους και, με τους περιορισμούς του δημοσιονομικού κανόνα του πρωτογενούς πλεονάσματος, θα παρέχει φιλανθρωπικά επιδόματα αντί για συντάξεις και υποβαθμισμένη νοσοκομειακή περίθαλψη.
Σε μια περίοδο κατά την οποία το προωθούμενο τέλος της σταθερής εργασίας ανατρέπει τα μεταπολεμικά δεδομένα και τις κατακτήσεις, το κράτος έπρεπε να κινηθεί σε αντίθετη κατεύθυνση. Να αναλάβει την ευθύνη της χρηματοδότησης της κοινωνικής ασφάλισης μέσω ισχυρών πολιτικών φορολογικής αναδιανομής. Αντ' αυτού, το νεοφιλελεύθερο κράτος λεηλατεί τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων, αυτή τη φορά όχι στιγμιαία, όπως με το περιβόητο PSI, αλλά με έγκλημα διαρκείας.
Η εξέλιξη αυτή δείχνει τι εννοούν η κυβέρνηση και οι πιστωτές όταν πιέζουν για την επιτάχυνση των "διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων". Οι μεταρρυθμίσεις, ολοένα και περισσότερο, "μυρίζουν ανθρώπινο κρέας"...

Το δημοσιο χρεος ως «μηχανη» παραγωγης λιτοτητας...

Γιάννης Μηλιός...

Η κρίση δημόσιου χρέους δεν αποτελεί αυστηρά ελληνική υπόθεση. Είναι (ήταν εξαρχής) υπόθεση ευρωπαϊκή. Οι όροι «Ευρωπαϊκή κρίση χρέους» και «Κρίση χρέους της Ζώνης του Ευρώ (ΖτΕ)» αποτελούν ήδη λήμματα εγκυκλοπαιδειών. Τα γνωστότερα οικονομικά Ινστιτούτα της Ηπείρου έχουν αφιερώσει εκατοντάδες μελέτες στο ζήτημα
(ενδεικτικά αναφέρω: «A comprehensive approach to the euro-area debt crisis» των Darvas, Pisani-Ferry και Sapir, Ινστιτούτο  Bruegel, Φεβρουάριος 2011), ενώ έχουν κατατεθεί δεκάδες προτάσεις πολιτικής για την αντιμετώπιση του προβλήματος (ενδεικτικά: «Politically acceptable debt restructuring in the Eurozone» των Pâris και Wyplosz, Ινστιτούτα CERP και ICMB, Ιανουάριος 2014).
Τα ευρωπαϊκά Ινστιτούτα, που ουσιαστικά παίζουν το ρόλο άτυπων συμβούλων των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και θεσμών, συγκλίνουν σε τρία κεντρικά σημεία:
(1) Στο ότι απαιτείται πολιτική λύση δραστικής μείωσης του χρέους στη ΖτΕ. Αυτό διότι οι συμβατικές οδοί μέσα από τις οποίες θα μπορούσε να μειωθεί το δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ (ψηλοί ονομαστικοί ρυθμοί μεγέθυνσης του ΑΕΠ, ψηλά πρωτογενή πλεονάσματα των κρατικών προϋπολογισμών) δεν υφίστανται ως δυνατότητα στη ΖτΕ.
(2) Στο ότι η δραστική μείωση του χρέους δεν θα πρέπει να δημιουργήσει ανταγωνισμούς μεταξύ των χωρών – μελών (δηλαδή οι λιγότερο χρεωμένες χώρες δεν θα πρέπει να αναλάβουν το κόστος της αποχρέωσης των περισσότερο χρεωμένων), ούτε να πλήξει τον τραπεζικό τομέα και τα ασφαλιστικά ταμεία, όπως συνέβη με το ελληνικό PSI. Απορρίπτουν έτσι τη λύση της ονομαστικής διαγραφής («κουρέματος») δημόσιου χρέους.
(3) Η πολιτική λύση της δραστικής μείωσης του χρέους στη ΖτΕ δεν θα πρέπει να αμφισβητεί τις κυρίαρχες πολιτικές στη ΖτΕ, δηλαδή τη συνέχιση της λιτότητας. Μόνο στην απέναντι μεριά του Ατλαντικού βρίσκουμε «επίσημα» Ινστιτούτα που αποστασιοποιούνται ρητά από τις πολιτικές λιτότητας. (Βλ. ενδεικτικά Papadimitriou και Wray: Euroland’s Original Sin, Levy Economics Institute, 2012. Βλ. επίσης το άρθρο μου στα Νέα: «2010-2014: Τα “κεκτημένα”… που θα ανατραπούν!», 19/6/14).
Η βασική πρόταση που προκύπτει με βάση τα παραπάνω τρία «προαπαιτούμενα» είναι το «θάψιμο» του χρέους για δεκαετίας, με παράλληλη συνταγματική κατοχύρωση της «Συνθήκης για τη Σταθερότητα, τον Συντονισμό και τη Διακυβέρνηση (ΣΣΣΔ)», που μονιμοποιεί τη λιτότητα.

Οι Γάλλοι έχουν δίκιο: ας διαγράψουμε το δημόσιο χρέος. Έτσι και αλλιώς το περισσότερο είναι παράνομο....

Του Razmig Keucheyan, Κοιτα τον Ουρανο...

 

 

 Όπως έχει δείξει και η ιστορία η Γαλλία είναι ικανή για το καλύτερο και για το χειρότερο και συχνά σε μικρά χρονικά διαστήματα. 

 

Την επομένη όμως της νίκης του Εθνικού Μετώπου της Μαρί Λεπέν στις ευρωεκλογές, η Γαλλία έκανε μια καθοριστικής σημασίας συνεισφορά στην επανεφεύρεση μιας ριζοσπαστικής πολιτικής για τον 21ο αιώνα. Εκείνη την ημέρα η επιτροπή των πολιτών για τον λογιστικό έλεγχο επί του δημόσιου χρέους συνέταξε μια αναφορά 30 σελίδων για το γαλλικό δημόσιο χρέος, τις ρίζες του και την εξέλιξή του τις τελευταίες δεκαετίες. Την αναφορά συνέταξε μια ομάδα ειδικών επί των δημοσίων οικονομικών υπό τον συντονισμό του Michel Husson, έναν από τους καλύτερους κριτικούς οικονομολόγους της Γαλλίας. Το συμπέρασμα της αναφοράς είναι σαφές: 60% του γαλλικού δημόσιου χρέους είναι παράνομο. 

