Να λέμε και τα καλά του λαού...

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...

Να τα λέμε και τα καλά του λαού. Έφαγε στις πρόσφατες εκλογές την πίεση της αρκούδας, από εξαγορά με πεντακοσάρικα μέχρι εκβιασμούς για το μέλλον των παιδιών του, που, αν δεν ψηφίσεις όπως πρέπει, άστοργε πατέρα, δεν θα έχουν φάρμακα να γιατροπορευτούν και τρόφιμα για να χορτάσουν.
Ριπές εκφοβισμού και καλοπιάσματος από τα βυρσοδεψεία των συνειδήσεων, να μην ξέρεις από πού θα σου 'ρθει, να οχυρώνεσαι για να μην σε πετύχει ο Πρετεντέρης και τελικά να στη φέρνει πισώπλατα η Χούκλη. Να τα λέμε και τα καλά του λαού, να λέμε ότι το 30,7% που έδωσε στους Σαμαράδες και τους Βενιζέλους ήταν το μικρότερο ποσοστό που έχει πάρει ποτέ το δικέφαλο κτήνος της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, μικρότερο και από το 32% του Μαΐου του 2012, τότε που η ατμόσφαιρα μύριζε μπαρούτι.
Πεντακοσάρικα υποσχέθηκε ότι θα μοιράσει ο Σαμαράς στο ένα εκατομμύριο των πιο φτωχών, προσδοκώντας ότι θα πάνε να τον ψηφίσουν από ευγνωμοσύνη, διότι οι φτωχοί, τούτη είναι πάντοτε η πεποίθηση των δεξιών, είναι εκ φύσεως εξαγοράσιμοι. Τα μισά λεφτά τα έδωσαν πριν από τις εκλογές και τα άλλα μισά τα άφησαν για μετά, σαν τους μαφιόζους που κόβουν το χαρτονόμισμα στη μέση, για να είναι σίγουροι ότι θα γίνει η βρομοδουλειά τους. Τους υποτίμησαν τους φτωχούς οι Σαμαράδες, τους πρόσβαλαν, γι' αυτό και έλαβαν εκείνο που τους άξιζε. Στις λαϊκές γειτονιές πήραν ποσοστά ντροπής, ντροπής για τους ίδιους και υπερηφάνειας για τους ψηφοφόρους.
Εκτός από πεντακοσάρικο, οι κυβερνήτες έταξαν και θέσεις εργασίας, «πεντακόσιες χιλιάδες» φώναξε ο Βενιζέλος, «επτακόσιες εβδομήντα χιλιάδες» υπερθεμάτισε ο Σαμαράς, λες και πρόκειται για πλειστηριασμό ψυχών. Επτακόσιες εβδομήντα χιλιάδες θέσεις εργασίας, να το ακούει ο άνεργος που είναι εκτός αγοράς δύο και τρία χρόνια, που δεν παίρνει ούτε καν το γλίσχρο επίδομα και να το σταυρώνει ενστικτωδώς το ψηφοδέλτιο της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ. Έλα όμως που δεν το σταύρωσε ο άνεργος το ψηφοδέλτιο, εξ ου και τα γλίσχρα ποσοστά που πήρε ο πάλαι ποτέ κραταιός δικομματισμός σε αυτή την κατηγορία των ψηφοφόρων.
Ούτε οι υποσχέσεις έπιασαν τόπο, ούτε οι θριαμβολογίες. Άκουγες το καθεστώς και τα καθεστωτικά ΜΜΕ να μιλούν για το πρωτογενές πλεόνασμα και την έξοδο στις αγορές και νόμιζες ότι είχαμε πάρει πίσω την Πόλη και την Αγιά Σοφιά. Άκουγες την Τρέμη και έλεγες, να, όπου να 'ναι θα ξεμαρμαρωθεί ο Παλαιολόγος και τα ψάρια θα βγουν από το τηγάνι για να βουτήξουν στον Βόσπορο. Φωνές βοόντων εν τη ερήμω. Ο κόσμος κατάλαβε ότι το πρωτογενές πλεόνασμα επιτεύχθηκε από το υστέρημά του, ότι από το υστέρημά του επιτεύχθηκε και η έξοδος στις αγορές, πεντακόσια εκατομμύρια την πλήρωσε την προεκλογική φιέστα του Αντώνη και του Βαγγέλη. Το κατάλαβε και τους μαύρισε δεόντως.
Οι πρώτες ριπές έπεσαν στα βράχια. Ετοιμαστείτε για τις επόμενες.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, το Κέντρο και η εξημέρωση του θηρίου....

Του Χρήστου Λάσκου, απο το Alter Thess...

Τις τελευταίες εβδομάδες –και, ιδίως, μετά από τις εκλογές- τα καθεστωτικά μέσα, με πρώτα αυτά που συνδέονται με το ΔΟΛ, αλλά όχι μόνο, φαίνεται να έχουν αλλάξει τροπάριο σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση του ΣΥΡΙΖΑ.
Από εκεί που πρώτο τους μέλημα ήταν να τον παρουσιάζουν για έξαλλο,
αναρχοπερίεργο και  ακραία επικίνδυνο «για το λαό και τον τόπο», τα σπίτια και τις αποταμιεύσεις «μας» τώρα του δίνουν συμβουλές βελτίωσης –και, κυρίως, αυτοβελτίωσης. Με πρώτη και θεμελιώδη πως πρέπει να «στραφεί προς το Κέντρο» με ό,τι αυτό επιτάσσει όσον αφορά τις αναγκαίες προσαρμογές στο πρόγραμμα και την εν γένει συμπεριφορά του.
Αυτό αλλιώς λέγεται διεκδίκηση του χώρου της Κεντροαριστεράς από όσους επιδιώκουν την ανασύστασή της σε άλλη κατεύθυνση. Αυτό δεν έκανε, άλλωστε, κι ο Ανδρέας στη δική του την  ώρα; Αυτή δεν ήταν η συνταγή της επιτυχίας του;
Να πω, λοιπόν, πως δεν έχω σκοπό εδώ να αναλύσω τι έκανε ο Ανδρέας. Για τις δικές μας ανάγκες, φτάνει, να συμφωνήσουμε πως αυτό που έκανε ο Ανδρέας μας αφήνει παγερά αδιάφορους στο μέτρο που αφορούσε κάτι που, κανείς δεν αμφιβάλλει πια, πως ήταν πρώτα από όλα αντίθετο στη δουλειά και τα οράματα της Αριστεράς.  Ο Άγγελος Ελεφάντης μας το έλεγε από τότε και συνεχώς και μου κάνει εντύπωση πως υπάρχουν κι ανάμεσά μας άνθρωποι που θαυμάζουν (sic) περισσότερο τον Ανδρέα από τον Άγγελο.
Μας δίνουν συμβουλές, λοιπόν, όσοι ισχυροί διαμορφωτές της κοινής γνώμης μέχρι χθες μας αντιμετώπιζαν ως συνιστώσες υποδιαιρέσεις του 666. Και δικαίως εξανίσταται το ΠΑΣΟΚ και φωνάζει πως «Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν προχώρησε σε στροφή στον ρεαλισμό και στο κέντρο, όπως διατείνονταν ότι ήθελε ο κ. Τσίπρας. Αντιθέτως, όπως προκύπτει από το κείμενο, επικράτησαν οι αριστερίστικες φωνές. Ο ΣΥΡΙΖΑ περισσότερο από ποτέ, αδυνατώντας να αντιληφθεί τις πραγματικές προτεραιότητες των πολιτών και της χώρας και να συμβάλει στην προώθηση τους, κατασκευάζει ένα εμφυλιοπολεμικό σκηνικό και παραμένει προσκολλημένος στο ερώτημα αν έπρεπε ή δεν έπρεπε να γίνει η συμφωνία της Βάρκιζας το 1945»..

Η παρένθεση ΠΑΣΟΚ...

του Αριστειδη Μπαλτα, απο την Αυγη...

