Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΗΓΕΤΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΗΓΕΤΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 26 Αυγούστου 2012

Ο κώλος του Ηγέτη...



noumero11...

Η στιγμή που περίμενε ολόκληρη η τιμημένη ελληνική δεξιά επιτέλους έφτασε. Τα κόκκινα χαλιά στρώθηκαν ,οι ορχήστρες παρατάχθηκαν σαν υπάκουα στρατιωτάκια,τα βάθρα στολίστηκαν με δημοσιογραφικά μικρόφωνα και τα τραπέζια των επίτιμων προσκεκλημένων με τα μεταξωτά τραπεζομάντιλα περίμεναν στην εντέλεια γιατί μετά από τέτοια κοπιαστική συνάντηση,οι ηγέτες χρειάζονται ενέργεια ώστε να συνεχίσουν καρδαμωμένοι το έργο της αφαίμαξης.
Το αυστηρό πρωτόκολλο δεν περιλαμβάνει μόνο τις πυρετώδεις ετοιμασίες της μιας πλευράς. Χρειάζεται να προετοιμαστεί κατάλληλα και η άλλη για να δέσει το σκηνικό. Οι ετοιμασίες της δεξιάς οικογένειας σε μια τόσο στενή οικονομικά περίοδο ,δεν είναι αντίστοιχης επισημότητας και χλιδής.Μια τηλεόραση , ένας άνετος καναπές και πολύ ησυχία είναι αρκετά.Για την δεξιά οικογένεια η παρουσία του φυσικού της ηγέτη δίπλα στην ηγέτιδα του 4ου ραιχ (χαρακτηρισμός των δεξιών και ακροδεξιών πατριωτών οι οποίοι δεν ανέχονται την υποδούλωση στους γερμαναραδες),αρκεί ώστε να αναπληρωθεί το χαρισμένο της εισόδημα και να ανακουφιστούν οι βασανισμένες  από τα απανωτά χτυπήματα των αλλόθρησκων ψυχές  της.
Η στιγμή είναι πραγματικά ιερή. Γύρω από την επίπεδη πλάσμα θα καθίσουν τρεις γενιές παραδοσιακών δεξιών ψηφοφόρων αναμένοντας την στιγμή που ο Ηγέτης θα ρίξει το δεξί άπερκατ στην ναζίστρια και θα της κάνει τα μούτρα κρέας. Είχανε προηγηθεί κιλοτόνοι αντιστασιακού λόγου τα προηγούμενα χρόνια, με ενδιάμεσους σταθμούς τρία ολόκληρα αναπτυξιακά Ζάππεια . Ποιος άλλος ηγέτης στο παρελθόν είχε υψώσει τόσο πολύ το πατριωτικό του ανάστημα ,είχε μηδενίσει στα χαρτιά ελλείμματα, χρέη και τοκοχρεολύσια κάνοντας τα επενδυτικά funds να παρακαλάνε σαν πεινασμένοι ζητιάνοι;Ποιος άλλος Ηγέτης είχε στο παρελθόν την στήριξη της Μεγαλόχαρης;Καβάλα στο κατάλευκο του άτι ,αρματωμένος σαν αστακός, υπό τις αέρινες μελωδίες του Πάνου Γαιτάνου ως άλλος Κωσταντίνος Παλαιολόγος ,έδειχνε πανέτοιμος να κάνει μια μπουκιά το Βερολίνο.
Αυτό διαφήμιζε τόσα χρόνια το δεξιό μαντρί με σιγουριά,αυτό περίμενε να δει και η οικογένεια στον τηλεοπτικό της δέκτη. Σαν μια φυλή πρωτόγονων ,μαζεμένοι όλοι γύρω από τη φωτιά, αγωνιούσαν να χορέψουν το χορό των μαχητών του καναπέ, καταδικάζοντας εαυτούς και αλλήλους στο θάνατο .Όλοι μαζί ενωμένοι να καταδυθούν σε έναν ακόμα ωκεανό ψέματος, ελπίζοντας να βγούνε κάποια στιγμή στην επιφάνεια νικητές .Ένας τηλεοπτικός πόλεμος μαίνεται μεταξύ δεξιάς και αριστεράς και τα χαρακώματα ,μέχρι αυτές να έρθουν σε ανακωχή, γεμίζουν καθημερινά με αληθινά πτώματα. Ο θεός είναι μεγάλος και δεν πρόκειται να αφήσει αβοήθητο το έθνος των περήφανων νοικοκυραίων να χαθεί κάτω από τις ερπύστριες της Μέρκελ, ή ακόμα χειρότερα, των αριστερών.
Οι πολυπόθητες ειδήσεις επιτέλους αρχίζουν. Η παρουσιάστρια ή ο παρουσιαστής (αναλόγως τι προϊόν προτιμάει ο πελάτης)ξεκινάνε με τους σύντομους τίτλους.