 

Όποιος έχει διαβάσει έστω και μια εφημερίδα τα τελευταία χρόνια γνωρίζει πόσο σημαντικό είναι το χρέος για τη σύγχρονη πολιτική. Όπως έχει δείξει και ο Ντέιβιντ Γκρέμπερ, μεταξύ άλλων, ζούμε σε χρεοκρατίες (Debtocracies) και όχι σε δημοκρατίες (Democracies). Το χρέος, σε αντίθεση με την λαϊκή βούληση, έχει παγιωθεί ως η βασικότερη αρχή των κοινωνιών μας μέσω και των καταστροφικών πολιτικών λιτότητας που εφαρμόζονται στο όνομα της μείωσης του. Το χρέος ήταν επίσης η αιτία που πυροδότησε ένα από τα πιο καινοτόμα κοινωνικά κινήματα των τελευταίων χρόνων, το κίνημα Occupy. 

 

Χρέος και ανάπτυξη...

του Γιαννη Βαρουφακη, απο την Αυγη...

Κάθε φορά που κάποιος επιχειρηματολογεί εναντίον της εφαρμοζόμενης στην Ευρωζώνη πολιτικής, εισπράττει την απάντηση ότι δεν υπάρχει εναλλακτική η οποία να μην παραβιάζει κάποια από τις συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή το καταστατικό της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ).

 

Η «Μετριοπαθής Πρόταση για την Επίλυση της Κρίσης του Ευρώ», για την οποία είμαι συνυπεύθυνος, μαζί με τους Stuart Holland και James K. Galbraith (Εκδόσεις Ποταμός), ανατρέπει αυτό το επιχείρημα καταδεικνύοντας ότι η κρίση του ευρώ μπορεί να καταπολεμηθεί άμεσα και χωρίς να παραβιαστούν οι ευρωπαϊκές συνθήκες και τα καταστατικά των θεσμών της, χωρίς να χρειαστεί η Γερμανία να αναλάβει τα χρέη των ελλειμματικών, δίχως να χρηματοδοτηθούν επενδύσεις από νέους φόρους και άνευ κοπής χρήματος από την ΕΚΤ.
Ας δούμε, εν συντομία, δύο από τις προτάσεις μας που, πρώτον, συρρικνώνουν το δημόσιο χρέος της Ευρωζώνης ολόκληρης και, δεύτερον, θεσμοθετούν ένα πανευρωπαϊκό, επενδυτικό Νιου Ντιλ.

Άμεση μείωση του δημόσιου χρέους της Ευρωζώνης

Ας ορίσουμε ως «Κατά Μάαστριχτ Νόμιμο» (ή ΚΜΝ) το μέρος του δημόσιου χρέους που έχει το δικαίωμα να διατηρεί ένα κράτος - μέλος, και το οποίο ανέρχεται στο 60% του ΑΕΠ της χώρας. Αύριο το πρωί η ΕΚΤ μπορεί να προβεί στην εξής ανακοίνωση:

Το φαινόμενο Ματέο Ρέντσι ερεθίζει την Ε.Ε....

του Πετρου Παπακωνσταντινου, απο την Καθημερινη...

«Η νίκη του κ. Ρέντσι μάς δίνει ένα πολύτιμο μάθημα, επιβεβαιώνοντας ότι μια συστημική ευρωπαϊκή κυβέρνηση, με ένα φιλόδοξο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, μπορεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη του εκλογικού σώματος». Αυτή ήταν η κεντρική εκτίμηση που διατύπωναν στο κύριο άρθρο της περασμένης Δευτέρας οι βρετανικοί Financial Times,
με αφορμή μια σημαντική συνέντευξη του Ιταλού πρωθυπουργού σε έξι ευρωπαϊκές εφημερίδες.

Προτού κλείσει τις 100 πρώτες ημέρες του στην εξουσία, ο 39χρονος πρώην δήμαρχος Φλωρεντίας έγινε κιόλας επικοινωνιακό και πολιτικό φαινόμενο. «Μάγος», «Ιταλός Τόνι Μπλερ», «ο άνθρωπος που θα σώσει την ψυχή της Ευρώπης» είναι ορισμένοι από τους χαρακτηρισμούς που συνοδεύουν τα εγκωμιαστικά ρεπορτάζ. Κι αν μέχρι χθες οι επικριτές του είχαν να αντιτείνουν ότι αναρριχήθηκε στην εξουσία ύστερα από «ανακτορικό πραξικόπημα» στο εσωτερικό του Δημοκρατικού Κόμματος, που ανέτρεψε τον πρωθυπουργό Ενρίκο Λέτα, από το βράδυ των ευρωεκλογών κάθε αμφισβήτηση κόπηκε με το μαχαίρι.

Ενας από τους λίγους πρωθυπουργούς που κέρδισαν την εκλογική μάχη κόντρα στα ισχυρότατα ρεύματα της Ακροδεξιάς, του ευρωσκεπτικισμού και του αριστερού ριζοσπαστισμού, ο Ρέντσι έφτασε το εκπληκτικό 41%, το μεγαλύτερο ποσοστό που έχει αποσπάσει ιταλικό κόμμα από το 1958. Στο αμέσως προσεχές μέλλον, ο κεντροαριστερός πολιτικός δύσκολα θα βρει αξιόμαχο αντίπαλο στην εσωτερική πολιτική κονίστρα. Η Forza Italia του Σίλβιο Μπερλουσκόνι κατατροπώθηκε, χάνοντας τη μισή δύναμή της από τις προηγούμενες ευρωεκλογές, για να πέσει κάτω από το 17%. Οσο για το νεοπαγές Κίνημα των Πέντε Αστέρων του Μπέπε Γκρίλο, ναι μεν αναρριχήθηκε στη δεύτερη θέση, αλλά υποχώρησε στο 21%, έναντι 25% στις βουλευτικές εκλογές, ενισχύοντας τις εικασίες περί πολιτικής «φούσκας» με ημερομηνία λήξης.

Για τους υποστηρικτές του ευρωπαϊκού σχεδίου, ο Ρέντσι φαντάζει ως παράδειγμα προς μίμηση: Ποιος είπε ότι για να κερδίσει κανείς τις εκλογές πρέπει να καθυβρίζει τη Μέρκελ και να μοιράζει υποσχέσεις στα λαϊκά στρώματα; Ιδού ένας πολιτικός που δηλώνει ότι «η Γερμανία δεν είναι εχθρός, αλλά μοντέλο, όταν πρόκειται για την αγορά εργασίας ή τη δημόσια διοίκηση» και παρ’ όλα αυτά κερδίζει τις εκλογές.

Βαθιά διαγραφή του χρέους για προοπτική ανάπτυξης...

του Κωστα Λαπαβιτσα...