Η κατανόηση του παρόντος απαιτεί σύνθετες αναδρομές στο παρελθόν. Χρειάζεται να ανασύρουμε νήματα που συνδέουν το σήμερα με περασμένα σταυροδρόμια, νήματα που υφαίνονται συχνά με τρόπους αόρατους σε πρώτη ματιά.

Ο "εκσυγχρονισμός" απεχθάνεται τέτοιες αναδρομές. Αποστρέφεται την ιστορία γιατί θέλει να φιλοτεχνήσει την εικόνα του παρθενογέννητου που ιδρύει μόνος το ηλιόλουστο μέλλον. Από τα παρελθόντα και τα τρέχοντα, ο "εκσυγχρονισμός" ανασύρει μόνον ό,τι μπορεί να στιγματίσει ως "κατάλοιπο" που ο ίδιος γεννήθηκε για να ξεπεράσει. Ο "εκσυγχρονισμός" μισεί το παρελθόν.

Το ΠΑΣΟΚ εμφανίστηκε ως ανατέλλων ήλιος. Άθροισε Άρη Βελουχιώτη και Ελευθέριο Βενιζέλο, μη προνομιούχους εφοπλιστές και μη προνομιούχος αγρότες, το "συνδικάτο" του ΝΑΤΟ με το "συνδικάτο" της ΕΟΚ και τα δύο με το "κατεστημένο" εν γένει και κάλεσε άπαντες, προνομιούχους και μη, να αυτοοργανωθούν προκειμένου να αθροιστούν υπό τη φωνή του Αρχηγού. Ο οποίος, αφού έταξε την Ελλάδα στους Έλληνες, κήρυξε τον Σοσιαλισμό στις 18 (Οκτωβρίου 1981).
Αλλά ολόκληρη η περίοδος 1936-1974 ήταν της Αριστεράς. Αυτή εστίαζε τον τρόμο των κρατούντων. Άρα κλειδί της όλης επιχείρησης ΠΑΣΟΚ ήταν το να επιβληθεί στην Αριστερά ο χαρακτηρισμός "παραδοσιακή" και στον αμήχανο λαό που προσέρρεε εκείνος του "εαμογενούς". Σαράντα χρόνια βαριάς ιστορίας συρρικνώνονταν έτσι σε ό,τι βόλευε: σεβάσμιο απολίθωμα που αναφέρεται μόνον όσο δείχνει τι το παρθενογέννητο ΠΑΣΟΚ υπάρχει για να υπερβεί. Κι αυτό ξεπέρασε αμέριμνα την ιστορία απλώς πηδώντας από πάνω της. Χωρίς να συμμερίζεται ίχνος από τον πόνο και την αξιοπρέπεια που την έδενε, χωρίς να υποψιάζεται το πόσα θα μπορούσε να είχε μάθει από ένα ακατάλυτο ήθος και μια κοσμοθεώρηση που ακόμη κατορθώνει να το αρθρώνει. Του αρκούσε η τυπική αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης για να κλείσει λογαριασμούς με ένα παρελθόν που μολαταύτα αρνιόταν να βυθιστεί στη λήθη.
Πολλοί ανταποκρίθηκαν αδιαφορώντας για το τίμημα. Νεότεροι προσέτρεξαν με ανιδιοτελή ενθουσιασμό. Γιατί όντως ήθελαν να αλλάξουν ριζικά τα πράγματα και πίστευαν -αφού έτσι τους έμαθαν- ότι ο δρόμος του ΠΑΣΟΚ είναι ο μόνος αποτελεσματικός. Που οδηγεί τον λαό στην εξουσία. Δηλαδή το ΠΑΣΟΚ στη κυβέρνηση.
Η συνέχεια είναι γνωστή. Το ΠΑΣΟΚ έγινε κράτος και οι ιδέες του μέσο για να εξυπηρετούνται συμφέροντα μεγάλα και μικρά. Δηλαδή για να αναπαράγεται το καθεστώς. Ο ήλιος του έχει δύσει, αλλά λίγοι από εκείνους που κάποτε τον σήκωσαν πάνω από την Ελλάδα και σήμερα του κρύβονται μπορούν ακόμη κάτι να μοιράζουν. Όσο και όπως τους παίρνει.
Οι λόγοι εκτίναξης του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολλοί. Ίσως κυριότερος είναι ο βαθύς ιστορικός. Οι πολίτες θέλουν να εμπιστευτούν μια αριστερή δύναμη που δεν εκμαυλίστηκε αλλά προτείνει ξανά, κριτικά, τη φλόγα. Γιατί έτσι ξαναβρίσκουν τη μεγάλη διαψευσμένη ελπίδα του ιστορικού βάθους. Διστακτικά, γιατί φοβούνται νέες διαψεύσεις. Κατανοώντας ωστόσο ότι στην κλίμακα της ιστορίας το ΠΑΣΟΚ αποτέλεσε παρένθεση. Που έχει ήδη κλείσει. Ίσως αναπόφευκτη για το μεσοδιάστημα, αλλά παρένθεση μολαταύτα.
Τίποτε δεν εγγυάται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιτύχει. Η ιστορία δεν παρέχει εγγυήσεις για το μέλλον. Ούτε οι αγνές προθέσεις. Όμως σήμερα ίσως αχνοφαίνεται πως τα όνειρα μπορεί να λάβουν εκδίκηση. Τα όνειρα. Όχι οι άνθρωποι.

Μια ανάγνωση διαφορετική...

του Τακη Κατσιμαρδου, απο το Εθνος...

Συνήθως στις αναλύ­σεις για τις εκλογές και τα πολιτικά παρεπόμενα απου­σιάζει ένας κρίσιμος παράγοντας. Οτι οι εκλογές αποτελούν «τη δημοκρατική έκφραση της πάλης των τάξεων» για να χρησιμοποιήσουμε μια κλασική διατύπωση. Τα ταξικά χαρακτη­ρι­στικά τις περισσότερες φορές επικαλύπτονται και υπερισχύουν άλλα εκλογικά κριτήρια.
Πλην όμως, με την τυπική μαρξιστική έννοια, αλλά και κάθε άλλη, που τα οριοθετεί διαφο­ρετικά, μεταλλαγμένα σε πολιτικούς-κομμα­τικούς ανταγωνισμούς είναι πάντοτε παρόντα.
Στη βάση αυτή αν η ελληνική κοινωνία εκλαμβάνεται ως κάθε άλλη ολότητα, πλην της ταξικής, τα συμπεράσματα συνιστούν αναλύσεις επί χάρτου. Επομένως και οι σχετικές πολιτικές κινήσεις, που υποτίθεται ότι υπαγορεύουν, κινούνται στο κενό. Πρακτικά και στα καθ΄ ημάς, στη φάση που διανύει το πολιτικό- κομματικό σύστημα, μικρή σημασία έχει αν θα συσπειρωθεί η συντηρητική παράταξη, κοιτώντας προς τα δεξιά ή το κέντρο είτε αλληθωρίζοντας. Το ίδιο περίπου συμβαίνει και με την Κεντροαριστερά.
Εστω κι αν αναβαπτιστούν, με τούτο ή άλλο τρόπο, αυτοί οι δυο πόλοι, το μέλλον τους είναι σκοτεινό. Οι υπολογισμοί ότι θα μεγεθυνθούν, μέσω του αθροίσματος των επιμέρους δυνάμεων, που θα συμμετέχουν, παραπέμπουν σε μια άλλη Ελλάδα. Οι περίφημες αμφίπλευρες διευρύνσεις του παρελθόντος, που έδιναν λύσεις σε περιόδους κρίσεων, το πιθανότερο είναι να αποδειχθούν άχρηστα εργαλεία. Η κατάπτωση του ΠΑΣΟΚ αποτελεί τυπικό παράδειγμα. Χάνοντας τις όποιες ταξικές αναφορές και διαμεσολαβήσεις, κάθε πολιτική κίνηση της ηγεσίας του ήταν καταδικασμένη. Επειδή η τύχη του δεν κρινόταν και δεν κρίνεται από λιγότερο ή περισσότερο ευφυείς κινήσεις στη σκακιέρα του πολιτικού σκηνικού. Αλλά από την ουσιαστική ταξική απομόνωσή του. Τόσο από τις κυρίαρχες τάξεις και τα τμήματά της όσο και από τις κυριαρχούμενες.
Η πορεία του βενιζελικού ΠΑΣΟΚ προδιαγράφει σε γενικές γραμμές και το μέλλον της σαμαρικής ΝΔ. Προς το παρόν, τουλάχιστον και στις συνθήκες του καθεστώ τος της προδιαγραφόμενης παρατεταμένης παρακμής της χώρας, η πτώση φαίνεται να είναι μη αναστρέψιμη. Οι όποιες «στροφές» και στο καλύτερο σενάριο μπορεί μόνο να την επιβραδύνουν. Κυρίως, επειδή η πολιτική της είναι δεδομένη και συνθλίβει τα ταξικά συμφέροντα της μεγάλης πλειονό- τητας του λαού. Εκτός των άλλων, οι εκλο­γές και οι μετεκλογικές πραγματικό­τητες αναδεικνύουν, αν κι όχι σε όλη την έκταση ακόμη, την πολυεπίπεδη κρίση ταυτότητας και της ΝΔ. Ο ΣΥΡΙΖΑ, που λοιδορούνταν για τις συνιστώσες του, αναδεικνύεται, πια, στον πιο σταθερό κομματικό πυλώνα, παρά τα προβλήματά του.

