2010-2014: Τα «κεκτημενα»…που θα ανατραπουν!

του Γιαννη Μηλιου...

Μια σειρά προοδευτικών (καίτοι όχι ριζοσπαστών) οικονομολόγων, μεταξύ των οποίων οι Αμερικανοί νομπελίστες Robert Solow, Joseph Stiglitz και Paul Krugman, αλλά και διάσημος πλέον Γάλλος Paul Piketty, τις προτάσεις του οποίου για τη φορολογία υποστηρίζει με θέρμη ο γηραιός Solow, υποστηρίζουν την τελευταία διετία ότι το πρόβλημα του σύγχρονου δυτικού καπιταλισμού είναι η άνιση κατανομή του εισοδήματος.
«Ο σύγχρονος καπιταλισμός είναι μια άνιση κοινωνία, και όπως όλα δείχνουν θα ενισχυθεί η δυναμική που κάνει τους πλούσιους πλουσιότερους» γράφει ο Solow (“Thomas Piketty is right”),[2] ενώ ο Stiglitz υποστηρίζει ότι η ανάπτυξη είναι πλέον συμβατή με την επιδείνωση των όρων ζωής της κοινωνικής πλειοψηφίας: «Παρότι αυξανόταν το ΑΕΠ, οι περισσότεροι πολίτες έβλεπαν το βιοτικό τους επίπεδο να διαβρώνεται [...] Το οικονομικό μας σύστημα αποτυγχάνει για τους περισσότερους Αμερικανούς [...] πληρώνουμε ένα ψηλό τίμημα για την ανισότητα της κοινωνίας μας – ένα οικονομικό σύστημα που είναι λιγότερο σταθερό [...], με λιγότερη ανάπτυξη και με μια δημοκρατία σε διακινδύνευση» (The Price of Inequality, New York, 2012).
Αν όλα αυτά ισχύουν για τους Αμερικανούς ή τους Γάλλους, ισχύουν στο πολλαπλάσιο για τους Έλληνες, δηλαδή για την πλειοψηφία όσων ζουν σε αυτή τη χώρα. Τα «Μνημόνια», δηλαδή οι πολιτικές λιτότητας που τέθηκαν σε εφαρμογή από τις ελληνικές κυβερνήσεις από το 2010, αποτελούν στην ουσία τους ένα μακρόπνοο και «ριζικό πρόγραμμα» συγκέντρωσης εξουσίας, πλούτου και εισοδήματος στα χέρια μιας μικρής ολιγαρχίας, ένα «πρόγραμμα» ταχύτατης διεύρυνσης και θεσμικής θωράκισης των κοινωνικών ανισοτήτων. Το «πρόγραμμα» αυτό, για την κοινωνική πλειοψηφία σημαίνει:

• Απώλεια δικαιωμάτων και ικανότητας διαπραγμάτευσης, δηλαδή απώλεια κοινωνικής ισχύος, καθώς καταργούνται οι συλλογικές διαπραγματεύσεις και σειρά θεσμών κοινωνικής προστασίας oργιάζει ανεξέλεγκτα η μαύρη αγορά εργασίας, η αυθαίρετη αθέτηση εργοδοτικών υποχρεώσεων, ακόμα και σύγχρονες μορφές δουλεμπορίου (βλ. Ta Νέa,17/72014).

NASA: Κυβέρνηση της Αριστεράς ή το Τέλος του Κόσμου...

Ρεμπελίσκος ...

Με μία πολύ προχωρημένη έρευνά της, ο κρατικός αμερικάνικος οργανισμός που ασχολείται με την εξερεύνηση του διαστήματος, αποδεικνύει ότι οι πολιτικές λιτότητας, εξαθλίωσης και εκμετάλλευσης του ανθρωπίνου δυναμικού, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή του ανθρώπινου πολιτισμού.
Ταυτόχρονα, επιβεβαιώνει πως πιο απολιτίκ από τον Θεοδωράκη δεν μπορεί να υπάρξει κανένας, αφού ακόμα και η NASA τα βάζει με τις οικονομικές ελίτ. Ο Σταύρος πάλι, όχι.
Η NASA, μέσα από την έρευνά της εμφανίζεται ιδιαίτερα προβληματισμένη με τις υπάρχουσες συνθήκες στον πλανήτη Γη, και προειδοποιεί πως αν συνεχίσουμε στον ίδιο δρόμο δεν θα αργήσει να έρθει η καταστροφή ολόκληρου του κόσμου μας.
Συγκεκριμένα, η εισοδηματική ανισότητα, η εξάντληση των φυσικών πόρων και η ανεξέλεγκτη αύξηση του πληθυσμού, πιθανόν θα οδηγήσουν στην κατάρρευση του πολιτισμού μας. Τώρα, τι σόι πολιτισμός είναι αυτός που στηρίζεται στην εκμετάλευση του εργατικού δυναμικού και το ξάφρισμα των πλουτοπαραγωγικών πηγών του πλανήτη, που θέλει και σώσιμο, κάποια στιγμή θα πρέπει να το κοιτάξουμε.
Η NASA πάντως, δεν έχει μάθει ακόμα πως η εισοδηματική ανισότητα και η εξάντληση των πόρων είναι τα πιο βασικά βήματα για την ανταγωνιστικότητα και την ανάπτυξη. Όσον αφορά την ανεξέλεγκτη αύξηση του πληθυσμού, καλό θα είναι να συμβουλευτεί την Ελλάδα και τον Αντώνη Σαμαρά, για να μάθει πως καταφέρνεις έναν ολόκληρο λαό να μην έχει όρεξη όχι παιδί να κάνει, αλλά ούτε να γαμήσει. Οπότε το πρόβλημα του υπερπληθυσμού μετράει ώρες.

Η παράνοια της πλουτοκρατίας...

του Πωλ Κρουγκμαν, απο  TO BHMA - NEW YORK TIMES...