Πηγαίνουμε πλεόν ολοταχώς προς τις ευρωεκλογές που ίσως κρίνουν την πορεία της Ελλάδας για χρόνια. Το δίλημμα που θέτει η κυβέρνηση Σαμαρά είναι 'σταθερότητα, ή επιστροφή στο πρόσφατο παρελθόν της κρίσης' τονίζοντας ότι η ανάκαμψη βρίσκεται επί θύραις. Ταυτόχρονα παραδέχεται ότι η Ελλάδα συνεχίζει να έχει πρόβλημα χρέους παρουσιάζοντας όμως η κυβέρνηση τον εαυτό της ως το μόνο αξιόπιστο διαπραγματευτή. Το τι θα επιχειρήσει να διαπραγματευτεί μας το έχει ήδη αποκαλύψει ο κ. Στουρνάρας: Δε θα υπάρξει διαγραφή γιατί αντιτίθεται η ΕΕ, αλλά θα επιδιωχθεί η μείωση των επιτοκίων και η επιμήκυνση. Κι εκεί θα τελειώσει η κρίση, κατά την κυβέρνηση Σαμαρά.

Από την άλλη, η αντιμνημονιακή αντιπολίτευση και φυσικά ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο και χρειάζεται διαγραφή. Σε σημαντικό βαθμό μάλιστα φαίνεται να συμφωνεί και το ΔΝΤ. Δεν υπάρχει βέβαια κοινά αποδεκτή εκτίμηση για το μέγεθος της διαγραφής, πόσο μάλλον για τη διαδικασία μέσω της οποίας θα επιτευχθεί. Αλλά κυριαρχεί η αντίληψη ότι χωρίς διαγραφή του χρέους η Ελλάδα δε θα μπορέσει να βγει απο τα ερείπια της κρίσης.

Το χρέος, λοιπόν, θα αποτελέσει καίριο ζήτημα οικονομικής πολιτικής την επόμενη περίοδο και οι ευρωεκλογές θα δείξουν το δρόμο για την αντιμετώπισή του. Στο πλαίσιο αυτό το διεθνές οικονομικό δίκτυο RMF (Λονδίνο) σε συνεργασία με το Δίκτυο Οικονομικών και Κοινωνικών Ερευνών (Θεσσαλονίκη) δημοσίευσε μια εμπεριστατωμένη ανάλυση σχετικά με την αντιμετώπιση του ελληνικού δημόσιου χρέους. Η μελέτη αναλύει δύο βασικούς τρόπους ελάφρυνσης: τη “μαλακή επιλογή”, η οποία εξετάζει τη συναινετική μείωση του μέσου επιτοκίου και την επιμήκυνση του χρέους, καθώς και τη “σκληρή επιλογή”, η οποία εξετάζει τη βαθιά διαγραφή της ονομαστικής αξίας του χρέους. Συγκρίνεται δηλαδή η επιλογή της κυβέρνησης με αυτή της αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης.

Μια αριστερή λύση για την κρίση χρέους προς το συμφέρον των «από κάτω»...

του Γιαννη Μηλιου, απο την Αυγη...

Η σημερινή ζοφερή κοινωνική πραγματικότητα που ζει η μεγάλη πλειοψηφία των Ευρωπαίων πολιτών αποδίδεται στην «κρίση δημόσιου χρέους». Εν όψει των ευρωεκλογών, αλλά κυρίως της επόμενης μέρας τους, η οποία θα εναποθέσει στους ώμους της Αριστεράς μεγάλες ευθύνες, πρέπει να μιλήσουμε έξω από τα δόντια.

Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε ποτέ πρόβλημα χρέους από μόνο του. Η κρίση του 2008 δημιούργησε προφανώς πρόβλημα ιδιωτικού χρέους (η σχεδόν κατάρρευση του τραπεζικού τομέα στις ΗΠΑ και την Ευρώπη) και μετατροπή του σε δημόσιο χρέος. Ωστόσο στην Ευρώπη αντί αυτό να σημάνει μία ενεργό εμπλοκή της ΕΚΤ, η οποία θα δάνειζε τα κράτη, οι ευρωπαϊκές άρχουσες τάξεις είδαν την κατάσταση ως ευκαιρία να βαθύνουν την εκμετάλλευση της εργασίας από το κεφάλαιο και για επιθετική αναδιανομή υπέρ των πλουσίων. Το χρέος αποτέλεσε το μέσο για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος, την «τέλεια αιτία» με την οποία θα χτιζόταν το πολιτικό οικοδόμημα της λιτότητας, στη βάση του ότι «υπερκαταναλώναμε» (ποιοι;) και «όλοι μαζί τα φάγαμε».
Στο παραπάνω πλαίσιο η στρατηγική των νεοφιλελεύθερων ελίτ είναι απλή: Οι οικονομικές παρεμβάσεις που γίνονται προς την κατεύθυνση ελάφρυνσης του χρέους είναι σκόπιμα ημιτελείς, ώστε οι αγορές να έχουν τη δυνατότητα να συνεχίζουν να εκβιάζουν για την εφαρμογή των νεοσυντηρητικών πολιτικών, ακριβώς λόγω του ότι το χρέος παραμένει (και μονιμοποιείται η μη-βιωσιμότητά του).
Στη σημερινή συγκυρία αντιστοιχεί στην Αριστερά να «σπάσει» αυτόν τον μηχανισμό, να αναιρέσει τη συνθήκη «σοκ και δέος». Η ρήξη θα ξεκινήσει από το εθνικό επίπεδο, από την κυβέρνηση της Αριστεράς που έρχεται στην Ελλάδα, αλλά θα μεταφερθεί και σε κεντρικό ευρωπαϊκό επίπεδο.
Η λύση που προτείνουμε αποτελείται από δύο πυλώνες. Ο ένας αφορά τις χώρες με συγκριτικά μικρό ΑΕΠ, άρα και χρέος ως απόλυτο μέγεθος, όπως η Ελλάδα.

Το μνημόνιο δεν είναι μια παρένθεση...

Του Ευκλείδη Τσακαλώτου, απο το Red NoteBook...

