Aló Presidente!

του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου, απο το Red NoteBook...

Τον Μάιο του 1999 βγήκε για πρώτη φορά στον αέρα της κρατικής τηλεόρασης της Βενεζουέλας η εκπομπή «Αλό Πρεζιντέντε», με παρουσιαστή… τον Ούγκο Τσάβες. Όλοι ήθελαν να μιλήσουν με το νέο ηγέτη, να του πουν τα προβλήματά τους και να μάθουν το πρόγραμμα της κυβέρνησης,

και αν γινόταν αυτό χωρίς περιττούς ενδιάμεσους, ακόμα καλύτερα. Ήταν τέτοια η επιτυχία της εκπομπής, που επί 13 χρόνια ο Τσάβες ξεκινούσε κάθε Κυριακή το πρωί στις 11, και συνήθως τελείωνε γύρω στις 5 το απόγευμα –το «Αλό Πρεζιντέντε», δηλαδή, ήξερες πότε θα ξεκινήσει, όχι όμως και πότε θα τελείωνε.

Δεν ήταν μόνο οι βενεζουελάνοι που ήθελαν να μιλήσουν με τον Πρόεδρο. Πιο πολύ απ” όλους, την εκπομπή τη χρειαζόταν ο ίδιος ο Τσάβες. Ελλείψει κόμματος, και σ” ένα περιβάλλον εντελώς εχθρικό, η πολιτική του δύσκολα θα μπορούσε να φτάσει αλλιώς στους πολίτες της Βενεζουέλας, και μάλιστα τόσο γρήγορα και «αδιαμεσολάβητα», όσο το επέτρεπε η κρατική τηλεόραση.
Θυμήθηκα την εκπομπή αυτές τις μέρες που, οι μέχρι χτες πολέμιοι του «επίδοξου έλληνα Τσάβες» –έτσι χλεύαζαν τον Αλέξη Τσίπρα διαφόρων μεγεθών opinion leaders–, σπεύδουν τώρα να του απευθύνουν το δικό τους Aló Presidente!, καταθέτοντας αιτήματα και συμβουλές –πάνω απ” όλα, όμως, μη χάνοντας ευκαιρία να του δηλώσουν τη δυσανεξία τους για τους περιττούς ενδιάμεσους, δηλαδή… τον ΣΥΡΙΖΑ.
Μια εκδοχή του φαινομένου είχαμε πέρσι τέτοιον καιρό, ενόψει του ιδρυτικού συνεδρίου. Η εικόνα που φιλοτεχνούσαν τότε ήταν αυτή ενός πολέμου μεταξύ Τσίπρα και «συνιστωσών», με τις δεύτερες να υπονομεύουν υποτίθεται τον πρώτο –και τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να καλείται, σε διάφορους τόνους, να δείξει ποιος έχει το πάνω χέρι, διαλύοντας με αποφασιστικότητα τα απομεινάρια της εποχής του 3%.
Μετά το τέλος των συνιστωσών, σειρά έχουν τώρα τα στελέχη του κόμματος που …«δεν καταλαβαίνουν». «Τα περισσότερα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ», γράφει ο Αντώνης Καρακούσης στο χτεσινό Βήμα, αποδίδοντας μάλιστα τις απόψεις του στον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα (!), «είναι πρόσωπα που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στην πολιτική διεκδίκηση [...] βγαλμένα από μικρές περιθωριακές ομάδες που έδρασαν κυρίως στον δρόμο [εξ ου και] δυσκολεύονται να κατανοήσουν την πρόκληση μιας αριστερής διακυβέρνησης σε συνθήκες αστικού καθεστώτος». Ηθικό δίδαγμα: ή με αυτούς που καταλαβαίνουν τι σημαίνει κυβέρνηση, ή με τους περιθωριακούς.

Η σχέση αυτοδυναμίας και διαπραγμάτευσης...

του Γιαννη Μηλιου, απο την Αυγη...

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει εξηγήσει με πολύ καθαρό τρόπο ότι το χρέος αποτελεί ένα εργαλείο, έναν μοχλό εκβιασμού των λίγων ισχυρών της κοινωνίας απέναντι στους πολλούς για να περάσει η πολιτική λιτότητας που ευνοεί τα συμφέροντά τους. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει μπει στη λογική που λέει ότι το ζήτημα του χρέους είναι ένα ζήτημα αντιπαράθεσης ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Γερμανία,
ούτε ένα ζήτημα «συνεννόησης» ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Γερμανία, όπως προτείνει ο κ. Σαμαράς, που υπαινίσσεται ότι πρέπει να παραμείνει στην εξουσία γιατί «οι Γερμανοί είναι φίλοι του».
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διακηρύξει από πολύ νωρίς ότι το πρόβλημα του ελληνικού δημόσιου χρέους είναι μόνο μια ασθενής πτυχή ενός μεγάλου ευρωπαϊκού προβλήματος και ότι για τη λύση αυτού του προβλήματος συγκρούονται δύο πολιτικά στρατόπεδα, που εκφράζουν διαφορετικά κοινωνικά συμφέροντα: των νεοφιλελεύθερων και της Αριστεράς. Όλα τα άλλα στρατόπεδα που εμφανίζονται θα αναγκαστούν την κρίσιμη ώρα να πάνε είτε από τη μία είτε από την άλλη πλευρά.
Ο ΣΥΡΙΖΑ αρνείται πεισματικά να συνδράμει στην υποτιθέμενη διαπραγμάτευση που κάνει ο κ. Σαμαράς με τους φίλους του, δεν πρόκειται να συμφωνήσει ότι τίθεται ζήτημα «εθνικής διαπραγμάτευσης» (όπως υπενθύμισε πρόσφατα σε συνέντευξή του ο Γ. Σταθάκης). Ο εχθρός των πληττόμενων κοινωνικών στρωμάτων δεν είναι μόνο το κεφάλαιο και οι ελίτ στο εξωτερικό, αλλά κυρίως στο εσωτερικό. Με το εσωτερικό μέτωπο η σύγκρουση θα είναι πιο δύσκολη αλλά και πιο σημαντική (όπως υπενθύμισε πρόσφατα σε συνέντευξή του ο Γ. Δραγασάκης). Για τον λόγο αυτόν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υιοθετεί μια ρητορική που λέει ότι ο κ. Σαμαράς πιέζεται από τους δανειστές και υποκύπτει, αλλά αντίθετα συστηματικά αποκαλύπτει ότι οι μνημονιακές κυβερνήσεις χρησιμοποιούν την τρόικα και το χρέος ως φόβητρο για να εφαρμόσουν πολιτικές που ευνοούν τα κοινωνικά συμφέροντα που εκπροσωπούν.

Επαναστατική μαϊντανολατρεία...

του Θαναση Καρτερου, απο την Αυγη...

Με μαϊντανό μαγειρεύει και την ΑΝΤΑΡΣΥΑo "Ριζοσπάστης", γιατί με κάποια στελέχη της συμμετείχε στην εκδήλωση για τη "μικρή ΔΕΗ", που έγινε με πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ: Υπέκυψε στα θέλγητρα των αντιμνημονιακών σειρήνων, έπαιξε ρόλο αντικαπιταλιστικού επαναστατικού μαϊντανού,
έγινε αριστερό άλλοθι στο όλο εγχείρημα για συμπαράσταση στον Λαφαζάνη, συμφύρεται με φυντάνια του σάπιου πολιτικού συστήματος και του εργατοπατερισμού! Αυτές είναι μερικές από τις κατηγορίες που της προσάπτει. Άκρως πολιτικές και με μια οσμή στην οποία έχουν ιδιαίτερη προτίμηση οι μάγειροι του ΚΚΕ: την οσμή του μαϊντανού.
Είναι φανερό πια ότι η έξις στους φραστικούς τραμπουκισμούς έχει γίνει δευτέρα φύσις για κάποιους εκεί στον Περισσό. Δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς ποντίκια, χωρίς σκυλάκια του καναπέ, χωρίς αριστερά άλλοθι, χωρίς στυλοβάτες του σάπιου αστικού συστήματος, χωρίς, χωρίς... Το κυριότερο όμως είναι ο μαϊντανός -το ταπεινό φυτό που καλείται να νοστιμίζει τα καθημερινά γεύματα άκαμπτης κομματικής γραμμής και εύκαμπτης αριστεροφαγίας. Με τόσους χαρακτηρισμούς, τόσες βαριές κουβέντες, τόσες προσωπικές επιθέσεις, είναι λογικό να πέφτει κομμάτι άγευστο και άοσμο το πράγμα. Εξ ου και επιστρατεύεται ο μαϊντανός.
Το κυρίως γεύμα στη συγκεκριμένη περίπτωση ωστόσο δεν μας το αποκαλύπτει ο μαϊντανολάτρης και ανώνυμος, όπως πάντα, συγγραφέας του σχετικού σχολίου για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Πρέπει να ανατρέξεις σε άλλο σημείο της εφημερίδας για να βρεις τη δήλωση του Δημήτρη Κουτσούμπα για τη "μικρή ΔΕΗ". Στην οποία μας εξηγεί ότι "οι προτάσεις τόσο της κυβέρνησης, όσο και άλλων κομμάτων της αντιπολίτευσης δεν εξασφαλίζουν...." και λοιπά. Στο ίδιο σακί δηλαδή η κυβέρνηση που ξεπουλάει τη ΔΕΗ με "άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης" που καλούν σε αγώνα για να ματαιωθεί το ξεπούλημα. Τρώγεται τέτοια πολιτική χωρίς μαϊντανό;
Εξ ου και ο Τσίπρας είναι μαϊντανός του συστήματος, ο Λαφαζάνης μαϊντανός του Τσίπρα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μαϊντανός του Λαφαζάνη. Μαϊντανός για όλους από το μεγάλο μαϊντανοχώραφο του Περισσού. Έτσι που το πράγμα να καταντάει μονότονο, παρά τις καλές προθέσεις. Με κάθε ταπεινοφροσύνη, μήπως θα μπορούσαν οι ιδεολογικοί και φυσικοί αυτουργοί της σχετικής κουζίνας να χρησιμοποιήσουν και κάποια άλλα δείγματα της ελληνικής χλωρίδας, έτσι για ποικιλία; Κολοκύθια με τη ρίγανη για παράδειγμα. Δεν θα ήταν αρκετά παραστατικό για τη γραμμή του κόμματος σχετικά με τη ΔΕΗ;

Ο ΣΥΡΙΖΑ, το Κέντρο και η εξημέρωση του θηρίου....

