Οι αυτόχθονες δεν γιορτάζουν, διεκδικούν...

του Δημητρη Γκιβιση, απο το Red NoteBook...

Μέσα στα συνήθη ταρατατζούμ γιορτάστηκε χθες η «Indian day» (ή «Dia do Indio» στα βραζιλιάνικα), η ετήσια γιορτή που γίνεται δήθεν επειδή η λευκή Βραζιλία θυμάται την σημασία των αυτόχθονων πληθυσμών της χώρας.

Η γιορτή ξεκίνησε να γιορτάζεται στις 19 Απριλίου στο Σάο Παόλο μετά από νομοθετικό διάταγμα του 1943. Ωστόσο, πίσω από την φανταχτερή εικόνα με τα σημαιάκια και τους χιλιάδες μαθητές που ομοιόμορφα ντυμένοι με τα ρούχα των ιθαγενών συμμετείχαν στις εκδηλώσεις, η πραγματικότητα είναι διαφορετική: οι αυτόχθονες Γκουαρανί της πόλης δεν είχαν τίποτα να γιορτάσουν. Όπως οι ίδιοι λένε «είναι μια ημέρα που χρησιμοποιείται από τις κυβερνήσεις και τις οικονομικές ελίτ για να δικαιολογήσουν την εκμετάλλευση και της αδικία, για να εξαπατήσουν τον κόσμο. Εμείς θα γιορτάσουμε μόνο τότε που θα ανακτήσουμε τα εδάφη μας». 

 

Στις αρχές Απριλίου οι αυτόχθονες της περιοχής ξεκίνησαν την εκστρατεία «Resistencia Guarani», που υπογράφεται μέχρι σήμερα από περίπου 30.000 ανθρώπους. Με την εκστρατεία αυτή απαιτούν από τον υπουργό Δικαιοσύνης Jose Eduardo Cardozo την οριοθέτηση της γης που τους ανήκει και την εκπλήρωση των συνταγματικών υποχρεώσεων του κράτους απέναντί τους. Το αίτημα για την επιστροφή της κλεμμένης γης των προγόνων τους στηρίζεται στο προεδρικό διάταγμα που ρυθμίζει την οριοθέτηση των περιοχών των αυτοχθόνων όλης της χώρας, στο οποίο υπάρχει και σαφής αναφορά στον τρόπο αποζημίωσής τους αν το κράτος απαλλοτριώσει την γη. 

Πολιτισμένοι και απολίτιστοι, πεποιθήσεις και αποκαθήλωσή τους.

Αλληλέγγυα Δύναμη...

«…Σύμφωνα με τους Ινδιάνους, οι λευκοί είναι όλοι τρελοί. Μόνο οι τρελοί επιβεβαιώνουν την σκέψη με το κεφάλι τους. Αυτή η παρατήρηση με άφησε έκπληκτο και ρώτησα τον ινδιάνο αρχηγό να μου πει με τί σκεφτόταν αυτός. Μου απάντησε ότι σκεφτόταν με την καρδιά…».
Κάρλ Γκούσταβ Γιούνγκ

...και φυσικά δεν είναι τυχαία, μέσα από μια τέτοια ψυχολογική οπτική της ζωής, η ύπαρξη της έννοιας της αταξικής κοινωνίας σε πραγματικό ιστορικό χρόνο. Στις πρώτες κοινότητες τροφοσυλλεκτών και κυνηγών, αλλά και των αυτόχθονων φυλών της Αμερικής ως το 19ο αιώνα. Όπου κύρια χαρακτηριστικά τέτοιων κοινωνιών ήταν η διαρκής αλληλεγγύη, η βοήθεια του ενός προς τον άλλο για την εξεύρεση τροφής ή στέγης, η κοινή κι αμοιβαία άμυνα εναντίον των εχθρών. Kι όπου κανείς δεν ονειρευόταν ή μεθόδευε να γίνει ανώτερος από τον άλλο. Και, για να προλάβουμε και ενστάσεις περί ύπαρξης αρχηγών σε αυτές τις κοινωνίες, επισημαίνουμε το εξής σημαντικό: Ο αρχηγός της φυλής ΔΕΝ ασκούσε εξουσία στα μέλη της, ακούσε ηγεσία. Ναι! υπάρχει διαφορά! Η εξουσία είναι ενάντια στη φύση, αντίθετα με την ηγεσία. Κι αυτός που ηγείται σημαίνει ότι προηγείται, βάσει αναγνωρισμένων απ'όλους ικανοτήτων. Και δείχνει στους άλλους το δρόμο, μέσα σε αντίξοα περιβάλλοντα ή ιδιαίτερες και μεταβαλλόμενες συνθήκες, για να μη χαθούν, ενώ επιφορτίζεται και με τη σύλληψη δράσεων που θα ωφελήσουν όλη την υπόλοιπη ομάδα. Κι όχι αποκλειστικά τον ίδιο και την "αυλή του". Και σε περίπτωση που δεν ανταποκρίνεται ικανοποιητικά στο ρόλο του, απομακρύνεται από τα υπόλοιπα μέλη της κοινότητας.

Μάλιστα, ένας Ιησουίτης μοναχός που έζησε από το 1750 ως το 1767 με τους Ινδιάνους(όπως τους ονόμασαν οι λευκοί αποικιοκράτες) της Καλιφόρνια, αναφέρει πόσο δίκαια και απλά και αρμονικά ζούσαν αυτοί. Χωρίς ατομική ιδιοκτησία και άγχος συσσώρευσης και αύξησης των αγαθών τους! Ώστε να τους χαρακτηρίσει ως πιο ευτυχισμένους και σαφώς καλύτερους από τους χριστιανούς Ευρωπαίους. 

 Τι ειρωνεία! Από τη μια τους ονομάζουμε "απολίτιστους" κι από την άλλη εμείς οι "πολιτισμένοι" νοσταλγούμε το "χαμένο παράδεισο"...Δηλαδή την αναγνώριση της αξίας και τις μνήμες πολιτισμών που δεν έχουν χέση με την τεχνοκρατική δική μας παράκρουση. Γέννημα της βιομηχανικής επανάστασης η οποία μας οδήγησε στον καπιταλισμό και την πιο αντι-ανθρώπινη μορφή του...

Αν λοιπόν θέλουμε να σκεφτόμαστε με τον "εγκέφαλο τις καρδιάς",