«Οι αλλοδαποί που δανείζουν χρήματα
σε κάποιο κράτος δεν μπορούν (...) να περιμένουν από αυτό να κλείσει τα
σχολεία, τα πανεπιστήμια και τα δικαστήρια, να διαλύσει την αστυνομία,
να παραμελήσει τις δημόσιες υπηρεσίες και να εκθέσει το λαό του σε
συνθήκες χάους και αναρχίας
μόνο και μόνο για να ικανοποιήσει τους
δανειστές του». Δήλωση της Νότιας Αφρικής στην Επιτροπή της Συνθήκης της
Χάγης για την Κωδικοποίηση του Διεθνούς Δικαίου (1930).
Θεσμοί υπεράνω κάθε
αντιμνημονιακής υποψίας, όπως το ΔΝΤ, ο ΟΟΣΑ, αλλά και το καθ' ημάς
Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή βεβαιώνουν το αυτονόητο:
ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο, χωρίς γενναίο κούρεμα, δηλαδή διαγραφή
του μεγαλύτερου τμήματός του. Προφανώς ο προτιμότερος τρόπος για κάτι
τέτοιο είναι, όπως σε όλα τα πράγματα, ο συναινετικός: να αποφασιστεί
από μια Διεθνή Διάσκεψη με συμμετοχή της Ελλάδας και των δανειστών,
όμοια με αυτή του Λονδίνου που απομείωσε το 1953 το χρέος της Γερμανίας.
Γιατί να δεχθούν όμως -διαμαρτύρονται τα παπαγαλάκια- παρόμοια
προοπτική οι δανειστές; Μα, για να μη χάσουν όλα τα χρήματά τους, όπως
θα συμβεί αν επιλέξουν το δρόμο συνέχισης των μνημονιακών εκβιασμών ή
άλλων μονομερών ενεργειών.
Και τούτο γιατί κράτη που έχουν την πολιτική βούληση, έχουν και νομικά όπλα να αντιτάξουν στους δανειστές τους. Οι δύο βασικές κατασκευές για αυτό είναι η «κατάσταση ανάγκης» και η θεωρία του «επονείδιστου» ή «απεχθούς» χρέους («odious debt»). Στην τελευταία η άρνηση πληρωμής δεν ανάγεται σε αδυναμία αποπληρωμής, αλλά στην επίκληση του αντιδημοκρατικού ή καταχρηστικού χαρακτήρα του χρέους. Ετσι έγινε -με πρωτοβουλία των ΗΠΑ- η διαγραφή τού επί Χουσεΐν χρέους του Ιράκ, αλλά και η κατά τα τρία τέταρτα απομείωση του χρέους του Ισημερινού, βάσει των πορισμάτων Διεθνούς Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου. (Ιστορικά, το επιχείρημα προβλήθηκε για πρώτη φορά από τις ΗΠΑ ήδη το 1898, μετά τη λήξη του ισπανοαμερικανικού πολέμου, για να μην εξοφληθεί το χρέος της Κούβας στην Ισπανία).
.jpg)