Του Χρήστου Λάσκου, απο το Alter Thess...

Τις τελευταίες εβδομάδες –και, ιδίως, μετά από τις εκλογές- τα καθεστωτικά μέσα, με πρώτα αυτά που συνδέονται με το ΔΟΛ, αλλά όχι μόνο, φαίνεται να έχουν αλλάξει τροπάριο σε ό,τι αφορά την αντιμετώπιση του ΣΥΡΙΖΑ.
Από εκεί που πρώτο τους μέλημα ήταν να τον παρουσιάζουν για έξαλλο,
αναρχοπερίεργο και  ακραία επικίνδυνο «για το λαό και τον τόπο», τα σπίτια και τις αποταμιεύσεις «μας» τώρα του δίνουν συμβουλές βελτίωσης –και, κυρίως, αυτοβελτίωσης. Με πρώτη και θεμελιώδη πως πρέπει να «στραφεί προς το Κέντρο» με ό,τι αυτό επιτάσσει όσον αφορά τις αναγκαίες προσαρμογές στο πρόγραμμα και την εν γένει συμπεριφορά του.
Αυτό αλλιώς λέγεται διεκδίκηση του χώρου της Κεντροαριστεράς από όσους επιδιώκουν την ανασύστασή της σε άλλη κατεύθυνση. Αυτό δεν έκανε, άλλωστε, κι ο Ανδρέας στη δική του την  ώρα; Αυτή δεν ήταν η συνταγή της επιτυχίας του;
Να πω, λοιπόν, πως δεν έχω σκοπό εδώ να αναλύσω τι έκανε ο Ανδρέας. Για τις δικές μας ανάγκες, φτάνει, να συμφωνήσουμε πως αυτό που έκανε ο Ανδρέας μας αφήνει παγερά αδιάφορους στο μέτρο που αφορούσε κάτι που, κανείς δεν αμφιβάλλει πια, πως ήταν πρώτα από όλα αντίθετο στη δουλειά και τα οράματα της Αριστεράς.  Ο Άγγελος Ελεφάντης μας το έλεγε από τότε και συνεχώς και μου κάνει εντύπωση πως υπάρχουν κι ανάμεσά μας άνθρωποι που θαυμάζουν (sic) περισσότερο τον Ανδρέα από τον Άγγελο.
Μας δίνουν συμβουλές, λοιπόν, όσοι ισχυροί διαμορφωτές της κοινής γνώμης μέχρι χθες μας αντιμετώπιζαν ως συνιστώσες υποδιαιρέσεις του 666. Και δικαίως εξανίσταται το ΠΑΣΟΚ και φωνάζει πως «Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν προχώρησε σε στροφή στον ρεαλισμό και στο κέντρο, όπως διατείνονταν ότι ήθελε ο κ. Τσίπρας. Αντιθέτως, όπως προκύπτει από το κείμενο, επικράτησαν οι αριστερίστικες φωνές. Ο ΣΥΡΙΖΑ περισσότερο από ποτέ, αδυνατώντας να αντιληφθεί τις πραγματικές προτεραιότητες των πολιτών και της χώρας και να συμβάλει στην προώθηση τους, κατασκευάζει ένα εμφυλιοπολεμικό σκηνικό και παραμένει προσκολλημένος στο ερώτημα αν έπρεπε ή δεν έπρεπε να γίνει η συμφωνία της Βάρκιζας το 1945»..

Το ΚΚΕ στα δίχτυα των illuminati...

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...

"Μόνο ως προσβολή και θράσος αντιμετωπίζουν πλέον τα μέλη και οι φίλοι του ΚΚΕ τέτοιες προσχηματικές προτάσεις". Έτσι απάντησε η ηγεσία του ΚΚΕ στην πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για πολιτικό διάλογο. Ωραία απάντηση, ευγενική, μετριοπαθής, διαλλακτική, χωρίς υπεροψία και έπαρση.
Θα μου πεις, μπροστά σε όσα έχουν σούρει κατά καιρούς, τα περί προσβολής είναι χάδι με πούπουλο χήνας που έχει τραφεί αποκλειστικά με άνθη κερασιάς. Εδώ κατηγορούν τους συριζαίους ότι προωθούν συνειδητά τη ναρκοκουλτούρα, ότι ρίχνουν δηλαδή τον κοσμάκη στην πρέζα για να θολώνει η κρίση του και να μην ψηφίζει το Κόμμα. Σιγά μη διστάσουν να μιλήσουν για προσβολές.
Η φοβερή και τρομερή ηγεσία του ΚΚΕ, το ιερατείο που κάθεται στο όρος Αραράτ και συνομιλεί απευθείας με τον Θεό του Κομμουνισμού, που, κοίτα να δεις φίλε μου, είναι φτυστός ο Κουτσούμπας. Οι σύγχρονοι illuminati, οι πεφωτισμένοι που φυλάνε την Κιβωτό με τις Δέκα Εντολές, «Αγάπα τον Ιωσήφ σου ως εαυτόν», «Έξι ημέρες να συνεδριάζεις, την δε ημέρα την εβδόμη να εκλέγεις την ηγεσία με 99,4%», «Πούλα τη συχνότητα που σου έδωσε το κράτος στους δεξιούς» κ.ο.κ.
Όταν είσαι ιερατείο για πολύ καιρό, κάποια στιγμή ζαλίζεσαι και νομίζεις ότι είσαι ιερός. Κάτι σαν τον Γιαχβέ, που μόλις τον πιάσεις στο στόμα σου, πέφτει φωτιά από ψηλά κι αν δεν πέσει φωτιά από ψηλά, πέφτει πέτρα από χαμηλά, τι να κάνει κι ο Θεός, δεν προλαβαίνει να τσουρουφλίσει όλους τους βλάσφημους. Ζαλίστηκε το ιερατείο του ΚΚΕ, πίστεψε το παραμύθι που έχει πλάσει για τους άλλους, δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του το ιερατείο, δεν δέχεται κριτική και αμφισβήτηση. Τρώνε πέτρα οι βλάσφημοι με τα καντάρια κι όταν δεν προλαβαίνει η ηγεσία, αναλαμβάνουν οι πρόθυμοι του Διαδικτύου, απύθμενο το κουκουεδίστικο μίσος στο Διαδίκτυο, σε πονάει η ψυχή σου από το μίσος.
Τα μέλη και οι φίλοι του ΚΚΕ προσβλήθηκαν, λέει, από την πρόσκληση για συνεργασία των δυνάμεων της Αριστεράς. Από τη διακυβέρνηση της Δεξιάς με την Ακροδεξιά δεν προσβάλλονται τα μέλη και οι φίλοι του ΚΚΕ; Που τους πατάνε χάμω κάθε μέρα, τους παίρνουν τους μισθούς, τις δουλειές, τα δάση, το νερό, το ρεύμα, τις παραλίες. Από αυτά δεν προσβάλλονται τα μέλη και οι φίλοι του ΚΚΕ; Από την ηγεσία του κόμματος που λέει «όλοι ίδιοι είναι, τίποτα δεν αλλάζει». Ε, αφού δεν αλλάζει τίποτα και όλοι ίδιοι είναι, ας μείνουν κι άλλο στην εξουσία οι Σαμαράδες και οι Βενιζέλοι. Από αυτήν τη στάση δεν προσβάλλονται τα μέλη και οι φίλοι του ΚΚΕ;
Προσβάλλονται τα μέγιστα, γι' αυτό το ΚΚΕ πήρε 9% στις περιφερειακές και 6% στις ευρωεκλογές. Το κόμμα έχασε το ένα τρίτο της δύναμής του μέσα σε μία εβδομάδα κι οι illuminati της ηγεσίας δεν είδαν τίποτα. Παρέμειναν τυφλωμένοι από το Θαβώρειο φως της αρχέγονης αλήθειας που φυλάνε στις κρύπτες τους.

Η ψυχή τής Αριστεράς...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Παρά την πρωτοφανή κρίση στην Ευρώπη, οι οιωνοί για την απεμπλοκή από αυτήν δεν είναι ορατοί και ο αναμενόμενος ρόλος τής εκτός Ελλάδος ευρωπαϊκής Αριστεράς ακόμη λιγότερο. Με τις πρόσφατες ευρωεκλογές, πιστοποιήθηκε όχι μόνον καταλυτική αδυναμία της να παίξει πρωταγωνιστικό ρολο στις εξελίξεις, αλλά και πρόβλημα απλής βιωσιμότητός της.