Με ποιους θα πας, ποιους θα αφήσεις;

του Θωμά Γιούργα, απο το Νοστιμον Ημαρ...

Εδώ και πάνω από 30 χρόνια, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ εναλλάσσονται στην εξουσία μέσα σε ένα επικοινωνιακό σκηνικό τεχνητής πόλωσης. Η ιδεολογική σύγκλιση μεταξύ των δύο κομμάτων συνετελέσθει υπό το βάρος της έλξης ενός ισχυρότατου νεοφιλελεύθερου μαγνήτη τον οποίο κρατούσαν κοινά επιχειρηματικά χέρια. Οι μόνες αποχρώσεις ιδεολογικής απόκλισης εντοπίζονταν στην ατζέντα κοινωνικών ζητημάτων.
Αλλά ακόμα κι εκεί, οι διαφορές υπήρξαν είτε στείρα ρητορικές είτε για ζητήματα ελάσσονος σημασίας (πχ αναγραφή θρησκεύματος στις ταυτότητες).
Σήμερα, είναι η πρώτη πολιτική περίοδος μετά το 1981 όπου η πόλωση μεταξύ των δύο κομμάτων εξουσίας, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, αποκτά αμιγώς ιδεολογικά χαρακτηριστικά. Η σημερινή πόλωση δεν είναι τεχνητή, όπως συχνά ακούγεται, και σίγουρα δεν έχει τα χαρακτηριστικά που της προσδίδουν τα συστημικά ΜΜΕ. Δεν έχουμε από την μία το κόμμα της ευθύνης, της αστικής τάξης και ασφάλειας (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ) και από την άλλη το κόμμα της ανευθυνότητας, της αναρχίας και τους χάους (ΣΥΡΙΖΑ). Αυτή είναι η καρικατούρα της πόλωσης που προσπαθούν με φθίνουσα πειστικότητα να επικοινωνήσουν τα συστημικά ΜΜΕ.
Η σημερινή πόλωση μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ εκπορεύεται από δύο εκ διαμέτρου αντίθετες πολιτικές φιλοσοφίες.
α) Ο ΣΥΡΙΖΑ προτείνει ένα οικονομικό μοντέλο αναδιανομής του πλούτου προς τα κάτω και θέτει ως απόλυτη προτεραιότητα την προστασία των πιο αδύναμων στρωμάτων (αντι-λιτότητα και εξισωτική –egalitarian- ανάπτυξη).
Η ΝΔ-ΠΑΣΟΚ εφαρμόζει ένα οικονομικό μοντέλο αναδιανομής του πλούτου προς τα πάνω και θέτει ως απόλυτη προτεραιότητα την προστασία των πιο ισχυρών και του επιχειρηματικού ιμπεριαλισμού (λιτότητα και νεοφιλελεύθερη ανάπτυξη).
β) Ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκει την άμεση αποκατάσταση των μεγάλων αδικιών ώστε να δημιουργήσει μια κοινωνία με μεγαλύτερη συνοχή και (ψυχολογική) σταθερότητα.
Η ΝΔ-ΠΑΣΟΚ δημιουργεί και ανέχεται τις μεγάλες αδικίες για χάρη της οικονομικής σταθερότητας ώστε όταν αυτή επέλθει να μπορέσει να αποκαταστήσει τις μεγάλες αδικίες της λιτότητας (σχήμα οξύμωρο).
γ) Ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται τον χωρισμό Κράτους-Εκκλησίας, προτάσσει την προστασία και την ήπια αξιοποίηση του περιβαλλοντικού & φυσικού πλούτου, αρνείται να ξεπουλήσει το νερό και τις παραλίες, οραματίζεται την προοδευτική ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας.

Ο δρόμος προς το φασισμό...

the threemooges...

Παρακολουθούμε από τη Δευτέρα να παίζεται στα κανάλια και το διαδίκτυο ένα κακόγουστο παιχνίδι επίρριψης ευθυνών μεταξύ των κομμάτων για τα υψηλά ποσοστά που σημείωσε η Χρυσή Αυγή στις αυτοδιοικητικές εκλογές.

Τηλεδημοσιογράφοι, πολιτικοί κι άλλοι ειλικρινά ανησυχούντες για το μέλλον της Ελλάδας ανακάλυψαν στις 18 Μαΐου ότι η Χρυσή Αυγή είναι ακόμα εδώ και δεν έχει χάσει τίποτα από τα ποσοστά της. 

 

Μα καλά, τί περίμεναν; Ότι η δολοφονία του Παύλου Φύσσα ήταν αρκετή για να αφυπνιστούν κατεστραμμένα μυαλά; Ότι επειδή μπήκαν φυλακή μερικά στελέχη της Χρυσής Αυγής θα έπαυαν οι φασίστες να είναι φασίστες και θα ξαναψήφιζαν ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία, όπως έκαναν να προηγούμενα 40 χρόνια; Αφού τα ίδια αυτά κόμματα ευθύνονται για τη γιγάντωση της Χρυσής Αυγής. Το μόνο που κάνουν όλες αυτές τις μέρες είναι να τη διαφημίζουν ακόμα περισσότερο. Τόσο αστοιχείωτοι είναι. Και δυστυχώς, μπλέχτηκε στο ίδιο παιχνίδι κι ο ΣΥΡΙΖΑ. Για να αποδείξει το αυταπόδεικτο. Ότι ήταν από τους πρώτους που μιλούσαν για τον κίνδυνο της Χρυσής Αυγής και τη σχέση της με το σύστημα.

 

Επειδή λοιπόν βλέπω πως επιστρέφουμε σε συζητήσεις του 2012, τότε που όλοι έπεσαν από τα σύννεφα με τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής στις εθνικές εκλογές, ας πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή.

Καρμική εκλογική δικαιοσύνη...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ*, απο την Ελευθεροτυπια...

Ενας καρμικός νόμος διέπει τα εκλογικά: όποιος σκάβει τον εκλογικό λάκκο του άλλου, πέφτει ο ίδιος μέσα.

Αυτό συνέβη το 1958, όταν Δεξιά και Κέντρο κατασκεύασαν έναν εκλογικό νόμο που εξαφάνιζε το τρίτο κόμμα, με σκοπό να αποψιλώσουν την ανερχόμενη ΕΔΑ από βουλευτές. Το αποτέλεσμα ήταν η Αριστερά, λίγα χρόνια μετά το τέλος του Εμφυλίου, να γίνει αξιωματική αντιπολίτευση, με 25%.

