Πιτσες, Μπυρες και ονοματα...

Καρτεσιος...

«Σύμφωνα με έγγραφο της Γεν. Δι­εύθυνσης Ασφαλιστικών Υπηρεσιών Διεύθυνση Ασφάλισης – Εσόδων, Τμήμα Ελέγχου Κοινών Επιχειρήσεων του ΙΚΑ- με ημερομηνία 5 Οκτωβρίου 2010 που αναφέρεται σε παραβάσεις της ασφαλιστικής νομοθεσίας από τα ΙΕΚ ΞΥΝΗ, «τον Μάιο του περασμένου έτους περιήλθε σε γνώση μας ότι, για λογαριασμό επιχείρησης με την επωνυμία ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΑ ΕΠΑΓΓΕ­ΛMAΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ Α.Ε. OΜΙΛΟΥ ΞΥΝΗ) υφίσταται Βεβαίωση Μη Οφειλής – Ασφαλιστικής Ενημερό­τητας», που φέρεται να εκδόθηκε στις 25.5.2009 από το περιφερειακό υπο­κατάστημα ΙΚΑ-ΕΤΑΜ Πειραιά και για την οποία υπήρχαν σοβαρές υποψίες ότι δεν είχε εκδοθεί νόμιμα.
Τον Ιούλιο του ίδιου έτους εντοπίστη­κε «βεβαίωση μη οφειλής – ασφαλιστι­κής ενημερότητας» για λογαριασμό της επιχείρησης ΔΥΝΑΜΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ Α.Ε. (μέλος του ΟΜΙΛΟΥ ΞΥΝΗ), που φέρεται να εκδόθηκε στις 3.3.2009 από το τοπικό υποκατάστημα ΙΚΑ-ΕΤΑΜ πλ. Ομονοίας και για την οποία επίσης υπήρχαν υπόνοιες ότι δεν έχει εκδοθεί νόμιμα. Ζητήθηκε άμεσα από το οικείο υποκατάστημα η διερεύνηση της υπό­θεσης και διαπιστώθηκε ότι και αυτή η βεβαίωση δεν είχε εκδοθεί νόμιμα».
Από το 2010 γνώριζαν ότι ο εν λόγω κύριος και η εν λόγω επιχείρηση λειτουργούσε με πλαστές ενημερότητες, αλλά έπρεπε να φτάσει το 2013 για να ασχοληθούν μαζί του. Να ασχοληθούν εννοούμε επικοινωνιακά, διότι επί της ουσίας είναι άγνωστο τι θα συμβεί. Άλλωστε, επί της ουσίας υπήρχαν δημοσιεύματα της εφημερίδας «ΠΟΝΤΙΚΙ» και του «HOT DOC», αλλά όλοι έκαναν την πάπια.
Όλοι ήξεραν την αλήθεια, αλλά όλοι απτόητοι στήριζαν τις φιλανθρωπικές εκδηλώσεις, δωρεές του Ομίλου (sic), τον συνέχαιραν για τις υποτροφίες που έδινε σε πτωχούς και έβγαιναν φωτογραφίες μαζί του.
Από την άλλη, είναι και η περίπτωση του Ανδρέα Κουρή που συνελήφθη για την υπόθεση χρεών του τηλεοπτικού σταθμού ALTER προς το ΙΚΑ, ύψους άνω των 9 εκατομμυρίων ευρώ. Ο ίδιος επιμένει ότι δεν είχε άμεση σχέση με το θέμα. Το δικαστήριο έκρινε ότι είχε και του επέβαλε ποινή φυλάκισης τεσσάρων χρόνων με τριετή αναστολή και χρηματικό πρόστιμο 11.000 ευρώ για την κατηγορία της μη καταβολής ασφαλιστικών εισφορών.
Τελικά είχε ή δεν είχε σχέση; Αν είχε σχέση με τα χρέη 9 εκ. ευρώ και τον τιμώρησαν με πρόστιμο 11.000 ευρώ και φυλάκιση με αναστολή, κάτι δεν πάει καλά με τις ποινές. Εκτός κι αν το δικαστήριο τον έκρινε «ολίγον ένοχο».
Τη λίστα Λαγκάρντ ακόμη τη συζητάνε, βγάζουν στην πιάτσα την είδηση ότι υπάρχουν ακόμη δυο λίστες, του Λουξεμβούργου και του Λίχτενσταϊν, αύριο θα βγάλουν και τη λίστα με ψώνια που έκανε η Βαρδινογιάννη στο Λονδίνο κι όλα καλά. Ο Λαυρεντιάδης είναι στη φυλακή, ο Γαβαλάς κάνει ηλιοθεραπεία στο προαύλιο κι ο Ιερώνυμος πηγαίνει στον Κορυδαλλό για εμψύχωση.
Επικοινωνιακός βομβαρδισμός. Πίτσες, μπύρες και ονόματα. Αραχτό το φιλοθεάμον κοινό παρακολουθεί την παρέλαση ονομάτων που έκλεψαν, φοροδιέφυγαν και αρνείται να καταλάβει ότι ούτε ένας εν ενεργεία πολιτικός δεν είναι εμπλεκόμενος στα σκάνδαλα. Όλοι είναι πρώην. Τελειωμένοι! Άχρηστοι στο σύστημα. Αρνείται να καταλάβει ότι ούτε ένας επιχειρηματίας από αυτούς που στηρίζουν το σύστημα της διαφθοράς και χρηματοδοτούν τους πολιτικούς με ρευστό ή κατασκευασμένες ειδήσεις από τα ΜΜΕ τους, δεν εμπλέκεται σε κανένα σκάνδαλο.
Τελειωμένοι πολιτικοί και δευτεράντζες επιχειρηματίες έχουν μετατρέψει την υποτιθέμενη «κάθαρση» σε μια gossip κατάσταση για να έχουν να συζητάνε οι νοικοκυρές. Επί της ουσίας, πόσα χρήματα μάζεψε το Δημόσιο από τους Λαυρεντιάδηδες, τους Ξυνήδες, του Κουρήδες, τους Τσοχατζόπουλους; Τίποτα! Οι μόνοι που πληρώνουν είμαστε εμείς, οι υπόλοιποι. Οι μόνες περιουσίες που κινδυνεύουν με δήμευση είναι εκείνων που δεν έχουν να πληρώσουν τα χαράτσια.
Ο Σαμαράς έδωσε εντολή στο ΣΔΟΕ να αποκαλύπτονται διαρκώς υποθέσεις «βαριών» ονομάτων. Γιατί άραγε; Μα για να ικανοποιεί το κουτσομπολιό. Για να ρίχνει στάχτη στα μάτια. Για να ταΐζει τη συλλογική ανάγκη για ριάλιτι σόου. Αν παρ’ ελπίδα, όλοι αυτοί που συνελήφθησαν να χρωστάνε, να φοροδιαφεύγουν, να βγάζουν παράνομα χρήματα στο εξωτερικό, πλήρωναν όσα τους αναλογούσαν έστω και μέσω της δήμευσης των περιουσιών τους, η ανάγκη για λήψη οριζόντιων μέτρων θα είχε αυτόματα περιοριστεί.
Όμως δεν είναι αυτός ο σκοπός της τρικομματικής υπηρέτριας της Τρόικας. Ο σκοπός της είναι να χώσει στη λαιμητόμο το κεφάλι του συνταξιούχου και του μισθωτού έχοντας απέναντί του μια τηλεόραση που θα δείχνει σκηνοθετημένες συλλήψεις κάποιων ευγενών. Κι έτσι, παρακολουθώντας την εξαπάτηση, θα ξεχνά τι τον περιμένει. Ένας ευχάριστος θάνατος, ώστε ησύχως να στεκόμαστε στην ουρά μέχρι να έρθει η δική μας σειρά για να χώσουμε το κεφάλι μας στη λαιμητόμο.

"Τι μου δίνει ζωή τελικά;" (επιστολή απολυμένου)...

Eργαζόμενοι/Aπολυμένοι στα Metropolis...

Λάβαμε και δημοσιεύουμε την ακόλουθη επιστολή:

Ξυπνάω το πρωί γεμάτος ενέργεια, διάθεση, ελπίδα, θάρρος.

Κάθε μέρα γνωστοί και συγγενείς μου τηλεφωνούν. Ανησυχούν για το πώς τα πάω. 6 μήνες άνεργος, ένα χρόνο απλήρωτος. Ρωτούν πως την βγάζω, αν βρήκα δουλειά, αν είχα κάτι νεότερο από την παλιά μου δουλειά στο Metropolis. Λένε ότι κινδυνεύω και από κατάθλιψη.

Μα εγώ ξυπνάω νωρίς κάθε πρωί, με πάθος να ζήσω την μέρα, με πράγματα να κάνω, με στόχο. Έχω γεμίσει συναισθήματα. Χαρά, ενθουσιασμός, πάθος, οργή, μίσος, αγάπη. Και αργά το βράδυ κοιμάμαι κατάκοπος, μα περήφανος και αξιοπρεπής. Έχω πάθει κάτι; Άλλα έπρεπε να μου συμβαίνουν.

Τι είναι αυτό που μου δίνει ζωή;

Είναι η ελπίδα ότι θα πάει καλύτερα το κράτος; ότι θα τελειώσει η κρίση; ότι θα ανοίξουν οι δουλειές των αφεντικών και θα βρω και εγώ μία; ότι το παλιό μου αφεντικό, o Ανδρέας Κουρής, θα με λυπηθεί και θα μου δώσει αυτά που μου χρωστάει; ότι θα βρεθεί κάποιος που θα τον αναγκάσει να τα δώσει;…. Σκατά, αν περιμένω κάποιο χέρι να με σώσει, ή θα πεθάνω από την πείνα ή που θα χάσω τον εαυτό μου και τα λογικά μου.

Ζωή μου δίνει ο αγώνας μου, ο αγώνας μας. Ο συνάδελφος που δίπλα μου διεκδικεί με πάθος αυτά που του ανήκουν. Που δεν με αφήνει μόνο μου. Που με παίρνει τηλέφωνο αργά το βράδυ για να δει αν γύρισα από την αφισοκόλληση. Που μιλάμε περισσότερο για τις ζωές μας τώρα παρά όταν δουλεύαμε δίπλα, δίπλα. Που με εμψυχώνει όταν βλέπει ότι λυγίζω.

Ζωή μου δίνει ο θυμός. Η εξοργιστική αδικία που μια ζωή δούλευα για ψίχουλα και το αφεντικό μου πλούτιζε. Και τώρα που τα θέλει όλα δικά του με πετάει στα σκουπίδια. Γιατί είναι ταξικός ο θυμός μας. Γιατί είναι αυτοί και εμείς. Οι εργάτες και τ’ αφεντικά.

Ζωή μου δίνει η αλληλεγγύη. Φίλοι που ξανασυναντηθήκαμε μέσα από αυτόν τον αγώνα. Κόσμος που γνώρισα και μου συμπαραστέκεται. Δεν είναι ελεήμονες, είναι σύντροφοι. Δεν μου χτυπούν συγκαταβατικά την πλάτη. Δεν μου δίνουν ελεημοσύνη. Παλεύουν μαζί μου, για μένα, για τον δίπλα μου, για τον εαυτό τους.

Ζωή μου δίνουν οι φίλοι μου. Που με στηρίζουν και με εμψυχώνουν. Που δεν έχουν προσκυνήσει ακόμα. Που δεν έχουν ισοπεδωθεί από την μηχανή του συστήματος. Που μου στέλνουν μήνυμα «κουράγιο», «γερά», «συνεχίζουμε».

Ζωή μου δίνει η ανισότητα. Που το πρώην αφεντικό μου χρωστάει 2 δις και είναι πρώτη μούρη και εγώ ψάχνω 100 ευρώ γιατί μου κόψανε το ρεύμα. Που αυτός πάει για καταδύσεις, έχει κανάλι, κάνει κοσμική ζωή και εγώ χρωστάω τρία νοίκια. Που αυτός μπορεί να πληρώνει λιγότερους φόρους από εμένα. Που για να σώσει την τσέπη του, καταστρέφει τις ζωές μας και δεν τρέχει τίποτα διότι είναι επιχειρηματίας με πλάτες. Με πνίγει η αδικία και η φωνή μου βγαίνει πιο δυνατή, από πιο βαθιά.

Ζωή μου δίνουν οι ξεπουλημένοι συνάδελφοί μου. Εργοδοτικοί, παρτάκηδες, εγωιστές, αδίστακτοι. Όσα περισσότερα αναξιοπρεπή, βρώμικα, κλεμμένα, εργοδοτικά ευρώ παίρνουν τόσο περισσότερο πείσμα με γεμίζουν.

Ζωή μου δίνει η κάθε μέρα. Γεμάτη. Κουβέντες, τηλέφωνα, συνέλευση, αφίσες, κείμενα, σχέδια, απόψεις, διαφωνίες, παροτρύνσεις.

Ζωή μου δίνει το χθες που πάλεψα.

Ζωή μου δίνει το σήμερα που το ζω.

Ζωή μου δίνει το αύριο που εγώ ορίζω.

Γιατί θέλω να ζήσω και όχι να επιζήσω.