Στις πλείστες ευρωπαϊκές χώρες, η λαϊκή ετυμηγορία κινήθηκε προς τα δεξιά, παρά προς τα αριστερά.

Στον ευρωπαϊκό Βορρά, ενισχύθηκαν αντιευρωπαϊκές και ακροδεξιές επιλογές, που θυμίζουν τη μοιραία δεκαετία του 1930. Παρ' ότι η σύγκριση ανάμεσα στις δύο εποχές θα ήταν παράτολμη, κάποια στοιχεία παραμένουν κοινά. Σε αμφότερες, υπάρχει αδυναμία ή δυσπιστία της Αριστεράς να ανοιχθεί στην κοινωνία και να συγκροτήσει ευρύτερο μέτωπο πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων ενάντια στο σημερινό κίνδυνο κοινωνικής αποδόμησης.
Σε αντίθεση με την ευρωπαϊκή Αριστερά, η ελληνική παραμένει σήμερα στο κέντρο της κρίσης, με προοπτικές που την καθιστούν πόλο αναφοράς για ολόκληρη την ήπειρο. Ισως η επιτυχία της οφείλεται στο ότι ο λόγος της δεν είναι μόνον «ταξικός», αλλά επίσης δημοκρατικός και πατριωτικός. Δεν απευθύνεται σε μόνο ένα τμήμα της κοινωνίας, αλλά στη μεγάλη πλειονότητά της, δεν περιορίζεται στην καταγγελία της οικονομικής ανισότητος και αδικίας, εγείρει επίσης ζητήματα ανθρώπινης αξιοπρέπειας, δημοκρατίας και σωτηρίας της χώρας. Το αυτό συμβαίνει με το ισπανικό Podemos, που πρωτοεμφανίστηκε στις τελευταίες εκλογές, προερχόμενο από πλατείες και «αγανακτισμένους».
Ωστόσο, οι εκκλήσεις για δημοκρατικές συμμαχίες, παρά τις επιτυχίες τους, αμφισβητούνται σήμερα από τους ίδιους τους κόλπους της Αριστεράς. Διατυπώνεται η ανησυχία ότι οι συμμαχίες με «αυτομολούντες» από άλλους πολιτικούς χώρους αλλοιώνουν την ταυτότητά της.
Ωστόσο, πώς αλλιώς θα μπορούσε η Αριστερά να φθάσει στην τελική νίκη, εάν όχι μέσω μετατόπισης του εκλογικού σώματος; Πώς αλλιώς αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί, εάν όχι με συμμαχίες, σε δημοκρατική βάση και ισοτιμία, με δυνάμεις προερχόμενες από άλλους χώρους; Γιατί άραγε να θεωρείται αυτονόητο ότι η Αριστερά «χάνει την ψυχή της», όταν συνεργάζεται με άλλους χώρους; Στην πρόσφατη ιστορία, οσάκις η Αριστερά περιορίστηκε στην απλή διαφύλαξη των «ιερών και οσίων» της, μπορεί να έσωσε την ψυχή της, αλλά οδηγήθηκε στην απομόνωση και στην αποτυχία. Αντίθετα, οσάκις ανοίχθηκε σε ευρύτερα δημοκρατικά και πατριωτικά μέτωπα, έγραψε ιστορία όχι μόνον για τον εαυτό της, αλλά και για το σύνολο της κοινωνίας.

Περί ανοιγμάτων, μητρώων και χρωμάτων...

Θέμης Δημητρακόπουλος, απο την Αυγη...

Άνοιγμα, ναι!

Στην κοινωνία, δεξιά κι αριστερά, ό,τι κι αν ψήφισε ο καθείς κι η καθεμιά στο παρελθόν. Ο οποιοσδήποτε έχει το δικαίωμα του αναπροσανατολισμού και του περάσματος ακόμη και στην αντίπερα όχθη.

Σε μια δημοκρατία, αλίμονο αν ήταν αλλιώς.
Γι' αυτό το άνοιγμα νομιμοποιούμαστε, και οφείλουμε, να μιλάμε στον ΣΥΡΙΖΑ.
Όμως...
Οι σημερινοί ανέστιοι κομματικά επαγγελματίες της πολιτικής -βουλευτές, πρώην βουλευτές και υπουργοί, στελέχη των κομμάτων της ανύπαρκτης στην κοινωνία Κεντροαριστεράς που, ποιούντες την ανάγκη φιλοτιμία, συντάσσονται με τον βέβαιο νικητή των επόμενων, οψέποτε αλλά μάλλον λίαν συντόμως, εκλογών, προσδοκώντας σε μερίδιο εξουσίας ή απλά στην πολιτική τους επιβίωση- κι όσοι/ες ακόμη βλέπουν με αγωνία να πλησιάζει η ώρα της πολιτικής εξαφάνισης ας διαλέξουν έντιμα και ειλικρινά τον δρόμο της προσωπικής τους αλήθειας, της αυτοκριτικής τους και της άδολης συμπόρευσης.
Όχι για να αναβαπτιστούν, αβρόχοις ποσί, σε έναν από πολλούς επιθυμητό πολιτικό αχταρμά, ένα "θολό" μπλοκ εν όψει της επερχόμενης αριστερής διακυβέρνησης -στο στυλ "πάμε όλοι μαζί παιδιά, περασμένα - ξεχασμένα"-, αλλά πρωτίστως για να αποπλυθούν από τα λερά νερά τής μέχρι τούδε συμμετοχής τους στη ζοφερή πορεία του τόπου στα μνημονιακά χρόνια.
Πρώτα πείθεις, χωρίς υπόρρητα ανταλλάγματα - και μετά, στην πορεία, βλέπουμε.
Γιατί ναι, ανάγκη πάσα να φύγει το συντομότερο η σημερινή κυβέρνηση, που το μόνο της μέλημα πλέον είναι να αφήσει πίσω της καμένη γη για τη διάδοχη κατάσταση.
Αλλά προσοχή εκεί που φωνάζει "χρώματα, λερώνει".
Οι λεκέδες είναι καμιά φορά επίμονοι - και ανεξίτηλοι.
Γιατί, σύντροφοι και συντρόφισσες, υπάρχουν και τα μητρώα της συλλογικής μνήμης. Κι αυτά δεν σβήνουν με αποφάσεις των όποιων επιτροπών, κεντρικών είτε παράκεντρων.

* Ο Θέμης Δημητρακόπουλος είναι συγγραφέας, μέλος της γραμματείας του Τμήματος Οικολογίας - Περιβάλλοντος του ΣΥΡΙΖΑ

Αντί να φύγουν αυτοί στις 26, έφυγαν τα δάση και οι παραλίες

του Γιωργου Ανανδρανιστακη, απο την Αυγη...

«Στις 25 ψηφίζουμε, στις 26 φεύγουν». Το σύνθημα έμοιαζε υπερβολικό, επιτηδευμένα πιασάρικο, ίσως και αλαζονικό. Κι όμως, αμέσως μετά τις εκλογές, αποδείχθηκε ότι έπρεπε να είχαν φύγει απαξάπαντος στις 26, έπρεπε το αποτέλεσμα να είναι τέτοιο που να μην δίνει στους λογής Πρετεντέρηδες - ο Πρετεντέρης δεν είναι άνθρωπος,
είναι επιθετικός προσδιορισμός- το δικαίωμα να πουν «ε, καλά, δεν έγινε και τίποτα, συνεχίζουμε ως έχουμε, μέχρι την επόμενη δημοσκόπηση της GPO, που θα αποκαταστήσει πλήρως την τάξη». Έπρεπε να είχαν φύγει απαξάπαντος στις 26, γιατί ετούτοι δεν είναι κυβέρνηση που δρα προς όφελος του λαού, εντός του θεσμικώς προσδιορισμένου χρόνου, ετούτοι είναι Οργάνωση ειδικού σκοπού, που όσο μένει στην εξουσία προκαλεί βλάβες μη αναστρέψιμες.
Στις 26 έμειναν, στις 27 έπιασαν δουλειά. Έκλεισαν άρον-άρον τη Βουλή για να μην έχουν ανάγκη την πλειοψηφία των 151, έστησαν τα θερινά τμήματα, όπως έστηναν ο Ποντικομαμής με τον Μπουγιαμπέσα -με το καλό να τους καμαρώσουμε και δημάρχους- τα ματσάκια στη Γ' Εθνική και τώρα ετοιμάζονται να φέρουν νομοσχέδια που δεν θα αφήσουν λίθον επί λίθου. Στην κυριολεξία λίθον επί λίθου, διότι με τις δραστικές αλλαγές που θα επέλθουν στη νομοθεσία για τους ελεύθερους χώρους, τα δάση και τον αιγιαλό, ο καθένας θα χτίζει όπου γουστάρει, θα μπαζώσουν ακόμη και τις θάλασσες για να φτιάξουν τις ριβιέρες που ονειρεύεται ο Σαμαράς.