Οι αυξανόμενες ανισότητες έχουν οικονομικό κόστος: στάσιμους μισθούς παρά την αυξανόμενη παραγωγικότητα, αυξανόμενο χρέος που μας κάνει πιο ευάλωτους στην οικονομική κρίση. Υπάρχουν, για παράδειγμα, ισχυρές αποδείξεις ότι οι υψηλές ανισότητες οδηγούν σε χειρότερη υγεία και υψηλότερη θνησιμότητα.

Αλλά υπάρχουν και άλλα. Οι ακραίες ανισότητες δημιουργούν μια τάξη ανθρώπων που είναι ανησυχητικά αποκομμένοι από την πραγματικότητα _ και παράλληλα δίνουν στους ανθρώπους αυτούς μεγάλη δύναμη.

Το παράδειγμα που κάνει πάταγο αυτές τις μέρες είναι ο δισεκατομμυριούχος επενδυτής Τομ Πέρκινς, ιδρυτής της Kleiner Perkins Caufield & Byers. Σε επιστολή του προς τη «Wall Street Journal», ο Πέρκινς διαμαρτύρεται για την δημόσια κριτική του «1%» _ την οποία παρομοιάζει με τις επιθέσεις των Ναζί εναντίον των εβραίων.

Μπορεί να πείτε ότι πρόκειται απλώς για έναν τρελό. Αλλά ο Πέρκινς δεν είναι καν ο πρώτος μεγαλοεπενδυτής που παρομοιάζει τους υπέρμαχους της προοδευτικής φορολόγησης με ναζιστές. Το 2010, ο Στίβεν Σουόρτσμαν, πρόεδρος του Blackstone Group, είχε δηλώσει ότι η πρόταση να καταργηθούν τα «παραθυράκια» στην φορολογική νομοθεσία για τους επενδυτές θύμιζε «την εποχή που ο Χίτλερ εισέβαλε στην Πολωνία το 1939».

Στο βωμό του Μαμμωνά...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Στο Νταβός της Ελβετίας, κύριο θέμα
στην ημερήσια διάταξη είναι οι αρνητικές συνέπειες για την παγκόσμια οικονομία από την πρωτοφανή όξυνση της ανισότητος εισοδημάτων και  πλούτου. Η Κριστίν Λαγκάρντ, διευθύντρια του ΔΝΤ, προειδοποιεί ότι η  αυξανόμενη ανισότητα «δεν αποτελεί συνταγή για σταθερότητα και βιωσιμότητα της παγκόσμιας οικονομίας». Το ζήτημα της ανισοκατανομής έχει τεθεί ήδη στο δημόσιο διάλογο της Αμερικής από τους νομπελίστες Πολ Κρούγκμαν και Τζόζεφ Στίγκλιτς, όπως και τον Ρόμπερτ Ράιχ, πρώην υπουργό Εργασίας του Κλίντον. Ωστόσο, ενώ στο Νταβός   προσέρχονται ανησυχούντες κορυφαίοι οικονομολόγοι και πολιτικοί ηγέτες του κόσμου, η έκταση της ανισότητος δεν φαίνεται να προβληματίζει την ευρωπαϊκή πλευρά, η οποία παραμένει σχετικά

αποστασιοποιημένη, άφωνη και ενοχλημένη.

Οχι μόνον δεν συμμερίζεται την παγκόσμια ευαισθησία για την
ανισοκατανομή, αλλά και δεν διστάζει να την αντιμετωπίζει θετικά τόσο
από την ηθική και κοινωνική πλευρά όσο και από την οικονομική. Η
Γερμανίδα καγκελάριος δίδει πρώτη τον τόνο, κηρύσσοντας «ηθικό, δίκαιο
και οικονομικά αποτελεσματικό» ο πλούτος να συσσωρεύεται ως επιβράβευση
σε όλο και λιγότερα χέρια, η φτώχεια σε όλο και περισσότερα. Ο
σοσιαλιστής Γάλλος πρόεδρος προχώρησε προ ημερών στα λεγόμενα
«οικονομικά της προσφοράς», δηλαδή σε μείζονες παραχωρήσεις κοινωνικού
πλούτου υπέρ του κεφαλαίου, μειώσεις εργοδοτικών εισφορών και
οικογενειακών επιδομάτων των εργαζομένων, με την υποθετική προσδοκία ότι
έτσι επισπεύδεται η ανάκαμψη.

Το Κεφάλαιο είναι δύναμη και η φτώχεια επιλογή...

του Πετρου Σταυρου, απο το Red NoteBook...

Διαβάζοντας
την οικονομική επικαιρότητα ερχόμαστε αντιμέτωποι με την εξής
παραδοξότητα:

Εκτός των χωρών του ευρωπαϊκού νότου, των Βαλκανίων και της Βαλτικής
που γνώρισαν και γνωρίζουν πρωτόγνωρες υφεσιακές καταστάσεις και οι
υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες αλλά και οι άλλες μεγάλες δυτικές οικονομίες
γνωρίζουν μηδενική ανάπτυξη και αναιμική παραγωγικότητα.

Οι χώρες που βγαίνουν από την ύφεση θεωρούν βέβαιο ότι η ανάπτυξη που θα
επακολουθήσει δεν θα επαναφέρει τα πράγματα στη προτέρα κατάσταση αλλά
απλώς ευελπιστούν να σταθεροποιηθεί η οικονομία, χωρίς όμως κάποια
δυναμική εκτίναξης.

Οι οικονομολόγοι Larry Summers και Paul
Krugman θεωρούν ότι μόνο αλλεπάλληλες «φούσκες» μπορούν να δημιουργήσουν
κάποια ευφορία στη γενικότερη «κοσμική στασιμότητα» των δυτικών
οικονομιών.

Οι ανάξιοι πλούσιοι....

Του Πολ Κρούγκμαν, μεσω TVXS...

Η πραγματικότητα της αυξανόμενης ανισότητας στην
Αμερική είναι εμφανής.