To μεγαλύτερο κόλπο που έπαιξε ο διάβολος ήταν να πείσει τον κόσμο ότι δεν υπάρχει». Έτσι λέει ο Κέβιν Σπέισι στο έργο «Οι συνήθεις ύποπτοι», που είναι βέβαια φράση από τον Μπωντλαίρ. Το μεγαλύτερο κόλπο που θα παίξει αυτή η Κυβέρνηση, είναι να πείσει τον κόσμο ότι το μνημόνιο δεν υπάρχει, ότι είναι κάτι περαστικό και –όπως είπε χθες ο κ. Σαμαράς
– ότι έχει κλείσει τον κύκλο του. «Το μνημόνιο δεν είναι μια παρένθεση. Δεν είναι καν μόνο τα μέτρα. Δεν είναι καν μόνο η δανειακή σύμβαση. Έχει μια φιλοσοφία για την οικονομία, για τη σχέση της οικονομίας με την κοινωνία και –εάν δεν μπορέσουμε να το σταματήσουμε– θα γίνει καθεστώς.
Ποιος είναι ο βασικός στόχος του μνημονίου, από τον οποίο προκύπτει ότι είναι καθεστώς; Είναι να έχουμε για όλα τα επόμενα χρόνια μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα, που ολοένα και θα αυξάνονται. Από €4,2 δισεκατομμύρια το 2014, στα €7 δισεκατομμύρια το 2016 και στα €11,5 δισεκατομμύρια το 2018.
Ένα θέμα είναι εάν αυτό είναι εφικτό. Μας λέει η κυρία Πατριανάκου ότι είναι εφικτό, γιατί υποστηρίζει το Γραφείο Προϋπολογισμού ότι θα εξαρτηθεί από τους ρυθμούς ανάπτυξης. Όμως, αυτό που λέει το Γραφείο Προϋπολογισμού είναι ότι η μόνη χώρα που κατάφερε αυτό το επίτευγμα, της ύπαρξης για πολλά χρόνια πλεονάσματος, είναι η Νορβηγία, μια πετρελαιοπαραγωγός χώρα.
Όμως, δεν είναι το βασικό θέμα αν είναι εφικτά αυτά τα πλεονάσματα, αλλά εάν είναι εφικτά συγχρόνως με τους στόχους της ανάπτυξης άνω του 3% που θέτει το Μεσοπρόθεσμο. Γιατί αυτό που κάνουν τα πλεονάσματα είναι ότι στερούν βασικούς πόρους από αυτό που έχει ανάγκη η κοινωνία μας. Και αυτό είναι να αντιμετωπίσουμε την ανθρωπιστική κρίση και το θέμα της παραγωγικής ανασυγκρότησης. Παίρνοντας, λοιπόν, τους πόρους από τα πλεονάσματα που τα δίνουμε στους πιστωτές, δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτά τα δύο προβλήματα.
 Όταν έθεσα αυτό το επιχείρημα στην Επιτροπή, ο κ. Βορίδης έδειξε ένα μεγάλο ενδιαφέρον για τα συμφέροντα των πλουσίων χωρών.

Το Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα ως διαρκής μνημονιακή πολιτική...

του Γιωργου Σταθακη, απο την Αυγη...

Το Μνημόνιο ως γνωστόν κάνει τέσσερα πράγματα. Πρώτον, τη βίαιη εξισορρόπηση των δημόσιων οικονομικών με περικοπές δαπανών και αύξηση φόρων. Δεύτερον, τη μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα και την πλήρη διάλυση των εργασιακών σχέσεων. Τρίτον, ιδιωτικοποιήσεις και εκποίηση της δημόσιας γης.
Τέταρτον, θεσμικές μεταρρυθμίσεις που επιδιώκουν το άνοιγμα των αγορών όπου κυριαρχούν μικρομεσαίες επιχειρήσεις και ελεύθεροι επαγγελματίες.
Εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, αυτό μπορεί να ισοσκέλισε τα δημόσια οικονομικά, αλλά με κόστος την απώλεια του 25% του ΑΕΠ, την εκτίναξη της ανεργίας στο 30% και τον πλήρη εκτροχιασμό του δημόσιου χρέους, παρά το κούρεμα, την επιμήκυνση και τη μείωση των επιτοκίων που έγιναν σε διαδοχικές φάσεις.
Το Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα για την περίοδο 2014-2018, που κατέθεσε η κυβέρνηση, συνεχίζει να κάνει ακριβώς αυτά, θεωρώντας ότι η πολιτική θα έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Προβάλλει τέσσερις ισχυρισμούς: Πρώτον, ότι η οικονομία θα επιστρέψει σε ισχυρούς ρυθμούς ανάπτυξης της τάξης του 3,5% του ΑΕΠ. Δεύτερον, ότι ο προϋπολογισμός θα αποκτήσει μόνιμο πλεόνασμα 4,5% του ΑΕΠ ή άλλως 9 δισ. μέχρι το 2016 και θα το διατηρήσει στη συνέχεια, και αυτό θα συμβεί χωρίς να υπάρξουν νέα μέτρα πέρα από τα τρέχοντα για το 2014. Τρίτον, ότι η ανεργία θα αποκλιμακωθεί ραγδαία. Τέταρτον, ότι το χρέος μπορεί να εξυπηρετηθεί χωρίς πρόβλημα μέχρι το 2020, η δε συζήτηση περί μη βιωσιμότητάς του είναι παραπλανητική.
Πρόκειται για μια παραμυθένια αφήγηση που εκπορεύεται από την κεντρική ιδέα ότι το Μνημόνιο δουλεύει, ότι η συνέχιση της ίδιας πολιτικής θα αποδώσει και ότι κάθε συζήτηση για επαναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης ή χαλάρωση κάποιων εκ των όρων του Μνημονίου, πολύ περισσότερο η εγκατάλειψή του, στερείται νοήματος. Η κυβέρνηση Σαμαρά έχει θέσει το Μνημόνιο στον επιταχυντή και είναι απόλυτα ταυτισμένη με την ιδέα της υπέρμετρης εφαρμογής της φιλοσοφίας του, πέρα από συμβατικές μνημονιακές δεσμεύσεις.

Προπαγάνδα και πραγματικότητα...

του Σταυρου Καπακου, απο την Αυγη...

Το θέμα του πρωτογενούς πλεονάσματος είναι το κορυφαίο προπαγανδιστικό χαρτί του συστήματος Σαμαρά, αφού πάνω σε αυτό έχει οικοδομήσει όλη την επιχειρηματολογία περί ανάκαμψης της οικονομίας, αποδέσμευσης από το Μνημόνιο, αλλά και την προσδοκία για ρύθμιση του χρέους βάσει της δέσμευσης που έχουν αναλάβει οι δανειστές.

Η επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος ύψους 1,5 δισ. ευρώ, αν αυτό είναι το τελικά αποδεκτό, δεν μπορεί να λειτουργήσει θετικά υπό τις παρούσες συνθήκες για την ελληνική οικονομία. Ένα πλεόνασμα θα ήταν επιτρεπτό αν η οικονομία βρισκόταν σε ανοδικό κύκλο, σε ανάπτυξη, αν δεν ήταν σε βαθιά ύφεση. Η κυβέρνηση πέτυχε το πρωτογενές πλεόνασμα ασκώντας μια άδικη φορολογική και μια σκληρή περιοριστική οικονομική πολιτική. Τα σκληρά μέτρα δεν αποσκοπούσαν στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, ενώ η υπερβολική φορολογία συνέτεινε στο βάθαιμα της ύφεσης και έφερε σε απόγνωση χιλιάδες πολίτες.
Το ερώτημα είναι: γιατί εφαρμόζεται αυτή η πολιτική; Η απάντηση είναι πολύ απλή. Η πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης είναι μια στρατηγική στην οποία έχουν συμφωνήσει η κυβέρνηση και η τρόικα, να μειωθούν οι μισθοί και τα εισοδήματα και να υποτιμηθούν οι περιουσιακές αξίες, δημόσιες και ιδιωτικές. Να "σκοτωθεί" δηλαδή ένα μεγάλος μέρος του ΑΕΠ, πάνω από 50 δισ., για να δημιουργηθούν κίνητρα στους επίδοξους επενδυτές, να αγοράσουν και να πουλήσουν Ελλάδα. Αυτή η οικονομική μεγέθυνση αποτελεί για το σύστημα Σαμαρά την ουσία της οικονομικής του πρότασης. Δεν πρόκειται όμως για παραγωγική ανασυγκρότηση και ανάπτυξη, αλλά κατά κύριο λόγο για φούσκα κερδοσκοπίας με σαθρές παραγωγικές βάσεις, η οποία στηρίζεται στη βίαιη υποτίμηση της εργασίας και των περιουσιακών αξιών.