Υπάρχουν κίνδυνοι σε ένα κόμμα αρχών;

Του Φώτη Παπούλια, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Το ζήτημα των συμμαχιών, όπως τέθηκε από τον Αλ. Τσίπρα, δεν είχε αποδέκτες μόνο στο «εξωτερικό» του ΣΥΡΙΖΑ. Επί της ουσίας έβλεπε και προς το εσωτερικό του κόμματος, με διαφορετική βέβαια στόχευση αλλά με αποδέκτες όλους όσοι οχυρώνονται πίσω από τον φόβο της άλωσης.
Σε ένα κόμμα που από το 4% φτάνει με άλμα στο 27% και διεκδικεί την εξουσία, η «παλαιά» φρουρά, που αισθανόταν ασφαλής, ενεργοποιεί τα αμυντικά της αντανακλαστικά απέναντι σε όσους πιστεύει ότι θα ενταχθούν στον ΣΥΡΙΖΑ ως ταύροι εν υαλοπωλείω, με σκοπό να τον αλώσουν και να αλλοιώσουν τη φυσιογνωμία του. Θεμιτή η αγωνία τους, όμως πόσο δικαιολογημένη είναι;
Τα κόμματα της Αριστεράς διακρίνονται από σταθερές και ενίοτε σκληρές εσωκομματικές διαδικασίες, που διαποτίζουν ολόκληρη την κομματική πυραμίδα. Είναι δύσκολη για κόμματα αρχών, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, η ρευστοποίηση θέσεων και αρχών και η ένταξή τους σε ένα σύστημα «σκοπιμοτήτων», όπως αυτό το γνωρίσαμε από το 1975 μέχρι… χθες στα αστικά κόμματα εξουσίας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ που έχει κατορθώσει, ακόμα και σε εξαιρετικά δύσκολες περιόδους για την πολιτική του ύπαρξη, να διατηρήσει το διακριτό στίγμα του, δεν είναι κόμμα που «αφήνεται» στις ορέξεις των όποιων «εισοδιστών», οι οποίοι αναζητούν πολιτική στέγη. Ενα κόμμα αρχών, λοιπόν, έχει την πολιτική-οργανωτική ικανότητα να ενσωματώνει μέσω πολιτικών διαδικασιών εκείνα τα τμήματα της κοινωνίας αλλά και της πολιτικής σκηνής τα οποία επιθυμούν την ένταξή τους σ’ αυτό, θέτοντας τους δικούς του όρους αλλά κυρίως επιτρέποντας την πολυφωνία και τη δημιουργική σύνθεση απόψεων.
Ο φόβος δεν είναι ο καλύτερος σύμβουλος στην πολιτική και σχεδόν πάντα οδηγεί όσους επενδύουν σε αυτόν να κάνουν το ένα λάθος μετά το άλλο. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτικός φορέας δεν διακρίνεται από «φοβικά σύνδρομα», τόλμησε σχεδόν πάντα να συγκρουστεί πληρώνοντας και το ανάλογο κόστος. Ομως στελέχη του τα οποία, στο όνομα της «ασφάλειας» και της μη διατάραξης των ιστορικών ισορροπιών, επενδύουν «στα γνωστά και δοκιμασμένα» μάλλον βλέπουν το δέντρο και χάνουν το δάσος.
Αν λοιπόν με το ζήτημα των συμμαχιών επιδιώκεται η ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού, ταυτόχρονα ανοίγει και η συζήτηση περί της ανανέωσης του εσωκομματικού τοπίου του κόμματος. Χωρίς «φοβικά σύνδρομα» και αγκυλώσεις που ακυρώνουν την προσπάθεια.

Πολιτικές εκφράσεις της κοινωνίας εν κρίσει...

του κ. Νικου Ξυδακη...

Η ελληνική κρίση είναι πολιτική, λέγαμε προ ετών. Κατόπιν, προσθέσαμε: η κοινωνία μετασχηματίζεται βαθιά και βίαια, εξαιτίας της κρίσης και με μοχλό την κρίση. Σήμερα, στην ανήσυχη, δυσοίωνη ακινησία μπορούμε να δούμε δια γυμνού οφθαλμού την κρίση σαν κλειστό βρόγχο, σαν αυτοτροφοδοτούμενη λούπα.

Στο πολιτικό πεδίο, η κρίση έχει ταπεινώσει τους διαχειριστές της, όσον αφορά την εκλογική τους νομιμοποίηση, και έχει αναδείξει νέες πολιτικές δυνάμεις. Ο μεγάλος ασθενής είναι προφανώς το Κέντρο, ό,τι κατ’ ευφημισμόν αποκαλείται Κεντροαριστερά, αλλά και ο συντηρητικός χώρος, η Κεντροδεξιά ή Δεξιά. Στην κρίσιμη στιγμή, το Κέντρο δεν κατόρθωσε να υπερασπιστεί το παραδοσιακό εκλογικό του κοινό· πρόσδωσε τις προσδοκίες του, θεμιτές ή αθέμιτες, έσπασε το υπόρρητο συμβόλαιο. Ο εκλογικός καταποντισμός του και ο ηθικός ξεπεσμός του ήταν αναμενόμενα.
Το ίδιο παθαίνει τώρα και η δεξιά παράταξη, διαχειριζόμενη την κρίση με τρόπο που πλήττει καίρια τους εκλογείς της. Ουσιαστικά, τα δύο μεγάλα κόμματα, που συγκέντρωναν έως και 86% του εκλογικού σώματος, εφάρμοσαν δια του μνημονίου έναν βίαιο μετασχηματισμό της κοινωνίας, πλήττοντας κυρίως τα ποικίλα μεσοστρώματα, τον βασικό αιμοδότη τους. Στις ευρωεκλογές 2014 και τα δύο πρώην μεγάλα κόμματα συγκέντρωσαν 31%. Στις παρελθούσες εθνικές εκλογές είχαν συγκεντρώσει: 42% το 2012, 77% το 2009, 86% το 2004.
Για να υπάρχει λειτουργούσα η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, χρειάζονται ορισμένως υγιείς πολιτικές εκφράσεις όλου του πολιτικού φάσματος. Προς το παρόν, ας δούμε τον τελευταίο οργανισμό που δεν έχει πληγεί από την κρίση. Ο ΣΥΡΙΖΑ λαμβάνει εκ σκεδάσεως την λαϊκή εντολή, μετά επιφυλάξεων, να ανασχέσει την πτώση και να εφαρμόσει ένα υλοποιήσιμο σχέδιο εθνικής σωτηρίας, ήτοι σχέδιο κοινωνικής και πολιτικής ανασυγκρότησης.
Η αμφίπλευρη διεύρυνση που εξαγγέλλει ο ΣΥΡΙΖΑ, και δεδομένης της θρηκόληπτης άρνησης του ΚΚΕ για οποιαδήποτε συνεργασία, κατ’ ουσίαν είναι απόπειρα κατάληψης του κεντρώου χώρου, που αφήνει κενό το διαλυμένο ΠΑΣΟΚ. Αυτό με πολιτικούς όρους.

Οι θερινές αγωνίες της Αριστεράς...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Συνήθως οι εσωκομματικές εργασίες, άγονες τελετές όπως είναι, αποσπούν το ελάχιστο ενδιαφέρον που αποσπά και η σύγκληση του υπουργικού συμβουλίου· ίσως γι’ αυτό οι υπουργοί συνέρχονται όλο και πιο αραιά υπό τον πρωθυπουργό, για ν’ ακούσουν εθιμικές παραινέσεις.
Μολαταύτα το πολιτικό ενδιαφέρον των τελευταίων ημερών, στο επίπεδο της ειδησεογραφικής κάλυψης και του δημοσιογραφικού σχολιασμού, μονοπώλησαν όσα έγιναν στην Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ και στο αντίστοιχο όργανο της ΔΗΜΑΡ.

Το ενδιαφέρον δεν οφείλεται στη φαινομενικά υποτονική πολιτική παραγωγή λίγο πριν εξαντληθεί ο πρώτος καλοκαιρινός μήνας, όταν ακόμα και οι φρέσκοι υπουργοί αγχώνονται με το πού θα παραθερίσουν ινκόγκνιτο. Οσα συμβαίνουν εντός των δύο κομμάτων της Αριστεράς δεν αφορούν αποκλειστικά τον μικροχώρο τους, όπως συνέβαινε ελάχιστα χρόνια πριν. Συνδέονται με την ισχυρή πιθανότητα κυβερνητικής αλλαγής στις επόμενες εκλογές, τους πολιτικούς όρους και το ιδεολογικό περιεχόμενό της, καθώς και με τις συμμαχίες που θα (ή δεν θα) οδηγήσουν σ’ αυτήν.

Διαφορετικό το μέγεθος των δύο κομμάτων, διαφορετικό και το εκλογικό αποτέλεσμα που έχει να διαχειριστεί κάθε ηγεσία. Κοινό τους γνώρισμα, η ύπαρξη ισχυρών μειοψηφικών τάσεων, που συναρτάται και με τη διαφορετική πολιτική κουλτούρα που ασπάστηκε από ένα σημείο και έπειτα η μη δογματική Αριστερά: την αναγνώριση του δικαιώματος των στελεχών να υπερασπίζουν δημοσίως, δηλαδή πολιτικά, τη διαφορετική γνώμη τους, όσο κι αν ενοχλούν τα ηγετικά κλιμάκια· και μάλιστα χωρίς να φοβούνται ότι θα προπηλακιστούν με την εκτόξευση όλων εκείνων των εις -στής απαξιωτικών χαρακτηρισμών, στην κατασκευή των οποίων ήταν ανέκαθεν ευρηματικοί οι μηχανισμοί, που έδιναν θρησκευτική αξία στο Δόγμα (ρεφορμιστής, ρεβιζιονιστής, οπορτουνιστής κ.ο.κ.). Για το δικαίωμα αυτό, λιγοστοί φωτισμένοι αριστεροί είχαν το κουράγιο να πολεμήσουν ακόμα και στις βαριές μέρες της εξορίας τους σε ξερονήσια. Και ένας από τους κύριους λόγους που το ΚΚΕ δεν θέλει καμία σχέση με τον «ρεφορμιστικό», «οπορτουνιστικό» κ.ο.κ. ΣΥΡΙΖΑ είναι ο φόβος της ηγεσίας του πως η (ωραία ωστόσο) ασθένεια της εσωκομματικής δημοκρατίας είναι μεταδοτική.

