Περισσεύετε...

πιτσιρίκος... 

Συνεχίζονται οι αυτοκτονίες στη χώρα μας, όπως συνεχίζονται και οι απολύσεις. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι αναζητούν εργασία και διαπιστώνουν πως είναι περιττοί. Δεν τους χρειάζεται πια κανείς.
Άνθρωποι που μέχρι χτες μάχονταν ενάντια στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο αναζητούν εναγωνίως κάποιον να τους εκμεταλλευτεί.
Υπάρχει λοιπόν κάτι χειρότερο από το να σε εκμεταλλεύονται: να μην θέλει να σε εκμεταλλευτεί κανείς.
«Παρακαλώ, δώστε μου μια δουλειά. Ας με εκμεταλλευτεί κάποιος».
Είναι τραγικό να διαπιστώνεις πως είσαι περιττός και πως δεν υπάρχει κανείς να σε εκμεταλλευτεί.
Από την άλλη, είναι φοβερή ικανοποίηση για την οικονομική εξουσία -την αληθινή εξουσία δηλαδή- να βλέπει να σέρνονται εκλιπαρώντας στα πόδια της άνθρωποι που μέχρι χτες αγωνίζονταν για τα δικαιώματά τους.
«Παρακαλώ, δώστε μου μια δουλειά, έστω και με ελάχιστα χρήματα. Θέλω να γίνω δούλος»
«Λυπάμαι, είστε περιττός»
«Και τι θα κάνω;»
«Δεν ξέρουμε, ούτε και μας νοιάζει. Αυτοκτονήστε, κρυφτείτε, εξαθλιωθείτε αλλά -το κυριότερο- εξαφανιστείτε από μπροστά μας»
Οι εξαθλιωμένοι πληθαίνουν διαρκώς αλλά κανείς δεν παίρνει το θάρρος να πει πως δουλειές δεν πρόκειται να υπάρξουν.
Πολιτικοί υπόσχονται αόριστα νέες θέσεις εργασίας -ενώ ξέρουν πως δεν πρόκειται να υπάρξουν- και κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να «κρύψουν» τους άνεργους. Στατιστικά τρικ και νέοι όροι που παρουσιάζουν τους άνεργους ως εργαζόμενους.
Και μένει κρυφή και μια άλλη πραγματικότητα: οι πολιτικοί είναι διακοσμητικοί. Είμαστε στα χέρια των αγορών. Τους ανήκουμε.
Βέβαια, έχουν μια χρησιμότητα οι άνεργοι και οι εξαθλιωμένοι: συμβάλλουν στο να μένουν φρόνιμοι και φοβισμένοι οι δούλοι που κατάφεραν να έχουν μια δουλειά.
Το καλύτερο απ’ όλα είναι πως οι άνεργοι κατηγορούνται επειδή δεν έχουν δουλειά. Αν και όλοι ξέρουν πως δουλειές δεν υπάρχουν και δεν πρόκειται να υπάρξουν.
Και άνεργος, και ένοχος. Αφού δεν κερδίζουμε από σένα, είσαι περιττός. Περισσεύεις. Είσαι ένα λάθος. Δεν έπρεπε να γεννηθείς.
Και οι περισσότεροι άνεργοι το δέχονται. Νιώθουν ένοχοι επειδή είναι άνεργοι.
Αυτός που βρίσκεται χωρίς δουλειά αμφισβητείται και βάλλεται από όλους -και από τον εαυτό του- αλλά ο γόνος πλούσιας οικογένειας που δεν θα εργαστεί ποτέ στη ζωή του και κοπροσκυλιάζει πλουσιοπάροχα όλη μέρα δεν αμφισβητείται από κανέναν και δεν νιώθει καμία ενοχή.
Πώς φτάσαμε ως εδώ; Αποδεχόμενοι ως δεδομένα αυτά που έπρεπε να αμφισβητήσουμε. Αν αποδεχτείς ότι ο άνθρωπος είναι μια οικονομική ύπαρξη -και έχει λόγο να ζει μόνο αν προσφέρει κέρδος-, όλα αυτά μοιάζουν λογικά. Ο άνθρωπος, όμως, δεν έρχεται στη ζωή με οικονομικούς όρους. Ο άνθρωπος είναι κάτι πολύ πιο σημαντικό.
Και τώρα τι θα κάνουμε; Τουμπεκί. Έτσι κάνουν όλοι. Σε όλον τον κόσμο. Εμείς, άλλωστε, ψηφίσαμε πριν δυο εβδομάδες και αποφασίσαμε πως εκατοντάδες χιλιάδες συνάνθρωποί μας είναι περιττοί. Αυτό ψηφίσαμε. Αντί να ψηφίσουμε για τους ανθρώπους, ψηφίσαμε για να καθησυχάσουμε τις αγορές.
Οπότε, αφήστε τις κλάψες για αυτούς που αυτοκτονούν και αυτούς που έχουν εξαθλιωθεί. Παραδεχτείτε πως σας δίνουν και μια κρυφή ικανοποίηση. Μπορεί να είστε δούλος αλλά δεν είστε στη θέση τους. Ακόμα.
Είναι υπέροχο πως οι αγορές -δια των εκπροσώπων τους- ζητάνε από τους άνεργους και τους εξαθλιωμένους να καταδικάσουν τη βία. Αν και αυτοί υφίστανται καθημερινά την πιο άγρια βία, με κίνδυνο -πολλές φορές- ακόμα και τη ζωή τους.
Η βία που πρέπει να καταδικαστεί αλλά κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να την καταδικάσει είναι η βία της αδιαφορίας.
Η βία της αδιαφορίας.