Μετά τα τέλη της δεκαετίας του 1970 οι
πραγματικοί μισθοί του κατώτερου μισού του εργατικού δυναμικού έχουν
παραμείνει ίδιοι ή έχουν μειωθεί, ενώ τα εισοδήματα του ανώτερου 1%
έχουν σχεδόν τετραπλασιαστεί (και τα εισοδήματα του ανώτερου 0,1% έχουν
αυξηθεί ακόμη περισσότερο). Ενώ μπορούμε και θα έπρεπε να ξεκινήσουμε
στις ΗΠΑ μία σοβαρή συζήτηση γύρω από το τί πρέπει να κάνουμε για αυτή
την κατάσταση, το ίδιο το γεγονός - ότι ο αμερικανικός καπιταλισμός όπως
είναι σήμερα υποσκάπτει τα θεμέλια της μεσαίας τάξης - παρουσιάζεται
σαν να μην πρέπει καν να αποτελεί θέμα συζήτησης. Αλλά αποτελεί.




Εν μέρει αυτό αντανακλά το διάσημο ρητό του Άπτον Σίνκλερ: «Είναι
δύσκολο να κάνεις κάποιον να κατανοήσει κάτι, όταν ο μισθός του
εξαρτάται ακριβώς από τη μή κατανόησή του».

Kαι αν το Μνημόνιο δεν είναι λάθος;

απο το barikat.gr...

Ο Στουρνάρας δέχτηκε πιέσεις από το ΔΝΤ να προχωρήσει σε νέο κούρεμα του
χρέους. Αρνήθηκε. Σύμφωνα με αυτά που υποστήριξε,

δεν του το επέτρεψε οΣόιμπλε. Το ερώτημα είναι: τι μαθαίνουμε από αυτή την ιστορία; Η πρώτη
αυθόρμητη απάντηση που κυκλοφορεί στα χείλη της πλειοψηφίας είναι ότι ο
Στουρνάρας είναι «υπάλληλος των Γερμανών» (στην καλή περίπτωση) ή
προδότης. Έστω ότι δεν ανήκουμε σε αυτή τη κατηγορία και ξαναθέτουμε το
ερώτημα: γιατί να αρνείται την διαγραφή χρέους που του προτείνει το ΔΝΤ;


Ας βάλουμε μερικά ερωτήματα ακόμα. Πως εξηγούμε ότι τρία χρόνια με
μέτρα ενάντια στο χρέος, το χρέος έχει φτάσει από 120% (ως ποσοστό του
ΑΕΠ) στο 170%; Τι ακριβώς σημαίνει ότι βασικός στόχος του προγράμματος
εσωτερικής υποτίμησης είναι, μετά από δέκα χρόνια αναδιάρθρωσης, το 2020
το χρέος να βρίσκεται στο 120%; Δηλαδή εκεί που βρισκόταν όταν η Ελλάδα
έμπαινε στον μηχανισμό στήριξης. Και από πού ακριβώς τεκμηριώνεται ότι
το 120% συνιστά τα όριο βιωσιμότητας του χρέους;

Νιώθει η ελληνική ελίτ τον πόνο;

Του Γιάννη Παντελάκη, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Σε ένα ενδιαφέρον άρθρο για τη χώρα μας, την περασμένη Πέμπτη, οι «New York Times» επισήμαναν ότι «η ελληνική ελίτ αρχίζει να νιώθει τον πόνο». Ουσιαστικά αναφέρονται στις δικαστικές διώξεις Κοντομηνά, Φιλιππίδη, Εμμανουήλ κ.ά. και περιγράφουν πώς έπαψαν οι ισχυροί να βρίσκονται στο απυρόβλητο, όπως συνέβαινε έως πρόσφατα και για πολλά χρόνια. Ακούγεται πολύ ωραίο για να είναι και αληθινό. Και σκέφτομαι πως στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού μάλλον δεν έχουν πλήρη εικόνα για όσα συμβαίνουν εδώ.

Η αλήθεια, βέβαια, είναι πως μια σειρά ισχυροί παράγοντες, τους οποίους άλλοτε κανένας δεν τολμούσε να αγγίξει, τώρα νιώθουν την ανάσα της Δικαιοσύνης. Τα προαναφερόμενα ονόματα, και όχι μόνο, είναι μερικοί από αυτούς. Επιχειρηματίες, golden boys, μιντιάρχες, μεσάζοντες και άλλοι εκπρόσωποι «ευγενών» κατηγοριών, οι οποίοι ουσιαστικά διοικούσαν τη χώρα, τώρα βρίσκονται απέναντι από τη Δικαιοσύνη με πολύ βαριά κατηγορητήρια, ενώ κάποιοι ήδη φιλοξενούνται σε κελιά των φυλακών.

Ωστόσο, αυτή είναι μία μόνο αλήθεια, που οδηγεί την αμερικανική εφημερίδα και ενδεχομένως αρκετούς άλλους να πιστεύουν πως η Ελλάδα απέκτησε κάποια στοιχειώδη χαρακτηριστικά ευρωπαϊκής χώρας, στην οποία προφανώς υπάρχουν και θα υπάρχουν φαινόμενα διαφθοράς (η οποία άλλωστε είναι συνυφασμένη με τη λειτουργία του συστήματος), αλλά δεν υπάρχει η απόλυτη ασυδοσία και ατιμωρησία.

Αριστεροί: Άγγελοι, δαίμονες ή κοινοί θνητοί;

του Νικου Χατζηγιαννακη, απο την Αυγη...