Τρίχες...

του Θαναση Καρτερου, απο την Αυγη....

Δώστε βάση: Εκτός και αν στον ΣΥΡΙΖΑ επικρατήσουν, όπως φαίνεται, οι εσωτερικές αντιθέσεις και ο λαός αντιληφθεί ότι η κυβερνησιμότητά του είναι αδύναμη και περιπετειώδης. Στην περίπτωση, αυτή η «αριστερή πρωτιά» μπορεί να αμφισβητηθεί, ο κατακερματισμός να εξελιχθεί σε μόνιμη κατάσταση
και τότε πλέον να διαμορφωθούν οι συνθήκες για μια πραγματική ανασύσταση και ανασυγκρότηση του πολιτικού συστήματος που θα ταυτισθεί με την αναγέννηση και ανασυγκρότηση της χώρας.
Αυτά τα ολίγον ανατριχιαστικά γράφει ο διευθυντής του "Βήματος" προχθές - Κυριακή του Θωμά στην Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ. Να φύγει δηλαδή από τη μέση το αριστερό εμπόδιο, να πεθάνουν στον καυγά ποια θα πάρει τον Θωμά οι τάσεις, οι αντιστάσεις και οι επεκτάσεις, και τότε πλέον να διαμορφωθούν οι προϋποθέσεις για ανασυγκρότηση και μπλα-μπλα-μπλα. Αυτό, όπως καταλάβατε, δεν είναι απλώς ανάλυση, είναι και ευχή και προσδοκία και λαχτάρα θα λέγαμε. Και όχι μόνο του Αντώνη Καρακούση.
Σε λαϊκίστικη μετάφραση, το πράγμα σημαίνει ότι ενώ στον ΣΥΡΙΖΑ θα πλακώνονται πώς να μη γίνουν ΠΑΣΟΚ, γύρω τους και πλάι τους, στην Κεντροαριστερά, στο Κέντρο, στα ποτάμια και στα λιόδεντρα, στα αριστερά του Λοβέρδου και στα δεξιά του Άδωνι, θα κατσικώνεται ένα καθεστώς ΠΑΣΟΚ νάαααα, με το συμπάθιο. Ευπρεπή κόμματα, παπαδημώδη και χαρδουβελίζοντα, κεντροκάτι από δω, κεντροκάτι από κει, κοσμημένα με στοιχεία πανίδας και χλωρίδας, με όλο το βάρος της Μέρκελ και του Μπαρόζο, έτοιμα να σαλαγήσουν πάλι τα πρόβατα στο μαντρί της αναγέννησης.
Και δεν έμεινε καμιά από τις αδελφές Τατά! Ως προσδοκία του "Βήματος" και των πίσω και πάνω από αυτό είναι απολύτως λογική. Κανέναν πνιγμένο δεν μπορείς να κακίσεις γιατί πιάνεται από τα μαλλιά του ή και από την άτακτη χαίτη του αντιπάλου του ακόμα. Αλλά, βρε παιδιά, πρέπει να είναι πολύ απελπισμένος ο πνιγμένος για να ελπίζει ότι ο αντίπαλος θα κατακερματιστεί, θα βουλιάξει, θα εξαφανιστεί αφήνοντας στην επιφάνεια μόνο τις τρίχες - σωσίβιο για τον ίδιο. Μπουρμπουλήθρες κάθε είδους βλέπει κανείς στις σχετικές αναλύσεις.
Από την άλλη μεριά όμως, ας ρίξουν μια ματιά και οι αριστεροί Αρμόδιοι και Αριστογείτονες στις προσδοκίες του κακού γείτονα. Ίσως έτσι δουν ότι, όσο λιγότερο ξεμαλλιάζονται, τόσο πιο βαθιά βουλιάζουν εκείνοι που προσδοκούν τη σωτηρία από τις τρίχες τους...

Αν δεν υπήρχε ο Λαφαζάνης, ο Τσίπρας θα έπρεπε να τον εφεύρει...

Τρυπιο Ευρω...

Δεν είμαι πολύ καλός στα μαθηματικά, σε σημείο που αν κοντραριστώ σε ένα σχετικό διαγωνισμό με έναν προικισμένο επτάχρονο το πιθανότερο είναι πως θα ηττηθώ κατά κράτος. Φαντάζομαι, ωστόσο, πως οι γνώσεις μου δεν με προδίδουν όταν ισχυρίζομαι πως το ποσοστό που συγκέντρωσε ο ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες ευρωεκλογές δεν του αρκεί για να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση.
Τί σημαίνει αυτό; Πως είτε πρέπει να δημιουργήσει ένα πλειοψηφικό ρεύμα για λογαριασμό του είτε να βρει συμμάχους. Προσωπικά, θα προτιμούσα το δεύτερο γιατί αποφεύγονται με αυτόν τον τρόπο πιο εύκολα το σενάριο της αλαζονείας που δημιουργεί η απόλυτη εξουσία, καθώς και μια ενδεχόμενη διολίσθηση στη σοσιαλδημοκρατία.

Το ερώτημα είναι, βεβαίως, σε ποιούς θα απευθυνθεί ο Αλέξης Τσίπρας για να ζητήσει κυβερνητική συνεργασία. Αν είναι να το κάνει με αποδέκτες το ΚΚΕ, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το Σχέδιο Β ή ακόμα κι αντιμνημονιακούς πολιτικούς από το ΠΑΣΟΚ και τη ΜΝΗΜΑΡ, που προτιμούν αυτά τα δύο κόμματα να αναζητήσουν συνεργασία με την Αριστερά κι όχι με την ακροδεξιά τού Αντ. Σαχλαμαρά, με βρίσκει απολύτως σύμφωνο.

Στενή καρδιά, κοντή μνήμη...

Ανδρέας Ζεμπίλας, απο την Αυγη...

Στη μεγάλη ανθρωπιστική παράδοση της Αριστεράς ανήκε η κίνηση των βουλευτών Τάσου Κουράκη και Βασιλικής Κατριβάνου να υπερασπιστούν στο δικαστήριο το αίτημα του Σ. Ξηρού για νοσηλεία κατ' οίκον. Τυφλός, κουφός, με σκλήρυνση κατά πλάκας και συνολική αναπηρία 93%, η παραμονή του στο άθλιο νοσηλευτήριο των φυλακών Κορυδαλλού θέτει σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή του.

Θα περίμενε κανείς οι βουλευτές της συγκυβέρνησης να συμπαρασταθούν στην κίνηση των δύο συναδέλφων τους από τον ΣΥΡΙΖΑ, για καθαρά ανθρωπιστικούς λόγους, βρε αδελφέ.
Όχι όμως. Προτίμησαν να επαναλάβουν την προπαγανδιστική καραμέλα περί συμπαθειών του ΣΥΡΙΖΑ για την τρομοκρατία και να δείξουν το πραγματικό τους πρόσωπο: αμείλικτη απανθρωπιά για τους αντιπάλους τους, ακόμη και όταν είναι πεσμένοι κάτω, ακόμη κι αν είναι βαριά ανάπηροι. Ας πεθάνουν...
Μπροστά στις συκοφαντίες της Δεξιάς και των συμπορευόμενων του βενιζελικού ΠΑΣΟΚ, οι δύο βουλευτές αντέταξαν το επιχείρημα ότι για την υπεράσπιση της ψυχικής και σωματικής υγείας κρατουμένων που βρίσκονται σε δεινή θέση θα έκαναν το ίδιο, ακόμη και για τον χουντικό Ιωαννίδη ή και για χρυσαυγίτες. Οι δηλώσεις τους αντιμετωπίστηκαν με δυσπιστία, ακόμη και χλεύη, από τα ίδια πολιτικά και δημοσιογραφικά μαγειρεία λάσπης.
Κι όμως, απέναντι στην απανθρωπιά της Δεξιάς, που έδειξε ότι δεν έχει μόνο στενή καρδιά αλλά και κοντή μνήμη, επώνυμοι άνθρωποι της Αριστεράς είχαν προβάλει τη δική τους μεγαθυμία και πίστη στα ανθρώπινα δικαιώματα πριν από 25 χρόνια, ζητώντας την αποφυλάκιση των χουντικών για ανθρωπιστικούς λόγους.
Το άρθρο του Γ. Βότση στην "Ελευθεροτυπία" τον Μάιο του 1989 ζητούσε αποφυλάκιση όχι μόνο των χουντικών, αλλά και όλων των ισοβιτών που είχαν συμπληρώσει πολλά χρόνια στη φυλακή. Μοναδικός όρος για τους πραξικοπηματίες ήταν η ισόβια στέρηση των πολιτικών τους δικαιωμάτων.

Τρεις προϋποθέσεις για βιώσιμη εκλογική νίκη της Αριστεράς...