Η κυβέρνηση άλλαξε την ημέρα διεξαγωγής των ευρωεκλογών από την πρώτη στη δεύτερη Κυριακή με προφανή και ιδιοτελή σκοπιμότητα: ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα που πριν από δύο χρόνια μόλις βρισκόταν στο 4%, δεν έχει αυτοδιοικητική επιρροή συγκρίσιμη με αυτήν της Ν.Δ. ή ακόμη και του νεκροζώντανου ΠΑΣΟΚ. Αναμενόμενο θα ήταν, λοιπόν, την πρώτη Κυριακή να καταγράψει άσχημα αποτελέσματα στις περιφερειακές κάλπες, πράγμα που -υπολόγιζαν- θα αντιστάθμιζε το σαφές, αντίθετο μήνυμα των ευρωεκλογών. Αφήστε που έλπιζαν, επίσης, ότι η αποχή θα ήταν μεγαλύτερη τη δεύτερη Κυριακή, λόγω της πολιτικής κόπωσης αλλά και της οικονομικής αδυναμίας των ετεροδημοτών να μετακινηθούν.
Και, φυσικά, επιστρατεύτηκαν και άλλα όπλα για τη χειραγώγηση της ψήφου: οι δημοσκοπήσεις που έδειχναν αδιαφιλονίκητα φαβορί, η αναβίωση του σκιάχτρου της εξόδου από το ευρώ και το φάσμα της κατάρρευσης της σταθερότητας. Και ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Η Νέα Δημοκρατία είναι απούσα, πρώτη φορά στα μεταπολιτευτικά χρονικά, από τις δύο μεγαλύτερες κάλπες της χώρας. Οι δικοί της ψηφοφόροι, επομένως, κινδυνεύουν να έχουν χαλαρή στάση στις ευρωεκλογές. Και κάτι άλλο, όχι ασήμαντο, εν όψει της φιλοδοξίας του κυρίου Σαμαρά να αλλάξει τη Νέα Δημοκρατία σε Νέα Ελλάδα: όλες, μα όλες, οι προσωπικές του επιλογές αποδοκιμάστηκαν από το εκλογικό σώμα. Μετρήστε: Ιωαννίδης, Σπηλιωτόπουλος, Κουμουτσάκος...
Ολα αυτά, όμως, είναι δευτερεύοντα. Αλλο είναι το σημαντικό. Οι επικείμενες εκλογές έχουν μοναδικό διακύβευμα, όχι μόνο για τη χώρα μας, αλλά για όλη την Ευρώπη. Η Ελλάδα είναι σήμερα ο καθρέφτης του μέλλοντος της ηπείρου, όπως ήταν η Ισπανία το 1936.

H φούσκα και το βόλι...

Στάθης στον eniko.gr...

Καλημέρα σας.
Oταν ο αείμνηστος δημαγωγός της μεταπολιτευτικής Ελλάδας Ανδρέας Παπανδρέου είχε χάσει τις δημοτικές εκλογές στα μέσα της δεκαετίας του ’80, με τη δεξιά να παίρνει τους τρεις συμβολικούς δήμους, Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη και το ΚΚΕ να σαρώνει στους δήμους της Αττικής,
είχε δηλώσει το αμίμητο: «νίκησε η τοπική αυτοδιοίκηση».
Σήμερα, δεν θα μπορούσε να πει κανείς το ίδιο, αλλά θα μπορούσε ίσως να διαπιστώσει ότι το ΠΑΣΟΚ (και συνμπουρδουκληδόν η Ν.Δ.) έχουν «νικήσει την τοπική αυτοδιοίκηση». Διότι αυτό που εν πρώτοις μαρτυρούν οι αυτοδιοικητικές εκλογές της Κυριακής είναι ότι  η επί τριάντα τόσα χρόνια πολιτική κυριαρχία του δικομματισμού στη χώρα έχει δημιουργήσει σε τοπικό επίπεδο ένα πλέγμα δομών, δεσμών, θεσμών, συνηθειών και σχέσεων το οποίο μπορεί να λειτουργεί αυτονομημένο απ’ τις πολιτικές δυνάμεις που το δημιούργησαν, υπέρ τους ή εναντίον τους, κι όλο αυτό για ένα ικανό ακόμα διάστημα στο εγγύς μέλλον.
Απόδειξη το ΠΑΣΟΚ. Ως κόμμα και πολιτική δύναμη έριξε λευκή πετσέτα, πολλοί όμως «λευκοί» υποψήφιοι λειτούργησαν ως Πασόκιοι χωρίς ΠΑΣΟΚ το ίδιο αποτελεσματικά, όπως όταν λειτουργούσαν ως Πασόκιοι του ΠΑΣΟΚ.
Μπορεί τα σχήματα της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ να κατέβηκαν παρενδεδυμένα σε αυτές τις εκλογές ή ανοιχτά και με τα κομματικά τους λάβαρα, μπορεί οι υποψηφιότητες να έφεραν τα ποικίλματα του «ανεξάρτητου», του «κομματικού», του «αντάρτη», του «συνεργαζόμενου» ή ό,τι άλλο, όμως τον γενικό τόνο στα αποτελέσματα φαίνεται να τον έδωσε η δύναμη της αδράνειας μιας κοινωνίας που κινείται μέσα στο τοπικό πλαίσιο με κριτήρια, δεσμούς, στόχους και σκοπούς που ο τριακονταετής δικομματισμός έχει σμιλέψει. Οι όποιες εξαιρέσεις υπήρξαν, επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Αντιθέτως, όπου έναντι των αυτοδιοικητικών κριτηρίων ούτω πώς εννοουμένων, πρυτάνευσαν οι πολιτικές επιλογές των κομμάτων, τα αποτελέσματα μίλησαν διαφορετική γλώσσα. Χαρακτηριστική η τύχη των πολιτικών (προσωπικών και κομματικών) επιλογών του κ. Σαμαρά στα πρόσωπα των κ.κ.  Αρη Σπηλιωτόπουλου, Γιώργου Κουμουτσάκου και Γιάννη Ιωαννίδη. Οπως επίσης του ΣΥΡΙΖΑ, στο πρόσωπο του κ. Βουδούρη. Ή στις επιδόσεις του σε Κρήτη, Θεσσαλία και αλλού.

Η αλήθεια πίσω από τον εκβιασμό του Βενιζέλου...

του κ. Σταυρου Λυγερου, απο το Real.gr...

ΜΠΟΡΕΙ να έχουν εγερθεί αμφισβητήσεις για τον τρόπο που οι δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν τη διαφορά μεταξύ των δύο μεγάλων κομμάτων, αλλά κανείς δεν αμφισβητεί ότι ο μεγάλος χαμένος των ευρωεκλογών θα είναι το ΠΑΣΟΚ. Η μεταμφίεσή του σε «Ελιά» δεν φαίνεται να το βοηθάει. Ολα δείχνουν ότι μετά την κατακρήμνισή του από το 44% του 2009 στο 13% του 2012,
οι ευρωκάλπες θα καταγράψουν μία νέα μεγάλη βουτιά.

Αν και παραδοσιακά η χαλαρότητα της ψήφου στις ευρωεκλογές ευνοεί τα μικρότερα κόμματα, αναμένεται ότι οι μισοί από όσους ψήφισαν ΠΑΣΟΚ το 2012 θα το εγκαταλείψουν. Στην πραγματικότητα, δεν θα πρόκειται για εκλογική πανωλεθρία. Θα πρόκειται για πορεία προς τον σκουπιδοτενεκέ της πολιτικής ιστορίας.

Η βασική αιτία αυτής της πρωτοφανούς πολιτικής εξαέρωσης είναι αναμφισβήτητα η απόλυτη ταύτιση του άλλοτε κραταιού Κινήματος με το μνημόνιο και τις πολιτικές που συσσωρεύουν οικονομικά και κοινωνικά ερείπια. Ο Βενιζέλος ολοκληρώνει το έργο του Γιώργου Παπανδρέου. Μπορεί οι δυο τους να είναι πολύ διαφορετικές προσωπικότητες και σήμερα να βρίσκονται στα μαχαίρια, αλλά δικαιούνται εξίσου τον τίτλο του «μεγάλου κατεδαφιστή».

