Στη χώρα του Σαμαρά και του Βενιζέλου...

Του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΑΒΕΛΟΥ*, απο την Ελευθεροτυπια...

Ιδιωτικοποίηση είναι το σύνολο των μέτρων με τα οποία κρατικές επιχειρήσεις ή και ολόκληροι κρατικοί τομείς της οικονομίας περιέρχονται υπό την κυριότητα και τον έλεγχο ιδιωτών.

1 Κι επειδή οι ιδιώτες για να αγοράσουν ένα προϊόν θα πρέπει η τιμή του να είναι ανταγωνιστική, λίγο πριν από την ιδιωτικοποίηση συντελείται απαξίωση του προς πώληση «προϊόντος». Επομένως, ιδιωτικοποίηση είναι το ισοδύναμο της εκποίησης σε τιμή ευκαιρίας, με άλλα λόγια ιδιωτικοποίηση σημαίνει ξεπούλημα.

Τούτο πράττει η σημερινή κυβέρνηση, το πολιτικό εκείνο μόρφωμα που άνευ λαϊκής εντολής συναινεί στη λαφυραγώγηση της χώρας. Κατ' επιταγήν μνημονιακών δεσμεύσεων και των όρων των παράνομων δανειακών συμβάσεων που μας επιβλήθηκαν.
Με τα ίδια προσχήματα, τα ίδια βλακώδη επιχειρήματα που χαρακτηρίζουν τους θρασείς, τα οποία επαναλαμβάνουν οι ψωμιζόμενοι από τους ισχυρούς τηλεοπτικοί αστέρες, επιχειρείται το ξεπούλημα ενός εκ των πλέον σημαντικών, στρατηγικών τομέων της εθνικής οικονομίας, του τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας. Οι ιδιώτες πλέον θα διαφεντεύουν τη ΔΕΗ. Δεν θα επενδύσουν, δεν θα αναπτύξουν δραστηριότητες παράλληλες με εκείνες του δημόσιου τομέα, αλλά εκ του ασφαλούς, ως καθολικοί διάδοχοι κι έχοντας αγοράσει σε τιμή ευκαιρίας, θα δημιουργήσουν αντί του δημόσιου μονοπωλίου ιδιωτικά μονοπώλια. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με την επιχειρηματικότητα. Εχει σχέση με την απάτη.
Ολες οι μέχρι σήμερα ιδιωτικοποιήσεις πραγματοποιήθηκαν με τα ίδια ακριβώς προσχήματα. Την καλύτερη και οικονομικότερη λειτουργία των υπηρεσιών, προς όφελος, υποτίθεται, του δημόσιου συμφέροντος. Στην πραγματικότητα, είχαν αποτέλεσμα τη μετατροπή του κρατικού μονοπωλίου σε ιδιωτικό, προς όφελος των ιδιωτών και προς βλάβη του λαού. Οι ιδιωτικοποιήσεις αυτές όχι μόνο δεν προσέφεραν τίποτα στην εθνική οικονομία, αλλά αντίθετα έβλαψαν το λαό και κυρίως τις ευπαθείς ομάδες με την υπεραύξηση των τιμολογίων κ.λπ.
Δεν υπάρχει ούτε μία περίπτωση ιδιωτικοποίησης, στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό, που να ωφέλησε τα έθνη και τους λαούς. Και είναι προφανές, αφού ο λόγος της πραγμάτωσής τους δεν είναι η ανάπτυξη των εθνικών οικονομιών, αλλά η μεγιστοποίηση της κερδοφορίας των πολυεθνικών εταιρειών και των μεγάλων ομίλων.

Οι καθαρίστριες και οι ακάθαρτοι...

Του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΑΒΕΛΟΥ*, απο την Ελευθεροτυπια...

Ο ορισμός ότι το δίκαιο είναι το σύνολο των κανόνων που ρυθμίζουν τις ανθρώπινες σχέσεις, είναι πλέον επιστημονικά εσφαλμένος και πολιτικά αφελής.