Του Γιάννη Μαυρή*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...    
Η προοπτική εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ στις επόμενες εθνικές εκλογές έχει ενισχυθεί σημαντικά μετά τις πρόσφατες ευρωεκλογές. Η ανεπανόρθωτη συντριβή του κυβερνητικού συνασπισμού έχει οδηγήσει σε θεαματική ανατροπή του εκλογικού συσχετισμού, ενώ και η ίδια η δυναμική του αποτελέσματος λειτουργεί υπέρ του νικητή των εκλογών. Το εκλογικό σώμα συνειδητοποίησε ότι η αντιπολίτευση κερδίζει και η κυβέρνηση χάνει.
Πρόκειται μάλλον για σημείο μη επιστροφής, όπως έχει συμβεί συχνά στο παρελθόν και 3 φορές κατά την τελευταία δεκαπενταετία, συγκεκριμένα το 2001, το 2008 και το 2009.
Το χρονικό διάστημα μέχρι τις επόμενες βουλευτικές εκλογές είναι προφανώς εξαιρετικά κρίσιμο. Τόσο διότι θα ξεκαθαρίσουν η φυσιογνωμία και η «κυβερνητική ταυτότητα» του ΣΥΡΙΖΑ όσο και διότι τώρα θα διαμορφωθεί το κοινωνικό πλαίσιο που θα κρίνει το μέλλον μιας πιθανής ανάληψης της διακυβέρνησης από την Αριστερά ή με κορμό την Αριστερά. Είναι αναπόφευκτο ότι η ενεργοποίηση ποικίλων επιρροών και η άσκηση πιέσεων (εσωτερικών και εξωτερικών) στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ θα ενταθούν, με σκοπό την ιδεολογική και πολιτική του απονεύρωση, τη σύγκλισή του στο «Κέντρο» και τον εγκλωβισμό του σε κάποια εκδοχή «νέας» συνεργατικής διαχείρισης του υπάρχοντος.
Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Η διατήρηση της πολιτικής και ιδεολογικής αυτονομίας του ΣΥΡΙΖΑ ούτε εύκολο εγχείρημα είναι ούτε υποβοηθάται από την κοινωνική πραγματικότητα που έχει διαμορφωθεί στη χώρα, ύστερα από την 4ετή λαίλαπα της νεοφιλελεύθερης επίθεσης και τη σε μεγάλο βαθμό ολοκλήρωση του μνημονιακού προγράμματος. Πράγματι, ο μεταπολιτευτικός κοινωνικός συσχετισμός έχει ανατραπεί άρδην υπέρ των κυρίαρχων τάξεων και των συμμάχων τους.

Η ανασφαλής έπαρση της Αριστεράς...

του Δημητρη Σεβαστακη, απο την Αυγη...

Η Αριστερά, ο ΣΥΡΙΖΑ ιδίως, εμφανίζει μια ανασφαλή έπαρση. Νικάει και χάνει συγχρόνως. Κερδίζει εκλογικά, σταθεροποιεί μια κρίσιμη «ψηφοφορική» μάζα, συγκροτεί πολιτικό μέγεθος και συγχρόνως τρεμουλιάζει αντιφατικός, ανασφαλής, εύθραυστος.
Δεν έχει κατορθώσει να αφομοιώσει την κοινωνική διαπλάτυνσή του και πέρα από τα προβλήματα οργανωτικής ποιότητας, πειθαρχιών κ.λπ. εμφανίζει και πρόβλημα ιδεολογικής συνοχής και ταυτότητας.
Ε, και; Μήπως γι' αυτό δεν ψηφίζεται στην έκταση που πρέπει και γι' αυτό εμφανίζει αυτή την ευαισθησία στους πλάγιους ανέμους; Σε τι ακριβώς χρειάζεται η ιδεολογική συνοχή όταν βρίσκεσαι σε συνθήκες πολέμου; Τι είναι ιδεολογία; Ανενεργές ρητορικές και επικλήσεις, τις οποίες η διοίκηση, η ευρωπαϊκή και ελληνική γραφειοκρατία, τα λαϊκά χούγια, οι κοινές αντιλήψεις, οι παραδοχές, τα συμφέροντα... μπορούν να την κάνουν κιμά. Πού βλάπτεται (π.χ.) η Δεξιά, η οποία έχει ακόμα μεγαλύτερες αντιφάσεις και προβλήματα ιδεολογικής ταυτότητας σε σχέση με την Αριστερά και η οποία μια χαρά νέμεται τους καρπούς της εξουσίας και της ηγεμονίας; Σε τι έχασε το ΠΑΣΟΚ, το οποίο κινήθηκε με skate board από τον αντιιμπεριαλισμό στον νεοφιλελευθερισμό; Τρεις δεκαετίες είναι στα πράγματα και «με τούτα ή με εκείνα» προσκολλάται, επιβιώνει και χαίρεται. Άρα η ιδεολογία είναι ανενεργό περικάλυμμα, αφού δεν επηρεάζει;
Περίπου μια τέτοια υποφώσκουσα αντίληψη φαίνεται ότι ενδημεί, επηρεάζει, τρέφει άσιτα και συστρέφει την Αριστερά, δεν την ωθεί στην πραγματικότητα. Ο ρεαλισμός, άλλωστε, και η ανάλυση του συγκεκριμένου δεν βρίσκονται στις παραδόσεις της.
Στην Αριστερά το πρόβλημα ιδεολογικής συνεκτικότητας δεν εκφράζεται μόνο ως έλλειψη αφηγηματικής ακρίβειας, αλλά κυρίως ως αδυναμία στο να μορφοποιήσει και να ενσωματώσει την καθημερινή πολιτική πρακτική μέσα σε ένα κοινωνικό, πολιτισμικό στρατήγημα και σε μια στοιχειωδώς αποσαφηνισμένη πολιτική επιθυμία. Και το αντίστροφο: ο μεγάλος οραματικός ισχυρισμός, κάτω από την επιρροή ενός ρηχότατου εμπειρισμού, δεν ανακαθορίζεται, δεν αιμοδοτείται από την καθημερινή μικροπράξη. Το όραμα μένει αιχμάλωτο των αστρολόγων και της ασάφειας, πραξιακά ορφανό.

η Αναγκαιότητα της Ανατροπής...

Toυ ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ*, απο την Αριστερη Διεξοδο...

 

Πριν από ένα χρόνο, στην πρώτη του εμφάνιση ως επικεφαλής του δικομματικού πλέον κυβερνητικού σχήματος ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ο Αντώνης Σαμαράς είχε δηλώσει πως με τα μέτρα που θα εφάρμοζε η κυβέρνησή του «θα έκανε την Ελλάδα αγνώριστη». Είναι από τις ελάχιστες δηλώσεις του πρωθυπουργού που, με μια έννοια τουλάχιστον, ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Ποιός μπορεί να αμφισβητήσει ότι η Ελλάδα του 2014 είναι όντως «αγνώριστη» σε σχέση με αυτό που ήταν προ πενταετίας; Δεν θα επεκταθούμε εδώ στο προφανές, δηλαδή ότι για την κοινωνική πλειοψηφία αυτή η ανατροπή μόνο με κατακλυσμό μπορεί να συγκριθεί. Αυτό που θέλουμε να τονίσουμε είναι το εξής: ηανατροπή έχει ήδη συντελεσθεί.

 

Εδώ βρίσκεται ακριβώς και το «μυστικό» της επιβίωσης ενός τμήματος του χρεοκοπημένου παλαιού πολιτικού προσωπικού αλλά και της απαρχής της εμφάνισης ενός καινούργιου,με τη μορφή της αδιαμεσολάβητης διαχείρισης εξουσίας από επιχειρηματίες: στην κατανόηση ότι η Μνημονιακή περίοδος συνιστά τομή, που εγκαθιδρύει μια νέα τάξη πραγμάτων και καθιστά απλά αδύνατη κάθε επαναφορά στην προηγούμενη κατάσταση. Αυτό εξηγεί και την αποφασιστικότητα με την οποία εφαρμόζεται η ακολουθούμενη πολιτική: σ'αυτή τη νέα τάξη υπάρχουν χαμένοι, οι πολλοί, στους οποίους θα πρέπει όμως να προσφέρεται η προσδοκία της ατομικής επιβίωσης μέσω της υποταγής (ή, στην αντίθετη περίπτωση, η αλύπητη καταστολή) και κερδισμένοι, οι λίγοι, που θα προσφέρουν τα αναγκαία στηρίγματα και δίκτυα ιχύος που απαιτεί η αναπαραγωγή της νέας κοινωνικής συνθήκης.

 

Η βιαιότητα της συντελεσθείσας ανατροπής είναι αυτή που εξηγεί και την «αντικειμενική» ανάγκη ριζοσπαστικότητας που αναδύεται εδώ και τέσσερα χρόνια από την ελληνική κοινωνία. Μια ανάγκη που εκφράστηκε από τις πρωτοφανείς σε ένταση και μαζικότητα κινητοποιήσεις της διετίας 2010-2012, στη διάλυση του προηγούμενου δικομματισμού και στη διαμόρφωση ενός νέου πολιτικού σκηνικού, με την εκτόξευση του Σύριζα αλλά και με την άνοδο του νεοναζισμού. Ο Σύριζα ειδικότερα κατάφερε να πολλαπλασιάσει τα ποσοστά του γιατί με την πρότασή του για «κυβέρνηση της Αριστεράς» με στόχο την κατάργηση των Μνημονίων φάνηκε να είναι σε θέση να δώσει πολιτική διέξοδο προς όφελος της κοινωνικής πλειοψηφίας και να αντιπροσωπεύει τη μόνη υπολογίσιμη απειλή στην εξουσία του εγχώριων και ξένων κυρίαρχων δυνάμεων.