Σε μία απεγνωσμένη προσπάθεια να αποτρέψει τις διαρροές ψηφοφόρων, ο Βενιζέλος έριξε τις προηγούμενες ημέρες στο τραπέζι τον πολιτικό εκβιασμό: εάν η «Ελιά» αποδοκιμασθεί στις ευρωκάλπες, θα πάψει να υφίσταται η κοινοβουλευτική βάση στήριξης της κυβέρνησης Σαμαρά. Με άλλα λόγια, το ΠΑΣΟΚ θα εγκαταλείψει τον κυβερνητικό συνασπισμό, γεγονός που αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε εθνικές εκλογές. Και επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ προηγείται στις δημοσκοπήσεις, οι εκλογές θα οδηγήσουν πιθανότατα σε πολιτική ανατροπή.

Στο καλό, Θανασάκη Πολιτευόμενε...

Πάνος Σκουρολιάκος, απο την Αυγη...

Στο υπέροχο θεατρικό έργο των Α. Σακελλάριου και Χ. Γιαννακόπουλου «Θανασάκης ο πολιτευόμενος», στις αρχές της δεκαετίας του ΄50 άρτι αφιχθείς εξ Ελβετίας όπου σπούδασε, ο Θανασάκης εγκαθίσταται στην Ψροκώσταινα για να πολιτευθεί. Φιλοδοξεί κι αυτός να κατασκευάσει ένα successstory της εποχής, για μια Ελλάδα που μόλις έχει βγει από έναν παγκόσμιο κι έναν εμφύλιο πόλεμο.

Ο Θανασάκης ανήκει σ' εκείνη την κατηγορία των Ελλήνων που έφθαναν εξ Εσπερίας αρματωμένοι με γνώσεις και απόψεις, βερνικωμένοι με μπόλικο λούστρο και περισσό αυτοθαυμασμό, για να προσφέρουν με το αζημίωτο. Συναντούμε αυτήν την κατηγορία «σωτήρων - πιράνχας» με την ίδρυση του νεώτερου ελληνικού κράτους. Τότε που πλήθος άκαπνων φραγκοντυμένων συμπατριωτών μας ήρθαν από το εξωτερικό, κατέλαβαν υψηλές θέσεις στο Δημόσιο και το κατάκλεψαν. Όχι όλοι βέβαια, αλλά αρκετοί. Πολλοί, για την ακρίβεια. Τόσοι, ώστε να εμπνεύσουν τον πιο σπουδαίο θεατρικό συγγραφέα της εποχής, τον Μιλτιάδη Χουρμούζη, να γράψει τον «Υπάλληλο». Μια πικρή κωμωδία που αναδεικνύει όλη την ατμόσφαιρα της μίζας, της συναλλαγής και της αρπαχτής που βασίλευαν από τότε, την ίδια ώρα που οι ήρωες του '21 επένοντο και πέθαιναν στην ψάθα. Τα σχολικά βιβλία δεν αναφέρουν βέβαια πως ο ήρωας Νικηταράς (ο «τουρκοφάγος») ζητιάνευε έχοντας απ' το γκουβέρνο επίσημη άδεια ζητιάνου.
Πόσες και πόσες δεν είναι οι οικογένειες των κατ' επάγγελμα πολιτικών που, αφού βόλεψαν παιδιά και εγγόνια ώστε να ζουν απ τον δημόσιο κορβανά, κακίζουν το κακό και οκνηρό Δημόσιο με τους κηφήνες υπαλλήλους. Εδώ μιλάμε για Θανασάκηδες πάππου προς πάππον. Αλλά είναι και οι άλλοι Θανασάκηδες, αυτόνομοι και με «σόλο καριέρα». Αγαπημένες ιδιότητες: δήμαρχοι, νομάρχες, περιφερειάρχες, μέλη συμβουλίων, γενικοί γραμματείς υπουργείων, πρόεδροι οργανισμών. Τους γνωρίζουμε. Μεγαλώσαμε μαζί τους. Παρακολουθήσαμε την εξέλιξή τους πάντα μέσα από την εκάστοτε κρατούσα πολιτική κατάσταση.
Οι γερμανοτσολιάδες που έγιναν εθνικόφρονες μετεμφυλιακά, για να περάσουν στην υπηρεσία της χούντας αργότερα και να επανέλθουν μέσω της δεξιάς παράταξης ξανά στα πράγματα. Μέχρι πριν από λίγο, έκρυβαν όσο μπορούσαν το αμαρτωλό ακροδεξιό παρελθόν τους. Τώρα όμως το προβάλλουν ανερυθρίαστα, μιας και η ακροδεξιά προέλευσή τους είναι το πιο ασφαλές διαβατήριο για να πάρουν πρώτη θέση στο ακροδεξιό τραίνο της εποχής Σαμαρά.

Οι πάτρωνες και οι ακτήμονες...

Του Τάσου Τσακίρογλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...    
Αυτές οι δύσκολες μέρες της προεκλογικής περιόδου μού φαίνονται αποκαλυπτικές για τη δυνατότητα που έχουμε ως λαός να βγάζουμε συμπεράσματα, να μαθαίνουμε από τα λάθη μας, να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας και να συνεχίζουμε τη ζωή μας, ακολουθώντας άλλη κατεύθυνση. Με άλλα λόγια, τη δυνατότητα να σκεφτόμαστε πολιτικά με τη βαθύτερη σημασία του ταλαιπωρημένου αυτού όρου.

Και, δυστυχώς, το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω δεν είναι καθόλου μα καθόλου ενθαρρυντικό. Τι θέλω να πω;
Μια από τις μεγαλύτερες παθογένειες, αν όχι η μεγαλύτερη, της μεταπολιτευτικής Ελλάδας (για να μην πάμε πιο πίσω) υπήρξε ο πελατειασμός, δηλαδή η μετατροπή του πολίτη σε πελάτη των κομματαρχών και η δήμευση-εκχώρηση όλων του των πολιτικών δικαιωμάτων και πρωτοβουλιών από ένα σύστημα που προέτασσε το κομματικό έναντι του συλλογικού συμφέροντος. Τα προηγούμενα τρία χρόνια η συσσωρευμένη αγανάκτηση των περισσοτέρων έβρισκε έκφραση στην καταγγελία του πολιτικού συστήματος και των μεθόδων που αυτό συνήθιζε να μετέρχεται για να κρατά όμηρους τους πολίτες.
Τι είναι αυτό που βλέπουμε στην παρούσα προεκλογική περίοδο, κυρίως στο πεδίο των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών; Αρκετοί από εκείνους που καυτηρίαζαν τις πελατειακές σχέσεις και τον συστηματικό εξευτελισμό μέσω του ρουσφετιού έναντι ψήφου, σήμερα, σχεδόν ξεδιάντροπα, συμμετέχουν ως υποψήφιοι στα ψηφοδέλτια εκείνων των κομμάτων που μας οδήγησαν με τις πολιτικές τους στη χρεοκοπία, οικονομική και ηθική.
Τι δείχνει αυτό κατά την άποψή μου; Οτι η ζημιά που έχει συντελεστεί στις συνειδήσεις τις τελευταίες δεκαετίες είναι πολύ μεγαλύτερη απ’ αυτήν που υποθέταμε. Οτι η διαφθορά έχει αλώσει πολύ μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού απ’ αυτό που υπολογίζαμε. Δείχνει όμως και κάτι άλλο.

Η μόνη ΕΛΠΙΔΑ και ΔΙΕΞΟΔΟΣ: Η ΨΗΦΟΣ ΜΑΣ...

του Μενελαου Γκιβαλου, απο το παρον...

Η πλήρης, σχεδόν, κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ -η οποία επιδιώκεται να καλυφθεί πίσω από το εφεύρημα της Ελιάς- και η συρρίκνωση της ΝΔ, από την οποία αποστασιοποιείται ένα σοβαρό τμήμα της φιλελεύθερης-συντηρητικής της βάσης, μετατρέπουν τις εκλογικές αναμετρήσεις της 18ης και 25ης Μαΐου σε δεινή δοκιμασία
για την επιβίωση και την αναπαραγωγή του σημερινού κυβερνητικού-μνημονιακού σχήματος.