Προεκλογικές σκοπιμότητες και πραγματικά οφέλη...

του κ. Σταυρου Λυγερου, απο το Real.gr...

Η ΥΠΕΡΠΡΟΣΦΟΡΑ για το πρώτο ελληνικό ομόλογο μετά το 2010 ήρθε να απογειώσει την επικοινωνιακή επίθεση των κυβερνώντων. Στόχος είναι να επικαλύψει την υπόθεση Μπαλτάκου, να καλλιεργήσει προσδοκίες για την πορεία της οικονομίας και ευρύτερα να διαμορφώσει ευνοϊκό κλίμα για τη συμπολίτευση εν όψει των κρίσιμων ευρωεκλογών.


Το επιχείρημα των κατεστημένων ΜΜΕ, τα οποία, όπως πάντα, στηρίζουν αμέριστα τις εκάστοτε εκδοχές του μνημονιακού success story, είναι πως αυτή τη φορά δεν πρόκειται για κυβερνητικό ισχυρισμό. Πρόκειται για ψήφο εμπιστοσύνης των αγορών που αντανακλά τη θετική προοπτική της ελληνικής οικονομίας.

Η πραγματικότητα, όμως, είναι διαφορετική. Οι αγορές δεν ανταποκρίθηκαν στην έκδοση του νέου ομολόγου, ούτε βεβαίως επειδή εκτιμούν ότι το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο, ούτε επειδή θεωρούν ότι η ελληνική οικονομία ανακάμπτει. Οι αγορές ανταποκρίθηκαν επειδή η έκδοση είναι ατύπως εγγυημένη από τους μηχανισμούς της ευρωζώνης.

Το ίδιο συνέβη προ καιρού και με την έκδοση ομολόγων από την Ιρλανδία και την Πορτογαλία. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει στείλει σαφές μήνυμα στις αγορές ότι θα τα στηρίξει. Με αυτούς τους όρους, το 4,95% είναι πολύ ελκυστικό επιτόκιο σε συνθήκες μεγάλης διεθνούς ρευστότητας.

Ο φαύλος κύκλος του αποπληθωρισμού...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Εν όψει των επικείμενων πολλαπλών εκλογών, κυβερνητική οδηγία καλεί τους πολίτες να αφήσουν την κατάθλιψη και να χαίρονται, επισείοντας την απειλή, σε αντίθετη περίπτωση, να χαρακτηρίζονται «αντεθνικοί». Οπως περίπου, τηρουμένων των αναλογιών, στη Βόρεια Κορέα, η ποσότητα δακρύων τη στιγμή του θανάτου του ιστορικού ηγέτη Κιμ Γιονγκ Ιλ το 2011, συνιστούσε τεκμήριο εθνικοφροσύνης, με την απειλή κυρώσεων στην αντίθετη περίπτωση.

«Εχουμε γυρίσει το καράβι της οικονομίας και εφέτος αρχίζει η ανάκαμψη», διαβεβαιώνει ο πρωθυπουργός... «Είμαστε σε μόνιμη σύγκρουση με το λαϊκισμό, εμείς δεν μιλάμε μικροκομματικά. Βγάζουμε την Ελλάδα από την κρίση, ανοίγουμε δρόμο για στέρεη και μακροπρόθεσμη ανάπτυξη... Αποτρέψαμε την έξοδο από το ευρώ, βγάλαμε πλεόνασμα, βγήκαμε στις αγορές, μειώνουμε την ανεργία, εξασφαλίζουμε τη βιωσιμότητα του χρέους... Οσοι μας αμφισβητούν και αντιτίθενται στις επιλογές μας, οδηγούν τη χώρα σε περιπέτειες».
Παρά τους πανηγυρισμούς για εσωτερική κατανάλωση και τα διεθνή συγχαρητήρια, μέχρι σήμερα ουδείς έλαβε στα σοβαρά τις κατηγορηματικές διαβεβαιώσεις. Ακόμη και αν τα επικαλούμενα στοιχεία θεωρηθούν πραγματικά, ουδείς από τους διαβεβαιούμενους στόχους εξασφαλίζεται. Ακόμη και αν υποτεθεί ότι αποκαθίσταται η πιστοληπτική ικανότητα της χώρας από τις αγορές, αυτό δεν σημαίνει διόλου ότι έτσι εξασφαλίζεται η βιωσιμότητα είτε της χώρας είτε του χρέους. Ενόσω για την αναχρηματοδότησή του η χώρα αναλαμβάνει κόστος δανεισμού 2,5 φορές υψηλότερο από εκείνο του ήδη συσσωρευμένου χρέους, η βιωσιμότητά του όχι μόνον δεν εξασφαλίζεται, αλλά αντίθετα επιδεινώνεται. Κι ακόμη, ενόσω το επιτόκιο δανεισμού παραμένει πολλαπλάσια υπέρτερο του ρυθμού μεταβολής του εθνικού εισοδήματος, αυτό συνεπάγεται πρόσθετες θυσίες και περικοπές του βιοτικού επιπέδου της χώρας, προκειμένου να καλύπτονται μελλοντικές «μαύρες τρύπες».

Η «έξοδος» στις αγορές: πολιτική υψηλού ρίσκου με βραχυπρόθεσμο ορίζοντα...

του Πετρου Σταυρου, απο το Red NoteBook...