Πιο δόκιμα θα μπορούσε να ορισθεί ως ο καθρέφτης του συσχετισμού των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων. Και μάλιστα ο παραμορφωτικός καθρέφτης, όπως διατυπώνει ο επίκουρος καθηγητής Θεωρίας Κράτους και Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Δημήτρης Καλτσώνης.1

Ο Μανώλης Λαμπρίδης έλεγε πως το δίκαιο είναι το σύνολο των κανόνων συμπεριφοράς, που το κράτος εξουσιαστικά επιτάσσει.2 Δεν πρέπει ακόμα να λησμονείται ότι το δικαστικό σύστημα ξεκίνησε (και έτσι διατηρείται) ως μηχανισμός εφαρμογής της εκάστοτε άρχουσας ιδεολογίας κι ως μοχλός κι εξάρτημα λειτουργίας του κράτους.
Ας θυμηθούμε ότι κατά την αυγή της νεότερης Ευρώπης (κι όχι μόνο) οι λειτουργοί της Δικαιοσύνης, πέραν του δικαιοδοτικού ρόλου τους, είχαν και καθήκοντα είσπραξης και παράδοσης των φόρων.3
Ο ρόλος αυτός διατηρείται και στις μέρες μας, αφού οι σύγχρονοι δικαστικοί λειτουργοί έχουν ακούσια μεταβληθεί σε οιονεί εισπράκτορες των αποφάσεων της τρόικας και των εκάστοτε Στουρνάρηδων. Οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το Δημόσιο συνιστούν πλέον διαρκές έγκλημα κι εφαρμόζεται επί των οφειλετών η αυτόφωρη διαδικασία.
Για τη «θεσμοθέτηση» αυτή, που, κατά τρόπο πρωτοφανή και νομικώς βλακώδη, έχει αναδρομικό χαρακτήρα κι έχει εγκλείσει κόσμο στη φυλακή, θα κάγχαζαν νομοθέτες ακόμα και του Μεγάλου Τεμουντζίν (Τζένγκις Χαν) ή του Ταμερλάνου.
Βεβαίως, η Δικαιοσύνη οφείλει να είναι ανεξάρτητη, δηλονότι να τακτοποιεί τα του οίκου της σύμφωνα με το Σύνταγμα και τους νόμους και να απονέμει δίκαιο με βάση συνταγματικούς νόμους κι όχι αντισυνταγματικές καρικατούρες.
Στο ερώτημα, όμως, αν είναι ή όχι ανεξάρτητη, η ίδια έχει δώσει μόνη της αρνητική απάντηση κι αυτό γιατί:
1 Εχει ανεχθεί τις παραβιάσεις του Συντάγματος και των νόμων του κράτους. Εχει σιωπήσει στη διάπραξη κακουργημάτων σε βάρος του λαού. Εχει κρίνει το Μνημόνιο νόμιμο.
2 Δεν έχει κατορθώσει να προστατεύσει ούτε τον εαυτό της, καθώς οι λειτουργοί της εξευτελίζονται σε κοινωνικό και επιστημονικό επίπεδο.

Μια καμπάνια τού υπουργείου Παιδείας...

Του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΑΒΕΛΟΥ*, απο την Ελευθεροτυπια...

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι υπουργός Παιδείας είναι το πρόσωπο το οποίο ο πρωθυπουργός διορίζει στη θέση αυτή, επειδή αδυνατεί να τον διορίσει σε οποιαδήποτε άλλη. Οι ίδιοι ισχυρίζονται ότι ο ορισμός αυτός ανταποκρίνεται περισσότερο στην πραγματικότητα. Εμείς γνωρίζουμε ότι, αντίθετα με τα παραπάνω, υπήρξαν και αρκετοί που εργάστηκαν για την Παιδεία.