Ένα βασικό χαρακτηριστικό της κρίσης: Τόσο τα εκβιαστικά διλήμματα που εξαπολύονται από τα κόμματα της συγκυβέρνησης κατά των πολιτών και της ελληνικής κοινωνίας όσο και οι απόπειρες διαμόρφωσης ενός εναλλακτικού μνημονιακού συμπληρωματικού εταίρου -όπως είναι, π.χ., το Ποτάμι ή η θνησιγενής κίνηση των «58»- έχουν μετατραπεί σε «μπούμερανγκ» και κινδυνεύουν να πλήξουν θανάσιμα τον έναν μνημονιακό πυλώνα της συγκυβέρνησης, το ΠΑΣΟΚ.

ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έχουν διαμορφωθεί στην πράξη, τόσο σε επίπεδο κοινωνικοοικονομικής αναφοράς όσο και σε πολιτικοϊδεολογικό επίπεδο, σε συγκοινωνούντα δοχεία. Γι' αυτό και η τρομοκράτηση, τα διλήμματα, ο προβαλλόμενος ως «φόβητρο» ΣΥΡΙΖΑ οδήγησαν ένα τμήμα της ήδη συρρικνωμένης, στις εκλογές της 17ης Ιουνίου του 2012, βάσης του ΠΑΣΟΚ απευθείας στη ΝΔ, στον «ισχυρό» των δύο «συνεταίρων».

Παράλληλα, η επιχείρηση αποπολιτικοποίησης, μέσω της διαμόρφωσης μιας ομιχλώδους Κεντροαριστεράς ως μνημονιακού εφεδρικού σχήματος που θα ανακόψει την ανοδική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ, φαίνεται ότι πλήττει περισσότερο το ΠΑΣΟΚ και επιτείνει το πρόβλημα της επιβίωσής του.

Οι «προειδοποιήσεις» του Ευ. Βενιζέλου για «αποχώρηση» από τη μνημονιακή κυβέρνηση και οι απαράδεκτες, από κάθε άποψη, «απειλές» του Λ. Γρηγοράκου περί «ουκρανικού εμφυλίου» εάν καταβυθισθεί εκλογικά το ΠΑΣΟΚ, απευθύνονται ευθέως στον Αντ. Σαμαρά… Στην πράξη: Η πολιτική της κυβέρνησης, οι εκβιασμοί και τα διλήμματα ΠΛΗΤΤΟΥΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗ ΣΥΝΟΧΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΤΗΣ.

Πολιτικό στριπτίζ...

απο το Tvxs...

 

Το ΠΑΣΟΚ έκανε ένα ουδέτερο σχόλιο για να σώσει τα προσχήματα, αλλά η ΝΔ δεν είπε λέξη. Το δημοσίευμα των Financial Times που αναφέρεται σε όσα συνέβησαν τον Νοέμβριο του 2011 στις Κάννες
αντιμετωπίστηκε από το Μέγαρο Μαξίμου σαν να αφορούσε ξένες υποθέσεις.
Αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Γιατί είναι η πρώτη φορά που γίνεται γνωστό ότι -σύμφωνα με το ρεπορτάζ- πριν από τη συνάντηση με τον Παπανδρέου, ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζοσέ Μανουέλ Μπαρόζο είχε επικοινωνήσει με τον τότε ηγέτη της αντιπολίτευσης Αντώνη Σαμαρά, γνωρίζοντας πως εκείνος ήθελε να αποφύγει το δημοψήφισμα.
Τότε,  ο Αντ. Σαμαράς είπε στον Μπαρόζο ότι ήταν πια διατεθειμένος να συμμετάσχει σε κυβέρνηση εθνικής ενότητας με το ΠΑΣΟΚ, «κάτι που απέφευγε επί μήνες ελπίζοντας ότι θα μπορούσε να εξασφαλίσει ο ίδιος την πρωθυπουργία». Αυτό, δηλαδή, που δεν είχε πει στο κόμμα του και, το σημαντικότερο, στον ελληνικό λαό, ο Α. Σαμαράς το είχε πει στον πρόεδρο της Κομισιόν, ο οποίος άλλωστε πρότεινε -κατά το ίδιο ρεπορτάζ- τον Λουκά Παπαδήμο ως πιθανό ηγέτη μίας τεχνοκρατικής κυβέρνησης.

201 λέξεις για το ΠΑΣΟΚ...

Του Χριστόφορου Βερναρδάκη, toPortal...

 

Η ανθρωπογεωγραφική μελέτη του ΠΑΣΟΚ έχει δείξει ότι το κόμμα αυτό αποτελείτο από δύο βασικούς πυλώνες: την εαμογενή αριστερά (και τις κοινωνικές της ανασυνθέσεις) και το "παπανδρεϊκό κόμμα" (ένα πολιτικό χώρο του φιλελεύθερου "κέντρου" που ήταν προσδεδεμένος από παλαιά στον Γ.Παπανδρέου). Ο πρώτος χώρος εκτιμάτο εκλογικά περί το 25%. Ο δεύτερος περί το 15%. Η πολιτική επιδεξιότητα του Ανδρέα Παπανδρέου έγκειται στην πολιτικο-ιδεολογική ενοποίηση των δύο συνιστωσών και στη δημιουργία ενός ηγεμονικού κόμματος, του ΠΑΣΟΚ, που αποτέλεσε έτσι και το "κόμμα-επίκεντρο" της πολιτικής σκηνής στη μεταπολίτευση.

Ο ΓΑΠ καταφέρνει μετά το 2010 να "εκδιώξει" την πρώτη συνιστώσα, στην ουσία να "κόψει το ένα πόδι του" που ήταν και το ισχυρότερο. Ο Βαγγέλης (άτομο που βάσει της ψυχοδομής του θεωρεί ότι ίπταται των κοινωνικών και ιστορικο-συμβολικών προϋποθέσεων) καταφέρνει μετά το 2011 να "εκδιώξει" τη δεύτερη συνιστώσα. Ταυτόχρονα, αίρει τη βασική υλική προϋπόθεση ύπαρξης του ΠΑΣΟΚ, την συγκρότησή του ως "ηγεμονικού" κόμματος της Αντιδεξιάς (Δημοκρατικής) παράταξης. Το "αντιδεξιό" κόμμα γίνεται συνιστώσα και στήριγμα της δεξιάς, και μάλιστα της άκρας δεξιάς (ούτε καν του καραμανλικού "μεσαίου χώρου"). Επομένως, ένα ΠΑΣΟΚ χωρίς την "αριστερά" του και χωρίς τον "παπανδρέου" του, τι μπορεί να περιμένει στις εκλογές; (τροφή για εκτιμήσεις γύρω από τα επερχόμενα εκλογικά ποσοστά)....

ΠΑΣΟΚ ή Ουκρανία; Ιδού η απορία...

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...

"Θέλουμε η χώρα να βγει από τα αδιέξοδά της, από τα μνημόνια και να ακολουθήσει το δρόμο της σταθερότητας ή θέλουμε η χώρα το βράδυ των εκλογών να είναι μια χώρα η οποία θα υποστεί αυτά που υπόκεινται οι χώρες της Βόρειας Αφρικής, της Ουκρανίας, της Τουρκίας;
" Τούτα είναι τα φοβερά διλήμματα που έθεσε στο εκλογικό σώμα ο αναπλ. Υπουργός Εσωτερικών Λεωνίδας Γρηγοράκος. ‘Η ψηφίζετε ΠΑΣΟΚ ή θα γίνουμε Ουκρανία, θα βρεθούμε δηλαδή στα πρόθυρα εμφυλίου, θα έχουμε νεκρούς, οι νεοναζί θα πυρπολούν κτίρια γεμάτα ανθρώπους, άσε που μπορεί να προσαρτήσει η Ρωσία κάποια από τα εδάφη μας. Την Κρήτη ενδεχομένως.