Αυτοί που θέλουν να πεθάνουν υπόδουλοι, “ζουν” ακόμα ...

Γιάννης Μακριδάκης...

Τουλάχιστον 42% των Ελλήνων πολιτών ψήφισαν το ξεπούλημα της χώρας. Στην πλειονότητά τους δεν είναι νέοι άνθρωποι.
Είναι οι ίδιοι που τόσα χρόνια ψήφιζαν το ξεπούλημα των παιδιών τους, ψηφίζοντας προς ίδιον όφελος, δανειζόμενοι ακατάσχετα, μετέχοντες στην διαπλοκή, σπαταλώντες απερίσκεπτα το δημόσιο χρήμα, φοροδιαφεύγοντες ξετσίπωτα αλλά ταυτόχρονα με όλα αυτά, σαβουριάζοντας ιδιωτικές περιουσίες, νομίζοντας ότι εξασφαλίζει ο καθείς τα δικά του τέκνα έναντι των άλλων. Είναι οι ίδιοι δηλαδή που ενώ ξεπουλούσαν και κατάκλεβαν το συνολικό μέλλον των παιδιών τους, καμώνονταν ταυτόχρονα πως προσπαθούν να τους εξασφαλίσουν μια καλή και άνετη ζωή. Κατσαπλιάδες Έλληνες Υπήκοοι με το μυαλό ακόμα υπόδουλο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Και χτες, αυτοί οι ίδιοι κατσαπλιάδες, φοβούμενοι μην τυχόν και χάσουν τα κλεμμένα, φοβούμενοι το μέλλον που τους έχει απομείνει, τρομαγμένοι μήπως και στα στερνά τους αναγκαστούν να βιώσουν την ανασφάλεια, αποφάσισαν για άλλη μια φορά με τα ίδια ακριβώς κριτήρια που δρούσαν τόσα χρόνια. Αποφάσισαν να μην ακούσουν τα παιδιά τους, να γράψουν στα παλιά τους τα παπούτσια τη νέα γενιά που κραύγαζε αγωνιωδώς “παραγωγική εργασία και όχι ξεπούλημα”, αποφάσισαν για τελευταία φορά να επενδύσουν ξανά στην πλήρη καταστροφή του μέλλοντος των νέων ανθρώπων, για να παραμυθιάσουν τους δικούς τους φόβους.
Οι Έλληνες που επί δεκαετίες ζούσαν με δανεικά από το μέλλον, που υποθήκευσαν τα παιδιά τους για να γίνουν γυαλιστεροί καταναλωτές, χτες αποφάσισαν να τους δώσουν και τη χαριστική βολή. Να τα ξεκάνουν για να ζήσουν αυτοί, όσο ακόμα καταφέρουν να ζήσουν.
Η χώρα θα ξεπουληθεί από σήμερα. Οι επόμενες γενιές Ελλήνων δεν θα έχουν βάση δική τους για να ξεκινήσουν κάποια παραγωγική δημιουργική εργασία. Η χώρα θα θυσιαστεί στο όνομα μιας στρεβλής, καταστροφικής ανάπτυξης και ο πληθυσμός της θα εξαθλιωθεί κατά τις επιταγές του ΔΝΤ και των Αγορών.
Η Ιστορία θα τσακίσει αυτούς που θα φέρουν εις πέρας το σχέδιο. Αλλά αυτό λίγο μας ενδιαφέρει.
