Τον τελευταίο καιρό έχει γίνει πολύ του συρμού και μάλιστα κατά τρόπο
βαρετό -όπως σε κάθε περίπτωση οποιουδήποτε λόγου ή πράγματος που
επαναλαμβάνεται ad nauseam- η πολύ κακόσημη λέξη «μιζέρια», μια
ξενόφερτη λέξη που στα ελληνικά -όχι πάντα με ακρίβεια- αποδίδεται ως
«κακομοιριά».
Η περί ης ο λόγος λέξη έχει συνωνυμοποιηθεί και απόλυτα συνταυτισθεί
με τη λέξη «Ελλάδα». Ποιος το προκάλεσε αυτό; Ποιοι κυβερνούσαν τόσα
χρόνια; Εγώ πάντως το βρήκα! Για όλη αυτή τη διαχρονική κακοδαιμονία
φταίει η επάρατος Αριστερά (που δεν κυβέρνησε ποτέ, βέβαια).
Η «μιζέρια» του ΣΥΡΙΖΑ είναι δεδομένη και μικρόψυχη αφού χαλάει με την κακία της όλο το κλίμα αποχαυνωτικής ευφορίας που τόσο έχει ο λαός ανάγκη για να «ξεδώσει» μαθαίνοντας και την παραμικρή λεπτομέρεια για το μενού που απόλαυσε η Α(ν)γκελα Μέρκελ και άπαξ άπαντες οι «μερκελιστές» -όπως θα το έθετε, όχι τόσο εύστοχα, ο Τσίπρας- με την κατηγορηματική της άρνηση να φάει το επιδόρπιο αφού νηστεύει γερμανικά με κατσικίσιο κρέας. Ο ΣΥΡΙΖΑ αρνείται διαρρήδην να συμπανηγυρίσει τις «θριάμβους» της δικομματικής κυβέρνησης. Θριαμβευτική έξοδος στις αγορές, αλλά την αξιωματική αντιπολίτευση δεν την πιάνεις πουθενά γιατί δεν ικανοποιείται με τίποτα. Είναι μίζερη και επιδεικνύει πρωτοφανή μικρότητα αντί να εκφράζει την απέραντη ευγνωμοσύνη προς την κυβέρνηση που θέλει να κερδίσει τις εθνικές εκλογές -ας μην βιαζόμαστε όμως για το πότε θα διεξαχθούν, καθότι «όποιος βιάζεται σκοντάφτει»- ώστε να συνεχίσει το λαοπρόβλητο έργο της μέχρι τελικής πτώσης του ελληνικού λαού. Αντί να χαίρεται η αντιπολίτευση που μας δανείζουν με μόλις 5% -οι αγορές πλέον και όχι οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, με τις επιτηρήσεις τους, τις απειλές τους αν δεν ψηφίσουμε όπως πρέπει- άρχισε σαν αδιόρθωτος νοσταλγός της τρόικα(ς) να μνημονεύει τα χαμηλά επιτόκια, τα κάτω των 2%.
Η «μιζέρια» του ΣΥΡΙΖΑ είναι δεδομένη και μικρόψυχη αφού χαλάει με την κακία της όλο το κλίμα αποχαυνωτικής ευφορίας που τόσο έχει ο λαός ανάγκη για να «ξεδώσει» μαθαίνοντας και την παραμικρή λεπτομέρεια για το μενού που απόλαυσε η Α(ν)γκελα Μέρκελ και άπαξ άπαντες οι «μερκελιστές» -όπως θα το έθετε, όχι τόσο εύστοχα, ο Τσίπρας- με την κατηγορηματική της άρνηση να φάει το επιδόρπιο αφού νηστεύει γερμανικά με κατσικίσιο κρέας. Ο ΣΥΡΙΖΑ αρνείται διαρρήδην να συμπανηγυρίσει τις «θριάμβους» της δικομματικής κυβέρνησης. Θριαμβευτική έξοδος στις αγορές, αλλά την αξιωματική αντιπολίτευση δεν την πιάνεις πουθενά γιατί δεν ικανοποιείται με τίποτα. Είναι μίζερη και επιδεικνύει πρωτοφανή μικρότητα αντί να εκφράζει την απέραντη ευγνωμοσύνη προς την κυβέρνηση που θέλει να κερδίσει τις εθνικές εκλογές -ας μην βιαζόμαστε όμως για το πότε θα διεξαχθούν, καθότι «όποιος βιάζεται σκοντάφτει»- ώστε να συνεχίσει το λαοπρόβλητο έργο της μέχρι τελικής πτώσης του ελληνικού λαού. Αντί να χαίρεται η αντιπολίτευση που μας δανείζουν με μόλις 5% -οι αγορές πλέον και όχι οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, με τις επιτηρήσεις τους, τις απειλές τους αν δεν ψηφίσουμε όπως πρέπει- άρχισε σαν αδιόρθωτος νοσταλγός της τρόικα(ς) να μνημονεύει τα χαμηλά επιτόκια, τα κάτω των 2%.