 

Ευρώ: Ο ρυθμιστής του διαλόγου για την εξουσία...

του Κωστα Λαπαβιτσα...

Την εβδομάδα που πέρασε φάνηκε ότι ή συζήτηση για το ευρώ παραμένει κυρίαρχη στην ελληνική πολιτική ζωή και στο δημόσιο λόγο.

Από τη μια, ο νέος Υπουργός Οικονομικών, κ. Γ. Χαρδούβελης, διόρισε ως επικεφαλής του Σώματος Οικονομικών Εμπειρογνώμων τον κ. Χ. Στεφανάδη του Πανεπιστημίου Πειραιώς, ο οποίος προτιμήθηκε αντί του κ. Ε. Μαματζάκη του Πανεπιστημίου του Σάσεξ.
Μέχρις εδώ πρόκειται απλώς για μια ακόμη περίπτωση συντηρητικών οικονομολόγων από σχετικά γνωστά πανεπιστήμια, οι οποίοι μοιράζονται θέσεις ευθύνης στην κρατική μηχανή. Διέρρευσε όμως ότι ο κ. Στεφανάδης είχε γράψει άρθρο στην Καθημερινή το Δεκέμβριο του 2011 λέγοντας ότι - άκουσον, άκουσον - η πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης, αν και προτιμότερη, ήταν εξαιρετικά επισφαλής και άρα η χώρα θα έπρεπε να εξετάσει και τη συντεταγμένη επιστροφή στη δραχμή.

Ο κ. Στεφανάδης είχε διατυπώσει με μετριοπάθεια θέσεις που δεκάδες άλλοι οικονομολόγοι, συμπεριλαμβανομένου του γράφοντος, είχαν τεκμηριώσει.  Οι μετρημένες του φράσεις του 2011 όμως, προσέκρουσαν στο ταμπού του ευρώ του 2014, σηκώθηκε μέγας πολιτικός θόρυβος και ο ίδιος αναγκάστηκε να πει δημόσια ήμαρτον.

Από την άλλη, εντάθηκε η μετεκλογική συζήτηση στο ΣΥΡΙΖΑ, πρωταγωνιστικό ρόλο στην οποία παίζει ο Ν. Παππάς, άνθρωπος-κλειδί τα τελευταία χρόνια. Σε άρθρο του στην Εφημερίδα των Συντακτών ισχυρίστηκε ότι η νίκη στις ευρωεκλογές είναι η δικαίωση της μεσομακροπρόθεσμης πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ που έχει τρεις πτυχές. Η πρώτη είναι η επιδίωξη συνεργασιών με δυνάμεις της Αριστεράς, αλλά και με δυνάμεις που 'αποδεσμεύονται' από τα Μνημόνια. Η δεύτερη είναι η αντίληψη ότι η κρίση είναι ευρωπαϊκή και όχι απλώς ελληνική, άρα το πεδίο των ταξικών και πολιτικών συγκρούσεων είναι η Ευρώπη. Η τρίτη είναι η ενεργός συμμετοχή στα κινήματα των τελευταίων χρόνων.

Αλλαγή παραδείγματος....

Τάσος Τρίκκας, απο την Αυγη...