Θυμάστε την περιβόητη «βίλα του Φλωράκη» στη δεκαετία του '80; Τα χρόνια έρχονται και παρέρχονται, μα η τακτική ίδια κι απαράλλαχτη. «Δεν είχαμε συνηθίσει αριστερούς βουλευτές με βίλες» μας θυμίζει και σήμερα το Mega, ενώ τα «Νέα» συλλαμβάνουν αριστερό βουλευτή στο άβατο «θέρετρο» της Αράχωβας. Ο στόχος τέτοιων ψευτο-ηθικολόγων ήταν πάντα πώς να τσουβαλιάσουν την Αριστερά με όλους. Αφού εμείς δεν πείθουμε, σκέφτονται, τότε ας κοντύνουμε, ας τσαλακώσουμε τους αντιπάλους μας. Σαν να μας λένε. «Είδατε, όλοι ίδιοι είναι, τσαλαβουτούν στο βούρκο, προσκυνήστε το μηδέν και το τίποτα, το κανένας των δημοσκοπήσεων».
Και ναι μεν το φαύλο καθεστώς λεηλασίας της χώρας κάνει τη δουλειά του. Εμείς όμως, ένα μέρος του λαού, πώς φανταζόμαστε τους αριστερούς; Τους θέλουμε κοινούς θνητούς ή σάκο του μποξ να εκτονώνουμε τα κόμπλεξ μας; Δουλικά των ισχυρών ή ελεύθερους και μαχητές να τους προγκάμε που δεν μπαίνουν στον σωρό; Ανθρώπους της διπλανής πόρτας ή αψεγάδιαστους ιεραπόστολους να τους γυρίζουμε την πλάτη; Μας τιμά να τους σταυρώνουμε, μοιράζοντας συγχωροχάρτια στους υπόλοιπους; Σκυθρωποί δάσκαλοι στους μεν, φοβισμένα μαθητούδια στους δε; Μπορούμε ασυζητητί να απορρίπτουμε τους αδοκίμαστους και δικαιωμένους; Αφουγκραστήκαμε τις αγωνίες και τα όνειρα τους, για να τους κρίνουμε με τόση αυστηρότητα; Άβυσσος η ψυχή μας.
Μας κακοφαίνεται ο «πλούτος» των αριστερών. Θαυμάσια. Σκεφτήκαμε άραγε τι αξίζει περισσότερο; Να οδηγείται κάποιος στην Αριστερά από ανάγκη και απόγνωση ή από γνώση, πεποίθηση και ιδεολογία, κόντρα στο προσωπικό και ταξικό του συμφέρον; Τι βαραίνει, το πουγκί στην τράπεζα ή η ηθική στάση, ο τρόπος ζωής; Ψιλά γράμματα, θα πείτε. Για να είμαστε ειλικρινείς, οι αριστεροί φταίνε είτε προκόβουν είτε μένουν στάσιμοι.

Οι λακκόπλουτοι...

Του ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΑΒΕΛΟΥ δικηγόρου- συγγραφέα, απο την Ελευθεροτυπια...

Σήμερα οι εξουσίες έχουν μεταβληθεί σε εργαστήρια φόβου και σε μοχλούς καταστολής

Λακκόπλουτους ονόμαζαν οι αρχαίοι εκείνους που, με εγκληματικές πράξεις, ανίερα πλούτιζαν εις βάρος των άλλων. Ο όρος προήλθε ως εξής: Αμέσως μετά τη μάχη του Μαραθώνα (490 π.Χ.), κάποιος Αθηναίος αξιωματούχος, ονομαζόμενος Καλλίας ο Δαδούχος, έπιασε έναν αιχμάλωτο που έπεσε στα πόδια του ζητώντας έλεος.

Ως αντάλλαγμα για τη ζωή του υπέδειξε στον Καλλία ένα λάκκο, μέσα στον οποίο οι Πέρσες είχαν θάψει μεγάλη ποσότητα χρυσού. Ο φιλοχρήματος Αθηναίος πήρε το χρυσάφι και σκότωσε τον αιχμάλωτο. Αυτή η ανίερη συμπεριφορά στιγμάτισε τη γενιά του Καλλία και έκτοτε οι καταγόμενοι από αυτήν ονομάζονταν λακκόπλουτοι (Πλούταρχος, Παράλληλοι Βίοι Αριστείδης - Κάτων).
Λακκόπλουτος, λοιπόν, ονομάζεται κάθε ασεβής, ωμός και άπληστος, όταν πλουτίζει εις βάρος των δυστυχούντων, διαπράττοντας εγκλήματα. Οταν ο ίδιος ευτυχεί εις βάρος των πολλών, όταν αυξάνει τα κέρδη του εις βάρος της ανεργίας και της απόγνωσης των άλλων. Οταν προσπορίζεται παράνομα οφέλη, αφαιρώντας από τους πολίτες ακόμη και τα στοιχειώδη. Οταν ο ίδιος περνάει καλά, ενώ οι άλλοι εξαιτίας του δυστυχούν. Κι ακόμα λακκόπλουτος είναι εκείνος που συναυτουργεί ή παρέχει συνδρομή στους παραπάνω, προκειμένου αυτοί να μεγιστοποιούν τα κέρδη τους αρπάζοντας δημόσιες και ιδιωτικές περιουσίες, οδηγώντας τους πολίτες σε κοινωνικό και συχνά φυσικό θάνατο.

Ολιβερ Τουίστ στον 21ο αιώνα...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Σε πρόσφατη ανταπόκριση από την Αθήνα, οι «Τάιμς Νέας Υόρκης» συγκρίνουν τα φετινά Χριστούγεννα στη χώρα μας μ' εκείνα που απαθανάτισε ο Κάρολος Ντίκενς (1812-1870) για το Λονδίνο του 1839. Οπως φαίνεται, οι σπαρακτικές εικόνες του Ολιβερ Τουίστ και του Εμπενίζερ Σκρουτζ δεν ανήκουν μόνον στο εφιαλτικό παρελθόν, αλλά επίσης -και όχι λιγότερο- στη «νέα εποχή», που σήμερα στήνεται, με τη χώρα μας ως «πειραματόζωο».