Οι τίτλοι είναι αρκετοί για να φτιάξουν το κλίμα του εσωτερικού τρομοκράτη  εχθρού της δημοκρατίας,τώρα που κανένας εξωτερικός δεν βρίσκεται πρόχειρος.Τα κύματα του μίσους δεν αργούν να σκάσουν στη βεράντα της οικογένειας.Αργά αλλά σταθερά εισβάλουν όπως  καθε βράδυ στο σαλόνι ,προτού καν ξεφωνίσει την χιλιοπαιγμένη κασέτα ο ηγέτης. Είχε και ο αρχηγός της οικογένειας μια ακόμα άσχημη μέρα στη δουλειά ,οπότε χρειάζονταν αυτές τις ενέσεις ανωτερότητας απέναντι στους εχθρούς του έθνους ,να νιώσει και αυτός για μια ώρα σπουδαίος.
“Ουδείς αναμάρτητος! Ό,τι αποφασίσει η τρόικα!”
Αυτό ήταν ένα άνοστο αστείο με το οποίο η οικογένεια καθόλου δε γέλασε .Ονειρεύονταν ηγέτη πάνω στον λευκό επιβήτορα,κλητήρας με σαράβαλο παπί της βγήκε. Το κομματικό μαντρί είχε καταφέρει να την πείσει πως ο ηγέτης θα δείξει το μέγεθος των όρχεων του στην Μέρκελ ,αλλά αυτός γύρισε τον κώλο του και  έχεσε την οικογένεια μέσα στο ίδιο της το σπίτι.
Σίγουρα θα τον είχαν πάρει χαμπάρι από τα πέρυσι όταν έκανε εκείνη την μεγαλειώδη κολωτούμπα ,αλλά τέτοιο δειλό ανθρωπάκι ανίκανο να αρθρώσει μια κουβέντα στην αφέντρα , δεν θα περίμενε κανείς ψηφοφόρος του. Στην τρόικα μαλάκας και στους φτωχούς και κατατρεγμένους μάγκας.
Τέρμα οι διακοπές ,τα κινητά και τα αμάξια δεξιέ νοικοκύρη .Τέρμα ακόμα και στα αναγκαία έξοδα,αλλά όχι επειδή ανακάλυψες από μόνος σου πως η υπερεξάντληση των φυσικών πόρων και η υπερεκμετάλλευση των ανθρώπινων ψυχών για να έχεις όλα αυτά τα εντυπωσιακά καταναλωτικά στολίδια στο τραπέζι σου,πρέπει κάποτε να σταματήσουν,αλλά γιατί τα παιδιά κάποιων θα πρέπει να εξακολουθούν να ζουν πλουσιοπάροχα ενώ τα δικά σου πρέπει να γίνουν ζητιάνοι σε ένα περιβάλλον ζούγκλας όπου δικαίωμα στην ύπαρξη θα έχουν μόνο οι οικονομικά ισχυροί. Και οι πενιχρές καταθέσεις σου έχουν μπει στο στόχαστρο και το κεραμίδι που έχυσες κιλά ιδρώτα να το κάνεις δικό σου. Τα νούμερα δε βγαίνουν θα σου πει ο ηγέτης γεμάτος θλίψη .Ούτε θα βγουν μετά από ένα μήνα ,μετά από ένα χρόνο,ποτέ.
Δεξιέ νοικοκύρη ξύπνα επιτέλους! Θα χορεύεις από εδώ και στο εξής ξυπόλητος πάνω στα κάρβουνα της φτώχειας και θα ντύνεσαι με τον μαρασμό την πολιτισμικής κατάπτωσης.Θα θέλεις ο κόσμος να σταματήσει να γυρίζει για να κατέβεις μήπως και γλυτώσεις ,αλλά δεν είναι σχέδιο του διαβόλου αυτό για να εξορκιστεί με προσευχή.
Ήσουν ο μεζές που λιγουρεύονταν ο κάθε εκατομμυριούχος. Ήσουν ο έρωτας κάθε παρουσιαστή .Ήσουν το προεκλογικό εικόνισμα,ο κύριος Τάδε όταν υπέγραφες στο τραπεζικό υποκατάστημα. Είχες αξία όσο είχες λεφτά να ξοδέψεις. Τώρα είσαι απλά ένα στατιστικό νούμερο,η διαπραγματευτική ιδιοκτησία κάποιου ηγέτη,το σφαγιασμένο πρόβατο στο βωμό γιατί πλέον περισσεύει.
Ο ηγέτης σε ανάγκασε να δεις όλη σου τη ζωή να περνάει μπροστά από τα μάτια σου μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Ήταν ειλικρινής κρετίνος άσχετα αν σε εξαπάτησε και αυτός με τις πέντε χιλιάδες προεκλογικές του μπαρούφες, όπως όλοι οι προηγούμενοι .Αυτος θα εξακολουθεί να ζει την μεγάλη ζωή αλλά εσύ τι θα κάνεις;Παρακάτω δεν έχει. Ο ηγέτης σου κλείνει τις πόρτες αλλά η  κοινωνία στις ανοίγει. Μη κάνεις το ίδιο λάθος ξανά.