Η πιο θετική εντύπωση που δημιουργείται από την «πετυχημένη» έξοδο στις αγορές αφορά στο νέο «αξιόχρεο» προφίλ του ελληνικού δημοσίου και στη δυνατότητα ορισμένες μεγάλες επιχειρήσεις του χρηματοπιστωτικού και μη χρηματοπιστωτικού τομέα να μπορούν να ανακεφαλαιοποιηθούν και να αντλήσουν, από ομολογιακά δάνεια, φθηνότερο από πριν «ρευστό» και κεφάλαια κίνησης. Είναι όμως έτσι τα πράγματα ή η οικονομική πραγματικότητα βαδίζει άλλον δρόμο; 

 

Ας ξεκινήσουμε πρώτα από τον τομέα των μεγάλων επιχειρήσεων για να δούμε τι είναι αυτό που συμβαίνει και θα συνεχίσει να συμβαίνει στο αμέσως επόμενο διάστημα. Φαίνεται πως μέσα στο τρίμηνο που ήδη διανύουμε μπορεί να απορροφηθούν από τις «αγορές» πάνω από 10 δις € και θα πρόκειται για αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου και συνάψεις ομολογιακών δανείων των τεσσάρων συστημικών τραπεζών αλλά και δυο τριών ακόμα μεγάλων επιχειρήσεων του ενεργειακού και κατασκευαστικού τομέα. Θα ακολουθήσει μια διευθέτηση των χρεών, κυρίως μεγάλων και πάλι επιχειρήσεων, από τον ανακεφαλαιοποιούμενο τραπεζικό τομέα με βασικές μεθόδους τη μετοχοποίηση των δανείων και την μετατροπή των βραχυπρόθεσμων υποχρεώσεων τους σε μακροπρόθεσμες υποχρεώσεις (μεγάλες κατασκευαστικές εταιρίες, ενδιάμεσες ύλες, ιχθυοκαλλιέργειες κλπ είναι οι άμεσα ωφελούμενοι). 

 

Περί πλεονάσματος...

του Γιωργου Σταθακη, απο την Αυγη...

Το Μνημόνιο τελειώνει τον Μάιο του 2016. Η τελευταία δόση από τα χρήματα των Ευρωπαίων εταίρων θα δοθεί τον Μάιο του 2014. Στη συνέχεια, υπάρχει δανεισμός μόνο από το ΔΝΤ και τα χρήματα αυτά είναι δεσμευμένα για την αποπληρωμή αποκλειστικά των δανείων του ΔΝΤ. Από τα δημοσιονομικά μέτρα προβλέπεται η εφαρμογή του 75% την περίοδο 2012-13 και των υπόλοιπων την περίοδο 2014-16.

Με βάση το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα 2014-2020, η Ελλάδα καλείται να πληρώσει περίπου 80 δισ. σε τόκους, 20 δισ. προερχόμενα από ιδιωτικοποιήσεις και 60 δισ. από το πλεόνασμα του προϋπολογισμού, την περίοδο αυτή. Το πλεόνασμα θα έπρεπε να είναι μηδέν για το 2013 και σταδιακά να αυξηθεί στο 4,5% του ΑΕΠ το 2016 ή περίπου 9 δισ. ετησίως και εκεί να παραμείνει μέχρι το 2020. Ακόμα υπάρχει ένα κενό χρηματοδοτικό, της τάξης των 11 δισ., για το 2014-15, που μένει να αποφασιστεί πώς θα καλυφθεί. Η αναθεώρηση του Μεσοπρόθεσμου έχει ορισθεί για τον Μάιο του 2014.
Με βάση τη συμφωνία του Νοεμβρίου του 2011 σχετικά με οτιδήποτε πετυχαίνει πάνω από τον στόχο της σε πλεόνασμα η Ελλάδα, αν θεωρητικώς μία χρονιά πετύχει 6% πλεόνασμα έναντι στόχου 4,5%, τότε μπορεί να ανακυκλώσει το 70% του 1,5% από αυτό για εσωτερικές ανάγκες και το υπόλοιπο να διατίθεται για την πληρωμή του τόκου. Επίσης, η συμφωνία προβλέπει την ελάφρυνση του χρέους, εφόσον επιτευχθεί πλεόνασμα, προκειμένου να βελτιωθούν οι όροι αποπληρωμής του, κάποια δηλαδή επιμήκυνση ή κάποια περαιτέρω μείωση των επιτοκίων.
Η κυβέρνηση από τον Οκτώβριο του 2013 θριαμβολογεί ότι, αντί για ισοσκελισμένο προϋπολογισμό που είχε την υποχρέωση να επιτύχει, έχει πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα, το οποίο στη συνέχεια αυξάνει κάθε μήνα, αρχικά οριοθετημένο στα 700 εκατομμύρια, στη συνέχεια στα 3 δισ. Τούτου δοθέντος ισχυρίζεται ότι το Μνημόνιο τελείωσε, ότι δεν θα ληφθούν άλλα μέτρα, ότι τα επόμενα χρόνια δεν υπάρχει πρόβλημα δημοσιονομικού κενού και ακόμα ότι το χρηματοδοτικό κενό μπορεί να καλυφθεί με προσφυγή, έστω μερική, στις αγορές.

Ο φετιχισμός πίσω από τη συμφωνία...

του Πετρου Σταυρου, απο το Red NoteBook...

Σύμφωνα με ευρωπαϊκό κέντρο αναλύσεων CEPS και τους οικονομολόγους του (δες εδώ), το ελληνικό πρόγραμμα στήριξης και η πολιτική της τρόικας απέτυχαν, σε σχέση με το πρόγραμμα στην Ιρλανδία και την Πορτογαλία.
Το χρέος, ως ποσοστό του ΑΕΠ, αυξήθηκε πάνω από 50 ποσοστιαίες μονάδες.
Το δημοσιονομικό έλλειμμα μειώθηκε, αλλά η ύφεση ήταν τόσο μεγάλη που δημιούργησε ένα διαρκές ρευστό πολιτικό περιβάλλον που επιτείνει τα υφεσιακά φαινόμενα. Εκείνο όμως που προκαλεί εντύπωση στους αναλυτές του CEPS είναι η αποτυχία του εξαγωγικού τομέα να «τραβήξει» την οικονομία, παρά τη μεγάλη μείωση του εργατικού κόστους, σε μια νέα εξωστρεφή πορεία που θα βελτίωνε την ανταγωνιστικότητα.
Το κέντρο CEPS επισημαίνει ότι οι αγκυλώσεις και οι στρεβλώσεις της ελληνικής οικονομίας είναι τέτοιου μεγέθους, που δεν επιτρέπουν στις τιμές της αγοράς να παίξουν τον ρόλο τους και να ανακατευθύνουν την παραγωγή, από κλάδους που απευθύνονται στην εσωτερική αγορά, σε κλάδους του εξαγωγικού τομέα.
Οι επιχειρούμενες μεταρρυθμίσεις δεν καταφέρνουν να τρυπήσουν το σκληρό κέλυφος της ελληνικής οικονομίας, αλλά και η κακή διακυβέρνηση των προηγούμενων χρόνων έχουν απαξιώσει του πολιτικούς θεσμούς και αποδυναμώνουν, εκ προοιμίου, τις κυβερνητικές απόπειρες. Προφανώς, πρόκειται για μια ιδεολογικά μεροληπτική ανάλυση, η οποία δεν θέλει να δει όσα θα την οδηγούσαν σε διαπιστώσεις που θα αποκάλυπταν τον δογματισμό, την οπισθοδρομική υφή αλλά και το ταξικό πρόσημο των πολιτικών λιτότητας και των θεωριών που τις υποστηρίζουν.