Τι κοινό υπάρχει ανάμεσα στη «νοσηρή περίοδο» του 19ου αιώνα και στην «εξυγίανση», που υποτίθεται ότι σήμερα επιχειρείται; Οπωσδήποτε, η εκτεταμένη κοινωνική φτώχεια και εξαθλίωση αφ' ενός, με την πρωτοφανή συσσώρευση μεγάλου πλούτου αφ' ετέρου. Στη Βρετανία του 1840, οι νεόπλουτοι από τους ναπολεόντειους πολέμους συσσωρεύουν αρπακτικά το χρήμα, περιθωριοποιώντας τούς κοινωνικά αδύναμους, με τη «βιομηχανική επανάσταση», τη μαζική φτωχοποίηση και τη χρηματιστηριακή αποθέωση, με στόχο την αποκατάσταση του «κανόνος χρυσού» (1844).
Στο πλαίσιο του «ισχυρού νομίσματος», όπως έχει δείξει ο Αμερικανός Barry Eichengreen από το Μπέρκλεϊ, δεν υπάρχει θέση για εργατικά σωματεία και απεργίες, ούτε για Δημοκρατία και πολιτικά κόμματα ούτε βέβαια για ελευθερία έκφρασης και Τύπου. Το κόστος προσαρμογής κάθε οικονομίας επιρρίπτεται συστηματικά προς τα κάτω, στον κόσμο της εργασίας, πράγμα που σήμερα ονομάζεται «εσωτερική υποτίμηση».
Θριαμβεύει ο τοκογλύφος Εμπενίζερ Σκρουτζ, για τον οποίο ακόμη και τα Χριστούγεννα είναι «περιττή εορτή», καθ' ότι συνεπάγεται «αδικαιολόγητες» δαπάνες, χωρίς κανένα έσοδο. Εάν ο φιλάργυρος κερδίζει τον οίκτο και την αποστροφή της Ιστορίας για την τάξη του και τη θλιβερή εποχή του, το θύμα του κατακτά τη συμπάθεια της ανθρωπότητος για την αιωνιότητα. Οσοι σήμερα θυμούνται τον Ντίκενς, ας έχουν υπόψη τους την αξιολόγηση από τον Μπέρναρντ Σο (1814-1885): «Ο Μαρξ και ο Ντίκενς αντίκρισαν τη φτώχεια και την κοινωνική αδικία. Ο πρώτος στράφηκε προς την επανάσταση, ενώ ο δεύτερος δεν είχε την παραμικρή ιδέα γι' αυτό».

Ο παγκόσμιος πόλεμος κατά των φτωχών...

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΤΡΟΥΓΚΑΛΟΥ*, απο την Ελευθεροτυπια...

Οπως η εντολή «ου φονεύσεις» θέτει σαφή όρια προκειμένου να εξασφαλίσει την αξία της ανθρώπινης ζωής, έτσι και εμείς σήμερα πρέπει να πούμε «δεν θα φονεύσεις» και σε μια οικονομία αποκλεισμού και ανισότητας. Αυτή η οικονομία σκοτώνει. (...) Ολα σήμερα υπακούουν στους νόμους του ανταγωνισμού και της επιβίωσης του ισχυρότερου, όπου ο δυνατός τρέφεται από τους αδύναμους.
Πάπας Φραγκίσκος Α', Evangelii Gaudium, 2013, 53.

Το προηγούμενο δεκαήμερο ήμουν στην Ινδία, προκειμένου να διδάξω ένα μεταπτυχιακό μάθημα στη Νομική Σχολή του Ν. Δελχί. Είχα την ευκαιρία να δω από κοντά την πραγματικότητα μιας χώρας που, μαζί με την Κίνα, εμφανίζεται από τους οπαδούς του νεοφιλελευθερισμού ως καθαρή περίπτωση επιτυχίας της πολιτικά ανεξέλεγκτης παγκοσμιοποίησης. Και από πολλές απόψεις είναι. Οι ρυθμοί ανάπτυξης της οικονομίας κάνουν τους Δυτικούς να παθαίνουν ονειρώξεις, ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων ολιγαρχών τους συναγωνίζεται και ξεπερνά αυτόν των αραβικών χωρών και της Ρωσίας και, επιπλέον, απέκτησαν μαζικές μεσαίες τάξεις που τείνουν να διευρύνονται.
Και όμως, οι λαϊκές μάζες της Ινδίας εξακολουθούν να ζουν σε άθλιες συνθήκες και να πεθαίνουν από την πείνα. Γιατί συμβαίνει αυτό; Για τη συμβατική σοφία, όταν το ΑΕΠ (η «πίτα») αυξάνεται, ο πλούτος θα διαχυθεί προς τα κάτω και οι πιο αδύναμοι θα ωφεληθούν και αυτοί, έστω από τα ψίχουλά της (το περίφημο «trickle-down» effect). Τίποτα τέτοιο δεν προκύπτει. Οπως είπε και ο Πάπας Φραγκίσκος σε μια πρόσφατη συνέντευξη στη «La Stampa», αντί να ξεχειλίσει το ποτήρι της οικονομίας, μόλις το νερό φτάνει στο στόμιο, αυτό με ένα μαγικό τρόπο μεγαλώνει και τίποτα δεν φτάνει προς τους φτωχούς.

που χάθηκε ο Αη-Βασίλης;

Αντώνης Λιάκος,  απο το Περιοδικο Χρονος...

Ένα χριστουγεννιάτικο παραμύθι

Έχουν σχέση τα παραμύθια με τις κρίσεις; Τον καιρό της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης του εικοστού αιώνα, το 1930 –μια χρονιά πραγματικά μεγάλης απελπισίας–, ο Τζον Μέυναρντ Κέυνς δημοσίευσε ένα κείμενο με τίτλο «Οικονομικές δυνατότητες για τα εγγόνια μας».¹ Στο κείμενο αυτό έλεγε πως η κρίση σχετιζόταν λιγότερο με τους γεροντικούς ρευματισμούς της παλιάς κοινωνίας και περισσότερο με τους σπασμούς γέννησης της καινούριας κοινωνίας. Κάνοντας μια αναδρομή στην ιστορική εξέλιξη της οικονομίας διαπίστωνε ότι από τη μακρινή αρχαιότητα έως τον 17ο αιώνα περίπου δεν υπήρχε ουσιώδης τεχνολογική εξέλιξη ούτε συσσώρευση πλούτου βασισμένη στον ανατοκισμό των κερδών. Έκτοτε όμως και ώς τις μέρες του, η εξέλιξη ήταν ραγδαία, η επιστήμη και η τεχνολογία έκαναν άλματα. Στη συνέχεια επιχειρούσε μια πρόβλεψη της πορείας του κόσμου για τα επόμενα εκατό χρόνια.