Αδυνατώντας να αναφέρουμε τα ονόματα όλων, πράττοντας όπως ο Ναπολέων Βοναπάρτης (ο οποίος, επειδή δεν μπορούσε να αγκαλιάσει έναν έναν τους στρατιώτες του, αγκάλιαζε τους στρατηγούς του), θα περιοριστούμε σε δύο εξ αυτών:
1) Στον Γ. Α. Παπανδρέου. Ελαμψε ως υπουργός Παιδείας. Εμεινε στην Ιστορία ως ο θεμελιωτής των σαρδάμ και ο εμπνευστής νεολογισμών του τύπου: «να κάνουμε την επανάσταση του αυτονόητου», «είμαστε οι αντεξουσιαστές στην εξουσία». Απέδειξε έμπρακτα ότι ακόμα και κάποιες ασυναρτησίες μπορούν, υπό προϋποθέσεις, να σε μετατρέψουν σε πρωθυπουργό.
2) Στον Κ. Αρβανιτόπουλο. Κατέχει και σήμερα τη θέση του υπουργού Παιδείας. Τον διόρισε ο πρωθυπουργός κ. Σαμαράς, ο πολιτικός που επιμένει να σώσει την Ελλάδα, όπως οι πρόσκοποι επιμένουν να περάσουν τη γριά, παρά τη θέλησή της, στο απέναντι πεζοδρόμιο. Το έργο του σημερινού υπουργού θα κριθεί στο τέλος της θητείας του.
Εμείς θα περιοριστούμε σ' ένα πρόσφατο τηλεοπτικό σποτ, που φέρει την υπογραφή του υπουργείου, του οποίου προΐσταται. Στην «ενημερωτική» αυτή διαφήμιση δύο παιδάκια διαμαρτύρονται κατά της επιθυμίας των γονιών τους να τα σπουδάσουν γιατρό το ένα και δικηγόρο το άλλο, αντίθετα με τη δική τους επιθυμία να γίνουν το ένα μαραγκός και το άλλο μοδίστρα.
Προτρέχοντας, σχηματίσαμε την εσφαλμένη εντύπωση ότι η διαφήμιση αυτή αποτελούσε την πιο κραυγαλέα κατάφαση στον ταξικό διαχωρισμό της κοινωνίας κι επομένως της Παιδείας. Οτι, δηλαδή, γιατροί ή δικηγόροι μπορούν να γίνονται στο εξής μόνο τα παιδιά των εύπορων γιατρών ή των δικηγόρων κι όχι βέβαια του μαραγκού και της μοδίστρας, που θα πρέπει στην καλύτερη περίπτωση να περιορίζονται στα επαγγέλματα των γονέων τους.

Οι λακκόπλουτοι...

Του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΑΒΕΛΟΥ δικηγόρου- συγγραφέα, απο την Ελευθεροτυπια...

Σήμερα οι εξουσίες έχουν μεταβληθεί σε εργαστήρια φόβου και σε μοχλούς καταστολής

Λακκόπλουτους ονόμαζαν οι αρχαίοι εκείνους που, με εγκληματικές πράξεις, ανίερα πλούτιζαν εις βάρος των άλλων. Ο όρος προήλθε ως εξής: Αμέσως μετά τη μάχη του Μαραθώνα (490 π.Χ.), κάποιος Αθηναίος αξιωματούχος, ονομαζόμενος Καλλίας ο Δαδούχος, έπιασε έναν αιχμάλωτο που έπεσε στα πόδια του ζητώντας έλεος.

Ως αντάλλαγμα για τη ζωή του υπέδειξε στον Καλλία ένα λάκκο, μέσα στον οποίο οι Πέρσες είχαν θάψει μεγάλη ποσότητα χρυσού. Ο φιλοχρήματος Αθηναίος πήρε το χρυσάφι και σκότωσε τον αιχμάλωτο. Αυτή η ανίερη συμπεριφορά στιγμάτισε τη γενιά του Καλλία και έκτοτε οι καταγόμενοι από αυτήν ονομάζονταν λακκόπλουτοι (Πλούταρχος, Παράλληλοι Βίοι Αριστείδης - Κάτων).
Λακκόπλουτος, λοιπόν, ονομάζεται κάθε ασεβής, ωμός και άπληστος, όταν πλουτίζει εις βάρος των δυστυχούντων, διαπράττοντας εγκλήματα. Οταν ο ίδιος ευτυχεί εις βάρος των πολλών, όταν αυξάνει τα κέρδη του εις βάρος της ανεργίας και της απόγνωσης των άλλων. Οταν προσπορίζεται παράνομα οφέλη, αφαιρώντας από τους πολίτες ακόμη και τα στοιχειώδη. Οταν ο ίδιος περνάει καλά, ενώ οι άλλοι εξαιτίας του δυστυχούν. Κι ακόμα λακκόπλουτος είναι εκείνος που συναυτουργεί ή παρέχει συνδρομή στους παραπάνω, προκειμένου αυτοί να μεγιστοποιούν τα κέρδη τους αρπάζοντας δημόσιες και ιδιωτικές περιουσίες, οδηγώντας τους πολίτες σε κοινωνικό και συχνά φυσικό θάνατο.