Έχουμε υποχρέωση όλοι όσοι είμαστε αντίθετοι στην εκπόρνευση αυτής της πατρίδας, να παραμείνουμε ενεργοί πολίτες κάθε μέρα. Να προστατεύσουμε με τα κορμιά και με τις ιδέες μας τον τόπο μας και το δικαίωμά μας στην ελεύθερη ζωή. Οι προηγούμενες γενιές μάς έδειξαν για μια ακόμα φορά τον δρόμο της λαμογιάς και της υποδούλωσης. Ακόμα και σ’ αυτήν την στερνή ώρα.
Η αξιοπρέπεια και η περηφάνια του Έλληνα, που δεν ξεπουλούσε και δεν δανειζόταν για να ζήσει, πήγαν περίπατο μέσα σε τριάντα χρόνια. Στη θέση τους ρίζωσε ο φιλοτομαρισμός, απερισκεψία, η ελαφρότητα, η αναλγησία, η κυνική θεώρηση των πάντων γύρω μας. Και όπως φάνηκε χτες, είναι πολύ δύσκολο να εκριζωθούν όλα αυτά τα κακά ζιζάνια μαζί. Θέλει συστηματική και καθημερινή εργασία για να καθαρίσουμε τη ζωή μας και να εξασφαλίσουμε το μέλλον μας. Η αντίστασή μας πρέπει να είναι σθεναρή και να πετύχει σύντομα την ανατροπή που δεν κατάφερε να φέρει ακόμη.
Έρχονται πολύ δύσκολες μέρες. Πρώτοι θα εξαφανιστούν βιολογικά αυτοί που τις δημιούργησαν και που από φόβο τις συντηρούν. Όσοι μείνουν πίσω κι όσοι μέλλουν να έρθουν, θα υποστούν τις συνέπειες. Θα ζουν εξαθλιωμένοι σε μια χώρα που δεν τους ανήκει και θα είναι πλήρως σκλαβωμένες οι ζωές τους. Δίχως βάσεις και προϋποθέσεις ελευθερίας και δημιουργικότητας. Μέσα σε ένα περιβάλλον κατεστραμμένο από την φρενήρη “ανάπτυξη”.
Ας δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις στην αντίσταση, όσοι από εμάς το έχουμε αντιληφθεί αυτό το ζοφερό μέλλον. Τουλάχιστον θα φτάσουμε ως το τέλος αγωνιζόμενοι με τις ιδέες μας ψηλά και όχι με το κεφάλι σκυμμένο, υπόδουλοι σαν τους προηγούμενους. Είναι η χείριστη κατάντια να τελειώνεις τον βίο σου δούλος. Είναι η πιο σκληρή εκδίκηση της ζωής.

Μέχρι και ο Μανδραβέλης, η Τρέμη και ο Καψής αγανάκτησαν..

SOFISTIS...

Τρόμαξε ο κόσμος μπροστά σε τόση νοσηρότητα. Τελικά δεν είναι μόνο αδίστακτοι αλλά και άκρως επικίνδυνοι. Το τελευταίο μέτρο, και μόνο που το σκέφτηκαν, αποκαλύπτει σε όλες του τις διαστάσεις το αποκρουστικό και νοσηρό πρόσωπο μιας ελεεινής, γελοίας και άκρως επικίνδυνης εξουσίας..
Σκέφτηκαν να επιβάλουν υποχρεωτικό καταναλωτισμό με αποδείξεις!!! Ακόμα και αν όλοι ζούσαμε με τις δυνατότητες και τις καταναλωτικές ανάγκες και επιθυμίες της Γιάννας Αγγελοπούλου Δασκαλάκη,