Ο Κέυνς ήταν μία από τις προσωπικότητες με τη μεγαλύτερη επιρροή τον 20ό αιώνα. Δεν μπορεί να γραφτεί ευρωπαϊκή ιστορία αυτού του αιώνα χωρίς αναφορά στην επιρροή του στις οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις, ιδίως στη μεταπολεμική εποχή.

Η βασική πρόβλεψη στο κείμενο αυτό είναι πως με μια μέτρια αύξηση του κεφαλαίου της τάξης του 2% ετησίως ο κεφαλαιακός εξοπλισμός θα αυξηθεί 7,5 φορές σε 100 χρόνια. Αυτό σημαίνει αντίστοιχη αύξηση του υλικού πλούτου σε σπίτια, υποδομές, μέσα μεταφοράς κ.λπ.

Πάτρωνες και Mαυραγορίτες...

Του Στέφανου Δημητρίου*, απο την Αυγη...

Ορθώς περιγράφουμε την κρίση και ως κρίση του πολιτεύματος. Η κρίση περιγράφεται και ως κρίση της Δημοκρατίας και της αντιπροσώπευσης. Ας αναρωτηθούμε, τώρα: Μπορούμε να περιγράψουμε την κρίση της Δημοκρατίας, χωρίς να την περιγράψουμε και ως κρίση της λαϊκής κυριαρχίας; Η τελευταία είναι κανονιστική αρχή της Δημοκρατίας. Χωρίς την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας, δεν μπορούμε να περιγράψουμε τη δημοκρατική αρχή.
Ας δούμε τώρα πώς κάμπτεται αυτή η αρχή: Η ασκούμενη πολιτική δεν τελεσφορεί σε συνθήκες Δημοκρατίας. Ακριβέστερα: η ίδια η Δημοκρατία δεν είναι επιτρεπτική συνθήκη για την ευχερή περάτωση αυτής της πολιτικής. Είναι εμπόδιο για τον νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό, σε όλη την Ευρώπη. Το κοινωνικό κράτος κόστισε πολύ στο κεφάλαιο. Τώρα, ό,τι παραχώρησε το κεφάλαιο το παίρνει πίσω, στο πολλαπλάσιο. Το κοινωνικό κράτος απετέλεσε τη ριζοσπαστική - δημοκρατική εξέλιξη του φιλελεύθερου κράτους. Η κατακρήμνισή του συνιστά αντιμεταρρύθμιση. Η αναθεμελίωσή του συνιστά δημοκρατική μεταρρύθμιση προς όφελος των αδικουμένων.
Το κύριο δίλημμα διατυπώνεται ως εξής: Καπιταλισμός ή Δημοκρατία; Ο επανακάμψας φασισμός συνδέεται και με τον πρώτο όρο του διλήμματος. Η λαϊκή κυριαρχία είναι ουσιωδώς πραγματώσιμη μόνο στον σοσιαλισμό. Συνεπώς, ο σοσιαλισμός θα πρέπει να είναι αναποδράστως δημοκρατικός. Εκεί επιτυγχάνεται ο δημοκρατικός αυτοκαθορισμός του λαού. Προς τα εκεί ανοίγεται η μετανεοφιλελεύθερη προοπτική. Αυτά, όμως, είναι για τη μεγάλη κλίμακα.

Νέα ονόματα για την ανέχεια...

Του Τακη Κατσιμαρδου, απο το Εθνος...

Απελπιστικά και εξοργιστικά καθυστερημένα η κυβέρνηση αποφάσισε να ασχοληθεί με τις «ευάλωτες και ευπαθείς ομάδες». Μέχρι τώρα το ενδιαφέρον εξαντλούνταν σε γενικόλογες διακηρύξεις για την προστασία τους. Αποτελούσε, δήθεν, προτεραιότητα και οριοθετούσε «κόκκινες γραμμές». Παραμύθια... Παρ' όλα αυτά υπάρχει ακόμη καιρός να δούμε, επιτέλους, ορισμένα έμπρακτα δείγματα ευαισθησίας. Εστω, ως εκδήλωση του παραδοσιακού ελληνικού ευεργετισμού. Εδώ φθάσαμε!

Αν και οι τελευταίες δειλές εξαγγελίες, κάτω από το βάρος τραγικών καθημερινών περιστατικών, παραπέμπουν, μάλλον, σε φιλάνθρωπες εκδηλώσεις, χειρονομίες ελεημοσύνης και θεολογικού τύπου αντιμετωπίσεις. Παρόμοιες άλλων εποχών, όπου οι ζητιάνοι σημειώνονταν με «ευτραφή» ποσοστά στις απογραφές του πληθυσμού και οι κρατούντες στέκονταν αμήχανοι: να τους κατατάξουν στους «εχθρούς της κοινωνίας» ή όχι; Να τους «εξαφανίσουν» ή να τους εντάξουν σε φιλανθρωπικά - πελατειακά δίκτυα; Απ' όλα αυτά τα στάδια κι άλλα έχουν περάσει διαχρονικά οι «ευάλωτοι ιθαγενείς».

Τι ακριβώς, όμως, σημαίνουν οι όροι που έχουν καθιερωθεί μεγαλοπρεπώς και διαποτίζουν στάσεις, συμπεριφορές και πρακτικές; Παρακάμπτοντας περισπούδαστους ορισμούς πρόκειται για την παλιά γνωστή φτώχεια. Αυτή την ίδια που έχει χαρακτηριστεί από νωρίς με ευστοχία ως «η κόκκινη σέλα στο άλογο κάθε εξουσίας και πάνω της κάθεται ο πλούτος, που ευεργετώντας χαλιναγωγεί».