Τρίτη 13 Δεκεμβρίου 2011

Ξούθου και Μενάνδρου γωνία

Εποχη ...
…και μέσα σ’ αυτόν τον χυλό περνάμε πολύ «ωραία», πολύ «ευχάριστα», με τις ανέσεις και τη σιωπή μας. Πνευματική ζωή δεν υπάρχει. Γιατί δεν υπάρχει τίποτε που να βοηθά τη σκέψη, την κίνηση των ιδεών, την πρόοδο των αξιών. Διαρκώς βλέπεις να προωθούνται στο προσκήνιο οι μετριότητες, οι ηλίθιοι, οι γελοίοι. Κι άνθρωποι με κάποια αξία μόλις και μετά βίας να καταφέρνουν να επιζούν. Γιατί ζούμε στην εποχή των βεντετών. Είχαμε και την παλιά εποχή βεντέτες αλλά μέσα σ’ ένα όριο θάλεγα θεμιτό. Σήμερα τα πράγματα έχουν παραγίνει. Έχουν θαφτεί όλοι για χάρη ενός-δύο ανθρώπων. Και σ’ αυτό έχει συμβάλει κι ο Tύπος. Πικρές επισημάνσεις του ποιητή Τάκη Σινόπουλου 32 χρόνια πριν στη Σούλα Αλεξανδροπουλου και την «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία». Με τις «βεντέτες», όπως τις προσδιόριζε (ν’ απλώνουν τα πλοκάμια τους πέραν της τέχνης), νά ’χουν σήμερα υποκατασταθεί από τα χειρότερα σκουπίδια της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής μας ζωής. Δείτε τους σύγχρονους αστέρες από Κωστόπουλο έως Αναστασιάδη. (Ακόμη και τα σκυλάδικα της Εργατικής Εστίας, επί ημερών Γιαννόπουλου, φαντάζουν κοιτίδες πνεύματος). Οι Ραγκούσης, Χρυσοχοΐδης, Πετσάλνικος, Διαμαντοπούλου και τ’ άλλα λουλούδια ήρθαν ως φυσικό επακόλουθο.
Με τους μαθητές, όπως φρόντισε προχτές να μας θυμίσει ο Μάκης, γιατί ’ναι δάσκαλος και το πονάει, να μην έχουν ακόμα βιβλία! 90 μέρες μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς. Ούτε πετρέλαιο θέρμανσης αφού δεν έγινε ο σχετικός διαγωνισμός όπως μας πληροφόρησε η κ. Χριστοφιλοπούλου που είναι απασχολημένη με τα της ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ. Όπως κι όλοι οι δημοσιογράφοι, με το φλέγον πολιτικό ζήτημα. Η κατά Ινγκράο πολιτική δράση που μετατρέπει την εκπροσώπηση (και τη δημοκρατία) σε ζήτημα αριθμητικής/τακτικής (και προσωπικών βλέψεων), παραμερίζοντας την ανάγκη του πολιτικού/ιδεολογικού διαλόγου. Επακόλουθο ο εκφυλισμός και η διαφθορά των κομμάτων –συμπεριλαμβανομένων των αριστερών– που γεννά μια ανακυκλούμενη αγανάκτηση/απόγνωση. Με αποτέλεσμα την πλήρη διάσταση κοινωνικών αιτημάτων και πολιτικοσυνδιακλιστικών συμφερόντων.
Άλλωστε, μια χώρα σε κρίση ηγέτες χρειάζεται. Τι να τα κάνει τα γράμματα, τους δασκάλους, τα βιβλία την τέχνη; Αυτά αφορούν τους πολίτες, όχι τους δουλοπάροικους. Γερά δόντια νά ’χουν τα παιδιά για να ανεβαίνει η τιμή τους στο χρηματιστήριο. Οι νέοι θα πουληθούν κι οι γέροι θα σταλούν σε κρεματόρια για καύσιμη ύλη. Να κάνουμε οικονομία και στο πετρέλαιο, που ευθύνεται και για την κλιματική αλλαγή. (Θα τα μελετήσει ο Γιωργάκης διεξοδικά στη Νότια Αφρική στο συνέδριο) Μετά θα πάει και στο Βοτανικό, να δει την Ορφέως. Πριν τη χαρίσει στον Babis.
Σε μια ομιλία του στην Πάντειο τον Γενάρη του 1975 για την κοινωνική και πολιτική σημασία της τέχνης ο Σινόπουλος (περισσότερα στον καινούριο Μανδραγόρα), έβλεπε την ποίηση να προσδιορίζεται απ’ το κοινωνικό πλαίσιο όπου ζει ο δημιουργός, και να διαμορφώνεται μέσα σ’ αυτές τις αναγκαίες συγκρούσεις: «Θα προσδιόριζα ακριβέστερα, (αντιδιαστέλλει την υπεροχή της ποιητικής γλώσσας ο Σ.), πως όντας μια γλώσσα “επαναστατική” αντιμάχεται προπαντός τη γλώσσα της πολιτικής, τη γλώσσα της γραφειοκρατίας, τη γλώσσα της εξουσίας και της καταπίεσης που συμπορεύεται με οποιαδήποτε εξουσία. Θά ’λεγα ακόμα πως ο ποιητής μυρίζεται, ξέρει τι σόι κοπρισμένο παράγωγο είναι η γλώσσα (και η γραφή) της εξουσίας, ποια τάξη την παράγει και γιατί την παράγει. […] Γι’ αυτό το πρόβλημα του ποιητή δεν είναι μονάχα να ξεφύγει από τις παγίδες της αλλοτρίωσης, αλλά ταυτόχρονα να περάσει από την περιοχή της κοινόχρηστης (άχρωμης, ουδέτερης) ποιητικής γλώσσας, στην “προσωπική” γλώσσα κι από κει και πέρα να περάσει στο μεγάλο χώρο της “κοινής” που είναι η ευρύτερη, η ανεκτίμητη κι ανεξάντλητη (αληθινό ορυχείο) γλώσσα του λαού, πράγμα που κατάφερε ο Κορνάρος π.χ. ή ο Σολωμός. Κι αυτό σημαίνει απόσβεση του εγώ, προχώρεμα από την ατομική συνείδηση στη συλλογική συνείδηση, ταύτιση του ποιητή με τη γλώσσα, με το λαό, με την ελευθερία. Αυτή την ένταξη του ποιητή στη συλλογική συνείδηση, δεν θα ήθελα να βιαστούμε να την ονομάσουμε –με όρους σύγχρονους– “πολιτικοποίηση”, “στράτευση” κ.λπ., ας την πούμε καλύτερα “πράξη”, δηλαδή κατάχτηση του εαυτού του και της ποίησης, επιβαλλόμενη σημαίνουσα παρουσία, επιβαλλόμενο “παρόν” του ποιητή στον κοινωνικό χώρο, στο προσκλητήριο της εποχής του. Είναι ίσως το “παρόν” που γίνεται κάποτε συνεχές “παρόν”, διάρκεια, ίσως αιωνιότητα».
Αυτό το «παρόν» αναζητούμε μάταια οι απόντες, με τη διαφορά πως στα 30 αυτά χρόνια αντί το κοινωνικό να θεριεύει, χάθηκε/σβήστηκε/λοιδορήθηκε/κατέστη ντεμοντέ αφήνοντας στη θέση του σ’ ένα φοβισμένο «εγώ». Κουρασμένοι να ματαιοπονούμε –άλλωστε ο δρόμος της κρίσης προμηνύεται μακρύς, τόπε η Μέρκελ κι ο Φίλης– αναζητάμε διαφυγή, από τη βέβαιη καταστροφή και την αναπότρεπτη καταδίκη. Υποταγή ή εθισμός, μάθαμε ν’ ανεχόμαστε το κομματικό τέρας, τις παρεκτροπές και τις παρεκβάσεις του. Να το καλοπιάνουμε μήπως και λυπηθεί μονάχα εμάς, για να γλιτώσουμε –έστω σε άδεια πόλη, ακόμα και σε χώρα νεκρή. Όμως η οσμή του αίματος μεγαλώνει τις ορέξεις των θηρίων, τα πολλαπλασιάζει και τα ισχυροποιεί στη δημόσια ζωή. Έτοιμα να κατασπαράξουν και τον τελευταίο. Αχόρταγα, αδίστακτα και ασυγκίνητα στις παρακλήσεις μας.
Και το πιο επικίνδυνο πια (για να θυμηθούμε τον Χατζιδάκι), δεν είναι ο διαρκής φόβος, αλλά η συνήθεια του φόβου.

Κώστας Κρεμμύδας

Ροη αρθρων