Υπάρχουν φάσεις στις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις, που ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά τους είναι η αμφισημία. Σε μια περίοδο έντασης των κοινωνικών και πολιτικών συγκρούσεων και όξυνσης της πόλωσης, η διαταραχή που επέρχεται στην ισορροπία του συστήματος είναι δυνατόν να οδηγήσει σε διαμετρικά αντίθετες καταστάσεις: Είτε στην ανατροπή του είτε στην αναδιοργάνωση και εμπέδωσή του.
Αυτή η αντιδιαμετρική αντίθεση ανάμεσα στις κύριες μελλοντικές, δυνητικές (πιθανές ή πιθανολογούμενες) απολήξεις των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων είναι που προσδίδει το χαρακτηριστικό της αμφισημίας στη συγκεκριμένη φάση.
Παρόμοια φάση είναι και αυτή που διανύουμε. Το πολιτικό σύστημα με το οποίο κυβερνήθηκε η χώρα τις τελευταίες δεκαετίες εξαντλεί τα όριά του. Κρίση εκπροσώπησης διαπερνά όλους τους κοινωνικούς και πολιτικούς χώρους. Στερεύει η δεξαμενή του πολιτικού προσωπικού, που η αναπαραγωγή του αποτελεί όρο για τη συνέχιση της διαμεσολάβησης των συμφερόντων της κυρίαρχης τάξης και των μερίδων της. Η σύγχυση, που επικρατεί στην κατακερματισμένη και αμφιλεγόμενη Κεντροαριστερά, αλλά και τα οξύτατα εσωτερικά προβλήματα της Ν.Δ., είναι αψευδές τεκμήριο της οριακής κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει το σύστημα διακυβέρνησης.
Η κυρίαρχη τάξη αναζητεί νέο "παράδειγμα" οργάνωσης της εξουσίας της (παράδειγμα με την έννοια που χρησιμοποιείται ο όρος και στις κοινωνικές επιστήμες). Στην κοινωνική καταστροφή που επιφέρει ο νεοφιλελευθερισμός έρχεται να προστεθεί η διάβρωση του αστικού κράτους δικαίου από την επέλαση ενός νέου αυταρχισμού. Τη νεοφιλελεύθερη αναδιάρθρωση της οικονομίας, που αποτέλεσε πολιτική επιλογή της κυρίαρχης τάξης στο πεδίο της αναμέτρησής της με τη δομική κρίση συσσώρευσης, συμπληρώνει η εξάρθρωση των θεσμών του κράτους, δικαιικών, διοικητικών και κοινωνικών (κράτος προνοίας).
Στη χώρα μας η παθογένεια του συστήματος και οι πολιτικές της κυρίαρχης τάξης που το διαμόρφωσε και το στηρίζει βρίσκουν απέναντί τους μια ισχυρή αντίρροπη δύναμη: την Αριστερά, με το σημαντικό ιστορικό βάθος που διαθέτει στην Ελλάδα, το οποίο άλλοτε αξιοποιείται για να διαδραματίσει αυτή κεντρικό, ηγεμονικό ρόλο στην πολιτική και κοινωνική ζωή (Κατοχή, ΕΑΜ) και άλλοτε περιορίζεται στη δημιουργία ενός διαχρονικού δυναμικού αντίστασης και πάλης (μετεμφυλιακή περίοδος, ΕΔΑ), που επιφέρει όμως μεταβολές στους συσχετισμούς ισχύος.
Αυτό το δυναμικό επιτρέπει την προσδοκία μιας αίσιας έκβασης, που θα άρει την αμφισημία. Η ανατροπή δεν αποτελεί απλό σύνθημα. Είναι εφικτή. Με την προϋπόθεση ότι ο "εν δυνάμει" κοινωνικός συντελεστής μιας αίσιας έκβασης θα αντιστοιχηθεί με το απαιτούμενο "εν τοις πράγμασι" πολιτικό υποκείμενο: τον πολιτικό σχηματισμό που είναι ικανός να συναρθρώσει τις ετερογενείς δυνάμεις, τους διάσπαρτους κοινωνικούς πυρήνες αντίστασης, να τις συντάξει και να τις οδηγήσει πολιτικά και ιδεολογικά στην κατεύθυνση ενός νικηφόρου αγώνα.
Τον ρόλο αυτόν καλείται να επιτελέσει ο ΣΥΡΙΖΑ, το ενιαίο κόμμα της ριζοσπαστικής, εναλλακτικής Αριστεράς που οι επίμονες αναφορές του στα κοινωνικά κινήματα και στην αναζήτηση των νέων τρόπων, μέσων και μορφών συνδέσεων με την κοινωνία δεν αναιρούν την αναγκαιότητα του ιδιαίτερου αυτού ρόλου.
Οι επιτυχείς εκλογικές αναμετρήσεις δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βαδίζει στον δρόμο της ανάληψης ενός παρόμοιου ρόλου. Τα θετικά εκλογικά αποτελέσματα είναι ο καρπός συλλογικών προσπαθειών μεγάλης εμβέλειας. Στον αναβαθμό των αποτελεσμάτων στηρίζεται ο επόμενος αναβαθμός -η διεκδίκηση της κυβερνητικής εξουσίας. Που για να είναι αποτελεσματική έχει ανάγκη από την αυτοδυναμία, από την καθαρή εντολή του εκλογικού σώματος, χωρίς την οποία είναι ορατός ο μεγάλος κίνδυνος εξαρτήσεων που θα μπορούν να ωθήσουν σε μια επιστροφή στο παρελθόν. Πρόγευση του κινδύνου αποκτούμε ήδη με τις διάπυρες εκκλήσεις προς τον ΣΥΡΙΖΑ να δείξει "ρεαλισμό" και "προσαρμοστικότητα", για να γίνει "χαλίφης στη θέση του χαλίφη" -εξέλιξη που θα μείωνε για τους αντιπάλους του την "επικινδυνότητά" του στο πεδίο της διακυβέρνησης.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι αλώβητος από τη γενικότερη κρίση εκπροσώπησης. Η ανάδυσή του μέσα από τη σύμπραξη ενός κόμματος του ΣΥΝ, με διάφορες ιδεολογικές και πολιτικές ομαδώσεις, δεν έχει ακόμη αποκρυσταλλωθεί σε συγκροτημένο, ενιαίο κοινωνικό - πολιτικό φορέα και η καθυστέρηση δείχνει τις δυσκολίες του όλου εγχειρήματος. Οι σχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ με την κοινωνική διαστρωμάτωση δεν έχουν αποσαφηνισθεί. Εξακολουθεί να βρίσκεται στο στάδιο της διαμόρφωσής τους, που συντελείται με εμπειρικό, ακτιβιστικό τρόπο. Το γεγονός αντανακλάται στις απώλειες που εμφάνισε, παρά τα πρωτεία του, στις τελευταίες εκλογές.
Το προγραμματικό "έλλειμμα" του ΣΥΡΙΖΑ είναι σε μεγάλο βαθμό επικοινωνιακή επινόηση των αντιπάλων του. Υπάρχει όμως ένα πραγματικό έλλειμμα στις σχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ με τη χωρισμένη σε τάξεις κοινωνία, σχέσεις που δεν έχουν "ταυτοποιηθεί" και που είναι ισχνές, αναιμικές. Οι αδυναμίες του ενιαίου φορέα είναι προϊόν του τρόπου σύστασής του, αλλά και ορισμένων επιλογών της πολιτικής του. Η εμπειρία από τον ΣΥΝ και από τις συνέπειες του αμφίσημου χαρακτήρα του ως κόμματος πολιτικής και όχι ιδεολογικής ενότητας, καθώς και από τη λειτουργία των τάσεων, δεν αξιοποιήθηκε για να προφυλάξει τον ΣΥΡΙΖΑ. Και η υστέρηση στη διαμόρφωση μιας συγκροτημένης πολιτικής του για τις συμμαχίες αποτελεί τροχοπέδη στην ανάπτυξή του.
Αναμφισβήτητα η σύναψη συμμαχιών και η προσπάθεια συνεχούς διεύρυνσής τους είναι βασική προτεραιότητα για τον ΣΥΡΙΖΑ. Σε ποια όμως κατεύθυνση και με ποια ακριβώς στόχευση; Πρόκειται για ένα καίριας σημασίας ερώτημα, που ακόμα δεν έχει απαντηθεί. Είναι αποπροσανατολιστική για τον ΣΥΡΙΖΑ η αντιμετώπιση του προβλήματος ως ζητήματος αναζήτησης συμμαχιών με τη μεθοδολογία της προσέλκυσης, από τους κόλπους του αποσυντεθειμένου πολιτικού προσωπικού, παραγόντων και προσωπικοτήτων "σεσημασμένων" ως μέρους του συστήματος διακυβέρνησης.
Οι συντεταγμένες του πεδίου αναμέτρησης του ΣΥΡΙΖΑ με τις αντίπαλες δυνάμεις δεν ορίζονται από την αντιπαράθεση "μνημονιακών" και "αντιμνημονιακών", αλλά από τη βαθύτερη σύγκρουση που διεξάγεται μέσα στο ίδιο το φθαρμένο και εξαντλημένο αυτό σύστημα, εναντίον του οποίου έχει στραφεί πλέον ανοιχτά ευρύτατο φάσμα κοινωνικών τάξεων, στρωμάτων και κατηγοριών. Το στίγμα που προσέδωσαν στον ΣΥΡΙΖΑ οι έως τώρα αγώνες του και η εν γένει πολιτική του, στο οποίο οφείλεται η υψηλή "εκτίναξη" της εμβέλειάς του, είναι το στίγμα της κυριότερης αντισυστημικής δύναμης.
Η πολιτική των συμμαχιών του δεν μπορεί να εκπέμπει διαφορετικά μηνύματα, που ενδέχεται να εκλαμβάνονται από τους ευαίσθητους και καχύποπτους παραλήπτες τους ως ένδειξη ή ακόμη και ως πιστοποίηση μια ομοιότητάς του με τις άλλες πολιτικές, συστημικές δυνάμεις. Η βαρύτερη "εν δυνάμει" κατηγορία, που θα μπορούσε να προσαφθεί στον ΣΥΡΙΖΑ καθιστώντας τον ευάλωτο, είναι η κατηγορία ότι αποτελεί "μία από τα ίδια".
Εδώ ανακύπτει η ανάγκη "αλλαγής παραδείγματος" από τον ΣΥΡΙΖΑ. Ανάγκη συμμετρική με την αντίστοιχη αλλαγή που ήδη κυοφορείται μέσα στους κόλπους του συστήματος. Ανάγκη όμως που δεν διατρέχει τον "τροπισμό" μόνο της διακυβέρνησης και το θεσμικό πλέγμα, αλλά αφορά κυρίως την προβολή ενός νέου "παραδείγματος" του ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτικού υποκειμένου, ικανού να εκπροσωπήσει και να οργανώσει το συγκεκριμένο κοινωνικό πολιτικό "ακροατήριό" του. Ένα ακροατήριο που δεν θα είναι "χυλός", αλλά θα συντίθεται από ορισμένες υποτελείς κοινωνικές τάξεις και υποτελή κοινωνικά στρώματα: μισθωτούς, ανέργους, νέους, μικρούς και μεσαίους αγρότες, παραδοσιακούς και μη μικροαστούς και μεσαίους αστούς ακόμη, που "ξεπέφτουν" καθώς αλέθονται από τις μυλόπετρες των νεοφιλελεύθερων πολιτικών και της κρίσης.
Αυτοί αποτελούν τους κοινωνικούς και πολιτικούς προνομιακούς αποδέκτες της απεύθυνσης του ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτών την εμπιστοσύνη οφείλει να κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ με τη διαμόρφωση των κατάλληλων αξόνων στα πεδία των προγραμματικών του δεσμεύσεων, της οργανωτικής πολιτικής του, της άρθρωσης του πολιτικού του λόγου. Για τη βαθύτερη ένταξη του ΣΥΡΙΖΑ στο κοινωνικό γίγνεσθαι, με την ανάλογη σηματοδότηση του ενδιαφέροντός του για τους κοινωνικά αδύναμους. Με την ανάδειξη του προτάγματος της αναδιανομής του πλούτου και της εξουσίας. "Να πληρώσουν οι πλούσιοι" για την κρίση!

Το χρώμα της δικής μας ηγεμονίας...

του Ηλία Ιωακείμογλου, απο το Red NoteBook...

1. Οι εύγλωττες εκλογές του Μαΐου
Οι τριπλές εκλογές του Μαΐου ήταν εξαιρετικά εύγλωττες όσον αφορά την πολιτική ηγεμονία. Καταρχάς, η ραγδαία απώλεια ψήφων από την πασοκοδεξιά επιβεβαίωσε ότι η αστική τάξη δεν είναι πια ηγετική τάξη,
όσο και αν παραμένει κυρίαρχη. Καμιά άρχουσα τάξη δεν παραμένει ηγετική δύναμη όταν δεν μπορεί να διασφαλίσει τους όρους συντήρησης και αναπαραγωγής των κυριαρχούμενων κοινωνικών τάξεων – και  αυτό ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα. Πρόκειται για μια παρακμιακή αστική τάξη που γνωρίζει πλέον να αυξάνει τα κέρδη της μόνο χάρη στους μισθούς πείνας που επιβάλλουν οι κυβερνήσεις της, χάρη στις φοροαπαλλαγές, στην εκμετάλλευση ενός ανυπεράσπιστου, και για αυτό υπάκουου, ευέλικτου εργατικού δυναμικού, χάρη στη διάλυση των θεσμών προστασίας των εργαζομένων και των συνδικαλιστικών τους οργανώσεων. Ας το πούμε πιο απλά: Για πόσο καιρό μπορεί να διατηρεί την πολιτική ηγεμονία μια αστική τάξη που μείωσε μέσα σε πέντε μόλις χρόνια τις δαπάνες αναπαραγωγής των εργαζόμενων τάξεων στο μισό, και επιδείνωσε τις συνθήκες ζωής τους ακόμη περισσότερο, καταλύοντας το κοινωνικό κράτος; Οι ευρωεκλογές μάς έδωσαν την απάντηση: Είναι μια τάξη που δεν μπορεί πια να διατηρεί την πολιτική ηγεμονία διότι δεν διαθέτει πολιτικό σχέδιο στο όνομα του οποίου το ιδιοτελές συμφέρον του κεφαλαίου να μπορεί να εμφανιστεί ως γενικό συμφέρον.
Δυστυχώς για εμάς, όμως, δεν αρκεί η κυρίαρχη κοινωνική τάξη να απολέσει την ικανότητά της να εκφέρει λόγο περί του γενικού συμφέροντος για να χάσει και την κυβέρνηση. Πρέπει και εμείς να μπορούμε να πληρώσουμε το κενό πολιτικής ηγεμονίας, αναδεικνύοντας τον ΣΥΡΙΖΑ σε πρωτοπορία των υποτελών κοινωνικών τάξεων. Σε αυτό το σημείο, οι εκλογές του Μαΐου μας δίνουν επίσης σαφέστατη απάντηση: η στασιμότητα της εκλογικής δύναμης του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί ισχυρή ένδειξη της δυσκολίας μας να συγκροτήσουμε, εμείς πια, στη θέση της αστικής τάξης και εναντίον της, ένα ηγεμονικό πολιτικό σχέδιο, στο οποίο το συμφέρον των υποτελών κοινωνικών τάξεων θα εμφανίζεται ως γενικό συμφέρον.