Αν τα έλεγε αυτά ένας σκέτος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, θα επρόκειτο απλώς για κινδυνολογίες της συμφοράς, να πούμε καμιά χοντράδα, μπας και στραβωθεί κανένας βασιβουζούκος και μας ψηφίσει. Όταν τα λέει όμως ο αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών, ο οποίος είναι, μεταξύ άλλων, και συνυπεύθυνος για τη διεξαγωγή των εκλογών, τότε η κινδυνολογία αποκτά θεσμικό χαρακτήρα. Γίνεται απειλή της κυβέρνησης προς το λαό και όσο δεν βγαίνει κάποιος, ο Κεδίκογλου, επί παραδείγματι, να κάνει μια δήλωση, η απειλή θα κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας σαν Δαμόκλειο σπάθη.

Εν πάση περιπτώσει, δεν γίνεται να ζούμε άλλο μέσα στην αβεβαιότητα. Πρέπει κάποιος να βγει και να μας πει τι ακριβώς θα γίνουμε, αν πέσει η εθνική μας κυβέρνησις. Θα γίνουμε Ουκρανία; Θα γίνουμε Βόρεια Αφρική; Θα γίνουμε Τουρκία; Θα γίνουμε Αργεντινή; Θα γίνουμε Βενεζουέλα; Θα γίνουμε Βόρεια Κορέα; Κάποιος πρέπει να μας ενημερώσει επειγόντως, για να ντυθούμε αναλόγως, διότι αλλιώς είναι να είσαι βορειοαφρικανός και αλλιώς βορειοκορεάτης.

Προς το παρόν, πάντως, είμαστε η Ελλάδα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, η Ελλάδα των μνημονίων, στην οποία τα τελευταία χρόνια έχουν συμβεί τα εξής: Η φτώχεια έχει αυξηθεί κατά 98%, η ανεργία κατά 190,5%, οι νέοι με σοβαρή υλική στέρηση κατά 101,5%, τα κόκκινα δάνεια κατά 400%, το ποσοστά κατάθλιψης κατά 272%, οι αυτοκτονίες κατά 44%, η παιδική θνησιμότητα κατά 42,8%. Παραλλήλως, το ΑΕΠ έχει μειωθεί κατά 25%, οι συντάξεις έχουν μειωθεί κατά 45%, οι μισθοί κατά 30%, οι καταθέσεις κατά 32%, η ζήτηση κατά 31%, η παραγωγή κατά 23,5%, η βιομηχανική παραγωγή κατά 30,4%, η οικοδομική δραστηριότητα κατά 84,3%.

Αυτή είναι η Ελλάδα της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ. Και λίγο Ουκρανία και λίγο Βόρεια Αφρική και λίγο Τουρκία και λίγο Βόρεια Κορέα και λίγο απ' όλα τα κακά της μοίρας μας. Η αποτρόπαια Ελλάδα του Σαμαρά, του Βενιζέλου, του Στουρνάρα, του Γρηγοράκου, που θα φύγει μαζί με τον Σαμαρά, τον Βενιζέλο, τον Στουρνάρα και τον Γρηγοράκο.

Το 10% του doctor Beny-zelou...

του Άρη Δαβαράκη, απο toPortal.gr...

 

Τώρα αυτό πάλι πώς να το αναγνώσουμε εμείς οι απλά σκεπτόμενοι αθώοι πολίτες της τόσο όμορφης αυτής χώρας; Μας διαμηνύει ο κύριος Βενιζέλος πως αν το ντουετάκι «ΠΑΣΟΚ-Ελιά» δεν πάρει τουλάχιστον 10%, πέφτει η κυβέρνηση. Τρομάζω σύντροφοι. Και καλά –εγώ ας τρομάξω. Τρομάζει και ο Σαμαράς που, κουκιά μετρημένα σου λέει είναι αυτά που έχουμε ως συγκυβέρνηση, σε ποιόν απευθύνεται ο αντιπρόεδρος – στους δικούς μου ψηφοφόρους; Γιατί δεν έχει λογική αυτό που λέει. «Είναι ένα είδος πολιτικού εκβιασμού» μου εξηγεί στενός φίλος, αγαπητός και δεξιός μέχρι το μεδούλι. Διασπαστικού δε εκβιασμού. Διότι από πού θα το πάρει το 10% ο συνδυασμός ΠΑΣΟΚ-Ελιάς; Από την ΧΑ; Όχι. Από το ΚΚΕ; Όχι. Από τους ΑΝΕΛ; Όχι. Από την ΔΗΜΑΡ; Όχι. Από τον ΣΥΡΙΖΑ; Όχι. Τι απομένει; Το «μικρό κόμμα» (η Ντόρα το είπε) της «Νέας Δημοκρατίας». Διότι μόνον σε αυτούς που κόπτονται να μην διαταραχθεί η ισορροπία της «συγκυβερνήσεως» μπορεί να απευθύνεται ο κύριος Ευάγγελος, αυτό λέει η κοινή λογική. Στους άλλους (όλους) που δεν τους ενδιαφέρει εάν «θ’ αντέξει  η συγκυβέρνηση», δεν τους αφορά καθόλου τι λέει. Στα παλιά τους τα παπούτσια  – και ας μου συγχωρεθεί η λαϊκότροπος αυτή προσέγγιση. Ποιος νοιάζεται αν θα πάρει 1 ή 10% η Ελιά του ΠΑΣΟΚ; Μόνον η ιδία – και το έτερον της ήμισυ, η Νέα Δημοκρατία. Έλα όμως που και αυτή, τσουρουφλισμένη και καταταλαιπωρημένη όπως είναι, παλεύει να μαζέψει τα απολύτως απαραίτητα μήπως και παραμείνει «πρώτο κόμμα»- έστω και με μία ψήφο διαφορά; Δεν έχει περιθώρια να πριμοδοτήσει τους συγκυβερνήτες ρισκάροντας την τελευταία της ελπίδα – την «πρωτιά» δηλαδή.

Οι πολυκατοικίες πέφτουν από μέσα...

Ρεμπελισκος...

Όσο πλησιάζουμε στις εκλογές, τόσο ζυγώνει η ώρα που η Νέα Δημοκρατία βαράει διάλυση. Για το ΠΑΣΟΚ ούτε λόγος, αφού η τακτική της αλλαγής επωνυμίας για την αποφυγή της διάλυσης δεν λειτούργησε ποτέ σε καμία επιχείρηση, και δη φαληρισμένη.
Η Ελιά, εκτός από τον ήλιο θέλει και τη θάλασσα, και το μόνο που προσφέρεται σήμερα είναι ένα Ποτάμι, κι αυτό μπαζωμένο. Κανονικά. Με μπάζα των εργολάβων. Το μόνο σχήμα που θα μπορούσε να τους χωρέσει είναι τα Κελιά.
Στη Νέα Δημοκρατία ωστόσο, η διάλυση αναμένεται να έχει περισσότερο σασπένς. Σασπένς έχει και στο ΠΑΣΟΚ βέβαια, αφού το βροντερό παρών του Γιωργάκη δίνει άλλον αέρα στον εκνευρισμό του Βενιζέλου. Αλλά όπως και να το κάνουμε, την αγωνία και το κύρος που προσθέτει ο μεγαλοαστισμός της μεγάλης Δεξιάς παράταξης, η Δημοκρατική παράταξη δεν τα βίωσε ούτε όταν ο Αντρέας ήταν στο Ωνάσειο και οι δελφίνοι πάλευαν να τον θάψουν πριν την ώρα του.
Στην πολυκατοικία της Δεξιάς συγκατοικούν σήμερα οι ακροδεξιοί του Σαμαρά και του Μπαλτάκου, οι ακροδεξιοί του Καρατζαφέρη (που μπορεί να μην τον κάλεσαν στην πολυκατοικία, αλλά κάλεσαν τους ποντικούς του), οι Ντορικοί (δηλαδή οι Μητσοτακικοί) και οι Καραμανλικοί. Όλο και κάποιοι θα μου διαφεύγουν, αλλά το κάνουν από συνήθεια, για παν ενδεχόμενο.

Το ποτάμι...

αντιστροφη προοπτικης...

 

Σε μια συζήτηση σε φιλικό τραπέζι άκουσα να λένε πως “αν οι φασίστες καταλάβουν την εξουσία θα πρέπει όλοι να μεταναστεύσουμε στο εξωτερικό”. Αντέτεινα, πως σε αυτή την περίπτωση θα προσπαθήσω να τους πολεμήσω με όλα τα μέσα. “Εννοείς δηλαδή ένοπλο αγώνα; Μα, σε αυτή την περίπτωση, είμαστε χαμένοι” μου είπαν. Μετά από αυτό μερικοί προσπάθησαν να αποκλιμακώσουν τη συζήτηση επισημαίνοντας πως οι φασίστες δεν αποτελούν πλέον κίνδυνο γιατί όπως όλα δείχνουν το Ποτάμι τους υπερφαλαγγίζει εκλογικά και αναδεικνύεται έτσι σε ρυθμιστή των πολιτικών ισορροπιών.

 

Έμεινα σιωπηλός για να σκεφτώ τι θα μπορούσε να σημαίνει για τις ηθικές δεσμεύσεις ενός ελεύθερου ανθρώπου να καταλάβει την εξουσία αυτός ο “θίασος”. Γιατί το να δώσεις τη ζωή σου για την ελευθερία – όπως ειλικρινά θα το τολμούσα/τολμήσω παρά τον αδιαμφισβήτητο φόβο του θανάτου- είναι η αξιοπρεπέστερη ζωή που μπορεί να ονειρευτεί καθένας που "θέλει να λέγεται άνθρωπος". Όμως, πώς θα μπορούσα να δράσω σε μια κοινωνία που θα επέλεγε το στρουθοκαμηλισμό; Τι θα μπορούσα πω σε αυτούς που εθελόδουλα αποφάσιζαν να συγκαλύψουν την καθημερινή πολιτική του θανάτου πίσω από την εικόνα κάποιων ασυνείδητων στοιχείων του εξουσιαστικού διάκοσμου; Ποιο επιχείρημα θα μπορούσες να εγείρεις όταν η μεταμοντέρνα αφήγηση συγκαλύπτει εκ των προτέρων το νόημα;

Βρίζουν γιατί χάνουν... και χάνονται...

του Κλεαρχου Τσαουσιδη, απο την Αυγη...

Όσο πλησιάζει η μέρα των ευρωεκλογών το κυβερνητικό επιτελείο επιστρατεύει όλα τα ρετάλια της πολιτικής -και όχι μόνο- για να βρίσουν, να λοιδορήσουν, να απειλήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Αλέξη Τσίπρα, τα στελέχη της ριζοσπαστικής Αριστεράς εν γένει. Έτσι, τα ρετάλια γίνονται ρεμάλια.

Αποθησαυρίζω ρήσεις θλιβερού επιπέδου μόνον από τις τελευταίες μέρες:
«Μουρλοί» οι αριστεροί κατά τον πιο αξιολύπητο υπουργό της κυβέρνησης*, που σκίζεται να αποδείξει στ' αφεντικά ότι ο Μπαλτάκος δεν φτουράει μία μπροστά του.
- «Αγράμματος» ο Αλέξης Τσίπρας για την περίπου έφηβη, Σώτη Τριανταφύλλου. Αλήθεια, μιας και της είναι οικεία η επιμέλεια κειμένων, ας συγκρίνει τα λεγόμενα του Τσίπρα με αυτά του εκλεκτού της Αντώνη Σαμαρά. Εξ όσων η ίδια έχει δηλώσει, δεν ανήκει πια στους 58, ούτε στη ΔΗΜ.ΑΡ., άρα κάπου εκεί στα σκούρα μπλου ή στα μαύρα θα σιτίζεται πλέον (πνευματικά πάντα). Πάντως, τα ελληνικούλια της στον προφορικό λόγο είναι στενοχωρημένα.
- «Τσόλια»** οι υποψήφιοι του ΣΥΡΙΖΑ κατά το υπέρβαρο κουρέλι του ΠΑΣΟΚ, που κάνει σαν τη χήρα μόλις βρει μικρόφωνο μπροστά του. Δηλώνει από τη μια ότι θα ψηφίσει Σαμαρά και καλεί από την άλλη τα κόμματα που φκιασιδώνονται σαν Κεντροαριστερά να διαλυθούν για να ενωθούν σε ένα νέο σχήμα στο μέλλον. Οφθαλμοφανής η πάσα στο ακροδεξιό σύστημα, μπας και τσιμπήσει στις επικείμενες εκλογές κάτι από ό,τι απέμεινε σε ΠΑΣΟΚ, Ελιά, ΔΗΜ.ΑΡ. Το μόνο που του μένει να πει πια είναι ότι η... Αριστερά πούλησε τον Οτσαλάν. Αυτός ήταν «αλλού», όπως πάντα.

Το λιμάνι στα σαλόνια

Αν στα παραπάνω προσθέσουμε τις ύβρεις που σε τακτά χρονικά διαστήματα εξεμούν οι Γ. Μουρούτης, Φ. Κρανιδιώτης και οι λοιποί στενοί συνεργάτες του Αντ. Σαμαρά, τότε έχουμε μια λιμανίσια ατμόσφαιρα που απάδει σε οξιζεναρισμένες της τρίτης ηλικίας και σε «σικ» κατοίκους των βορείων προαστίων Αθηνών και Θεσσαλονίκης...

Η εκδίκηση είναι πιάτο που σερβίρεται κρύο...

του κ. Σταυρου Λυγερου, απο το Real.gr...

Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ είναι ένα πιάτο που σερβίρεται κρύο και κυρίως τη στιγμή που επιφέρει τη μεγαλύτερη ζημιά. Απ’ αυτή την άποψη, η κίνηση της Χρυσής Αυγής ήταν καλά ζυγισμένη. Εκδηλώθηκε τη στιγμή που -με την αμέριστη πάντα βοήθεια των κατεστημένων ΜΜΕ- η κυβέρνηση καλλιεργούσε με σχετική επιτυχία την εντύπωση ότι η οικονομία εισέρχεται σε τροχιά σταθεροποίησης και ότι σε λίγο το μνημόνιο θα είναι παρελθόν.
Το βίντεο του Κασιδιάρη ανέτρεψε το πολιτικό κλίμα, έφερε τον πρωθυπουργό σε εξαιρετικά δυσχερή θέση και όξυνε τις ενδοκυβερνητικές αντιθέσεις.

Ο Μάιος είναι κρίσιμη καμπή και για την κυβέρνηση και για τον Σαμαρά. Δεν του αρκεί πως ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα τα πάει πολύ καλά στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Παραλλήλως, έχει ζωτική ανάγκη η διαφορά του ΣΥΡΙΖΑ από τη Ν.Δ. στις ευρωκάλπες να είναι όσο το δυνατόν μικρότερη.

Για να το επιτύχει στηρίζεται στην υποστήριξη του ευρωιερατείου. Το έργο, άλλωστε, το έχουμε ξαναδεί. Στις εκλογές του 2012, το μόνο που δεν έκαναν οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι ήταν να κολλήσουν προεκλογικές αφίσες της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ! Τώρα, αυτόν τον σκοπό υπηρετούν τα καλά λόγια που ακούστηκαν στο Γιούρογκρουπ, η επικείμενη επίσκεψη Μέρκελ, ο περιορισμένος δανεισμός από τις αγορές και οι αναμενόμενες ρητορικές υποσχέσεις για αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους.

Μία μικρή διαφορά στις ευρωεκλογές θα απέτρεπε τάσεις εσωκομματικής αμφισβήτησης του Σαμαρά και θα του άφηνε περιθώρια κινήσεων. Ολα δείχνουν ότι το χαμηλό εκλογικό ποσοστό της «Ελιάς» θα δρομολογήσει διαλυτικές τάσεις στο ΠΑΣΟΚ. Αυτό, όμως, δεν οδηγεί υποχρεωτικά σε ανατροπή της κυβέρνησης.