H ύβρις των πτωχευμένων...

Του Γιαννη Βαρουφακη, απο το Protagon...
Τόσο η διανομή 500 εκ. ευρώ όσο και η προσεχής (σταδιακή) έξοδος στις αγορές, παρά το μη βιώσιμο χρέος και υπό την κηδεμονία της ΕΚΤ, είναι λόγος για να θρηνούμε αγαπητοί αναγνώστες. Όχι για να ζητωκραυγάζουμε. Ούτε καν για να αναπτερώνεται το ηθικό μας. Επιτρέψτε μου να εξηγήσω το γιατί με τέσσερα επιχειρήματα:

1. Το ζητούμενο δεν είναι να δοθούν μερικά ψίχουλα ενόψει ευρωεκλογών, που μετά τις εκλογές θα μετατραπούν σε νέες περικοπές. Η χώρα έχει υποφέρει τα μέγιστα από τέτοια προεκλογικά δωράκια. Τα 500 εκ. παροχών αποτελούν μέγιστη προσβολή στον χειμαζόμενο λαό όχι επειδή οι ένστολοι, οι άστεγοι ή οι συνταξιουχοι δεν τα έχουν ανάγκη, ή δεν τα αξίζουν, αλλά επειδή δεν μπορεί να υπάρξει συνέχεια στη διανομή κοινωνικού μερίσματος.
2. Γιατί δεν μπορεί; Κατ΄ αρχάς, επειδή το πρωτογενές πλεόνασμα του 2013 προέκυψε επειδή το κράτος δεν πλήρωσε 4,3 δισ. για φάρμακα, άλλα αγαθά και υπηρεσίες που αγόρασε από ιδιώτες (που αδυνατούν να καταβάλλουν μισθούς και ασφαλιστικές εισφορές) κατά τη διάρκεια του 2013 και, επί πλέον, επειδή δεν έχει καταγραφεί ακόμα η ζημία του δημοσίου από την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών (κάτι που θα φανεί τον Αύγουστο, μετά την σχετική αναφορά του Ελληνικού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας). Άρα πρωτογενές πλεόνασμα για το 2013 δεν υπάρχει. (Τότε γιατί η τρόικα αποδέχθηκε τη μοιρασιά των 500 εκ.ευρώ; Η μόνη εξήγηση είναι ότι το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες έκαναν μια μικρή «υπέρβαση» για να βοηθήσουν τους κκ. Σαμαρά και Βενιζέλο πριν τις ευρωεκλογές.)

Περίπου σε μισόν αιώνα!

Τακης Κατσιμαρδος, απο το Εθνος...

Δεν είναι η πρώτη φορά που μέσα στη δίνη των γεγο­νότων διαφεύγει η ουσία. Ούτε η τελευταία που αποκαλύπτεται ξαφνικά προκαλώντας σοκ σε ανυποψίαστους. Οπως από την έγκυρη γερμανική εφημερίδα Handelsblatt. Η εκτίμησή της για «50 χρόνια τρόικα» στην Ελλάδα δεν είναι κάποιο δημοσιογραφικό εφεύρημα. Τεκμηριώνεται απολύτως. Θολός παραμένει μόνο ο αριθμός των δεκαετιών που η χώρα θα βρίσκεται σ' ένα ημιαποικιακό καθεστώς.
Στην περίπτωση, βεβαίως, που η σημερινή πορεία συνεχιστεί, όπως έχει σχεδιαστεί από την πολιτικοοικονομική ελίτ και τους εταίρους-δανειστές στην Ευρωζώνη του νεοφιλελευθερισμού.
Εννοείται πως εδώ γίνεται λόγος όχι για μια καταστατική επιτήρηση, που ισχύει για όλα τα κράτη-μέλη. Αλλά για κάποιας μορφής τρόικα, τουλάχιστον μέχρι τη μείωση του χρέους στο 75% του Ακαθάριστου Εθνικού Εισοδήματος. Αν κι αυτό υπολογίζεται ότι θα συμβεί γύρω στο 2035, ο ακριβής χρόνος παραμένει ακαθόριστος. Εξαρτάται από την επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής, στο πλαίσιο της λεγόμενης βιωσιμότητας του δημόσιου χρέους. Η Ελλάδα έχει συμφωνήσει και συνυπογράψει φαρδιά πλατιά τον σχετικό κανονισμό (472/2011) για την «ενίσχυση της οικονομικής και δημοσιονομικής εποπτείας στη ζώνη του ευρώ». Μέσα σ' αυτό το περιβάλλον πρέπει να αξιολογούνται οι τρέχουσες εξελίξεις στις όποιες διαπραγματεύσεις.

Στην παγίδα χρέους...

του Κωστα Βεργοπουλου, απο την Ελευθεροτυπια...
Εάν η Ευρώπη απειλείται σήμερα με αποπληθωρισμό, που συνεπάγεται μακροχρόνια καχεκτική οικονομική δραστηριότητα και μαζική ανεργία, δεν έχει παρά να αιτιάται τον εαυτόν της για τη συμφορά που η ίδια με τις επιλογές της επισπεύδει. Μπορεί με τις παρεμβάσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του προέδρου της Ντράγκι να κοπάσει η κερδοσκοπία σε βάρος της φερεγγυότητος των χωρών-μελών της Ευρωζώνης.

Ωστόσο, όλες οι πρωτοβουλίες της ΕΚΤ εφαρμόσθηκαν με ρητή αντίθεση της Γερμανίας, η οποία έχει προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο επικαλούμενη «παραβίαση των ιδρυτικών Συνθηκών».
Εάν οι Συνθήκες είχαν τηρηθεί, η ευρωπαϊκή θρησκοληψία θα ήταν ικανοποιημένη, όμως το ευρωπαϊκό οικοδόμημα θα είχε ήδη καταρρεύσει, θύμα των κερδοσκοπικών επιθέσεων από τις θεοποιημένες αγορές, για τις οποίες, ως γνωστόν, δεν υπάρχει ούτε ιερό ούτε όσιο και κάθε είδους «ανωμαλία» νομιμοποιείται, με μοναδικό κριτήριο την ανταμοιβή των κερδοσκόπων.
Σήμερα, ενώ η κερδοσκοπία καταλαγιάζει και μάλιστα χωρίς να δαπανηθεί ούτε ένα ευρώ, ούτε από την ΕΚΤ ούτε από εθνικές κυβερνήσεις, ο κίνδυνος που με επιτάχυνση προβάλλει αφορά την πραγματική οικονομία, της οποίας οι επιδόσεις δεν παύουν να φθίνουν, σε πολλές χώρες-μέλη βρίσκονται ήδη σε αρνητικά επίπεδα και στη Γερμανία προσεγγίζουν το μηδέν. Εάν ληφθεί υπόψη ότι το πλεόνασμα από τις εξωτερικές συναλλαγές της ανέρχεται σε 7,5% του ΑΕΠ ενώ το τελευταίο αυξάνεται κατά μόλις 0,7%, αυτό σημαίνει ότι η πραγματική ανάπτυξη στο εσωτερικό της είναι αρνητική κατά -6,8%. Στην αυτή χώρα, ενώ το ύψος της ανεργίας εμφανίζεται χαμηλό, εν τούτοις πάνω από 8 εκατομμύρια «εργαζομένων» διατηρούνται κάτω από το όριο της φτώχειας με μισθούς πείνας.
Υπάρχει κάτι νοσηρό στο βασίλειο της Ευρώπης, που εμφανίζει τη γηραιά ήπειρο όχι πλέον ως υπόδειγμα προς μίμηση από τον υπόλοιπο κόσμο, αλλά ως «μαύρη κηλίδα» προς αποφυγή.