Οι ευάλωτοι - ευπαθείς της κυβέρνησης είναι οι μη έχοντες που πολλαπλασιάζουν οι πολιτικές της. Για να θυμηθούμε τον Θουκυδίδη, είναι οι καταστάσεις όπου οι άρχοντες «για να δικαιολογούν τις πράξεις τους αλλάζουν ακόμα και τη σημασία των λέξεων». Εκείνοι που μετατρέπουν τη χώρα σε εργοστάσιο συνεχούς παραγωγής φτωχών, ανέργων, πεινασμένων, περιθωριοποιημένων, εξαθλιωμένων και έρχονται μετά να τους βαφτίσουν ως «ευπαθείς».

Στο Κιλιμάντζαρο δεν έχει θάλασσα...

Sotosblog...

Υπερθαλαμηγός “Κατάρα” του Εμίρη του Κατάρ. Θα   πλήρωνε εδώ στην Εφορία 12.500 Ευρώ. Αυτή έχει το όνομα, εμείς τη χάρη…

Με τον ενιαίο φόρο ακινήτων, ένα χωραφάκι στο χωριό επιβαρύνει μια οικογένεια πολύ πάνω από χιλιάρικο. Σύμφωνα με τον Γιάννη Στουρνάρα όμως, οι αντιδράσεις απέναντι στη νέα αυτή φορολογική λαίλαπα οφείλονται όχι στο χωραφάκι, αλλά στην «οργανωμένη αντίδραση πλουσίων, που είχαν επενδύσει τα χρήματά τους σε αδρανή περιουσιακά στοιχεία».
Δηλαδή, τι μας λέει; Μας λέει ότι οι πονηροί που είχαν τοποθετήσει τα χρήματά τους σε μη φορολογούμενα ακίνητα τον αντιστρατεύονται, επειδή κατάφερε αυτός ο ατσίδας να τους τσιμπήσει.
Με την ευκαιρία, μας κρούει και τον κώδωνα του εθνικού κινδύνου, μην τυχόν πέσουμε εμείς οι λιπόψυχοι, την ώρα μάλιστα που, όπως διατείνεται, «πλησιάζουμε την κορυφή του Κιλιμάντζαρο», όπως διευκρίνισε επί λέξει!
Μιλάμε για φορολογικό ντεντέκτιβ ολκής, με σοσιαλιστικές ανησυχίες, σε ρόλο εθνικού ναυαγοσώστη, εθνικού ορειβάτη και εθνικού λοστρόμου σε γαλέρα ταυτοχρόνως.

Ω πλούτε!

γαβγίσματα...

Ο Πλούτος, η τελευταία σωζόμενη κωμωδία του Αριστοφάνη, διακωμωδεί τη κακή διανομή του Πλούτου, που, επειδή είναι τυφλός, πηγαίνει στους κακούς. Αλλά ένας χρηστός πολίτης, ο Χρεμύλος, μαζί με τον τετραπέρατο δούλο του Καρίωνα, περιθάλπουν τον τυφλό, τιμωρημένο από το Δία, θεό Πλούτο, που μικρός τυφλώθηκε για να αποφεύγει τους δίκαιους, τους σοφούς και τους έντιμους. Ο Θεός Πλούτος λοιπόν ξαναβρίσκει το φως του, μετά την γιατρειά που του προσφέρουν ο Χρέμυλος με τον δούλο του. Εκείνος δίνει τα πλούτη του στους αγαθούς και τους κακούς τους κάνει φτωχούς. (Βίκιπαίδεια)
Δε ξέρω σε τι χέρια είναι ο πλούτος, καλά ή κακά, αλλά σίγουρα είναι σε λίγα. Σύμφωνα με στοιχεία private banking, από 60 δις ευρώ διαθέτουν 505 Έλληνες, οι οποίοι χωρίς να μου προκαλεί έκπληξη, είδαν τα κέρδη τους να αυξάνονται κατά 20% σε σχέση με το 2012.
Περισσότεροι από 8.000 υπολογίζονται οι πολίτες που έχουν περιουσία άνω του ενός εκατομμυρίου ευρώ, ενώ ο μέσος όρος πλούτου για τον κάθε Έλληνα υπολογίζεται στα 76.000. (!!!) Πως γίνεται αυτό δεν καταλαβαίνω, όλοι οι γνωστοί, συγγενείς και φίλοι είναι ζήτημα να έχουν χίλια ευρώ στην άκρη και χωρίς σημαντική ακίνητη περιουσία. Η μέση περιουσία πάντως ανά ενήλικο στην Ευρωζώνη, εκτιμάται γύρω 150.000 ευρώ, ματσωμένοι και οι Ευρωπαίοι, άτσα!
Οι καταθέσεις στο εξωτερικό ανεξιχνίαστες όσο να ‘ναι, από 100 έως 200 δις ευρώ!, Πονάει ο κόσμος ρε φίλε…
Το κακό όμως είναι ως φαίνεται γενικό, μόλις το 0,7% του παγκόσμιου πληθυσμού ελέγχει το 41% του παγκόσμιου πλούτου. Πως είπατε; Συγνώμη κύριε ποιος είστε;

Η αλήθεια για την κρίση...

