Αρχίσαμε να τους κρύβουμε τον ήλιο...

του Γιάννη Μακριδάκη...

 

Ο καθηγητής Γ. Κατρούγκαλος έκανε χθες βράδυ στην “Ανατροπή” ένα πολύ γρήγορο σεμινάριο φυσικής καλλιέργειας στην κοινωνία.
Με την ηρεμία του σπορέα, που πηγάζει από την συνειδητοποίηση ότι το οικοσύστημα της κοινωνίας, αυτή η κοινωνική πολυκαλλιέργεια δηλαδή, έχει τους ρυθμούς της και τους μηχανισμούς της για να προχωρεί και να εδραιώνει τη ζωή, νομιμοποιώντας ή αχρηστεύοντας ψηφισθέντες νόμους, επαναστατώντας με κάθε τρόπο ενάντια στην θεσμοθετημένη βία και στις παραβιάσεις του Συντάγματος, το οποίο αποτελεί την απόλυτη Αρχή που την διέπει, προέβη χθες βράδυ σε μια μαζική σπορά ανάμεσα σε υποτροπιάζοντα “ζιζάνια”, τα οποία λόγω του ότι έχουν κάνει τον κύκλο τους και σαπίζουν πλέον, βρίσκονται στην πιο δυνατή τους στιγμή, δηλαδή στην προσπάθεια να απαναπαραχθούν κι αυτά και να επανακατακτήσουν τον χώρο.
Οι μαζικές, οι αλλεπάλληλες όμως σπορές που κάνουμε όλοι μαζί οι φυσικοί κοινωνικοί καλλιεργητές, που όσο πάμε και πληθαίνουμε, συν κάποιες τέτοιες στρατηγικής σημασίας ενέργειες κατατρόπωσης των “ζιζανίων”, όπως η χθεσινή του κ. Κατρούγκαλου, είναι ακριβώς η αποδεδειγμένα πιο επιτυχής στην διάρκεια του χρόνου, μέθοδος καταπολέμησής τους.
Είναι φανερό πλέον ότι αρχίσαμε να τους κρύβουμε τον ήλιο και να τους πνίγουμε.
Το δείχνουν πεντακάθαρα οι εκνευρισμένες σπασμωδικές αντιδράσεις τους…

http://www.thepressproject.gr/article/48586/Katrougkalos-enantion-paranoias-simeiosate-1

Η θεωρία της κατάντιας μας...

του Γιαννη Μακριδακη...

Ο “έγκριτος” δημοσιογράφος, Τάσος Τέλλογλου απεφάνθη σήμερα με άρθρο του σε γνωστή για το ποιόν της ιστοσελίδα (την ίδια μέσω της οποίας, η Β Γεωργακοπούλου κήρυξε, με την χρυσαυγίτικη λογική της, μποϋκοτάζ στα βιβλία μου επειδή θίχτηκε πολιτικά από τα άρθρα μου – να τη χαίρονται εκεί στην Εφημερίδα των Συντακτών που την έβαλαν αρχισυντάκτρια στα πολιτιστικά) την θεωρεία της κατάντιας μας: “ Όταν χρωστάς, πουλάς”, γράφει ο Τέλλογλου“,  και όταν έχεις ανάγκη κάθε ευρώ για να ξεχρεώσεις, πουλάς όσο-όσο. Έτσι ήταν και έτσι θα παραμείνει. Έχουν κάτι καλύτερο να προτείνουν οι διαμαρτυρόμενοι και ασχημονούντες;”
Ως διαμαρτυρόμενος και ως μελλοντικός “ασχημονούντας”, σύμφωνα με τον ορισμό σου, μόλις καταφτάσουν στον τόπο μου τα αρπακτικά που υπηρετείς ως φαίνεται, έχω να σου πω τα εξής θλιβερέ Τέλλογλου:
1. Όταν χρωστάς, δουλεύεις και παράγεις για να ζεις και να ξεχρεώνεις. Έτσι ήταν κι έτσι θα έπρεπε να παραμείνει αν οι νεοέλληνες δεν είχαν εκπορνευτεί και χάσει κάθε ίχνος αξιοπρέπειας. Οι πρόγονοί μας, δίνανε ευχή και κατάρα στα τέκνα τους να μην ξεπουλήσουν την γη τους, ακόμα κι αν φτάσουν στο σημείο να πούνε το ψωμί ψωμάκι. Οι σημερινοί, αυτοί τους οποίους επάξια εκφράζεις, βγάζουν τη χώρα στο σφυρί και κλέβουν από τα παιδιά τους κάθε πόρο ζωής, τα αφήνουν δίχως ρίζες, τα υποδουλώνουν και τα χρίζουν υπηρέτες, υπηκόους δίχως πατρίδα, δίχως γη, δίχως νερό, δίχως ζωή. Τα εκπορνεύουν για να τα φτιάξουν σαν τα μούτρα τους.
2. Ακόμα και με τους άθλιους αγοραίους όρους αν το δεις, ποτέ δεν ξεπουλάς και μάλιστα όσο όσο το ίδιο σου το σπίτι αλλά παραμένεις μέσα μέχρι την ύστατη ώρα που θα ‘ρθουν να στο πάρουν, για να αντισταθείς μέχρις εσχάτων. Κρατάς με νύχια και με δόντια το είναι σου, τη ζωή σου την ίδια. Πασχίζεις να το σώσεις με κάθε τρόπο. Ακόμα και “ασχημονώντας” θλιβερέ Τέλλογλου, απέναντι στους δανειστές που ορμούν να στο κατασχέσουν. Όλα αυτά βεβαίως μονάχα αν έχεις αίσθημα αξιοπρέπειας.
3. Όποιος υποστηρίζει τέτοιες απόψεις, πως ο μόνος τρόπος για να ξεχρεώσεις είναι να ξεπουλήσεις την πατρίδα σου, το σπίτι σου, τη γη σου, τα νερά σου, τον άνεμό σου, είναι ο ίδιος ξεπουλημένος προ πολλού, αναξιοπρεπής και τιποτένιος. Κι αν τα υποστηρίζει όλα αυτά και δημόσια σημαίνει πως έχει συμφιλιωθεί κιόλας με την κατάντια του.
4. Η επόμενη γενιά και οι μελλοντικές που θα διαβάσουν άρθρα όπως αυτό που έγραψες, αλλά και άλλα, άλλων θλιβερών τύπων που εξέθρεψε και εκτρέφει ακόμα η Ελλάδα, τύπων που την φέραν ως εδώ, την κάνανε ξεφτίλα όπως τους αξίζει, καθ’ εικόνα και ομοίωσίν τους, και τώρα την ξεπουλάνε όσο όσο γράφοντας και θεωρίες της πρακτικής τους, θα φτύνουν στους τάφους σας λόγω τού ότι ούτε χρήμα θα έχουν ούτε χώρα για να δουλέψουν, ούτε πρώτη ύλη για να παράξουν οτιδήποτε και να ζήσουν. Υπόδουλοι θα γεννηθούν, ξεπουλημένοι από τους γονιούς τους.
5. Δεν περίμενα να γράψει κάτι άλλο ένας αποκτηνωμένος. Διότι μόνο έτσι μπορεί να χαρακτηριστεί, και μόνο έτσι μπορεί να έχει καταντήσει κάποιος που πήγε και είδε, περπάτησε, ένιωσε, όπως μπορεί να νιώθει, το αρχέγονο δάσος του Κάκαβου στις Σκουριές της Χαλκιδικής και παρόλα αυτά αποκαλεί “ασχημονούντες” τους κατοίκους που αντιστέκονται με την ψυχή και τα κορμιά τους στους αποικιοκράτες χρυσοθήρες και στην προδοτική κυβέρνηση που τους στηρίζει με στόχο την αποψίλωση και την καταστροφή του.

Επίδομα ματωμένου γάμου...

του Γιαννη Μακριδακη...

Όταν είσαι θλιβερός πολιτικάντης εγκλωβίζεσαι στις επιλογές σου. Δεν είναι προσωπικό για τον Κουβέλη αυτό που γράφω, εκείνον αν μη τι άλλο τον σέβομαι ως άνθρωπο, αλλά είναι για όλα αυτά τα πολιτικά ρετάλια που συνευρέθηκαν ανά το πανελλήνιο και σχημάτισαν το μόρφωμα ΔΗΜΑΡ
Τι κάνανε και τι μας είπαν δηλαδή όλους αυτούς τους μήνες;
Πως είναι η Αριστερά της ευθύνης και πως βάζουν πάνω απ’ όλα την πολιτική σταθερότητα της χώρας, την διάσωσή της δηλαδή μέσα από τους όρους που εννοεί διάσωση αυτό το άθλιο σύστημα των Αγορών τοκογλύφων και της ισοπεδωτικής ΕΕ. Και συνεργάστηκαν με τους επικίνδυνους, με τους μαστροπούς της χώρας για να υπηρετήσουν αυτούς τους σκοπούς. Και έβαλαν πλάτη στον φασισμό του κάθε Δένδια, στον ρατσισμό του κάθε χρυσαυγίτη, στην εξαθλιωση των πολιτών από τον κάθε Στουρνάρα, στην εκπόρνευση της πατρίδας από το κάθε πολιτικό απόβρασμα που αντί να συντάξει πρόταση ανόρθωσης με όπλο την παραγωγή, διατυμπανίζει πως ο μόνος δρόμος είναι να ξεπουλήσουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε, ακόμα και το μέλλον μας, ακόμα και τη ζωή μας στους δανειστές.
Όταν είσαι θλιβερή πολιτική φιγούρα κι έχεις φτάσει σε ηλικία γάμου με την εξουσία, την έχεις περάσει κιόλας αλλά δεν έχει ευοδωθεί αυτός, αρχίζεις να αγχώνεσαι, να νιώθεις πολιτικό γεροντοπαλίκαρο, αρχίζεις να γελοιοποιείσαι κάνοντας το πολιτικό τζόβενο και συγχρωτίζεσαι με τον κάθε τυχάρπαστο που βρίσκεται μπροστά σου και σου υπόσχεται προξενιό με την ποθητή νύφη, την κυβερνητική καρέκλα.
Η γελοιοποίηση είναι αναπόφευκτη από κει και μετά. Από θλιβερός πολύ εύκολα καταντάς γελοίος. Ιδιαίτερα αν όσο διαρκεί ο γάμος κάνεις πως δεν βλέπεις ότι είναι ματωμένος, μόνο και μόνο για να περνά ο καιρός και να λογίζεσαι παντρεμένος στα μάτια των άλλων, ίσως και στα δικά σου, αναλόγως το πόσο θλιβερός είσαι. Και για να παίρνεις και το επίδομα της παντρειάς.
Στο τέλος όμως, τότε που ξυρίζουν τον γαμπρό δηλαδή, πάντα βγαίνεις ρεντίκολο. Πιάνεσαι απ’ όπου βρεις και γυρεύεις πόρτα να φύγεις. Αλλά η νύφη και οι προξενήτρες σε πιάνουν στο στόμα τους και σε κάνουν να μην ξέρεις πού να κρυφτείς. Πως μόνο το επίδομα γάμου σε ένοιαζε, λένε, γι αυτό έκανες την παντρειά μαζί τους. Πού να καταλάβουν οι άθλιοι το βαθύ σου αίσθημα. Τη γλύκα της ψυχής που νιώθει εταίρα κυβερνητική, που νιώθει πως επιτελεί κορυφαίο έργο. Ας είναι και φασιστικό, ας βγάζει και τη χώρα στην πορνεία.
Πάει κι ο γάμος πάει και το επίδομα θλιβεροί αριστερούληδες της γουολ στριτ. Κι ο πολιτικά ζωντοχήρος, στην πολιτική ηλικία σας, πεθαίνει (πολιτικά) πλέον κατάμονος και μετά από την ελπίδα (του).

Ο δημαρίτης κι ο χρυσαυγίτης ή αλλιώς θεωρία και πράξη...

του Γιαννη Μακριδακη...

Τελικά η ιστορία αυτή με τα δύο άκρα ισχύει. Μόνο που είναι και τα δύο ακροδεξιά. Η θεωρία και η πράξη.
Ο Δημαρίτης φοράει κοστούμι και έχει μπροστάρη τον θλιβερό Κουβέλη να υποστηρίζει την θεωρία της άκρας δεξιάς, κορδιζόμενος κιόλας ο άθλιος πως δίχως την συμμετοχή τους, αυτή η κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να σταθεί, και ο Χρυσαυγίτης φοράει τις μαύρες μπλούζες και τα άρβυλα, έχει μπροστάρη τον γελοίο Μιχαλολιάκο και κάνει πράξη την θεωρία με στελιάρια και βοθρολύμματα που πηγάζουν από τα έγκατα της ύπαρξής τους.
Όποιος έχει κάποια ένσταση ή αμφιβολία επ’ αυτού ή όποιος το θεωρεί υπερβολική άποψη δεν έχει παρά να σκεφτεί τα εξής:
Η εξαθλίωση μέσω βάρβαρων μέτρων λιτότητας, ο ρατσισμός και το ξεπούλημα των εθνικών πόρων είναι οι τρεις βασικές συνέπειες της εποχής που βιώνουμε.
Ποιος στηρίζει την ακροδεξιά κυβέρνηση Σαμαρά και τους φασίστες με κουκούλα υπουργού, που λέγανε προεκλογικά ότι θα ανακαταλάβουν οι Έλληνες τις πόλεις, ότι οι παιδικοί σταθμοί είναι γεμάτοι παιδιά μεταναστών κι αυτό θα λάβει τέλος και άλλα τέτοια ναζιστικά; Ο Κουβέλης και ο κάθε επώνυμος κι ανώνυμος Δημαρίτης. Ποιος κατόπιν βγαίνει στο δρόμο και χτυπάει μετανάστες, ακόμα και με τα νήπια δεν διστάζει να σχηματίσει λίστα για ρατσιστικές εφόδους; Ο Μιχαλολιάκος και κάθε επώνυμος και ανώνυμος Χρυσαυγίτης
Ποιος στηρίζει τα μέτρα εξαθλίωσης του πληθυσμού, βγαίνοντας πού και πού με θεατρινισμούς αντιστασιακού, οι οποίοι ξεφουσκώνουν σε μερικές ώρες για να επέλθει η συμφωνία; Ο Κουβέλης ο θλιβερός και ο κάθε επώνυμος κι ανώνυμος Δημαρίτης. Ποιος έχει κατονομάσει άχρηστους που χρίζουν ευθανασίας και θα βγει σε λίγο στο κυνήγι τους (για όσους δεν έχει βγει ακόμα), όλους τους άνεργους, άστεγους, ανάπηρους, ομοφυλλόφιλους κ.α. της εξαθλιωμένης κοινωνίας μας; Ο Μιχαλολιάκος ο γελοίος και ο κάθε επώνυμος κι ανώνυμος Χρυσαυγίτης.
Ποιος στηρίζει τα αποικιοκρατικά σχέδια των πολυεθνικών, οι οποίες με μεταλλεία, με ΒΑΠΕ, με εξορύξεις και αντλήσεις διάφορες σε στεριά και θάλασσα έρχονται σαν τα κοράκια να πέσουν πάνω στο πτώμα και καταστρέψουν την Ελλάδα αυξάνοντας μονάχα τα κέρδη τους; Ο Κουβέλης και οι “επιστήμονές” του, αλλά κι ο κάθε επώνυμος κι ανώνυμος Δημαρίτης. Ποιος έχει εμφανιστεί ήδη σε κάποιες περιπτώσεις με στελιάρια και σε λίγον καιρό θα εμφανίζεται συνεχώς απέναντι σε κάθε διαμαρτυρία πολιτών που αντιστέκονται στην καταστροφή του τόπου τους, για να πάρει το μέρος των εταιριών που θα ανοίξουν δήθεν θέσεις εργασίας για Έλληνες κλπ μπούρδες; Να μην το ξαναγράφω και σας κουράζω, ξέρετε ποιος.
Δεν υπάρχει καμία φάση και έκφανση της σύγχρονης πολιτικής πραγματικότητας, κατά την οποία να μην βλέπουμε το δίπολο θεωρία-πράξη να αντικατοπτρίζεται εύγλωττα στο δίπολο των νεοεισερχόμενων στη Βουλή κομμάτων, της Δημάρ και της Χρυσής Αυγής.
Και ο εκπορνευμένος και ξεπουλημένος συνειδησιακά επιστήμονας και καθώς πρέπει πολίτης, είναι πιο επικίνδυνος από τον κρετίνο που δέρνει και βρίζει.
Ισχύει τελικά η ιστορία αυτή με τα άκρα αλλά είναι τα δυο άκρα του φασισμού που μας κυβερνά. Η υποκρισία της θεωρίας και η ηλιθιότητα της πράξης.

Ο Τσίπρας χάνει τη μπάλα...

Γιάννης Μακριδάκης...

Δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που έγραψα πως η κοινωνία εκφασίζεται με γοργούς ρυθμούς και πως αυτό είναι μεθοδευμένο για να υπάρξει στο άμεσο μέλλον, όταν θα πέσει ο Σαμαράς, ανάγκη έκφρασης της κοινωνίας από μια φασιστική κυβέρνηση.
Δεν περίμενα όμως ότι θα είναι τόσο γρήγορες οι εξελίξεις, ούτε τόσο ανόητοι οι της άλλης μεριάς ηγήτορες.
Ο Τσίπρας και η ηγεσία του κόμματος παίρνουν στο λαιμό τους καθημερινά πλέον όσους αριστερούς τον εμπιστεύθηκαν αλλά και όλους όσους ψήφισαν Σύριζα από ανάγκη. Έχουν βάλει πλώρη προς την διάσπαση του Σύριζα πριν αυτός καταστραφεί μαζί με όλο το πολιτικό κατεστημένο, που αναπόφευκτα θα διαλυθεί μαζί με τη χώρα. Φέρονται σαν παλαιοκομματική αντιπολίτευση προσδοκώντας ψήφους από κάθε διαμαρτυρόμενο κατά της κυβέρνησης, δίχως καμία ηθική ή ιδεολογική διάκριση. Και με την πολιτική τους νομιμοποιούν και τους ναζί, οι οποίοι έχουν ακριβώς την ίδια στάση, με ιδεολογικό υπόβαθρο όμως αυτοί κάποιες φορές, και γι’ αυτό με περισσότερη πίστη στο έργο και την παρουσία τους.
Ο Τσίπρας χάνει τη μπάλα και μαζί του προσγειωνόμαστε όλοι όσοι τον επιλέξαμε αυτή τη φορά, απλά και μόνο για να μην δούμε τον Σαμαρά και τους νοικοκυραίους του στην κυβέρνηση.
Προσωπικά είμαι τελείως απογοητευμένος από την στάση του Σύριζα σε όλα τα θέματα, είτε είναι ευρύτερης πολιτικής, είτε τοπικά ζητήματα που έχουν ανακύψει τον τελευταίο καιρό (π.χ. πυρκαγιές).
Θίασος που θυμίζει αντιπολίτευση της εποχής του σκληρού δικομματισμού. Με μόνη διαφορά ότι είναι άπειροι στον ρόλο.
Αναρωτιέμαι από δω, από την εσχατιά της Ελλάδας, τι λένε και τι κάνουν οι αριστερές συνιστώσες του, εκτός από το να διατείνονται συνεχώς ότι προσπαθούν να επηρεάζουν την πορεία του Σύριζα, αλλά η πορεία αυτή να πηγαίνει κάθε μέρα όλο και πιο δεξιά.
Ο Σύριζα, ακόμα κι αν δεν συμμετέχει στην κυβέρνηση, θα διαλυθεί μαζί της. Ίσως και πριν από αυτήν. Οι αριστεροί πολίτες αυτής της χώρας δεν πρόκειται να ανεχθούν άλλο τον λαϊκισμό που έχει υιοθετηθεί από την ηγεσία του κόμματος. Η χώρα καταστρέφεται μέρα με τη μέρα, οι πολίτες αντιστέκονται στην καταστροφή του περιβάλλοντος από τις σχεδιαζόμενες αποικιοκρατικές επενδύσεις, αντιστέκονται και με προσωπικές μάχες κατά του ρατσισμού και του φασισμού και ο Σύριζα, δίχως καμία ηθική πλέον, βαφτίζει αυτούς που έχουν βάψει τα χέρια τους με το αίμα των αντιστεκόμενων πολιτών ως “εργαζόμενους με κοινωνική υπεραξία” και κάνει πορεία μαζί τους τακιμιάζοντας με τους ναζί πολιτικούς και νομιμοποιώντας τους.
Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από τέτοια Αριστερά της ψηφοθηρίας και της ελαστικής ηθικής ελέω αυτής. Η Ελλάδα έχει ανάγκη από ένα Σύγχρονο Αριστερό Κίνημα που θα γίνει ομπρέλα και θα συντονίσει όλους τους αντιστεκόμενους πολίτες, οι οποίοι μάχονται καθημερινά στην Αθήνα ενάντια στους ρατσιστές και στην επαρχία ενάντια στους αποικιοκράτες.
Τα υπόλοιπα είναι φαινόμενα του παρελθόντος θλιβερά και θα εξαφανιστούν οσονούπω μαζί με τους εκφραστές τους.

Το μέλλον είναι παρόν...

 Γιάννης Μακριδάκης...
Κάθε πρωί ανοίγω τα μάτια μου και το πρώτο που νιώθω είναι μια θλίψη ακαθόριστη. Σε λίγα δευτερόλεπτα και καθώς περνώ από τον ύπνο στη ζωή, το μυαλό αρχίζει να λειτουργεί και “σκανάρει” το είναι μου για να εντοπίσει την αιτία της θλίψης. Σηκώνομαι από το κρεβάτι με την καρδιά μαύρη σαν τη Χίο.
Δεν ξέρω πότε θα το ξεπεράσω όλο αυτό. Δεν είμαι αστός που θα πάει να κλειστεί στο κλουβάκι του στην πόλη και δεν θα βλέπει, θα ξεχάσει. Ζω στη φύση και έχω καθημερινή επαφή μαζί της.
Η φωτιά καίει ακόμα. Πέμπτη μέρα. Και οδεύει το μοναδικό της πια μέτωπο προς τα μέρη που ζω. Καίει το πευκοδάσος που διασχίζω όποτε αποφασίσω να κατέβω στην πόλη της Χίου. Ο πυκνός καπνός της μοίρας μας ταξιδεύει νότια κατά το Αιγαίο.
Η Χίος πυρπολήθηκε. Από τους πολιτισμένους καπιταλιστές που νοιάζονται για πράσινη ανάπτυξη και πράσινη ενέργεια. Από τους τεχνοκράτες πολιτικάντηδες πάσης κατηγορίας, που λένε παρλαπίπες ανάπτυξης.
Το μέλλον της Ελλάδας είναι παρόν στη Χίο. Όποιος έχει αμφιβολία ας κάνει λίγο υπομονή. Η χώρα θα καταστραφεί ολοσχερώς όπως το νησί μου. Θα ανεγερθούν παντού ξενοδοχειακά συγκροτήματα, θα εγκατασταθούν παντού καθρέφτες φωτοβολταϊκών και γιγάντιες ανεμογεννήτριες. Το λέγαμε τόσον καιρό αλλά δεν το είχαμε φανταστεί καθόλου έτσι.
Τη Χίο την αφάνισαν οι πολιτισμένοι άνθρωποι που νοιάζονται για το μέλλον της οικονομίας και μόνο. Οι πολιτισμένοι εγκληματίες με τις γραβάτες, που ταυτόχρονα με τα εγκλήματά τους μας πουλάνε και παραμύθια για  την προστασία του περιβάλλοντος και αγωνιούν δήθεν για το μέλλον του πλανήτη.
Ήδη μας είπαν πως κόστισε 4 εκ. ευρώ η επιχείρηση κατάσβεσης. Σε λίγο θα μας λένε ότι δεν συμφέρει να κάνουμε δασοπυρόσβεση μιας και δεν μπορούμε να τα βάλουμε με τον “στρατηγό άνεμο”, οπότε θα φυλάμε τα χωριά και τις περιουσίες μόνο και ας γίνουνε κάρβουνο όλα τα υπόλοιπα. Ήδη τα κανάλια και οι εφημερίδες πέρασαν το μήνυμα ότι στη Χίο κάηκαν τα πολύτιμα μαστίχια που είναι κατά 80% εξαγώγιμο προϊόν άρα επλήγη σφοδρά η εθνική οικονομία. Για τα πευκοδάση και τον πραγματικό πλούτο του νησιού τσιμουδιά.
Μας είπαν επίσης ξεδιάντροπα ότι αύριο θα έρθει η task force του Ράιχενμπαχ Πασά, απεσταλμένη από την Υψηλή Πύλη του Βερολίνου για να εκπονήσει αναπτυξιακό σχέδιο στην καμένη γη μας.
Μας είπαν ακόμη ότι τα Δασαρχεία θα φύγουν από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και θα περάσουν στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης για να γίνουν πιο ευέλικτα και να υποστηρίζουν την ανάπτυξη και όχι την στασιμότητα που προκαλεί η προσκόλλησή τους στην προστασία των δασικών ειδών. Σε μερικούς μήνες θα τα περάσουν στο Υπουργείο Ανάπτυξης (σκέτο) ή θα τα καταργήσουν εντελώς ως δαπανηρά και άχρηστα.
Αυτή είναι η πατρίδα μας αγαπητοί αναγνώστες. Τις τελευταίες μέρες έχετε κατακλύσει κυριολεκτικά σε επισκέψεις αυτό το σάιτ και με έχετε συγκινήσει πολύ με τα μέηλ σας. Άνθρωποι άγνωστοι που νιώθουν τον πόνο του άλλου. Σας ευχαριστώ ξανά και σας γράφω όλα αυτά για να έχετε κατά νου τι θα συμβεί στο επόμενο διάστημα στα μέρη σας.
Η Χίος ήτανε ένας παράδεισος που είχε γλιτώσει από την λαίλαπα της τουριστικής ανάπτυξης των περασμένων δεκαετιών επειδή οι Χιώτες είχαν πόρους από τη θάλασσα και δεν στράφηκαν προς τον τουρισμό. Αυτός ο παράδεισος έγινε κόλαση για να αλλάξει η χρήση γης και να ξεπουληθεί. Αυτή είναι η πολιτική που ακολουθείται στην Ελλάδα σήμερα. Σε λίγο δεν θα μπορούμε να ζήσουμε πουθενά παρά μόνο σε κλουβιά στις πόλεις όπου θα μας φυλάνε με μπάτσους σε κάθε τετράγωνο και θα μας έχουν σκλάβους για φθηνή εργασία. Μην έχετε καμιά αμφιβολία γι αυτό. Ήδη η μισή Ελλάδα ζει έτσι. Δεν θα μείνει κανείς να νιώθει έστω και στιγμές ελευθερίας.
Προσωπικά ζω ακριβώς σαν το μυρμήγκι. Και τους ενοχλώ ακόμα κι εγώ. Και καταστρέφουν τον τόπο μου, τον βιότοπό μου για να μην έχω πόρους ζωής αλλά να τους εκμεταλλευτούν όλους αυτοί. Οι πολιτισμένοι άνθρωποι, οι αστοί του καπιταλισμού που νοιάζονται για το περιβάλλον, για την πράσινη ανάπτυξη για το μέλλον του πλανήτη στον οποίον φέρνουν τα παιδιά τους. Αυτές τις μέρες νιώθω σαν άγριο ζώο που καταστρέφεται ο βιότοπός του και απειλείται η ύπαρξή του από την ανθρώπινη ηλιθιότητα, δίχως να καταλαβαίνει το άμοιρο γιατί γίνονται όλα αυτά.
Το μέλλον φίλοι και φίλες προδιαγράφεται ζοφερό. Δεν σταματάει με τίποτα ο κατήφορος του ανθρώπου και η Ελλάδα είναι πρωτοπόρος σ’ αυτόν. Βαστάει την ολυμπιακή σημαία της παρακμής της ανθρωπότητας.
Σε λίγες μέρες στο Περιφερειακό Συμβούλιο Βορείου Αιγαίου θα πάνε οι εκλεκτοί της κοινωνίας και θα ψηφίσουν θετικά στην μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων που κατέθεσε πριν λίγο καιρό η πολυεθνική, για να γεμίσει τη Χίο ανεμογεννήτριες. Με την κάψα της πυρπόλησης ακόμα ζωντανή, το νησί θα δοθεί βορά στην πολυεθνική της πράσινης ανάπτυξης.
Κουράστηκα να φωνάζω τα αυτονόητα.
Παρακαλώ όποιον θέλει να στείλει το παρακάτω κείμενο στο μέηλ του Αντιπεριφερειάρχη Χίου κ. Γανιάρη (“Αντιπεριφερειάρχης Χίου Κωνσταντίνος Γανιάρης” ) και να το κάνει, αν θέλει, κρυφή κοινοποίηση και σε μένα (akridaki@gmail.com) για να έχω μια εικόνα της πίεσης που ασκούμε όλοι μαζί:
“Προς Αντιπεριφερειάρχη Χίου κ. Κ. Γανιάρη
Μετά από την βιβλική καταστροφή που υπέστη η Χίος από την πυρκαγιά σάς ζητώ να γνωμοδοτήσετε αρνητικά στο Περιφερειακό Συμβούλιο για το θέμα της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων του έργου “Αιγαία Ζεύξις”. Τα δεδομένα των περιβαλλοντικών συνθηκών του νησιού κατά την περίοδο που εκπονήθηκε η εν λόγω μελέτη ήταν τελείως διαφορετικά από αυτά που ισχύουν σήμερα. Ως Έλληνας πολίτης αιτούμαι να ζητήσετε την απόσυρση της μελέτης ως μη ισχύουσα πλέον υπό τις σημερινές περιβαλλοντικές συνθήκες του νησιού. Το νησί χρειάζεται προστασία και όχι γιγαντιαίες επενδύσεις.
Ευχαριστώ”

Ιστορική ευκαιρία και χρέος της Αριστεράς...

Γιάννης Μακριδάκης...

Την παρούσα ιστορική περίοδο βιώνουμε πολιορκία σε δύο άξονες. Στον άξονα της ατομικής φτωχοποίησης έως εξαθλίωσης και στον άξονα της εκποίησης και εκπόρνευσης του συλλογικού, του κοινού, του δημόσιου πλούτου, των αγαθών και του περιβάλλοντός μας.
Η πολιορκία είναι συνεχής και ο αγώνας άνισος διότι δεχόμαστε ταυτόχρονες σε όλα τα μέτωπα επιθέσεις από το διεθνές κεφάλαιο μέσω εγχώριων επίορκων πολιτικάντηδων, τεχνοκρατών και παπαγάλων.
Ως πολίτης που αγωνίζεται επί είκοσι χρόνια ανιδιοτελώς για την υγιή και ισόρροπη ανάπτυξη του τόπου του και ως άνθρωπος που αγωνιά για τον άνθρωπο και όχι για τους αριθμούς των στατιστικών δεικτών του κάθε στουρνάρα, έχω να καταθέσω μία πρόταση προς τον Σύριζα, ο οποίος έχει ιστορική ευκαιρία και χρέος να αναλάβει δράση άμεσα και επιτελικά:
Ως αξιωματική αντιπολίτευση, με ό,τι αυτό σημαίνει ως προς τις κρατικές επιδοτήσεις και τα προνόμια τόσων Βουλευτών, έχει υποχρέωση να σταθεί προστατευτικά, διεκδικητικά και οργανωτικά στο πλάι των αντιστεκόμενων και αγωνιζόμενων πολιτών της χώρας.
Έχει την υποχρέωση αλλά και την ιστορική ευκαιρία να γίνει ομπρέλα όλων των ανθρώπων που αγωνίζονται για την ατομική και συλλογική αξιοπρέπεια και για την προστασία της πατρίδας μας.
Η πρότασή μου περιλαμβάνει τους εξής άξονες:
Δημιουργία δύο πλήρως στελεχωμένων γραφείων. Το ένα για την κοινωνική αλληλεγγύη στον άνθρωπο ενάντια στην ατομική εξαθλίωση και το άλλο για την αγωνιστική αλληλεγγύη στις συλλογικότητες ενάντια στην εκπόρνευση του φυσικού περιβάλλοντος και των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας.
Οι μισθοί, τα επιδόματα, οι επιστημονικοί συνεργάτες, ακόμα και οι τηλεφωνικές γραμμές των Βουλευτών του Σύριζα, επιβάλλεται να τεθούν στην υπηρεσία αυτών των δύο γραφείων.
Είναι ιστορική ευκαιρία και ταυτόχρονα απόλυτο χρέος της Αριστεράς να γίνει ομπρέλα, να οργανώσει, να φέρει σε επαφή, να βοηθήσει, να καθοδηγήσει, να γίνει το επιτελικό όπλο σε κάθε επίπεδο (από τη Βουλή έως τις αίθουσες των δικαστηρίων και του ΣτΕ αλλά και έως την αντίσταση στο “πεδίο της μάχης σώμα με σώμα”), όλων των αντιστεκόμενων σε αυτή την πολιορκία πολιτών της Ελλάδας.
Να αποτελέσει τον νομικό σύμβουλο, τον επιστημονικό συνεργάτη και τον έμπιστο πολιτικό τού κάθε πολίτη που νιώθει ότι εξευτελίζεται ή εξαθλιώνεται ή αδικείται ή χάνει μέρος της αξιοπρέπειάς του. Της κάθε συλλογικότητας που αγωνίζεται με μοναδικό όπλο το μεράκι των μελών της και την αγάπη τους για τον τόπο, ενάντια στο τέρας των πολυεθνικών ερπυστριοφόρων που σε λίγον καιρό θα κατασπαράξουν την ψυχή του ελληνικού τοπίου.
Να γίνει η Αριστερά ο σύμμαχος και το αποκούμπι κάθε Έλληνα πολίτη που νιώθει αυτή τη στιγμή, παρόλους τους αγώνες του και το πείσμα της ψυχής του, αδύναμος να ανακόψει αυτή την καταστροφική λαίλαπα, η οποία θα μετατρέψει την Ελλάδα σε εργοτάξιο και κατόπιν σε εργοστάσιο με εξαθλιωμένους άνεργους.
Η Αριστερά επιβάλλεται να λάβει αποφάσεις και να δράσει πολύ σύντομα. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο, δεν υπάρχει και καμία περίοδος χάριτος. Η αριστερή ιδεολογία δεν γεννήθηκε προχτές, μετά τις εκλογές και το υψηλό ποσοστό του Σύριζα, ούτε είναι υπό σκέψη και υπό διαμόρφωση αυτόν τον καιρό. Υπήρχε, με βάση τα ιδανικά της πορευόμασταν τόσα χρόνια, και πρέπει τώρα, με τα πολύ περισσότερα υλικά μέσα που της δίνει η αστική δημοκρατία, να προσπαθήσει να δράσει, να παράξει πολιτικό έργο, να αντισταθεί, να σταθεί ως ύψιστος σύμμαχος, οργανωτής, διεκπεραιωτής και σύμβουλος των πολιτών που την εμπιστεύθηκαν αλλά και όσων θα συνειδητοποιήσουν στο μέλλον την επερχόμενη καταστροφή. Η Αριστερά επιβάλλεται να είναι παρούσα καθημερινά σε όλη την ελληνική επικράτεια με στόχο την αλληλεγγύη στην αντίσταση για την αποτροπή της ανθρώπινης εξαθλίωσης και την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας και των δημόσιων αγαθών.

Η έννοια του “δημόσιου”...

Γιάννης Μακριδάκης...

Το πρόβλημα της χώρας των νεοελλήνων ήταν ανέκαθεν ένα:
Ότι οι κάτοικοί της θεωρούσαν πως κάθε τι δημόσιο δεν ανήκει σε κανέναν. Ότι το “δημόσιο” είναι συνώνυμο του “αδέσποτου” και όχι του “κοινού”.
Γι’ αυτό δεν υπήρχε κανένας σεβασμός στους δημόσιους χώρους. Γι’ αυτό λάμβαναν χώρα επί χρόνια αμέτρητες καταπατήσεις δημοσίων εκτάσεων. Γι’ αυτό απέκτησε την έννοια του “κάθομαι και πληρώνομαι (βρέξει-χιονίσει)” η εργασία στον δημόσιο τομέα.
Η μεγάλη και καταστροφική για όλους μας αυτή πλάνη, είναι αποτέλεσμα στρεβλής παιδείας από την οικογένεια και κυρίως από την καθεστωτική εκπαίδευση. Ξεκίνησε δε να παίρνει διαστάσεις από την εποχή που οι Έλληνες άφησαν τη γη τους και έγιναν ιδιώτες σε διαμερίσματα στις πόλεις. Παλαιότερα η έννοια της δημόσιας περιουσίας, της κοινοτικής γης, των κομμονιών, υπήρχαν και ήταν ολοζώντανες και πολύ σωστά ορισμένες στην θεωρία και στην πράξη. Αυτό αποδεικνύεται και σήμερα ακόμα, αν σκεφτούμε ότι πολλοί από τους ιδιώτες των πόλεων, γυρνούν τα καλοκαίρια στα χωριά τους και τα “βλέπουν” ως “κοινό σύνολο” και όχι ως ιδιωτικές περιουσίες που συνορεύουν με αδέσποτους χώρους. Θεωρούν όλο το χωριό “δικό τους”. Όχι μόνο το σπίτι τους. Έτσι, συμμετέχουν σε συλλόγους, παίρνουν αποφάσεις για τα θέματα του χωριού, κάνουν εκδηλώσεις, πανηγύρια και έργα σε δημόσιους χώρους, βάζοντας χρήματα και εργασία ρεφενέ, έχουν, με λίγα λόγια, μια συμπεριφορά που βρίσκεται πολύ κοντά στην πραγματική έννοια του όρου “δημόσιο” και βέβαια, πολύ διαφορετική από αυτήν που έχουν για τους δημόσιους χώρους της πόλης.  Κάποιοι το κάνουν συνειδητά και κάποιοι επειδή τη συμμετοχή τη θεωρούν γραφικότητα, όπως βέβαια και όλη τη ζωή έξω από το χρηματοοικονομικό σύστημα της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και περιουσίας.
Γεγονός είναι πάντως ότι στην πλειονότητά τους οι νεοέλληνες, ζουν την καθημερινότητά τους δίχως να χρησιμοποιούν την έννοια του “κοινού” ούτε καν ως λέξη. Και ότι η λέξη “δημόσιο” τους δημιουργεί αμέσως συνειρμούς τεμπελιάς, καταπάτησης, εκμετάλλευσης ή, στην καλύτερη των περιπτώσεων, αδιαφορίας!
Γι’ αυτό βέβαια και σήμερα, με δυο μνημόνια στην πλάτη, με τη μέγγενη να σφίγγει και με πεντακάθαρους τους όρους της εκλογικής αναμέτρησης, οι Έλληνες εξέλεξαν για άλλη μια φορά κυβέρνηση που υποσχέθηκε να ξεπουλήσει το δημόσιο για να διαφυλάξει το ιδιωτικό (Ασχέτως αν καλυπτόταν πίσω από την απατεωνιά της επαναδιαπραγμάτευσης- κανείς δεν τους πίστευε)
Παρόλα αυτά όμως, επειδή ουδέν κακόν αμιγές καλού, η σημερινή κατάσταση αναδεικνύει για πρώτη φορά ότι υπάρχει, μέσα σε όλη αυτή την απελπισία, και ένα ελπιδοφόρα μεγάλο κομμάτι των Ελλήνων πολιτών, και ιδιαίτερα νέων, που έχοντας συνειδητοποιήσει τι σημαίνει “δημόσια περιουσία” και “δημόσιο αγαθό”, είναι έτοιμοι να αντισταθούν με κάθε τρόπο στο ξεπούλημα που επιχειρεί η παλιά Ελλάδα, την οποίαν εκφράζει η τρικομματική κυβέρνηση των συνεταίρων μεσιτών.
Το ότι οι Έλληνες αλλάζουν, ωριμάζουν, γίνονται επιτέλους Πολίτες, το δείχνει ευκρινώς όλη αυτή η αντίδραση και η αντίσταση ενάντια στο ξεπούλημα της χώρας.
Αν καταφέρουμε και βγούμε αλώβητοι από αυτή την συγκυρία, αν αντισταθούμε και ακυρώσουμε τη δράση αυτών των αδίστακτων ντήλερς της πατρίδας πριν τα “σκοτώσουν” όλα, παραχωρώντας τα στα αφεντικά τους, τότε θα δούμε τα εξαιρετικά θετικά αποτελέσματα όλης αυτής της διαδικασίας που περνάμε τώρα.
Θα είμαστε πολίτες στη χώρα μας και επιτέλους θα θεωρούμε την Ελλάδα κάτι δικό μας και όχι κάτι αδέσποτο γύρω από την ιδιωτική μας περιουσία. Όλος αυτός ο συμπυκνωμένος χρόνος που περνάει από πάνω μας αυτή την εποχή, όλη αυτή η απειλή που νιώθουμε προσωπικά, ως άνθρωποι, αλλά κυρίως συνολικά, ως κοινωνία, δεν μπορεί παρά να αφήσει έντονα τα σημάδια του στο μέλλον μας ως Πολίτες και να σημάνει το τέλος της ιδιοτέλειας και την απαρχή μιας νέας εποχής σεβασμού του κοινού μας τόπου και του κοινού μας μέλλοντος.

Βίαιες πτώσεις...

Γιάννης Μακριδάκης...

Κάθε μέρα κι ένας άνθρωπος βουτάει από ψηλά και σκοτώνεται. Οι αυτοκτονίες γίνανε πια μια ακόμη αδιάφορη είδηση. Η αποκτήνωση προχωρεί ακάθεκτη.
Φοβάμαι για το τι άλλο θα συνηθίσουμε  να ακούμε ότι συμβαίνει γύρω μας. Φοβάμαι για το τι άλλο δεν θα μας αγγίζει ώσπου να αφορά εμάς.
Οι αυτοκτονίες και ειδικότερα εκείνες με πτώση από ύψος, κρύβουν μέγα συμβολισμό. Περιγράφουν τραγικότατα την πορεία της σύγχρονης ιστορίας μας. Την βίαιη πτώση, η οποία ακολουθεί πάντοτε μιαν ανάπτυξη που γίνεται πάνω σε βάσεις σαθρές.
Σήμερα χάνουμε τα πάντα λόγω της σαθρής βάσης πάνω στην οποία τα χτίσαμε. Λόγω του ότι αφήσαμε τα σημαντικά και αναλωθήκαμε στα ευτελή. Λόγω του ότι πέσαμε θύματα ενός πολέμου ύπουλου που μαίνεται εδώ και δεκαετίες. Με όπλα την αποβλάκωση και την δόλια απαξίωση των αξιών με ταυτόχρονη θεοποίηση της ευτέλειας.
Αφήσαμε τις ζωές μας στα χέρια άλλων. Να τις κυβερνούν απόλυτα. Τους δώσαμε τα πάντα μας. Από τον προσωπικό μας χρόνο μέχρι την τροφή μας. Με αντάλλαγμα το ευτελές χρήμα που, όπως μας είπαν, όλα τα αγοράζει. Διότι, επίσης όπως μας είπαν, όλα πωλούνται. Η απαξίωση της Αξιοπρέπειας. Αυτήν κι αν συνηθίσαμε…
Όσο χρήμα όμως κι αν αποταμιεύσαμε, όσο καλή και συμφέρουσα σε χρήμα και όρους ζωής σύμβαση κι αν είχαμε υπογράψει με το καθεστώς, πάλι χαμένοι ήμασταν και είμαστε ως δούλοι που περιμένουν τον αφέντη να τους θρέψει για να επιβιώσουν. Κι ο αφέντης, όσο έχει κέρδος, θα μας πουλάει την επιβίωσή μας. Όσο τον συμφέρει να επιβιώνουμε, θα ζούμε. Μόλις αρχίσει να χάνει από την ύπαρξη της αναπνοής μας, θα κόβει τον ομφάλιο λώρο του καθενός από μας με τη ζωή. Θα κόβει το χρήμα.
Αυτό γίνεται εδώ και δύο χρόνια στην Ελλάδα. Οι πάλαι ποτέ άρχοντες αυτοκτονούν πενόμενοι. Και το φαινόμενο λαμβάνει κάθε μέρα και πιο τρομακτικές διαστάσεις. Οι υπόλοιποι παρακολουθούμε αδιάφοροι και ανήμποροι να αντιδράσουμε. Κατανοούμε όμως ότι έρχεται η σειρά μας, ελπίζω.
Το μέγιστο κακό και η τραγική κατάντια της κοινωνίας μας είναι ότι ο ευτελισμός της είναι τόσο μεγάλος, που δεν έχει καν πνευματικούς ανθρώπους πλέον. Διότι ευτελίστηκε και η Παιδεία. Δεν υπάρχουν σήμερα άνθρωποι να προσφέρουν με τα λόγια και τη στάση της ζωής τους μια πυξίδα για αλλαγή ρότας της κοινωνίας. Να καθοδηγήσουν προς μια, έστω δύσκολη, χειροπιαστή όμως λύση. Να προτείνουν μια πορεία, η οποία μέσα από δυσκολίες βεβαίως στην αρχή, θα οδηγήσει επιτέλους στην ευημερία.
Ας ακολουθήσει λοιπόν ο καθένας το ένστικτό του προς την αυτοσυντήρηση και την όσο γίνεται μεγαλύτερη απόλαυση των στιγμών της ζωής του. Ας λάβει ο καθένας τις αποφάσεις του. Όσο δεν είναι ακόμα τραγικά αργά γι’ αυτόν. Όσο η δική του βίαιη πτώση δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα, ας προσπαθήσει να χτίσει από κάτω του βάσεις για να την αποσοβήσει όσο γίνεται.
Θεμέλια χρειάζεται ο σύγχρονος άνθρωπος. Χώμα να ριζώσει. Αυτό του λείπει. Από βλαστό και φύλλα και άνθη και καρπούς, έχει. Μα όλα αυτά στέκονται στον αέρα. Εκεί νομίζω πρέπει να δώσει τη μάχη της επιβίωσης και της αποφυγής της πτώσης. Στο ταπεινό του ριζικό σύστημα.

Κυβέρνηση σε παιχνίδι επιτραπέζιο...

Γιάννης Μακριδάκης...

Περισσότερο ως κανόνες για κάποιο νέο επιτραπέζιο παιχνίδι με τίτλο “Ο Αντώνης Πρωθυπουργός” μού μοιάζει, παρά για κυβερνητικό πρόγραμμα. Γι’ αυτό έσπευσε ο πρώτος παίκτης να πάει να ορκιστεί νωρίς νωρίς και μόνος του. Μην τυχόν και το μετανιώσουν οι άλλοι και δεν παίξουν ή πάει κάτι τις στραβά με τα πιόνια και χαλάσει το παιχνίδι προτού ξεκινήσουν.
Δεν μπορώ να καταλάβω όμως γιατί δεν μας τα λέγανε τόσον καιρό, προεκλογικά, όλα αυτά που μπορούν να κάνουν για μας, να τους ψηφίζαμε όλοι; Γιατί σπαταλήθηκαν σε τόση μαύρη διαφήμιση, αφού είχανε τόσα όμορφα πράγματα κατά νου να μας πούνε; Μήπως ήτανε μέσα στους κανόνες του επιτραπέζιου κι αυτό; Δηλαδή, πρώτα να ψηφίσει ο λαός τους παίκτες, και μετά να βγουν οι όροι με τους οποίους θα το παίξουν;
Η Ελλάδα κατέρρευσε, ξεπουλάει τα ιμάτιά της αλλά η ΝΔ, το Πασόκ και η Δημάρ (Δεν ΉΜασταν ΑΡιστεροί) παίζουν τον Αντωνάκη Πρωθυπουργό. Κι έχουνε, λέει, και σχέδιο να το κάνουνε μακράς πνοής το παιχνίδι τους. Να το παίζουνε για τέσσερα χρόνια!
Από βδομάδα όμως που έρχονται οι εκπρόσωποι του πραγματικού Πρωθυπουργού, θα αλλάξουν οι κανόνες του παιχνιδιού, υποθέτω. Διότι αν ήταν τόσο εύκολα τα πράγματα, θα τα είχαν καταφέρει οι ίδιοι παίκτες και πριν από τις εκλογές, όταν και πάλι παίζαν μάλλον ένα παρόμοιο επιτραπέζιο που λεγόταν “Κυβέρνηση Εθνικής Σωτηρίας Νο1″. Εκτός κι αν έκανε ζαβολιές ο Καρατζαφέρης κι έπρεπε να τον αποβάλλουν και να βάλουν τον Κουβέλη.
Ειλικρινά έχω μείνει άφωνος με την προγραμματική σύγκλιση των τριών τους. Βγήκε ο Σαμαράς προχτές και είπε ότι δεν τον ενδιαφέρουν οι καλές προθέσεις των υπουργών του αλλά η αποτελεσματικότητά τους και μόνο, και την ίδια στιγμή ο ίδιος, μαζί με τους συνεταίρους του στην κυβέρνηση, μας παρουσίασε, με τον παραδοσιακό τρόπο της διαπλοκής-διαρροής αρχικά, και μετά επισήμως, ένα κείμενο γεμάτο από καλές προθέσεις και τίποτα παραπάνω. Ούτε κοστολόγηση, ούτε εναλλακτικό σχέδιο, ούτε χρονοδιάγραμμα. Σαν να κυβερνούν οι ίδιοι τη χώρα και να μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, έτσι φέρονται. Σαν να μην έχουν αντιληφθεί ότι βρίσκονται υπό το κράτος, τις διαθέσεις και τις προθέσεις των δανειστών.
Είμαι πολύ περίεργος να δω πόσο θα διαρκέσει αυτή η προγραμματική σύγκλιση των συνεταίρων. Αυτή η εικονική πραγματικότητα, την οποίαν κατασκεύασαν και μπήκαν μέσα για να παίξουν. Είμαι πολύ περίεργος να δω πώς θα παρουσιάσουν την προδιαγεγραμμένη αποτυχία τους, πώς θα πλασάρουν τα νέα μέτρα, πώς θα ανακοινώσουν τη γνώμη της Τρόικας επί του ευχολογίου-παροχολογίου που συνέταξαν, και τέλος, τι θα σκαρφιστούν για να παραμείνουν συνεταίροι στην κυβέρνηση.
Για το μόνο που δεν είμαι περίεργος, είναι για το ποιος θα πληρώσει και το τι θα ξεπουληθεί.

ΥΓ
“Η όποια συζήτηση για πιθανή επαναδιαπραγμάτευση των όρων της Δανειακής Σύμβασης θα γίνει τον Σεπτέμβριο αφού έχουν εφαρμοσθεί οι συμφωνημένοι όροι της Σύμβασης”.  Εκ της Τρόικας
Ελπίζω να βεβαιωθήκατε ότι παίζουν επιτραπέζιο. Και ότι τον Σεπτέμβριο δεν θα υπάρχει αυτή η κυβέρνηση για να προβεί στην ” όποια συζήτηση για πιθανή επαναδιαπραγμάτευση”...

Αυτοί που θέλουν να πεθάνουν υπόδουλοι, “ζουν” ακόμα ...

Γιάννης Μακριδάκης...

Τουλάχιστον 42% των Ελλήνων πολιτών ψήφισαν το ξεπούλημα της χώρας. Στην πλειονότητά τους δεν είναι νέοι άνθρωποι.
Είναι οι ίδιοι που τόσα χρόνια ψήφιζαν το ξεπούλημα των παιδιών τους, ψηφίζοντας προς ίδιον όφελος, δανειζόμενοι ακατάσχετα, μετέχοντες στην διαπλοκή, σπαταλώντες απερίσκεπτα το δημόσιο χρήμα, φοροδιαφεύγοντες ξετσίπωτα αλλά ταυτόχρονα με όλα αυτά, σαβουριάζοντας ιδιωτικές περιουσίες, νομίζοντας ότι εξασφαλίζει ο καθείς τα δικά του τέκνα έναντι των άλλων. Είναι οι ίδιοι δηλαδή που ενώ ξεπουλούσαν και κατάκλεβαν το συνολικό μέλλον των παιδιών τους, καμώνονταν ταυτόχρονα πως προσπαθούν να τους εξασφαλίσουν μια καλή και άνετη ζωή. Κατσαπλιάδες Έλληνες Υπήκοοι με το μυαλό ακόμα υπόδουλο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Και χτες, αυτοί οι ίδιοι κατσαπλιάδες, φοβούμενοι μην τυχόν και χάσουν τα κλεμμένα, φοβούμενοι το μέλλον που τους έχει απομείνει, τρομαγμένοι μήπως και στα στερνά τους αναγκαστούν να βιώσουν την ανασφάλεια, αποφάσισαν για άλλη μια φορά με τα ίδια ακριβώς κριτήρια που δρούσαν τόσα χρόνια. Αποφάσισαν να μην ακούσουν τα παιδιά τους, να γράψουν στα παλιά τους τα παπούτσια τη νέα γενιά που κραύγαζε αγωνιωδώς “παραγωγική εργασία και όχι ξεπούλημα”, αποφάσισαν για τελευταία φορά να επενδύσουν ξανά στην πλήρη καταστροφή του μέλλοντος των νέων ανθρώπων, για να παραμυθιάσουν τους δικούς τους φόβους.
Οι Έλληνες που επί δεκαετίες ζούσαν με δανεικά από το μέλλον, που υποθήκευσαν τα παιδιά τους για να γίνουν γυαλιστεροί καταναλωτές, χτες αποφάσισαν να τους δώσουν και τη χαριστική βολή. Να τα ξεκάνουν για να ζήσουν αυτοί, όσο ακόμα καταφέρουν να ζήσουν.
Η χώρα θα ξεπουληθεί από σήμερα. Οι επόμενες γενιές Ελλήνων δεν θα έχουν βάση δική τους για να ξεκινήσουν κάποια παραγωγική δημιουργική εργασία. Η χώρα θα θυσιαστεί στο όνομα μιας στρεβλής, καταστροφικής ανάπτυξης και ο πληθυσμός της θα εξαθλιωθεί κατά τις επιταγές του ΔΝΤ και των Αγορών.
Η Ιστορία θα τσακίσει αυτούς που θα φέρουν εις πέρας το σχέδιο. Αλλά αυτό λίγο μας ενδιαφέρει.
Έχουμε υποχρέωση όλοι όσοι είμαστε αντίθετοι στην εκπόρνευση αυτής της πατρίδας, να παραμείνουμε ενεργοί πολίτες κάθε μέρα. Να προστατεύσουμε με τα κορμιά και με τις ιδέες μας τον τόπο μας και το δικαίωμά μας στην ελεύθερη ζωή. Οι προηγούμενες γενιές μάς έδειξαν για μια ακόμα φορά τον δρόμο της λαμογιάς και της υποδούλωσης. Ακόμα και σ’ αυτήν την στερνή ώρα.
Η αξιοπρέπεια και η περηφάνια του Έλληνα, που δεν ξεπουλούσε και δεν δανειζόταν για να ζήσει, πήγαν περίπατο μέσα σε τριάντα χρόνια. Στη θέση τους ρίζωσε ο φιλοτομαρισμός, απερισκεψία, η ελαφρότητα, η αναλγησία, η κυνική θεώρηση των πάντων γύρω μας. Και όπως φάνηκε χτες, είναι πολύ δύσκολο να εκριζωθούν όλα αυτά τα κακά ζιζάνια μαζί. Θέλει συστηματική και καθημερινή εργασία για να καθαρίσουμε τη ζωή μας και να εξασφαλίσουμε το μέλλον μας. Η αντίστασή μας πρέπει να είναι σθεναρή και να πετύχει σύντομα την ανατροπή που δεν κατάφερε να φέρει ακόμη.
Έρχονται πολύ δύσκολες μέρες. Πρώτοι θα εξαφανιστούν βιολογικά αυτοί που τις δημιούργησαν και που από φόβο τις συντηρούν. Όσοι μείνουν πίσω κι όσοι μέλλουν να έρθουν, θα υποστούν τις συνέπειες. Θα ζουν εξαθλιωμένοι σε μια χώρα που δεν τους ανήκει και θα είναι πλήρως σκλαβωμένες οι ζωές τους. Δίχως βάσεις και προϋποθέσεις ελευθερίας και δημιουργικότητας. Μέσα σε ένα περιβάλλον κατεστραμμένο από την φρενήρη “ανάπτυξη”.
Ας δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις στην αντίσταση, όσοι από εμάς το έχουμε αντιληφθεί αυτό το ζοφερό μέλλον. Τουλάχιστον θα φτάσουμε ως το τέλος αγωνιζόμενοι με τις ιδέες μας ψηλά και όχι με το κεφάλι σκυμμένο, υπόδουλοι σαν τους προηγούμενους. Είναι η χείριστη κατάντια να τελειώνεις τον βίο σου δούλος. Είναι η πιο σκληρή εκδίκηση της ζωής.

Με το μέλλον των παιδιών μας δεν παίζουμε. Παίζουμε μόνο με το παρόν τους...

Γιάννης Μακριδάκης...

Έτσι όπως το πάει ο Σαμαράς και η ΝΔ, μέχρι το Σάββατο 16 Ιουνίου δεν θα ξέρουμε αν θα πρέπει να γελάμε ή να κλαίμε με την κατάντια τους.
Θα είδατε το άθλιο σποτάκι με τους μαθητές και τον μίζερο δούλο δασκαλάκο. Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς. Από την ιδέα, από το σκηνικό, από το ύφος, από τα μηνύματα, από την εκμετάλλευση των παιδικών ψυχών. Ο κάθε νοήμων άνθρωπος σηκώνει πλέον τα χέρια ψηλά. Το ίδιο και οι πολιτικές επιστήμες. Ίσως και οι ψυχοθεραπευτικές.
Το άθλιο αυτό σποτ τα λέει όλα ξεκάθαρα. Για την Ελλάδα των αδίστακτων της γελοιότητας που εκπροσωπεί στο παρόν, και για την Ελλάδα των μίζερων δούλων που ονειρεύεται στο μέλλον η θλιβερή αυτή πολιτική περσόνα και οι όμοιοί του. Δεν είναι μόνο ο πολιτικός του λόγος παρωχημένος. Είναι και η αντίληψή του για τον κόσμο ανατριχιαστικά οπισθοδρομική, δυστυχώς. Ο άνθρωπος ανήκει σε μια γενιά που αδυνατεί πλέον να δει μπροστά και να πάει τη ζωή παρακάτω, να της δώσει προοπτική. Σε μια γενιά πολιτικών συνταξιούχων που όσο δεν το παίρνουν απόφαση να αποσυρθούν αξιοπρεπώς, τόσο θα ξεφτιλίζονται στα μάτια μας και στα μάτια της Ιστορίας.
Ανήκει σε μια γενιά που προσπαθεί κάθε μέρα να μας δείχνει ξεκάθαρα ότι το παρελθόν είναι ακόμη παρόν και ταυτόχρονα διεκδικεί με θράσος να παρελθοντοποιήσει το μέλλον μας.
Το πολιτικό χάσμα γενεών ξανοίγεται πεντακάθαρα εμπρός μας αυτές τις ενδιαφέρουσες ιστορικά μέρες που διανύουμε, διευκολύνοντας την επιλογή μας, η οποία γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρη. Νομοτελειακά, το νέο θα υπερισχύσει. Αλλά, απ’ ό,τι φαίνεται, και πάλι νομοτελειακά, το παλαιό θα αυτογελοιοποιηθεί ως την ύστατη ώρα.
Σε δέκα χρόνια αυτά τα παιδιά που έλαβαν μέρος στο σποτ, αλλά και όλα τα συνομήλικά τους, θα είναι ενεργοί πολίτες και θα ψηφίζουν. Ελπίζω ότι όλα τους θα βρουν το κουράγιο να ζητήσουν ευθύνες από τους γονείς τους που προφανώς συναίνεσαν και από τον πολιτικό αυτόν γίγαντα που τα χρησιμοποίησε κατ’ αυτόν τον άθλιο τρόπο. Ως τότε, ελπίζω να το πράξουν και να τα υπερασπιστούν οι αρμόδιες υπηρεσίες της Πολιτείας και οι Οργανώσεις για την Προστασία των Παιδιών και των Δικαιωμάτων τους.

Εκδρομή με το Πασόκ...

 Γιάννης Μακριδάκης ...

Χτες ήτανε μια πολύ ωραία Κυριακή. Ανοιξιάτικη. Πήρα την οικογένεια και κάναμε μια πολύ ωραία εκδρομή. Αλωνίσαμε το νησί από πάνω ως κάτω. Είχαμε πολύ καιρό να βγούμε να ξεσκάσουμε, όλο το χειμώνα μέσα στο σπίτι τον φάγαμε, ούτε να πάμε σε μια ταβέρνα μια Κυριακή μεσημέρι δεν βγήκαμε ποτέ, κι έτσι, ευκαιρίας δοθείσης με το κόμμα εχτές, το προγραμματίσαμε, καιρού επιτρέποντος είχαμε πει βέβαια, αλλιώς θα πηγαίναμε μονάχα στο εκλογικό κέντρο της πόλης, αλλά μόλις είδαμε την πρωινή λιακάδα, το κάναμε πράξη το σχέδιο και περάσαμε ζάχαρη παρόλο το έξοδο. Βέβαια σε ταβέρνα πάλι δεν πήγαμε, ένεκα το έξοδο ήτανε πολύ μεγάλο, βενζίνες και τόσα δίευρα, ένα εγώ και ένα η κυρά, σύνολο τέσσερα ευρώπουλα σε κάθε εκλογικό τμήμα, επί οχτώ φορές που ψηφίσαμε, γενικόν σύνολον δεκάξι ευρώ έκαστος, τριάντα δύο οικογενειακώς, μόνο για το κόμμα, και δίχως απόδειξη, βάλε και τις βενζίνες κι από ένα καφέ και δυο γαριδάκια με κοκακόλες που πήρανε τα τέκνα στην πλατεία του Πυργιού σαν κάτσαμε να ξαποστάσουμε και να ξεπιαστούνε τα οπίσθιά μας, πάει το πενηντάρικο.

Δεν πειράζει, επένδυση κάναμε. Όποιος σταθεί Μπάμπη μου κοντά στο κόμμα και στον νέο του αρχηγό δεν θα χάσει, έτσι μου είχε πει τηλεφωνικώς αλλά και προσωπικώς ο Μιχάλης. Δίπλα στο βουλευτή τόσα χρόνια βολοδέρνει, κάτι ξέρει παραπάνω από μένα στα σίγουρα, δέκα δέκα μου το ‘πε και εμπιστευτικά, Μπάμπη, μου ‘πε, μην ακούς αυτά που λένε για μειώσεις στο μισθό και κουραφέξαλα, εσύ την πατρίδα να χεις στο νου σου, την πατρίδα και το κόμμα, ποιος σε έβαλε στη δουλειά πριν δέκα χρόνια, αυτό μονάχα να θυμάσαι και να πας να ψηφίσεις όσο πιο πολλές φορές μπορείς τον αρχηγό την Κυριακή, να καταγραφτεί το όνομά σου στους καταλόγους διότι έρχονται απολύσεις μετά τις εκλογές και ξέρεις ποιοι θα απολυθούνε από το Δήμο μας εδώ ε, μη μου πεις ύστερα πως δε ε προειδοποίησα, έτσι; Έτσι μου πε ο Μιχαλάκης, ο Θεός να το χει γερό κι ασκόνταφτο το παλικάρι, μου έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου, μου άνοιξε τα μάτια, διότι ομολογώ πως είχα στραβώσει τελευταία με τα καμώματά τους που μου κόψανε τόσα φράγκα από το μηνιάτικο. Τέλος πάντων, αφού μου πε έτι, έτσι έκαμα κι εγώ. Διότι πιο καλά με τον μισθό κουτσουρεμένο παρά απολυμένος, σκέφτηκα.

Οχτώ εκλογικά κέντρα είχε το νησί, σε όλα ψηφίσαμε, σε όλα καταγράφτηκε το όνομά μας, και το δικό μου και της κυράς, παρόλο που εκείνη δεν είναι δημόσια υπάλληλος, τίποτα δεν είναι, οικιακά, την έβαλα όμως να ψηφίσει κι εκείνη, μη γίνει καμιά στραβή και δεν καταγραφτούμε ως οικογένεια στο κόμμα, έχουμε και δυο παιδάκια που πρέπει αύριο μεθαύριο να βγούνε στη ζωή με ένα εφόδιο διάβολε, να ‘χουμε μια μούρη στον Μιχαλάκη, μπας και μεσολαβήσει να μπούνε κάπου τα παιδιά να βγάζουνε τα προς το ζει. Έτσι σκέφτηκα. Σκέφτηκα βεβαίως και πως αφού μ’ έπιασε επί τούτου ο Μιχαλάκης για να μου τα εξηγήσει ιδιαιτέρως, αυτό σημαίνει πως με έχουνε σε μεγάλη εκτίμηση εκεί στα κεντρικά, με έχουνε και στα υπόψη, και πως θα κοιτάξουνε ειδικότερα άμα κλείσουνε οι κάλπες, να δούνε αν έκαμα το χρέος μου και αν προσήλθα, κι αυτό, πρέπει να ομολογήσω, πως από τη μια με έκαμε λίγο περήφανο κι από την άλλη όμως κομματάκι με τρόμαξε, κι άμα σπάσει ο διάβολος το ποδάρι του και τσεκάρουνε, είπα μέσα μου, απαπαπα, καλύτερα να με βρούνε γραμμένο πως προσήλθα οχτώ φορές οικογενειακώς παρά καμιά και να με διώξουνε από τη δουλειά μου στο Δήμο. Τι θ’ απογίνω τότε; Τούτα τα άμοιρα τα παιδάκια μου τι φταίνε; Δεν είμαστε για να σηκώνουμε μπαϊράκι, όχι, όχι ακόμα, άσε να μεγαλώσουνε πρώτα τα παιδιά κι άμα δεν τα βάλουνε σε μια θέση, τότε θα ‘χω κάθε λόγο να τους γυρίσω την πλάτη. Τώρα όμως όχι ακόμα, τώρα έχουμε και ένα πιάτο φαί και μια ελπίδα για το μέλλον από δαύτους, μην είμαστε μπιτ αχάριστοι.

Έτσι το προγραμμάτισα κι έκανα όλες τις κινήσεις αποσπερίς. Γέμισα το αμάξι με βενζίνα, χάλασα κι ένα πενηντάρικο στο ψιλικατζίδικο της κυρά Ελπίδας και πήρα εικοσιπέντε δίευρα, έριξα από ένα στον κάθε κουμπαρά των παιδιών για μια ώρα ανάγκης, έδωσα κι ένα στην κυρά για να ανάψει το κεράκι της το πρωί, προτού κινήσουμε για την εκδρομή, που πήγε στην εκκλησιά, και μου μείνανε εικοσιδυό δίευρα στο χέρι. Σαν πόψαλε ο παπάς κι ήρθε στο σπίτι η κυρά, τύλιξα οχτώ δίευρα σ’ ένα χαρτί και της τα πάσαρα να τα χώσει στην τσέπη, έβαλα άλλα οχτώ στη δικιά μου, πάλι σε χαρτάκι καμωμένο μασούρι και μείνανε έξι, φτιάξαμε τα σάντουιτς, οχτώ τον αριθμό, δυο για κάθε έκαστο, πήραμε ένα καφέ και δυο μπουκάλια νερό και κινήσαμε από βορρά προς νότο. Το κάναμε το χρέος μας παντού. Όπου υπήρχε κάλπη. Ευτυχώς που δουλεύω το Δήμο και είχα μάθει από την Παρασκευή σε ποια χωριά και τοποθεσίες θα λάβουνε χώρα οι εκλογές, κι έτσι έβγαλα ρότα άσφαλτη, από τη μια κάλπη καρφί στην άλλη πηγαίναμε, είδαμε κι όλο το νησί από πάνω ίσαμε κάτω, περάσαμε από κάτι χωριά που είχα να τα δω μπορεί και είκοσι χρόνια, ήτανε και η φύσις σε οργασμό, την καταφχαριστήθηκα την εκδρομή εχτές, έκαμα και το χρέος μου και με το παραπάνω, να μην έχουνε καμιά αφορμή να πούνε κουβέντα για μένα, κι έτσι περάσαμε πολύ όμορφα κι εμείς και τα παιδιά, να ναι καλά ο Μιχαλάκης που μ’ έβαλε στα αίματα. Και το βράδυ που γυρίσαμε ήμουνα κατάκοπος από τόση οδήγηση, όλο το δρόμο εγώ τον έφαγα στο τιμόνι, η κυρά δεν έμαθε ποτέ της να οδηγεί, δεν ήθελα να γίνει σοφεράτζα και δεν την άφησα, τέλος πάντων, το χω μετανιώσει τώρα αυτό, διότι μετά από τη δουλειά πρέπει να πηγαινοφέρνω εγώ τους σατανάδες στα φροντηστήρια όλο το απόγεμα, άλλη ιστορία όμως αυτή, γυρίσαμε λοιπόν το βράδυ και έμαθα το αποτέλεσμα από την τηλεόραση, πήρε κοντά 97% ο αρχηγός και η συμμετοχή δεν ήτανε και πολύ μεγάλη όπως την προηγούμενη φορά, καλό αυτό για μένα. Πήγα να κοιμηθώ πολύ ευχαριστημένος και σαν έβγαλα το παντελόνι μου, πέσανε από την τσέπη τρία δίευρα, τα ρέστα από το πενηντάρικο, τα πιασα και τα δωσα στην κυρά. Βάλε τα κάπου γυναίκα για να τα θυμόμαστε, της είπα, αυτά είναι η απόδειξη πως κάναμε το χρέος μας σήμερα στο κόμμα. Άμα τύχει και με ρίξουνε μετά τις εκλογές ο μη γένοιτο, θα πάω και θα τους τα τρίψω στη μούρη, καληνύχτα. Κι έπεσα ξερός στο κρεβάτι.

Μπάμπης Παπασοκράτους

Δημοτικός Υπάλληλος

———-

Για την αντιγραφή

Γιάννης Μακριδάκης

Μαζί τα τρώνε ακόμη...

Ελληνοφρένεια ...
του Γιάννη Μακριδάκη
Η εξάρθρωση, έστω και τόσο αργά, της συμμορίας που λυμαίνονταν τη Θεσσαλονίκη αποτελεί τη βασικότερη απόδειξη της γνωστής ρήσης Πάγκαλου "μαζί τα φάγαμε". Αποτελεί βέβαια και τρανή απόδειξη του ότι ο Πάγκαλος θα έπρεπε να διατυπώσει την ρήση του σε χρόνο ενεστώτα και να πει σωστότερα "μαζί τα τρώμε ακόμη".

Το πολιτικό σύστημα και το κομματικό κράτος που δημιούργησε και εξέθρεψε, κυρίως, το Πασόκ, παίρνοντας ένα σωρό κοινωνικά και επαγγελματικά αποτυχημένους και αναδεικνύοντάς τους σε παράγοντες του πολιτικού βίου της χώρας, καλλιέργησε με ζηλευτή καρποφορία μια γενιά αμόρφωτων πολιτικάντηδων (και άλλου είδους παραγόντων), οι οποίοι περιτυλιγμένοι με κοστούμι και καντάρια σοβαρότητος εκπόρνευσαν την Ελλάδα και ασέλγησαν επί του κορμιού της για τρεις δεκαετίες συνεχίζοντας έως και σήμερα. Ταυτόχρονα οι κοινωνικοί αυτοί επιβήτορες κάναν (και κάνουν) και τους πατριώτες, είχαν (και έχουν) πάντοτε άποψη περί ανάπτυξης, λοιδορούσαν (και λοιδορούν) κάθε νοήμωνα και ενεργό πολίτη που προσπαθούσε να τους αντιπαρατεθεί με όρους πολιτικούς, μετέτρεψαν εν γένει την πολιτική και τη χώρα σε τσιφλίκι τους. Σχεδόν κάθε χωριό κι ένας βλαχοδήμαρχος.

Σχεδόν κάθε Δήμος και δεκάδες πολιτικοί τσαρλατάνοι, παντελώς αποτυχημένοι οι περισσότεροι σε κάθε άλλον τομέα, ή ανδρωμένοι εντός του κόμματος, να στρογγυλοκάθονται έτοιμοι πλέον, φτιαγμένοι, σε θέσεις έμμισθες Προέδρων, Αντιδημάρχων, Συμβουλατόρων. Χαμηλώσαν οι καρέκλες και κάθισαν κι οι κώλοι μας, λένε, μη πιστεύοντας ούτε οι ίδιοι στην τύχη τους.

Η πιο μεγάλη συμμορία στον πλανήτη. Ο καθένας από μας ξέρει τις ρεμούλες τους και το ποιόν τους στη μικροκοινωνία όπου ζει. Όλα συζητούνται κι όλα είναι γνωστά μα τα πλακώνει η νομιμοφάνεια με την οποίαν έχουν φροντίσει να καμουφλάρουν τους ρόλους τους, τα πλακώνει ο φόβος των υπηκόων για "τις γνωριμίες" του πολιτικού επιβήτορα, τα πλακώνει και ο εκβιαστικός συμβιβασμός κάποιων αθώων που πασχίζουν μέσα σε αυτή την Αυτοκρατορία της ρεμούλας να επιβιώσουν δίνοντας άλλοθι σε τέρατα για να μπορούν να καμώνονται πως όλοι συμμετείχαν στο φαγοπότι.

Έχει δίκιο λοιπόν ο Αντιπρόεδρος Πάγκαλος. Μαζί τα φάγανε και μαζί τα τρώνε ακόμα. Να δούμε ως πότε θα τους ανεχόμαστε. Μάλλον μέχρις ότου αποφασίσουμε να μην συμπεριφερόμαστε πλέον ως υπήκοοί τους.

Γιάννης Μακριδάκης
συγγραφέας

Δεν έχουμε ελπίδα κοινωνικής αντίδρασης...

Γιάννης Μακριδάκης...

Mπήκα το πρωί σ’ ένα καφενείο και είδα τρεις που παίζανε χαρτιά με τα μάτια σαν αυγά όλη νύχτα. Κατά τις 8 το πρωί το διαλύσανε. Πρώτος έφυγε με κατεβασμένα τα αυτιά ο εντελώς χαμένος, κατόπιν ο άλλος που ήτανε στα λεφτά του και κάτι παραπάνω και τελευταίος, αφού πλήρωσε τον ξενύχτη καφετζή, ο κερδισμένος. Σαν εξαφανιστήκανε να πάνε για ύπνο, αρχίσανε οι πρωινοί θαμώνες τα σχόλια κι ανάμεσα στα άλλα, είπανε και τα εξής:Βρε που είναι εκείνα τα χρόνια που ήτανε όλο το καφενείο γεμάτο τραπέζια και παίζανε δέκα παρέες όλη νύχτα. Τώρα τίποτα, ρεζιλίκι. Του τα πήρανε τα φράγκα του κοσμάκη τα καθίκια και δεν έχουνε πια λεφτά να παίξουνε”. Κι ύστερα βέβαια μπήκανε μοιραία στους πολιτικούς αφορισμούς. Ολοι ίδιοι είναι, όλοι κλέφτες είναι, όλοι καθίκια κλπ. Κι ήρθανε πολύ γρήγορα και οι προσωπικές ιστορίες ως αιτιολόγηση:Εγώ πήγα να μου βάλει κάπου την κόρη μου που είναι χωρισμένη με παιδί αλλά πήρανε μια άλλη αντί για τη δικιά μου. Εγώ πήγα και ζήτησα να μου βολέψει το παιδί αλλά ακόμα περιμένω. Ο καθένας είχε μια ιστορία ρουσφετιού ανικανοποίητου και ένα σιχτίρισμα να πει για τους πολιτικάντηδες που ψήφιζε τόσα χρόνια υστερόβουλα.
Προσωπικά δεν θα ήθελα να ξαναγυρίσουμε σε αυτή την Ελλάδα, την Ελλάδα της κακομοιριάς, του τζόγου, της μαγκιάς κλανιάς που μοστράριζε ο κάθε κοινωνικός επιβήτορας, της υποτέλειας, του ρουσφετιού, του μικροσυμφέροντος, του νεοπλουτισμού και της επίδειξης. Με λύπη όμως διαπιστώνω συνεχώς γύρω μου ανθρώπους που νοσταλγούν τα χρόνια εκείνα, εύχονται να επιστρέψουμε εκεί, δεν έχουν ακόμα αντιληφθεί τίποτε απολύτως εκτός από την μείωση του εισοδήματός τους και είναι σχεδόν βέβαιοι πως όλα αυτά είναι προσωρινά, ένα κακό όνειρο, ελπίζουν πως κάποια στιγμή θα ξυπνήσουν. Γι αυτό ανέχονται υπομονετικά όλες τις ανάλγητες πολιτικές που σχεδιάζονται και γίνονται πράξη επί των τομαριών μας. Γι αυτό δεν έχουν ξεσηκωθεί να κλείσουν φυλακή αυτούς που κατάστρεψαν τη χώρα και τώρα φόρεσαν μανδύα αγνής παρθένου και κάνουν τους σωτήρες της. Γι αυτό αναρωτιούνται οι έχοντες τη γνώση της κατάστασης μέχρι πότε θα τους υπομένει και θα πληρώνει τα χαράτσια τους ο Έλληνας. Μα μέχρι να ξυπνήσει. Κι επειδή οι περισσότεροι γύρω μας μάλλον θα πεθάνουν κοιμισμένοι (αυτό φαινόταν και προ κρίσης), μην ελπίζετε σε κοινωνικές επαναστάσεις και πολιτικές ανατροπές σύντομα.
Τα πράγματα θα αλλάξουν αλλά αργά, με τον ρυθμό της φύσης που θα απορροφά τα παλαιά σκαριά και μυαλά και θα γεννά καινούρια, γεννημένα και μεγαλωμένα σε άλλη, δυσκολότερη σε όλα εποχή, άρα και πιο ευέλικτα. Αυτοί, οι μελλοντικοί άνθρωποι, που θα μάθουνε αλλιώς τη ζωή και τον κόσμο, θα κάνουν κι άλλα κουμάντα. Εμείς δεν έχουμε ελπίδα κοινωνικής αντίδρασης διότι έτσι μάθαμε έτσι πράττουμε, κι όσο έχουμε ακόμα κομπόδεμα, θα πληρώνουμε τον τζόγο τους.

Ζήτημα νομοτέλειας. . .

Του Γιάννη Μακριδάκη | TVXS - TV Χωρίς Σύνορα...

Το είδαμε και αυτό. Τρεις υπουργοί γεννημένοι και μεγαλωμένοι πολιτικά μέσα στη χειρότερη συντεχνία, στη συντεχνία του Πασόκ που κατάστρεψε την Ελλάδα, υπογράφουν, και όχι συγγράφουν, άρθρο ενάντια στις συντεχνίες - των άλλων, των ψηφοφόρων τους!

Τρεις πολιτικοί, συνεχιστές και τιμητές μιας πολιτικής που επί τριάντα χρόνια υμνεί την αμορφωσιά, αναδεικνύει τα μηδενικά, τους ρουφιάνους, τους κομματικούς γλείφτες και υποτελείς, τους αποτυχημένους κάθε μικροκοινωνίας σε πολιτικούς παράγοντες, εκτρέφει από εργατοπατέρες έως στελέχη μιας διεφθαρμένης, απαίδευτης και φαιδρής τοπικής αυτοδιοίκησης και κεντρικής εξουσίας, βγήκαν αναιδέστατα μόλις χτες για να μας πουν ότι φταίμε όλοι μαζί που γίναμε κοινωνία λαμόγιων, και πως αυτό πρέπει να αλλάξει άρδην για να σωθούμε. Πως είναι τώρα η τελευταία ιστορική ευκαιρία μας και πως, τύχη αγαθή γι' αυτούς, τους έλαχε αυτή την ύστατη ώρα να κατέχουν θέσεις αρχηγικές για να μας βάλουν με πείσμα και αυταπάρνηση στον ίσιο δρόμο!

Τόση αναίδεια σε πολιτικό κείμενο δεν έχει υπάρξει ποτέ ξανά στην ιστορία του ελληνικού κράτους.

Οι κορυφαίοι της πιο καταστροφικής για τη χώρα συντεχνίας, οι πολιτευτές που μέχρι πριν δυο χρόνια ηγούνταν οι ίδιοι συντεχνιακών αγώνων ή υποστήριζαν ή ανέχονταν τις πρακτικές τους, οι πολιτικοί που διαχειρίζονταν ή ανέχονταν τη διαχείριση του δημοσίου χρήματος προς το συμφέρον των συντεχνιών και εις βάρος της εναπομείνουσας υγιούς κοινωνίας προς περισυλλογή ψήφων, αυτοί που έβαλαν εκβιαστικά τον Έλληνα πολίτη στη νοοτροπία "για να ζήσω πρέπει να γίνω κομματόσκυλο, υποτελής, δούλος, πελάτης των βουλευτών", οι ίδιοι άνθρωποι που μέχρι πριν τις τελευταίες ακόμα εκλογές υιοθέτησαν την λαϊκίστικη τακτική υποσχεσιολογίας "λεφτά υπάρχουν" για να εξαπατήσουν και να προσεταιριστούν τον συντεχνιασμό προς ίδιον και κομματικό όφελος, οι ίδιοι αυτοί θλιβεροί εξουσιαστές είδαν ξαφνικά μπροστά τους το φως της αρετής και βγήκαν συντεταγμένα με κείμενο όχι μετάνοιας, ούτε παραίτησης προς αναγνώριση των ευθυνών τους για την κατάντια της Ελλάδας, αλλά με κείμενο προειδοποίησης προς όλους μας πως πρέπει όλοι να αλλάξουμε αλλά οι ίδιοι να παραμείνουν στις θέσεις τους και να μας πάνε μπροστά, με πορεία διαφορετική πλέον και με εχθρούς τους πρώην συντρόφους.

Είναι όμως τόσο θλιβεροί που δεν έχουνε πάρει χαμπάρι τίποτα.
Δεν έχουνε πάρει χαμπάρι ότι ο συντεχνιασμός τον οποίον υπηρέτησαν και εξέθρεψαν θα κατακρημνιστεί παίρνοντας μαζί του και την δική τους συντεχνία, την ηγετική πασών των άλλων, την κορυφαία, δικαιωματικά, ως χειρίστου είδους τέτοια. Διότι δεν γίνεται να πέσει εκ θεμελίων το οικοδόμημα αλλά η κορφή του να στέκει αγέρωχη στη θέση της.

Η Ελλάδα που έφτιαξε το Πασοκ και συντήρησε στα διαστήματα της διακυβέρνησής της η ΝΔ θα καταστραφεί πρώτα ολοσχερώς, και ύστερα θα αναγεννηθεί από τα συντρίμμια της. Και στην καταστροφή θα πάρει μαζί της και τους θλιβερούς ηγέτες της. Νομοτελειακά.
Γιαννης Μακριδάκης