Η «ηθική του χρέους» και το «ηθικό χρέος»

του Πετρου Κατσακου, απο την Αυγη...
«Το ηθικό χρέος δεν θέλουμε ούτε να το αρνηθούμε ούτε να το σχετικοποιήσουμε» ανέφερε ο ομοσπονδιακός πρόεδρος της Γερμανίας, Γιόαχιμ Γκάουκ απαντώντας σε ερώτημα δημοσιογράφου όσον αφορά τις γερμανικές επανορθώσεις για τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, προκαλώντας την δίκαιη οργή του Μανόλη Γλέζου που ρωτά «τι θα πει ηθικό χρέος;».
Η πανίσχυρη «ηθική του χρέους» ήταν εδώ και αιώνες ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής της Θεολογίας
καθώς το «οικονομικό αξίωμα» να πληρώνει κανείς τα χρέη του ήταν και παραμένει ισχυρότερο από πολλά άλλα - όπως, για παράδειγμα, από το να μην κλέβει κανείς, να συμπεριφέρεται με σεβασμό απέναντι στους συμπολίτες του, να έχει αλληλεγγύη με αυτούς που υποφέρουν κ.λπ. Η «ηθική του χρέους», στην οποία βασίστηκε η επιστροφή των χρεών και των δανεικών, επισκιάζει κάθε άλλη μορφή ηθικής - γεγονός που καταδικάζει τους οφειλέτες, πολίτες και κράτη, όχι μόνο να είναι, αλλά και να νιώθουν σκλάβοι των δανειστών. Όλων αυτών που δεν είχαν την καπιταλιστική ικανότητα, την εξυπνάδα, την εργατικότητα, την επάρκεια να αποκτήσουν χρήματα και να εξελιχθούν σε «δανειστές».
Η «ηθική του χρέους» όμως μετατρέπεται σε «ηθικό χρέος» όταν οι δανειστές καλούνται να αποζημιώσουν με χρήμα αυτούς που βιαίως εξαναγκάσθηκαν να δανείσουν τους κατακτητές τους. Δίχως ίχνος ηθικής, οι «δανειζόμενοι» του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου αρνούνται την αποπληρωμή του χρέους τους αρκούμενοι σε ανέξοδες διαλέξεις περί Καντιανής Ηθικής. Με μια δόση θλίψης, μια δόση μετάνοιας και άλλη μια δόση τιμής στη μνήμη των χιλιάδων νεκρών που άφησαν πίσω τους τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής ολοκληρώνεται η αποπληρωμή του δικού τους χρέους.
Αυτοί που προσπαθούν σήμερα να μας πείσουν ότι η διαγραφή μέρους των «σωρευμένων» χρεών θα οδηγήσει τον πλανήτη στο χάος, διαγράφουν μονομερώς το χρέος τους προς την Ελλάδα καταθέτοντας μονάχα την παραδοχή ενός «ηθικού χρέους», το οποίο όμως δεν αναγνωρίζεται από κανένα χρηματοπιστωτικό σύστημα. Την ίδια ώρα, οι πρόθυμοι αποπληρωτές της ημεδαπής σιωπούν εκκωφαντικά μην τολμώντας να αρθρώσουν τον παραμικρό ψίθυρο διεκδίκησης των γερμανικών αποζημιώσεων.

Ζητείται τρικ αξίας 9 δισ. ευρώ...

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου, απο τον Δρομο της Αριστερας...

Η τρόικα επιστρέφει απαιτητική, αλλά και υποχρεωμένη να αποτρέψει μια στάση πληρωμών στις λήξεις ομολόγων του Μαΐου...

Habemus τρόικα! Ακόμη και την καθυστερημένη επιστροφή των «τυράννων» της στην Αθήνα η κυβέρνηση επιχειρεί να την εμφανίσει ως μείζονα επιτυχία της, ως πρελούδιο συμφωνίας για την 4η αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος καταστροφής και ως ψήφο εμπιστοσύνης στο εγχείρημα της ανάκαμψης. Ωστόσο, η τρόικα επιστρέφει επειδή οφείλει να επιστρέψει. Το οφείλει ιδιαίτερα στο ΔΝΤ, το οποίο απαιτεί βάσει του καταστατικού του να γνωρίζει όχι μόνο πώς εξασφαλίζεται η βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους και η χρηματοδότηση της Ελλάδας το επόμενο δωδεκάμηνο, αλλά και αν θα αρχίσει να παίρνει πίσω τα λεφτά του από τον προσεχή Μάιο.

Το βασικό σενάριο
Οι συνθήκες που διαμορφώθηκαν μετά το Eurogroup της περασμένης Δευτέρας, με τις δηλώσεις και τις διαρροές σεναρίων που το ακολούθησαν, αποσαφηνίζει αρκετά πράγματα για το βασικό σενάριο με το οποίο θα χειριστούν φέτος οι δανειστές το «πρόβλημα Ελλάδα».
Πρώτα, την Κυριακή έρχεται η τρόικα και για δεκαπέντε μέρες «τσουρουφλίζει» την κυβέρνηση με στόχο μια πλήρη συμμόρφωση στη «μεταρρυθμιστική ατζέντα», ώστε να καταστεί δυνατή μια θετική αξιολόγηση η οποία θα επιτρέψει εκταμίευση των δόσεων που εκκρεμούν από πέρσι. «Τα λεφτά φτάνουν μέχρι τον Αύγουστο», λέει ο επικεφαλής του Eurogroup Γ. Ντάισελμπλουμ, εννοώντας ότι αν η κυβέρνηση είναι «καλό παιδί» θα εκταμιευτούν όλες οι δόσεις και δεν θα υπάρξει στάση πληρωμών τον Μάιο, οπότε συσσωρεύονται λήξεις ομολόγων και υποχρεώσεις εξόφλησης του ΔΝΤ ύψους 9 δισ. ευρώ.