του Γιωργου Παπασωτηριου...
Δημοσίευμα της εφημερίδας Wall Street Journal(στην ηλεκτρονική της έκδοση) αναφέρει ότι η αμερικανική τράπεζα JPMorgan Chase συνήψε συμφωνία με το υπουργείο Δικαιοσύνης των Ηνωμένων Πολιτειών για να πληρώσει το ποσό των 13 δισεκ. δολαρίων προκειμένου να αποφύγει μια σειρά διώξεων, που συνδέονται με την κρίση των παραγώγων των ενυπόθηκων δανείων υψηλού κινδύνου (subprime).
Τι καταλαβαίνει ο μη ειδικός από αυτή τη διατύπωση για το κολοσσιαίο πρόστιμο που επιβλήθηκε στην τράπεζα, την οποία διευθύνει ο Ελληνο-αμερικανός Τζέιμι Ντάιμον; Απολύτως τίποτα. Ας εξηγήσουμε, λοιπόν, ότι με τη συμφωνία θα διευθετηθούν οι προσφυγές στις οποίες έχει προχωρήσει η FHFA(η κανονιστική αρχή για τα στεγαστικά δάνεια στις ΗΠΑ) που κατηγορεί την JP Morgan ότι εξαπάτησε τους οιονεί δημόσιους οργανισμούς αναχρηματοδότησης Fannie Mae και Freddie Mac, πουλώντας τους παράγωγα ενυπόθηκων στεγαστικών δανείων πριν από την κρίση.
Με άλλα λόγια, η τράπεζα κορόιδεψε κόσμο και κοσμάκη, ληστεύοντάς τους στην κυριολεξία. Για την ακρίβεια οι τράπεζες έδωσαν πρώτα φτηνό χρήμα(δάνεια) στους αγοραστές κατοικιών, ενώ στη συνέχεια πούλησαν τα δάνεια υψηλού κινδύνου –δηλαδή τη φούσκα- σε άλλους πελάτες τους με το δέλεαρ ότι θα κερδίσουν από την αύξηση των επιτοκίων.
Αλλά όταν αυξήθηκαν τα επιτόκια, οι δανειολήπτες, που αγόρασαν τις κατοικίες, δεν μπόρεσαν να πληρώσουν λόγω της πολύ μεγάλης αύξησης, αλλά και οι αγοραστές παραγώγων δεν μπορούσαν να τα μεταπωλήσουν πουθενά. Έτσι, η μόνη κερδισμένη ήταν η τράπεζα, που τώρα διώκεται. Μπορεί να φανταστεί κανείς το ύψος της ληστείας όταν το ύψος του προστίμου είναι 13 δις δολάρια. Αρκεί να αναφέρουμε το ανάλογο της London Whale-της φάλαινας του Λονδίνου-, όπου το πρόστιμο ήταν 1 δις δολάρια, αλλά οι απώλειες των επενδυτών 6 δις δολάρια.

Πού θα βρείτε τα λεφτά; Again.

Του Χρήστου Λάσκου, απο το Alter Thess...

Είναι γνωστό πως το ερώτημα του τίτλου αποτελεί το τελικό και συντριπτικό «επιχείρημα» του συνόλου των καθεστωτικών πολιτικών, μιντιανθρώπων και εν γένει δημοσιολόγων, όταν έχουν απέναντί τους έναν συριζικό νεοκομμουνιστή.
Διότι, όπως είναι προφανές, και αυτοί θα ήθελαν το τέλος των θυσιών και τη δικαιότερη κατανομή των βαρών. Έλα, όμως, που δεν υπάρχουν τα λεφτά! Κι έτσι είναι αναγκασμένοι να κάνουν την καρδιά τους πέτρα αφήνοντας το 70% των νέων ανθρώπων στην ανεργία, το 50% του πληθυσμού χωρίς πρόσβαση σε πρωτοβάθμια υγεία και μερικές χιλιάδες συνέλληνες να αυτοκτονούν κάθε χρόνο.
Δηλαδή, πώς θα γίνει; Αφού δεν υπάρχουν τα λεφτά!
Το δυστύχημα είναι πως το επιχείρημα είναι εξαιρετικά δραστικό πολιτικά. Πιάνει ακόμη και σε ανθρώπους της Αριστεράς, όπως αποδεικνύει το γεγονός πως πάντοτε η συγκεκριμένη ερώτηση μας απευθύνεται όχι μόνο στις ανοιχτές συνελεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ακόμη και στο πλαίσιο συζητήσεων στο εσωτερικό των κομματικών μας οργανώσεων.
Ας επανέλθουμε, λοιπόν. Η μόνη απάντηση των συριζικών νεοκομμουνιστών δεν μπορεί παρά να είναι η γνωστή και αφελής: Θα πληρώσουν οι πλούσιοι!
Πριν, όμως, αιτιολογήσω γιατί αυτή είναι η μόνη αριστερή και, ταυτόχρονα, η μόνη ρεαλιστική απάντηση, επιτρέψτε μου μια μικρή παρέκβαση.
Αν επιχειρήσουμε να δούμε τις στάσεις ποικίλων τμημάτων της Αριστεράς στο θέμα διαπιστώνουμε, συνοπτικά μιλώντας, τα παρακάτω:
Το ΚΚΕ θεωρεί πως τέτοιο θέμα δεν υφίσταται στο μέτρο που οποιαδήποτε ιδέα κυβέρνησης της Αριστεράς στις παρούσες συνθήκες δεν είναι παρά συστημικός αντιπερισπασμός προκειμένου το κίνημα να εκτραπεί από τη σωστή ατραπό.

Ο χριστιανός το ευαγγέλιο, ο μουσουλμάνος το κοράνι κι ο Στουρνάρας το μνημόνιο...

Τρυπιο Ευρω...

Περίπου το 9% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει το 82% του συνολικού πλούτου, σύμφωνα με σχετική μελέτη. Είμαι, επομένως, διατεθειμένος να συζητήσω την επίλυση όποιου προβλήματος θέλετε, από το δημόσιο χρέος και το αν το μνημόνιο είναι το σοβαρότερο κείμενο στη χώρα, όπως είπε ο Γ. Στουρναρας, μέχρι τον αν όλοι ανεξαιρέτως οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι άχρηστα τεμπελόσκυλα ή το αν ο Μεταξάς είναι "πατέρας τού έθνους", όπως αναφέρεται σε σχολικό βιβλίο. Θα μου κάνετε, όμως, τη χάρη να κάτσουμε να συζητήσουμε πρώτα τρόπους δίκαιης αναδιανομής τού παγκόσμιου πλούτου. Γιατί αν δεν προηγηθεί αυτό, και γρήγορα μάλιστα, όσα μνημόνια κι αν ψηφίσεις, όσους νεοναζί κι αν ρίξεις στη φυλακή, αυτός ο κόσμος δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ.