Του Razmig Keucheyan, Κοιτα τον Ουρανο...
Όπως
έχει δείξει και η ιστορία η Γαλλία είναι ικανή για το καλύτερο και για
το χειρότερο και συχνά σε μικρά χρονικά διαστήματα.
Την επομένη όμως της νίκης του Εθνικού Μετώπου της Μαρί Λεπέν
στις ευρωεκλογές, η Γαλλία έκανε μια καθοριστικής σημασίας συνεισφορά
στην επανεφεύρεση μιας ριζοσπαστικής πολιτικής για τον 21ο αιώνα. Εκείνη
την ημέρα η επιτροπή των πολιτών για τον λογιστικό έλεγχο επί του δημόσιου χρέους
συνέταξε μια αναφορά 30 σελίδων για το γαλλικό δημόσιο χρέος, τις ρίζες
του και την εξέλιξή του τις τελευταίες δεκαετίες. Την αναφορά συνέταξε
μια ομάδα ειδικών επί των δημοσίων οικονομικών υπό τον συντονισμό του Michel Husson,
έναν από τους καλύτερους κριτικούς οικονομολόγους της Γαλλίας. Το
συμπέρασμα της αναφοράς είναι σαφές: 60% του γαλλικού δημόσιου χρέους
είναι παράνομο.
Όποιος έχει διαβάσει έστω και μια
εφημερίδα τα τελευταία χρόνια γνωρίζει πόσο σημαντικό είναι το χρέος για
τη σύγχρονη πολιτική. Όπως έχει δείξει και ο Ντέιβιντ Γκρέμπερ,
μεταξύ άλλων, ζούμε σε χρεοκρατίες (Debtocracies) και όχι σε
δημοκρατίες (Democracies). Το χρέος, σε αντίθεση με την λαϊκή βούληση,
έχει παγιωθεί ως η βασικότερη αρχή των κοινωνιών μας μέσω και των
καταστροφικών πολιτικών λιτότητας που εφαρμόζονται στο όνομα της μείωσης
του. Το χρέος ήταν επίσης η αιτία που πυροδότησε ένα από τα πιο
καινοτόμα κοινωνικά κινήματα των τελευταίων χρόνων, το κίνημα Occupy.
