Εμπρός σύντροφοι, πίσω γορίλες*...

Του Απόστολου Λυκεσά, απο το  Alter Thess...

Στ’ αδέλφια μου της ΕΡΤ

Εμπρός!
Διότι η πρώτη λέξη σηματοδοτεί την πρόθεση. Την αναγκαιότητα, όπως προέκυψε από τα γεγονότα  και έκτοτε βαδίζει αγκαζέ με την συνείδηση.
Διότι δείχνει την κατεύθυνση και προηγείται ως ανιχνευτής που ψηλαφά στο Μαύρο, βαρυγκομεί στα αδιέξοδα ή οσμίζεται το φρέσκο αεράκι της εξόδου από το λαγούμι.
Πίσω.
Μιά δυστοπία ντυμένη βόλεψη, ναρκισσισμός και φιλαυτία, κουτσομπολιό και σύρσιμο πάνω στις γλοιωδίες των συμβάσεων, αφράτοι ευνούχοι, επιτήδειοι μουνούχοι. Συμβιβασμοί και ντροπές.
Εμπρός!
Νοήματα που αποκτηθήκαν μέσα στη συμφορά, σπόροι αρχέγονοι εγκατελειμένοι καιρούς πολλούς, χάρην μιας ψευδαίσθησης ευδαιμονίας, προπατορικά εικονίσματα που ανασύρθηκαν από τα θηκάρια της ανάγκης κι αστραποβόλησε η κόψη τους.
Πίσω.
Ένας ολόκληρος χρόνος. Η διεσταλμένη ίριδα στα μάτια των συναδέλφων. Δάκρυα και φόβος. Τα τύμπανα του ξυπνήματος. Το αλφάδιασμα του πολιτικού στόχου. Συνελεύσεις, συνελεύσεις, συνελεύσεις. Μακροσκελείς, αργόσυρτες, ματαιωμένες, σύντομες, ουσιαστικές, αυτοακυρωμένες, με ένταση και ξελαρυγγιάσματα, με συγκατάβαση και ουσία, με πλάκα και με δάκρυα. Εποχές: Του παγετώνα. Του θυμού. Της οργής. Της ανασύνταξης. Της ελπίδας. Του μαρασμού. Της αλληλεγγύης. Της προδοσίας. Του ξεκαθαρίσματος. Του αγώνα. Της κούρασης. Της επαγρύπνησης. Της ματαίωσης. Της απόφασης. Της ελπίδας. Της ψυχολογικής κατάρρευσης. Του αβάσταχτου. Της υπόσχεσης.
Εμπρός!
Ναι. Αλλά προς τα που; Σε ένα κόμικ που διηγείται την δημιουργία του κόσμου ένα σκανταλιάρικο αγγελάκι ζητά από τον Θεό να του εξηγήσει το τρισυπόστατο. Κι εκείνος το οδηγεί σε μια λίμνη δείχνοντας του την διάθλαση της εικόνας του στο νερό και ταυτοχρόνως την σκιά του στο χώμα. Έχοντας αυτή την επίγνωση, μπροστά είναι μόνο η αληθινή ύπαρξη και όχι τα φάσματά της. Μπροστά είναι ο δερβίσικος χορός που τρελαίνει τις σκιές και τις διαθλάσεις. Που αποκαθηλώνει τα ψέματα. Εμπρός είναι το Είμαστε.

Γυναίκες, εργάτριες, περήφανες...

του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου, απο το Red NoteBook...

Τις προάλλες μπήκα σ” ένα μαγαζί στη γειτονιά. “Τι γράφει η μπλούζα;”, με σταμάτησε το παιδί που το δουλεύει. “595 καθαρίστριες καθαρίζουν για σας”, διάβασε. “Τι σχέση έχεις εσύ μ” αυτές;”. Είπα λοιπόν να εξηγήσω.

Και τα τρία παιδιά της οικογένειας μας μεγάλωσαν παππούς και γιαγιά. Η γιαγιά, λοιπόν, ήταν εργάτρια. Στην αρχή, το ’42, στα φορτηγά του πατέρα της. Εκείνη την εποχή στην Καισαριανή, στον προσφυγικό συνοικισμό, καθ’ότι από τα Βουρλά η μάνα της, τα γράμματα ήταν πολυτέλεια. Ήταν δεν ήταν δέκα χρονών, λοιπόν, η γιαγιά έσερνε τις καρότσες με τα ζαρζαβατικά στη Λαχαναγορά – και κάθε τόσο έτρωγε και μερικές, μπας και ξεστραβωθεί και το κάνει όπως πρέπει.

Μια Στιγμή στον Άνεμο - Μέτωπο αγώνα ή φρίκη δίχως τέλος;

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΤΕΛΗ απο την Ελευθεροτυπια...

Η τρόικα, η Ε.Ε, το ΔΝΤ και το εν Ελλάδι πολιτικό προσωπικό τους (ό,τι απέμεινε διαθέσιμο από τα καθεστωτικά κόμματα και μορφώματα, από ανακυκλούμενα-ανασυσκευαζόμενα παλαιοκομματικά υλικά και από τους εκάστοτε πρόθυμους υποτακτικούς και διαχειριστές της εξουσίας) αυτού του καθεστώτος, τα εργολαβικά ΜΜΕ, θα συνεχίσουν την κυνική προπαγάνδα τους,

μηρυκάζοντας πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος έξω από το ευρώ, έξω από την Ε.Ε. χρηματοπιστωτική φυλακή λαών, τα θανατερά μνημόνια και τις εξοντωτικές αποικιοκρατικές δανειακές συμβάσεις δίχως τέλος!

Το δικό τους αδίστακτο μαύρο μέτωπο, με μικρές εκάστοτε παραλλαγές συνιστωσών-συνενόχων, με ακόμα πιο αδίστακτη επιτήρηση και ταπείνωση, με ακόμα πιο μειωμένη λαϊκή κυριαρχία, θα συνεχίζει τη λιτότητα-γενοκτονία, την προκαταβολική αφαίμαξη των επόμενων γενεών, ως τη «μόνη βιώσιμη εθνική στρατηγική»! Αλλωστε, όπως δείχνει και η αιμοσταγής φασιστική χούντα του Κιέβου (μίσθαρνο όργανο, ανδρείκελο κι αυτή του Ευρωατλαντικού Αξονα), ο εκφασισμός σε επίπεδο διακρατικής επιβολής, κράτους και παρακράτους, είναι στη φαρέτρα των ιθυνόντων, ώστε να αποτραπεί κάθε εναλλακτική πορεία και κυρίως, η επαναστατική προοπτική.
Παρά την πρωτοφανή αποδυνάμωσή τους, οι δυνάμεις του καθεστώτος επιδιώκουν να συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο, χωρίς να αισθάνονται σοβαρή απειλή από πουθενά! Παραπαίουν ηθικά και πολιτικά και δεν υπάρχει μια δύναμη να τους ρίξει! Τι να φοβηθούν άλλωστε; Μιαν αξιωματική αντιπολίτευση που είναι μεν πρώτη δύναμη εκλογικά, αλλά όσο σπεύδει να καταδείξει τη συστημική νομιμοφροσύνη της («Ανήκομεν εις την Δύσιν»!), διαλαλώντας το ρόλο του «υπεύθυνου διαχειριστή και διαπραγματευτή», επιτείνει την καχυποψία; Μια ποικιλόμορφη στην ευνουχισμένη μονοτονία της (κοινοβουλευτική και μη) «κομμουνιστική αριστερά» της ηττοπάθειας, που απωθεί επιδιδόμενη σε γεροντικές ασκήσεις σεχταριστικής περιχαράκωσης, συνοδευόμενες από φραστικό οίστρο «επαναστατικής καθαρότητας», κ.ο.κ., ενώ υπονομεύει συστηματικά κάθε μετωπική προσπάθεια, θέτοντας προαπαιτούμενα-προσχήματα ή/και μεταθέτοντας τα πάντα πίσω από την ονειρική «λαϊκή εξουσία» της, τον αφηρημένο «αντικαπιταλισμό» της κ.ο.κ.; Δεν κυβερνά το καθεστώς λόγω της ισχύος του, αλλά λόγω της αδυναμίας, της πρακτικής απουσίας συγκροτημένου κοινωνικού και πολιτικού υποκειμένου των «από κάτω».

Τον Απρίλη και το Μάη κατά τόπους το νερό...

Του Μάνου Αυγερίδη, απο το Red Note Book...

Τετάρτη, 28 Μάη. Στις 25 ψηφίσαμε, αλλά είναι ακόμα εδώ. Δεν θα φύγουν, θα τους διώξουμε. Με αγώνες. Η Αριστερά πρώτη. Πρώτη φορά. Προεκλογική συνθηματολογία και μετεκλογική πραγματικότητα, σαν τηλεγράφημα. Η νύχτα της Κυριακής ήταν από αυτές που σε παίρνει ο ύπνος αργά, μπερδεμένο και εξαντλημένο.

Η επόμενη μέρα από αυτές που ξυπνάς, νωρίς, δυνατός και αισιόδοξος. Τη νύχτα υπερίσχυε η κούραση, η υπερένταση και τα ανάμεικτα συναισθήματα: Το «παρά τσακ» του Γαβριήλ και η νίκη της Δούρου στο νήμα, η πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές και το ποσοστό που «δεν είναι τόσο μεγάλο όσο ελπίζαμε». Μια σειρά αναμετρήσεις που κρίθηκαν στον πόντο, νίκες και ήττες. Η δύσκολη (από πολλές πλευρές) εμπειρία στα εκλογικά τμήματα. Η επικράτηση της μαφίας σε Πειραιά και Βόλο, το ποσοστό της Χρυσής Αυγής. Το γαμώτο για το ΚΚΕ.

Όλα τα παραπάνω ισχύουν. Βλέποντας όμως κανείς τη μεγάλη εικόνα, δεν μπορεί παρά να παραδεχτεί ότι βρισκόμαστε πια σε ένα εντελώς διαφορετικό τοπίο. Ένα μετεκλογικό τοπίο με νέα δεδομένα και συγχρόνως ένα πεδίο δράσης που δεν μπορεί παρά να μας γεμίζει αν όχι αισιοδοξία (αλλά γιατί όχι;), σίγουρα δύναμη και ευθύνη. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα απ’ την αρχή. Καταρχάς από τις ευρωεκλογές· τις ευρωπαϊκές ευρωεκλογές.

Τρεις Ευρώπες, οι εξής δύο

Μεγάλος νικητής των ευρωεκλογών, λένε, ο «ευρωσκεπτικισμός»… Η επιλογή αυτού του μάλλον ασαφούς και ιδεολογικά ουδέτερου όρου για να περιγραφεί η εκλογική έκρηξη υπερσυντηρητικών, ξενοφοβικών και εθνοκεντρικών κομμάτων, κυρίως στη Γαλλία και τη Μεγάλη Βρετανία, είναι σίγουρα προβληματική αλλά και σε ένα βαθμό κατανοητή και μάλλον όχι ανακριβής.

Πρόσωπο της χρονιάς (2013)...

ο βιβλιοθηκάριος...

Επιλέγω κάθε χρόνο το πρόσωπο που θεωρώ πως συμπυκνώνει όσα η χρονιά που πέρασε καθόρισε σε συλλογικό επίπεδο. Φέτος δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από το γνώριμο εδώ και δεκαετίες πρόσωπο της ΕΡΤ. Στη δημόσια κρατική ραδιοφωνία και τηλεόραση χρωστάμε μεγάλο μέρος των συγκινήσεων, της γνώσης και της γνώμης μας, της ψυχαγωγίας και της ενημέρωσής μας, της μνήμης, της θαλπωρής, τη συντροφιάς, του νόστου, της διασκέδασής μας. Από αυτήν είδαμε κι ακούσαμε τις πρώτες παιδικές εκπομπές, αυτή μας συντρόφεψε κάτι κυριακάτικα απογεύματα παίζοντας παλιά λαϊκά, με αυτήν μελαγχολήσαμε Κυριακές βράδυ ακούγοντας την "Αθλητική Κυριακή", σε αυτήν ακούσαμε πιτσιρίκια και ύστερα πάλι φαντάροι θεατρικές παραστάσεις, αυτή μας ταξίδεψε στις ψυχές του πολιτισμού μας, αυτή ήταν το παράθυρό μας στον κόσμο.

Αυτή την ΕΡΤ, ίσως τον ισχυρότερο θεσμό της συλλογικής μας έκφρασης και μνήμης θέλησε φέτος η κυβέρνηση να εξαφανίσει. Χτυπώντας την ΕΡΤ θέλησε να δώσει το ισχυρότερο χτύπημα στην κοινωνική συνοχή, διέλυσε το βασικό κορμό του πολιτισμού μας, έστειλε το μήνυμα πως είναι έτοιμη να διαλύσει τα πάντα- όπως και κάνει.

Η ΕΡΤ αντιστάθηκε. Αντισταθήκαμε κι εμείς μαζί της, Και πολλοί καλλιτέχνες, και πνευματικοί άνθρωποι. Όχι όλοι.

Όχι όλοι...

Η ΕΡΤ, σκέφτομαι, το τελευταίο που μας έδωσε ήταν μια ευκαιρία να εξεγερθούμε...

Φίλε! Απαγορεύεται να τους αφήνεις να σου καταστρέφουν τη ζωή...

Χρήστος Επαμ. Κυργιάκης...
«Άκου λοιπόν. Είτε φταις είτε /  όχι, αν δεν μπορείς άλλο να /  παλέψεις θα πεθάνεις»...
Μπ. Μπρεχτ
Είναι απλά τα πράγματα φίλε. Η αποικιοκρατία δεν τελείωσε ποτέ. Αν δεν γίνεις ο Κινέζος του 1900 δεν θα ησυχάσουν. Θα σε κάνουν παράδειγμα για τις επόμενες γενιές. Το 2100 θα λένε για τον Έλληνα του 2000.
Την απόφαση την έχουν πάρει και ισχύει και για σένα, κυρίως για σένα. Είτε το πιστεύεις είτε όχι είσαι και συ μέσα στα σχέδιά τους.
Απαγορεύεται να κάνεις τη δουλειά που θέλεις, απαγορεύεται ακόμη και να δουλεύεις συνέχεια έστω κι αν δεν σ’ αρέσει η δουλειά που κάνεις, απαγορεύεται ακόμη και να έχεις μια οποιαδήποτε δουλειά.
Απαγορεύεται να πληρώνεσαι ακόμη κι αν έχεις μια οποιαδήποτε δουλειά αλλά κι όταν πληρώνεσαι, απαγορεύεται να μπορείς να ζεις με τα λεφτά που παίρνεις.
Απαγορεύεται να αρρωστήσεις γιατί αν αρρωστήσεις, απαγορεύεται να ζήσεις. Πρέπει να πεθάνεις.
Απαγορεύεται να κρυώνεις γιατί άμα κρυώνεις απαγορεύεται να ζεσταθείς. Πρέπει να πεθάνεις ή από το κρύο ή από μονοξείδιο του άνθρακα ή από απελπισία.
Οι σύγχρονοι εισπράκτορες σου έχουν περάσει τη θηλιά στο λαιμό και όλο ζητάνε. Ζητάνε οι τραπεζίτες για να μην κλείσουν οι τράπεζές τους, ζητάνε οι Στουρναρέοι και οι Θεοχαρέοι για να ευχαριστήσουν τα αφεντικά της τρόικας.
Σε τρομοκρατούν κάθε μέρα πότε απειλώντας πως θα σε κλείσουν φυλακή αν δεν τους δώσεις αυτό που θέλουν και πότε πως θα σου κάνουν κατάσχεση στον μισθό σου.
Δεν τους νοιάζει φίλε πώς θα ζήσεις. Δεν τους νοιάζει πόσο θα ζήσεις. Δεν τους νοιάζει καν αν θα ζήσεις.

Μερικές σκέψεις ενός “φοβισμένου” υπαλλήλου ΑΕΙ…

απο το alfavita.gr...

Σκέφτομαι ότι δεν ήξερα μέχρι τώρα τι θα πει αγώνας. Βλέπετε, έτυχε να είμαι σε μια γενιά που επί της ουσίας δεν είχε χρειαστεί να παλέψω αληθινά για κάτι.
Μερικές καταλήψεις στο σχολείο και αυτό μου έφτανε-μέχρι εκεί. Άλλωστε φοβόμουν γιατί, όπως μου έλεγε η μάνα μου, «που να τρέχεις τώρα, κάτσε σπίτι μη σε βρει και καμιά αδέσποτη». Κι εγώ βασικά καθόμουν… και φοβόμουν τους αγώνες για να μη με βρει καμιά αδέσποτη. Όσο για τα φοιτητικά χρόνια, δεν το συζητώ… μόνο να βγαίνω έξω με παρέες και να διασκεδάζω… πού χρόνος για αγώνες και σκοτούρες…

Μετά, ξεκίνησε η δουλειά και πάλι δεν έτυχε ή δε χρειάστηκε –πείτε το όπως θέλετε- να αγωνιστώ για κάτι. Διεκδικήσεις καθημερινές που τις έκαναν άλλοι για μένα, δε χρειαζόμουν άλλωστε, κάποιος άλλος έτρεχε κι εγώ μάθαινα το αποτέλεσμα. Ήταν καλό; Χαιρόμουν. Ήταν κακό; «ε, τι να κάνουμε συμβαίνουν κι αυτά». Κι έτσι συνέχιζα να υπάρχω. Είχα τη δουλειά μου, μια χαρά ήμουν… Δε χρειαζόταν να φοβάμαι για κάτι… Δουλειά και ρουτίνα και «έχει ο Θεός»… Εξάλλου, το ρητό της μάνας μου πάντα αντηχούσε μες στ’ αυτιά μου… Πού να τρέχω τώρα… Άσε να μη με βρει και η αδέσποτη… 

Και μετά, ξεκίνησε η απεργία μας…. 

Όταν ξεκινήσαμε φοβήθηκα πολύ. Έλεγα ότι δε θα αντέξω-δε θα αντέξουμε, το πολύ δέκα μέρες και μετά θα λυγίσουμε, θα μας τσακίσουν. Άλλωστε, ποιοι είμαστε εμείς να πάμε κόντρα σε μια πολιτική, τόσοι το προσπάθησαν και έφαγαν τα μούτρα τους. Αφήστε που φοβόμουν μη με βρει η ρημάδα η αδέσποτη…

Μόνο μπροστά. Πριν μας προλάβει ο θάνατος..

του Θάνου Ανδρίτσου, απο τη Λεσχη...

Δεν έχω να προσθέσω κάτι σημαντικό για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Διάβασα πάρα πολλά που εκφράζουν τις σκέψεις μου πολύ καλύτερα από ότι θα το έκανα εγώ. Θέλω να καταθέσω τρία συγκεκριμένα σημεία.

1.    Ο αμείλικτος ρεαλισμός του παρελθόντος και του παρόντος μας.

Διάβασα κάπου ότι το Killah P σήμαινε δολοφόνος του παρελθόντος. Επέλεξε αυτό το όνομα για δικούς του λόγους, ωστόσο δεν υπήρχε ποτέ άλλη στιγμή που να καταλαβαίναμε τόσο έντονα τη δολοφονική αμεσότητα του παρελθόντος και την απίστευτη σκληρότητα του παρόντος. Μέρα με τη μέρα, ακόμα και όταν κάνουμε πως δε βλέπουμε και δεν ακούμε, επαληθεύονται στιγμές, γεγονότα και σκοτεινά σενάρια από το παρελθόν. Φαίνεται προφανές, το έχουμε διαβάσει σε εκατομμύρια αναλύσεις, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου απλό και καθόλου εύκολα παραδεκτό: Δεν υπάρχει τίποτα που να είναι ολοκληρωτικά στο παρελθόν. Δεν υπάρχει καμία θετική εξέλιξη στην ανθρωπότητα που να γινόταν ούτως ή άλλως, χωρίς την ταξική πάλη, χωρίς τον αγώνα, την οργάνωση και την αυτοθυσία. Η εργατική τάξη θα έμενε σε τρώγλες, μέσα στη βρωμιά και τις επιδημίες, δε θα είχε ρούχα να φορέσει και ρεύμα για να ζεσταθεί, θα υπήρχαν δούλοι και αφέντες, αν το προλεταριάτο δεν οργανωνόταν, αν δε γινόταν η Κομμούνα, η Οκτωβριανή Επανάσταση, οι εργατικοί αγώνες σε όλο τον κόσμο. Το ξέρουμε πλέον πολύ καλά, γιατί αυτά αρχίζουν όλο και περισσότερο να συνθέτουν την καθημερινότητα τεράστιων κομματιών της ανθρωπότητας, ακόμα και στις πλουσιότερες χώρες. Και όταν καμιά φορά σκεφτόμαστε πώς χάσαμε ή τι κάναμε λάθος στις επαναστάσεις του παρελθόντος, ας σκεφτούμε πώς θα ήταν ο κόσμος χωρίς αυτές. Το παρόν της κρίσης, μας δείχνει λίγη από την απάντηση. Και ο φασισμός καθόλου παράταιρος δεν είναι με τα σαλόνια των πολυεθνικών, καθόλου ξεπερασμένος από την ψηφιακή εποχή, καθόλου νεκρός από την παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Αν δεν είναι κυρίαρχος, είναι από το αίμα που έχει χυθεί από το 40 μέχρι σήμερα, είναι από τους ταξικούς αγώνες δεκαετιών. Και πάλι, το αμείλικτο παρόν μας κάνει να τον δούμε καθαρά, να τον καταλάβουμε στο πετσί μας.

Παλίρροια...

Τα κουρελια τραγουδαμε ακομα...

Ενώ μέχρι την χρεωκοπία της ελληνικής οικονομίας θεωρούσαμε ότι βαδίζαμε σε στέρεο έδαφος, ξαφνικά νοιώσαμε τα πόδια μας να βουλιάζουν στο νερό. Καταλάβαμε τότε ότι οι, έως εκείνη τη μέρα, πολιτικές που εφαρμόστηκαν μόνο στέρεες δεν ήταν. Αντίθετα το πολιτικό έδαφος δεν ήταν παρά μια προέκταση της θάλασσας και πλέον πλησίαζε η ώρα της παλίρροιας. 

Παρόλα αυτά δεν πανικοβληθήκαμε. Αρχίσαμε να κουνάμε το κεφάλι μας δεξιά και αριστερά με την ελπίδα να βρούμε καμιά βάρκα. Και όσο ψάχναμε, ελπίζοντας ότι θα τη βρούμε, δεν το κουνούσαμε από τη θέση μας. Περιμέναμε πρώτα να κουνηθεί η γη η ίδια.

Τελικά όταν το πήραμε απόφαση ότι βάρκα δεν υπήρχε πουθενά, παραιτηθήκαμε και από αυτή την ελπίδα και αρχίσαμε να ελπίζουμε ότι η στάθμη του νερού δεν θα ανέβαινε και άλλο. Θα σταμάταγε με κάποιο μαγικό τρόπο.

Σε αυτό το σημείο βρισκόμαστε τώρα. Περιμένουμε τον μάγο να λύσει το πρόβλημα.

Μονάχα όταν το νερό θα φτάσει στο σαγόνι μας θα πάψουμε να ελπίζουμε και θα αρχίσουμε να κολυμπάμε. Μόνο τότε θα καταλάβουμε πως η βάρκα ήμαστε εμείς οι ίδιοι. Αρκεί να ξέρουμε να κολυμπάμε.

Την Δευτέρα οι εκπαιδευτικοί της χώρας ξεκινάνε απεργία διαρκείας. Για όλους μας το νερό έχει φτάσει στο σαγόνι.  Απλώς αυτοί το κατάλαβαν. Το ζητούμενο είναι αν ξέρουν να κολυμπάνε. Ή αν θυμούνται ακόμα να κολυμπάνε…

Σκασμός? δάσκαλε...

Αυθόρμητες μεταβολές...

Σήμερα, με τις ευλογίες της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδας, ξεκίνησε και επίσημα η σχολική χρονιά για τους μαθητές και τις μαθήτριές μας. Σαν ομοσπονδία που προχωρά σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις διάρκειας πράξαμε το αυτονόητο: απευθυνθήκαμε με δύο ξεχωριστές επιστολές στις άλλες δύο ζωντανές δυνάμεις του Σχολείου, τα παιδιά μας και τους κηδεμόνες τους, για να ζητήσουμε συμπαράσταση και συμπόρευσή. Οι δύο αυτές επιστολές προκάλεσαν έναν απίστευτο σάλο. Ξαφνικά, κάποιοι γύρω μας παρουσιάζουν την εντελώς παράλογη απαίτηση να «βγάλουμε το σκασμό», να αφήσουμε τη λάσπη που δεχόμαστε αναπάντητη, ν’αφήσουμε την κοινωνία να «ενημερώνεται» αποκλειστικά από τα πιστοποιημένα ΜΜΕ και τους πολιτικούς που υπερψήφισαν τα Μνημόνια. Αυτό συνοδεύεται από μια θεωρητικοποίηση, σύμφωνα με την οποία ο εκπαιδευτικός πρέπει «να κάνει το μάθημά του και τίποτε άλλο». Πέραν του ότι αυτό το σχήμα παρουσιάζει μια ολότελα αγράμματη και κρετίνικη άποψη για το τι ακριβώς σημαίνει «κάνω το μάθημά μου», εισάγει τον απίστευτο παραλογισμό να απαιτεί από έναν ουσιαστικά διανοούμενο να κουτσουρέψει το αποτέλεσμα της διανοητικής του εργασίας προκειμένου να του επιτραπεί να σταθεί μπροστά στους κατ’εξοχήν αποδέκτες του, δηλαδή τους μαθητές και τις μαθήτριές του.
Όσο όμως και να διαφωνώ με τις απόψεις αυτές, ακόμη και με τον έντονο τρόπο που εκφράστηκαν σαν σχόλια στις ιστοσελίδες που ανήρτησαν τις επιστολές της ΟΛΜΕ (κι εγώ έντονα μιλάω στο κάτω-κάτω, ζωντανοί άνθρωποι είμαστε!), δεν μπορώ να πω ότι μου προκάλεσαν κάποια ιδιαίτερη έκπληξη. Δεν θέλω να επεκταθώ στο γιατί, θα σου θυμίσω μόνο τον αφορισμό του μπάρμπα-Τσάρλυ «οι κυρίαρχες ιδέες σε μια κοινωνία είναι εκείνες της κυρίαρχης τάξης».
Εκείνο που με προβλημάτισε ήταν το απίστευτο μίσος κάποιων σχολίων που ζητούσαν από την απόλυσή μας μέχρι και τη φυσική μας εξαφάνιση με ένα σωρό γαρνιτούρες και διακοσμητικά. Αυτοί οι κοινωνικά πρωτόγονοι άνθρωποι ζητούν από την κυβέρνηση να «μην δείξει κανένα έλεος» απέναντι στους δασκάλους των παιδιών τους, τους οποίους και εξύβρισαν με τους πιο χυδαίους τρόπους. Το μένος κάποιων ήταν τέτοιο που πραγματικά αναρωτιέμαι πώς τόσα χρόνια άφηναν τα παιδιά τους στα χέρια ημών των απεχθών τεράτων.

Από τη βροχή γλύτωσες. Από το σεισμό θα γλυτώσεις;

Τάσος Βαφειάδης, απο το Alter Thess...

Για πολλά χρόνια απολάμβανες τις ηλιόχαρες μέρες. Τη θέση στον ήλιο την είχες κερδίσει αξιοκρατικά και περπατούσες άνετος. Είχες άποψη για τα περισσότερα θέματα, μιλούσες μεγαλόφωνα και στα καφενεία επιτιθόσουν στους «άλλους» που περπατούσαν μαζί σου στα ηλιόλουστα σοκάκια.
Είχες ακούσει κάτι φήμες περί βροχοπτώσεων, αλλά δεν τις έδινες και πολύ σημασία. «Και παλιότερα τα ίδια λέγανε και δεν έγινε τίποτα», έλεγες. Κάποια μέρα είδες από μακριά μερικά σύννεφα, αλλά δε ανησύχησες. Οι έγκυροι μετεωρολόγοι σε διαβεβαίωναν πως φυσάει προς την αντίθετη κατεύθυνση και δεν υπάρχει κίνδυνος βροχής. Ένα πρωινό όμως άρχισαν να πέφτουν οι πρώτες ψιχάλες…
Δεν ανησύχησες, έβγαλες το καπέλο σου και το φόρεσες, όσοι δεν είχαν καπέλο βράχηκαν λίγο, αλλά δεν έγινε και τίποτα. «Λίγη βροχή χρειαζόμασταν μετά από τόσο καιρό», μονολόγησες. Ο ουρανός συνέχισε να μαυρίζει και η βροχή να δυναμώνει. Δεν αγχώθηκες, άνοιξες την καλή σου ομπρέλα και μόνο λίγες σταγόνες σου έβρεξαν τα παπούτσια. Όσο για τους υπόλοιπους; «Τι να κάνουμε; Ας είχαν αγοράσει και αυτοί ομπρέλα», μουρμούρισες.
Παρ’ όλες τις προβλέψεις των ειδικών για παροδικό φαινόμενο και επιστροφή στα ευήλια πρωινά, η μπόρα έγινε βροχή και η βροχή καταιγίδα. Αναγκάστηκες να μπεις μέσα στο σπίτι. «Εδώ είμαι ασφαλής, ακόμα και να χιονίσει», ψιθύρισες. Έβλεπες από το παράθυρο τους άλλους να γίνονται μούσκεμα και στενοχωριόσουν, αλλά τι μπορούσες να κάνεις; Να βγεις με την ομπρέλα σου να τους προστατέψεις; Και τι θα κατάφερνες; Αν έβγαιναν όλοι όσοι είχαν ομπρέλες, τότε θα άξιζε η προσπάθεια και θα συμμετείχες και εσύ με μεγάλη χαρά, αλλά τώρα μόνος σου το μόνο που θα κατάφερνες ήταν να βραχείς και εσύ. Άσε που μέσα στην αναστάτωση μπορεί να έχανες και τα κλειδιά σου και να μην μπορούσες να ξαναμπείς εύκολα στο σπίτι. «Με τίποτα» σκέφτηκες.
Μετά από μήνες συμφιλιώθηκες με την ιδέα πως η καταιγίδα θα κρατήσει λίγο περισσότερο από όσο πίστευες και αρκετά περισσότερο από όσο σου λέγανε. Όμως ακόμα και σε περίπτωση κατακλυσμού ήσουν ασφαλής. Έμενες άλλωστε στον πέμπτο και δεν ακουγόταν εκεί πάνω ο ήχος του σεισμού που ερχόταν…
Το οχυρά του συντάγματος και του κράτους δικαίου γκρεμίζονται μέρα με τη μέρα. Όσο νωρίτερα βγούμε από το σπίτι και αρχίσουμε όλοι μαζί να αναστηλώνουμε τα οικοδομήματα, τόσοι περισσότεροι θα επιβιώσουμε. Μπορεί οι μηχανικοί και οι αρχιτέκτονες που δίνουν τις οδηγίες ενίοτε να διαφωνούν (καμιά φορά και επίτηδες) μεταξύ τους, αλλά ένα είναι σίγουρο. Και με τις καλύτερες οδηγίες, ένας εργάτης μόνος του δεν μπορεί να καταφέρει τίποτα.
Συμμετοχή, Αλληλεγγύη, Συλλογικότητα.
Τάσος Βαφειάδης, Χημικός, Καθηγητής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης

Η δράση σκοτώνει τα δάκρυα...

Τριαντάφυλλος Τρανός, απο την Αυγη...
Δεν θα έπρεπε στην πραγματικότητα να τα ξανασκεφτούμε όλα εξαρχής; Να γράψουμε ένα νέο μανιφέστο εκπαιδευτικού διαφωτισμού ενόψει και της απεργίας διαρκείας που σχεδιάζουμε, το οποίο θα αποδώσει τα δέοντα στη σημερινή κατάσταση; Στον καιρό του Μαρξ δεν ήταν ακόμα ορατό ότι η κακή εμμένεια, η αυτοακύρωση της κοινωνίας θα γινόταν καθολική και πως ταυτόχρονα αυτό θα εμπόδιζε σε μεγάλο βαθμό τη δράση των υποκειμένων, ακόμη και τώρα που στον τόπο μας το απαιτεί η ίδια η αυτοσυντήρηση της κοινωνίας και των πολιτών.
Σήμερα ένας στους τρεις μαθητές του Γενικού Λυκείου και ένας στους δύο του Επαγγελματικού οδηγούνται διά της βίας έξω από την εκπαίδευση, αν ψηφιστεί το νομοσχέδιο Αρβανιτόπουλου για την αναδιάρθρωση του δευτεροβάθμιου κύκλου σπουδών.
Αυτό προκύπτει από τα πορίσματα συγκριτικής μελέτης του ΚΑΝΕΠ της ΓΣΕΕ, που χρησιμοποιεί επίσημα στοιχεία του υπουργείου Παιδείας, σύμφωνα με τα οποία περίπου 85.000 μαθητές των Γενικών Λυκείων, δηλαδή το 35% του μαθητικού δυναμικού, παρουσιάζουν «χαμηλά εκπαιδευτικά αποτελέσματα». Στο Τεχνολογικό Λύκειο το ποσοστό αυτό εκτινάσσεται περίπου στο 55%. Ένα ακόμη βρόμικο όπλο στον πόλεμο που έχει κηρύξει η κάστα που κυβερνάει αυτό τον τόπο απέναντι στους φτωχούς, το «Νέο Λύκειο», που στηρίζεται στην εσκεμμένη αυστηροποίηση της βαθμολόγησης, θα λειτουργήσει ως παγίδα για τα παιδιά των μη προνομιούχων και ως παράγοντας όξυνσης των κοινωνικών και εκπαιδευτικών ανισοτήτων, ευνοώντας μόνο τους επιχειρηματίες της εκπαίδευσης και των «ιδιαίτερων», ιδίως τους ιδιοκτήτες των φροντιστηρίων, που κερδίζουν χιλιάδες δωρεάν εργατικά χέρια στο πλαίσιο του θεσμού της «μαθητείας».
Οι εκπαιδευτικοί όμως πρέπει να αναλάβουμε άμεσα έλλογη δράση στην κοινωνία, δεν πρέπει να περιοριζόμαστε μόνο στο σχολείο, στο συνδικάτο, στον πολιτικό μας φορέα όπου ανασαίνουμε και συζητάμε. Το γεγονός ότι υπάρχει ακόμη η τέχνη, ο έρωτας, η οικογενειακή ζωή, τα σημαντικά για τους περισσότερους πράγματα, δεν καθίσταται καθόλου άνευ σημασίας από την αναγκαία δήλωση ότι αυτό που κυρίως μετράει σήμερα είναι η επανάσταση, όσο και αν αυτή η παραδοχή τρομάζει μερικούς.
Η μόρφωση, όπως και η τέχνη, στο ειδικό τους βασίλειο, δεν διαφέρουν στην πραγματικότητα από αυτό που έχουμε υπόψη μας γενικά για την κοινωνία, που το σκιαγραφούμε αδρά στα κείμενά μας χωρίς να μπορούμε και ίσως χωρίς να πρέπει να το προσδιορίσουμε επακριβώς. Χρειάζεται όμως παρ' όλα αυτά κάποια πράγματα να τα αρθρώσουμε με αυστηρότητα και ακρίβεια.

Κεραυνός εν αιθρία...

απο το Ημερολογιο ενος ανεργου...

Τελείωσα το Πολυτεχνείο το 1989. Πήγα φαντάρος κι αμέσως μετά έπιασα δουλειά σε μια μεγάλη εταιρεία. Πολύ καλά λεφτά, που μέχρι το 1998 είχαν φτάσει σε εξαψήφιο αριθμό ετησίως!
Όπως καταλαβαίνετε, ανάλογα προσαρμόστηκε και η ζωή μου. Το σπίτι φτιάχτηκε από καλό έως πολύ καλό, το αυτοκίνητο της εταιρείας ήταν σούπερ ντούπερ και γενικά χαιρόμασταν με την οικογένεια τα καλά λεφτά που βγάζαμε. Και πού δεν πήγαμε, και τι δεν κάναμε!

Για να μην πολυλογώ, η απόλυση ήρθε πέρσι ως κεραυνός εν αιθρία. Μπορεί να έβλεπα τα σύννεφα να πυκνώνουν για τον κόσμο γύρω μου, πίστευα όμως ότι εγώ θα ήμουν πάντα "εν αιθρία". Άντε να έτρωγα καμιά μείωση μισθού, έλεγα. Τόσος που ήταν, και να μειωνόταν πάλι θα τη βγάζαμε, ξαναέλεγα. Αμ έλα όμως που κόπηκε μαχαίρι!

Μετά από μια περίοδο έντονων ψυχοσωματικών παρενεργειών, το κεφάλι μου προσπαθεί να συνέλθει από το χτύπημα του ουρανού που έπεσε πάνω του. Κάνω τον απολογισμό και βλέπω πού και πόσο έφταιξα. Κοιτάω τα παιδιά μου, τη γυναίκα και τους φίλους μου και βλέπω ότι τελικά δεν έχασα τα σημαντικά πράγματα της ζωής μου. Τα ψεύτικα πόδια έχασα. Τους κοθόρνους που μας ανέβασαν υποτίθεται ψηλά.

Μπορεί να το κατάλαβα αναγκαστικά και "κατόπιν εορτής", αλλά γι΄ αυτά τα θέματα μάλλον ποτέ δεν είναι αργά. Τώρα τα ξαναχτίζω όλα από την αρχή. Και για να είμαι ακριβής, με ξαναχτίζω από την αρχή και χτίζω και τα πάντα γύρω μου πάλι. Με καλύτερα υλικά και βαθιά επίγνωση αυτή τη φορά για τα σπουδαία και τα μεγάλα.

Ένα θα σας πω σήμερα και κλείνω. Ποτέ δεν θα είμαι απών. Δεν θα ξαναμείνω ποτέ σπίτι μου. Θα μετέχω στις συλλογικότητες της γειτονιάς, της συνοικίας, της πόλης. Αν είναι να πέσω, θα πέσω μαχόμενος και μαζί με τους φίλους και τους γειτόνους μου.

Θα επανέλθω να σας πω λεπτομέρειες του απολογισμού. Μέχρι τότε, καλή δύναμη.

Άκης , 48 χρ.

Μήνυμα από την ΕΡΤ στους καθηγητές...

Του Τάσου Παππά, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Δεν ξέρω ποια θα είναι η έκβαση της μάχης που δίνουν οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ απέναντι στην κυβέρνηση. Οπως έχει αποδειχτεί ιστορικά, ακόμη και οι χαμένες μάχες έχουν το νόημά τους. Κάποιοι θεωρούσαν άσκοπη τη σύγκρουση και συνιστούσαν συνθηκολόγηση από την πρώτη στιγμή. Τα κόμματα της συγκυβέρνησης έκαναν τα πάντα για να το πετύχουν. Δυσφήμησαν τους εργαζόμενους στα δημόσια μέσα ενημέρωσης, επιχείρησαν να τους διασπάσουν, προσπάθησαν να τους δελεάσουν προσφέροντας θέσεις και ανταλλάγματα. Η γενναιοδωρία των χρεοκοπημένων.

Αρκετοί πράγματι ενέδωσαν: Είτε γιατί το φάντασμα της ανεργίας καραδοκούσε απειλητικό πάνω από τα κεφάλια τους είτε γιατί πιστεύουν ότι είναι μάταιο να αγωνίζεσαι ενάντια στις εξουσίες, ακόμη κι όταν αυτές σε προκαλούν με τον πιο βάναυσο τρόπο, είτε γιατί προτίμησαν να συνεργαστούν με τον αντίπαλο παρά να ενώσουν τις δυνάμεις τους με τους αντιστεκόμενους συναδέλφους τους. Η ρετσινιά «δηλωσίας», πάντως, είναι ισοπεδωτική, γιατί δεν ανήκουν όλοι στην ίδια κατηγορία. Ας αναλογιστούν όσοι την εισηγήθηκαν το παρελθόν αυτής της λέξης και το πόσο κακό έκανε στα δύσκολα χρόνια, τότε που η Αριστερά ήταν στην παρανομία, στις φυλακές και τις εξορίες.

Ωστόσο, οι απεργοί της δημόσιας τηλεόρασης και της ραδιοφωνίας με τον αγώνα τους επί τόσες εβδομάδες απέδειξαν στην πράξη ότι είναι δυνατόν να λειτουργήσουν έξω από τις συμβάσεις. Χωρίς αφεντικά, χωρίς εντολές από πάνω, χωρίς κάθετη και αυστηρή ιεραρχία, με μοναδικά εφόδια τον επαγγελματισμό τους, τον ενθουσιασμό τους και την αλληλεγγύη των πολιτών, κατάφεραν να κρατήσουν στη ζωή έναν μεγάλο οργανισμό, παρέχοντας υπηρεσίες επιπέδου. Οπως σωστά έχει σημειώσει στην «Εφ.Συν.» ο καθηγητής ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας Γ. Πλειός, αυτό που έγινε στην ΕΡΤ ήταν ένα πρωτόγνωρο, μαζικό πείραμα αυτοδιαχείρισης.

Ανοιχτή επιστολή στους συναδέλφους, εκπαιδευτικούς του δημόσιου σχολείου....

Ιωάννης Χρηστάκης, δημοσιευθηκε στην AlfaVita...

Φίλοι συνάδελφοι,

Eδώ και ένα χρόνο, χωρίς πρότερη εμπειρία και κανένα χαρισματικό γραπτό λόγο, θέλησα και εγώ, στο μέτρο των δυνάμεών μου , να αρθρογραφήσω στα εκπαιδευτικά sites, βλέποντας την κυβερνητική λαίλαπα να ισοπεδώνει τον εργασιακό μου χώρο, που υπηρετώ πιστά από το 1989.

Η αγανάκτηση με έπνιγε. Δώσαμε και την ψυχή μας στα παιδιά των δυσπρόσιτων (γιατί κυρίως σε τέτοιες περιοχές και σε επαρχιακές κωμοπόλεις υπηρέτησα), με μισθό-πείνας πάντα, οι συνάδελφοι, που συνεργάστηκα, υποδειγματικοί στη δουλειά τους, με εξωφρενικό χρόνο αφιερωμένο σε εξωδιδακτικές εργασίες και προετοιμασίες και διορθώματα στο σπίτι.Παραμερίσαμε οικογενειακές, οικονομικές, προσωπικές δυσκολίες για να 

αφιερωθούμε στο ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΜΑ μας.

Πολλοί , σε αυτή τη διαδρομή, έφυγαν αιφνίδια από κοντά μας , θύματα της επάρατης νόσου, άλλοι αρρώστησαν , άλλοι εξουθενώθηκαν πνευματικά, άλλοι ψυχικά.Όλοι  , όμως,τίμησαν στο έπακρο το υπεύθυνο πόστο που η Πολιτεία τους εμπιστεύτηκε.Μεράκι, φιλότιμο, συνεργασία, αλληλεγγύη ήταν τα όπλα μας σε χιλιάδες αντιξοότητες.

Παρ' όλα αυτά ακολούθησε η απαξίωση, η επιστράτευση, οι διαθεσιμότητες, οι απολύσεις, τα κλεισίματα και οι συγχωνεύσεις σχολείων, οι καταργήσεις κλάδων μαθημάτων και ειδικοτήτων, οι "περίεργες" αξιολογήσεις, οι αυθαίρετες μοριοδοτήσεις, η κατάργηση μαθημάτων από το ωρολόγιο πρόγραμμα, το ψαλίδισμα ωρών μαθημάτων, οι καταργήσεις ξένων γλωσσών, η παράδοση της τεχνικής και επαγγελματικής εκπαίδευσης στους ιδιώτες και στη εξοντωτική μέθοδο της μαθητείας, η εξαφάνιση των βοηθών μας (=σχολικών φυλάκων), η αύξηση του διδακτικού ωραρίου, το καθηκοντολόγιο της ντροπής και τόσα άλλα....

Τίποτα να μην πάει χαμένο...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων..

 Δημοσιευθηκε με τον τιτλο: Ο θανατος του εμπορακου...
Στο έργο του Αρθουρ Μίλερ «Ο θάνατος του εμποράκου» ο κεντρικός ήρωας, ο εμποράκος Γουίλι Λόμαν που αγωνίστηκε τίμια μια ζωή αλλά τσακίστηκε από την οικονομική κρίση, παίρνει τελικά την απόφαση να αυτοκτονήσει. Σε αυτούς που έσπευσαν να τον κατηγορήσουν γιατί παρουσιάζει έναν ήρωα που καταλήγει σε τέτοια απόφαση, ο Αμερικανός συγγραφέας απάντησε ότι ο Λόμαν αξίζει κάθε σεβασμό, γιατί ακόμα και με την αυτοκτονία του θέλει να υπερασπιστεί την αξιοπρέπειά του.

Στην Ελλάδα, τη χώρα που παραδοσιακά βρισκόταν πολύ χαμηλά στα σχετικά θλιβερά ποσοστά συγκριτικά με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, η είδηση της κάθε νέας αυτοκτονίας ανοίγει μια νέα πληγή, αλλά παύει σταδιακά να εκπλήσσει. Συνηθίζουμε να ζούμε με τις πληγές μας, με τις πληγές των άλλων γύρω μας όταν συνειδητοποιούμε πόσο φτηνή έχει γίνει η ζωή μας. Αλλά και όταν αποφασίζουμε να μην αφήσουμε το πένθος να παρασύρει την οργή μας για το αδιανόητο που ζούμε. Ωστόσο, παρότι κανένα στατιστικό στοιχείο δεν μπορεί να καταγράψει τον ανθρώπινο πόνο, ο χαμός πριν από λίγες μέρες του Κώστα Κόγια, που βρέθηκε κρεμασμένος στο σπίτι του στον Βόλο, έχει κάποιες πτυχές που είναι σημαδιακές για ολόκληρη την κοινωνία μας.

Ο θάνατος του περιπτερούχου Κώστα Κόγια, προέδρου της Ομοσπονδίας Επαγγελματιών, Βιοτεχνών και Εμπόρων Μαγνησίας (ΟΕΒΕΜ), ήταν ο θάνατος ενός παραδειγματικού αγωνιστή. Ο «εμποράκος» αυτός είχε ηγηθεί της πορείας «323 χιλιόμετρα οργής και ανατροπής» από τον Βόλο στην Αθήνα. Σε κάθε σταθμό είχε γίνει αντικείμενο θερμών εκδηλώσεων, μέχρις ότου φτάνοντας στην Αθήνα δέχτηκε τις «περιποιήσεις» των ΜΑΤ.

Αν αναφέρομαι στον άνθρωπο αυτόν είναι διότι κατάφερε να κάνει πραγματικότητα αυτό που πολλοί άλλοι θα ήθελαν να κάνουν. Να πάρουν τους δρόμους της Ελλάδας για να ξυπνήσουν ένα λαό που οδεύει προς τον αφανισμό, δείχνοντάς του, όχι με τα λόγια αλλά με το έμπρακτο παράδειγμά τους, πως οφείλει να πάρει τη μοίρα του στα χέρια του. Ο αυτόχειρας της Μαγνησίας ίσως δεν θα είχε υπόψη του την επική πορεία του Μαχάτμα Γκάντι που οδήγησε πλήθη λαού προς τη θάλασσα για να μαζέψουν αλάτι σπάζοντας το βρετανικό μονοπώλιο. Ωστόσο, και η δική του πορεία διαπνεόταν από ανάλογο πνεύμα αγωνιστικότητας και αξιοπρέπειας.

Μήπως πρέπει να πούμε ότι μια τέτοια ζωή και ένας τέτοιος θάνατος είναι χωρίς σημασία; Μήπως πρέπει να παραδεχτούμε ότι η προϊούσα εξολόθρευση των περίφημων «μικρομεσαίων», που αυτός εκπροσωπούσε επάξια και οι οποίοι αποτελούσαν κάποτε το αγαπημένο θέμα της ρητορικής του ΠΑΣΟΚ, δεν είναι παρά ακόμη μια παράπλευρη απώλεια της δήθεν διάσωσης της χώρας από τα μνημόνια και τις συμβάσεις; Καμιά αμφιβολία για το ότι η κοινωνία μας, ο καθένας από μας και όλοι μαζί, θα έπρεπε να κάνουμε τα πάντα για να μη χάνονται άνθρωποι σαν κι αυτόν. Να μη συνεχίσει αυτή η μακάβρια επιδημία αυτοκτονιών αξιοπρεπών, πληγωμένων ανθρώπων. Ομως η πορεία ζωής του Κώστα Κόγια πρέπει να ανοίξει και για εμάς δρόμους αντίστασης και ελευθερίας. Τίποτα να μην πάει χαμένο.

«Ποιοι δρομοι ανοιγονται μπροστα στους νεους»

Dies brumalis...

         Τα αποτελέσματα των, ξεχασμένων πια,  φοιτητικών εκλογών την προηγούμενη βδομάδα  που  ανέδειξαν για πολλοστή φορά πρώτη δύναμη τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ εν μέσω οικονομικής εξαθλίωσης και  ανεργίας δεν έδειξαν να διαφοροποιούν τον χαρακτήρα των φοιτητικών εκλογών σε σχέση μ’  αυτόν που έχουν αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια. Και δεν είναι οι εκλογές και τα αποτελέσματά τους που αντιστέκονται σθεναρά χρόνια τώρα σε χαρακτηρισμούς η διαπιστώσεις περί κινήματος στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αλλά η   μαζική απουσία της νεολαίας από κοινωνικούς αγώνες και διεκδικήσεις.

        Κι αναρωτιέται κανείς μέσα σ’ αυτό το ασφυκτικό   πολιτικοοικονομικό περιβάλλον ποιο μέλλον μπορεί να επιφυλάσσεται σε νέους που μοιάζει, προς το παρόν,  να μη το διεκδικούν δυναμικά.

      Ο Δ.. Γληνός, πριν από περίπου ογδόντα χρόνια (1932), προσπαθούσε να απαντήσει στο ερώτημα «ποιοι δρόμοι ανοίγονται μπροστά στους νέους». 

       «Μ ερωτάτε να  σας πως  κι εγώ, ποιοι δρόμοι ανοίγονται μπροστά σας και φυσικά,  ποιον απ’ όλους θα σας συμβούλευα ν’ ακολουθήσετε. Ίσως αρμοδιότεροι απ’  όλους εμάς της ώριμης γενιάς, είσαστε εσείς οι  ίδιοι, για ν’ απαντήσετε σ’  αυτό το ερώτημα. Γιατί το αντίκρισμα  της ζωής, που  ζείτε  τώρα σείς  στα είκοσι χρόνια σας και στη σημερινή κρίσιμη θέση του κόσμου, εμείς δεν το  ζήσαμε και ούτε μπορούσαμε να το ζήσουμε, όταν είμαστε στη δική σας θέση στα πανεπιστημιακά θρανία. … Ν’  ακολουθήσετε τη φωνή της συνείδησής σας, γιατί μέσα σ’ αυτή θα μιλάει και κάτι πλατύτερο από το άτομό σας, η κοινωνική  και ταξική συνείδηση, που ζει χωρίς άλλο μέσα σας.

          Οι δρόμοι που ανοίγονται σήμερα μπροστά σας, δεν είναι πολλοί, είναι δυο. Είτε θελήσετε να τους αναγνωρίσετε είτε όχι, είτε προσπαθήσουν να σας τους κρύψουν μέσα στην ομίχλη ιδεαλιστικών σοφισμάτων, οι δρόμοι που ανοίγουνε μπροστά σας είναι και μένουνε δυο: ή θα πάτε με το μέρος της συντήρησης και της αντίδρασης ή θα πάτε με το μέρος της επανάστασης. Tertium non datur.

         Μα θα μου πείτε: τι δουλειά έχουμε μεις με την αντίδραση ή την επανάσταση; Πολιτικάντηδες ήρθαμε να γίνουμε; Ήρθαμε να σπουδάσουμε μιαν επιστήμη και να ζήσουμε έπειτα στην κοινωνία με την άσκηση της επιστήμης αυτής. Τι δουλειά έχει η επιστήμη μας με την πολιτική;

       Αλήθεια υπάρχουν άνθρωποι που θα σας μιλήσουν με φρίκη και αηδία και με έσχατη περιφρόνηση για την «πολιτική» και θα σας ξορκίσουν να μην έχετε καμιά σχέση μ’ αυτή την κατάρα του καιρού μας, την πολιτική, που χώνει σαν το Μεφιστοφελή την ουρά της  στην καθαρή φιλοσοφία, στην καθαρή επιστήμη, στην καθαρή τέχνη και τα μολύνει όλα….

         Εγώ πάλι πιστεύω πως είναι των αδυνάτων  αδύνατο να ξεχωρίσει κανείς οποιοδήποτε  κλάδο της ανθρώπινης πνευματικής ενέργειας από την πολιτική. Γιατί ο άνθρωπος, ούτε σαν άτομο(που ουσιαστικά δεν υπάρχει) ούτε σαν σύνολο, μπορεί να μεταβληθεί ποτέ σ’ ένα απλό και μόνο θεωρητικό  πλάσμα. Ζωή σημαίνει ενέργεια και τρόπος ενέργειας. Τρόπος ενέργειας σημαίνει πολιτική, είτε συνειδητή είτε όχι. Γιατί δεν υπάρχει  ενέργεια του ανθρώπου που δεν είναι κοινωνικά καθορισμένη. Ο τρόπος  λοιπόν που πραγματώνεται η ομαδική βούληση, είτε μέσα στις ομαδικές είτε μέσα στις ατομικές ενέργειες, είναι πολιτική, αφού στον έναν τρόπο μπορεί να αντιταχθεί άλλος τρόπος. …

… Για θέσετε παρακαλώ  το ερώτημα, ποια είναι η σχέση που κάθε φορά, σε κάθε ιστορική  στιγμή της ανθρωπότητας  υπάρχει  ανάμεσα στο «είναι», στο «νοείν» και στο «πράττειν»; Η μόνη απάντηση που μπορείτε να έχετε σε μια  αντικειμενική έρευνα του προβλήματος αυτού είναι πως σε κάθε στιγμή της ιστορικής διαδρομής, σε κάθε ανθρώπινη κοινωνία, το «είναι», το «νοείν» και το «πράττειν» είναι αλληλένδετα αλληλοεξαρτημένα. Το «είναι», δηλ. οι αντικειμενικοί όροι της ανθρώπινης ζωής καθορίζουνε τη γνώση και αυτή οδηγεί στην πράξη, που από την άλλη μεριά κι αυτή είναι  κάθε φορά το κίνητρο και το κριτήριο της γνώσης. Και η πράξη πάλι με τη γνώση μαζί επιδρούνε απάνω  στην πραγματικότητα και τηνε μεταβάλλουν.

        Γι’  αυτό και όταν  αλλάζουν οι αντικειμενικοί όροι και δημιουργιέται μια νέα γνώση και βγαίνει ένα καινούριο πρέπει, ξεσπάει η αντίθεση με το παλιό και δημιουργιέται η ανάγκη μιας καινούριας σύνθεσης. Γι’ αυτό και η τάξη που άρχει κάθε φορά θέλει από τη μια μεριά να μονοπωλεί και να κοντρολάρει τη γνώση, δηλαδή την επιστήμη, και από την άλλη μεριά να χωρίζει απ’ αυτή το «πρέπει» (το «πρέπει» που της συμφέρει) και να το ανάγει  σε θεία καταγωγή…

      Αν αυτό είναι έτσι, τότες η αντίληψη που περιορίζει την έννοια της επιστήμης στην κατάχτηση μιας περιορισμένης περιοχής του επιστητού, ξεχωρισμένης με σινικά τείχη  από κάθε γενική επισκόπηση του επιστητού και από την άλλη μεριά χωρίζει με στεγανά και αδιαπέραστα χωρίσματα την επιστήμη από τη ρύθμιση  της ζωής, η αντίληψη λοιπόν αυτής  της «καθαρής επιστήμης» είναι και αυτή μια πολιτική αντίληψη της επιστήμης. Οπερ έδει δείξαι.

        Δικαιούμαστε λοιπόν σ’  αυτή την αντίληψη της επιστήμης ν’ αντιτάξουμε τη δική μας, που δεν χωρίζει την επιστήμη από τη ρύθμιση της ζωής…

         Σύμφωνα με την αντίληψη αυτή η σπουδή της επιστήμης είναι αναπόσπαστα ενωμένη με γενική θεώρηση της φυσικής και κοινωνικής πραγματικότητας. Και η γενική αυτή θεώρηση είναι μια επιστημονική φιλοσοφία.

        Επιστήμονας χωρίς τέτια γενική επιστημονική κοσμοθεωρία είναι ένας απλός δεξιοτέχνης, ένας επαγγελματίας, πολύ κατώτερος από έναν εργάτη, γιατί ο τελευταίος, όταν είνε συνειδητός έχει, έστω και στις γενικές γραμμές, την επιστημονική θεώρηση του κόσμου…

            Αλήθεια! Σκεφτείτε λιγάκι. Από πού έρχεστε σεις; Από ποια κοινωνικά στρώματα; Που ανήκετε; Το μεγαλύτερο πλήθος από σας είναι φτωχά παιδιά. Η αστική τάξη βέβαια υψώνει μπροστά στα μάτια όλων σας το τίμημα της προδοσίας: θέσεις κρατικές, πελατεία, αξιώματα, τίτλους, για να γίνετε οι πνευματικοί στυλοβάτες της. Ένα τραγικό παιδομάζωμα! Έτσι και οι γιανίτσαροι γίνονταν οι πιο φανατικοί διώχτες των χριστιανών, όπως τα παιδιά των φτωχών, που σπουδάζουν  στα πανεπιστήμια και αλλάζουν κοινωνική κατάσταση, γίνονται οι πιο φανατικοί αντιδραστικοί.

       Αν όμως ακούσετε τι σας λέει κατάβαθα το αίμα σας, δε θ’  αλλαξοπιστήσετε, δε θα προδώσετε την τάξη σας. Θα πάτε με το μέρος των φτωχών και θα αγωνιστείτε και σεις για να θεμελιώσετε τη νέα ζωή.

    Και τότε θα βαδίσετε  με βήμα ακλόνητο στο μόνο δρόμο που αληθινά ανοίγεται μπροστά σας»  

                                        Δημήτρη Γληνού «Εκλεκτές σελίδες», εκδ. Στοχαστής, 1975

Η νηνεμία πριν τη θύελλα; (6+1 σημεία για την πολιτική συγκυρία)...

Του Γιαννη Αλμπανη...

Ένα κείμενο από το Δελτίο Θυέλλης (περιοδική έκδοση του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα) που μόλι κυκλοφόρησε. Γράφτηκε πριν τα τελευταία γεγονότα στην Κύπρο.

1.  Το Μνημόνιο οδηγεί στην εξαθλίωση. Αν και στο παρελθόν η Αριστερά έχει εγκληθεί για καταστροφολογικές προβλέψεις που διαψεύδονταν από την πραγματικότητα, αυτή τη φορά η πραγματική κοινωνική καταστροφή που επέφερε το Μνημόνιο ξεπέρασε ακόμα και τις πιο απαισιόδοξες προβλέψεις. Οι εικόνες της σημερινής Αθήνας, αλλά και άλλων μεγάλων πόλεων, είναι εικόνες που παραπέμπουν σε ένα παρελθόν μέχρι τώρα ξεχασμένο: το μαύρο στρώμα καπνού από τις ξυλόσομπες που καλύπτει τον ουρανό, οι άνθρωποι που κοιμούνται στους δρόμους και αυτοί που ψάχνουν τα σκουπίδια, τα απλωμένα χέρια που περιμένουν ως μάννα εξ ουρανού μια σακούλα λαχανικά, τα κλειστά μαγαζιά. Τα παιδιά που πηγαίνουν στο σχολείο χωρίς να έχουν πάρει πρωινό, το ενάμισι εκατομμύριο άνεργοι, το μαγκάλι που σκότωσε τους φοιτητές στη Λάρισα, η έκρηξη των αυτοκτονιών. Εικόνες που θυμίζουν τις δεκαετίες ’50-’60, χωρίς όμως τη σχετική αισιοδοξία εκείνης της εποχής. Η καθίζηση της ελληνικής οικονομίας μπορεί πλέον να συγκριθεί με την ελεύθερη πτώση της μετασοβιετικής Ρωσίας του Γιέλτσιν. Μια χώρα που γυρνάει δεκαετίες πίσω.
2. Επιχειρούν να επιβάλουν ένα κοινωνικό μοντέλο. Θα ήταν άστοχο να περιορίσει κανείς τις επιπτώσεις του Μνημονίου στη μαζική φτωχοποίηση του πληθυσμού. Με την ιδιωτικοποίηση των υπολειμμάτων του δημόσιου τομέα καθώς και με την πλήρη απορύθμιση της αγοράς εργασίας, δημιουργείται ένα καινούργιο πλαίσιο το οποίο δεν αφαιρεί μόνο ισχύ από τον κόσμο της εργασίας, αλλά μεταβάλλει εκ βάθρων την κοινωνική αντίληψη για τις εργασιακές σχέσεις και τις δημόσιες υπηρεσίες, οδηγώντας τελικά σε μια βίαιη υποτίμηση των προσδοκιών που έχουν οι άνθρωποι για τη ζωή τους. Από τη στιγμή που καταργούνται στην πράξη οι συλλογικές συμβάσεις, είναι φυσικό επόμενο να διαμορφώνεται μια εξατομικευμένη σχέση με την εργασία μέσω της οποίας ο εργαζόμενος αποδέχεται σήμερα ασμένως ό,τι τού φαινόταν χτες αδιανόητο. Επιπλέον, σε έναν κόσμο όπου τα πάντα έχουν εμπορευματοποιηθεί, ακόμα και το νερό, όχι μόνο εντείνεται ο αποκλεισμός από βασικά για την επιβίωση αγαθά, αλλά στενεύει απελπιστικά ο χώρος των αγώνων για συλλογικά δικαιώματα και δημόσιες πολιτικές ανακατανομής. Η κοινωνία που δημιουργεί το Μνημόνιο είναι η κοινωνία του άγριου ανεξέλεγκτου καπιταλισμού που φέρνει στο νου τη Χιλή του Πινοσέτ ή ακόμα χειρότερα τον ευρωπαϊκό 19ο αιώνα.
3. Υποχώρηση των κινημάτων… Η υποχώρηση των κινημάτων αντίστασης μετά την ψήφιση του τρίτου Μνημονίου είναι εμφανής. Οι λόγοι θα πρέπει να αναζητηθούν στην αίσθηση αδυναμίας που διαχέεται μετά από σειρά πολύ μαζικών πλην αποτυχημένων αγώνων, η ολική ανελαστικότητα του Μνημονίου που καθιστά αναποτελεσματικούς τους επιμέρους αγώνες και καθιστά την ανατροπή της τρόικας εσωτερικού σε αναγκαία προϋπόθεση για την ικανοποίηση των όποιων επιμέρους αιτημάτων, η αποδυνάμωση των συνδικάτων λόγω της γιγάντωσης της ανεργίας καθώς και της κρίσης αξιοπιστίας τους, οι ψευδαισθήσεις που καλλιεργήθηκαν σε σχέση με την καταβολή της δανειακής δόσης, η πεποίθηση ότι η ανατροπή του Μνημονίου μπορεί να επέλθει εύκολα δια της ανάθεσης στον ΣΥΡΙΖΑ… Ωστόσο η προσπάθεια αιτιολόγησης της καταγραφείσας υποχώρησης των κινημάτων θα ήταν ατελής, αν δεν υπογράμμιζε τις αδυναμίες του υποκειμενικού παράγοντα. Το ότι δηλαδή εξακολουθούμε να μην έχουμε σταθερές κινηματικές δομές αντίστασης, παρά τις προσπάθειες που έγιναν με τις λαϊκές συνελεύσεις, το ότι δεν αναπτύσσεται σοβαρός διάλογος πάνω στην ανάπτυξη των κινημάτων σε μια δύσκολη συγκυρία, το ότι οι οργανωτικές δομές της Αριστεράς πιο πολύ είναι στραμμένες στην πολιτική εκπροσώπηση των αγώνων παρά στην οργάνωση τους, χωρίς βέβαια να αμφισβητείται η πρόοδος που έχει συντελεστεί σε αυτόν τον τομέα τα τελευταία χρόνια. Η επινοητικότητα και η αποφασιστικότητα των πιο πολιτικοποιημένων αγωνιστών χρειάζεται πολύ περισσότερο στις περιόδους άμπωτης του κινήματος, παρά όταν η παλίρροια των αγώνων γεμίζει τους δρόμους των πόλεων. Πάντως, οφείλουμε να παρατηρήσουμε ότι η συμμετοχή στην απεργία της 20ης Φλεβάρη πιθανόν να αποτελεί σημάδι ότι η περίοδος υποχώρησης των κινημάτων βαίνει προς το τέλος της.
4. …σταθεροποίηση της κυβέρνησης. Όσο εμφανής είναι η υποχώρηση των κινημάτων το τελευταίο διάστημα, άλλο τόσο δεν μπορεί να αμφισβητηθεί η σχετική σταθεροποίηση της κυβέρνησης. Ωστόσο, η κυβέρνηση δεν σταθεροποιήθηκε μόνο γιατί “οι δρόμοι ήταν ήσυχοι”. Μεγάλο ρόλο έχουν παίξει επίσης οι ψευδαισθήσεις που καλλιεργήθηκαν σε σχέση με την καταβολή της δανειακής δόσης. Η απομάκρυνση του κινδύνου άτακτης χρεοκοπίας και η αναμονή του ευρωπαϊκού ρευστού που υποτίθεται ότι θα έπεφτε στην αγορά προφανώς λειτουργούν υπέρ της τρόικας εσωτερικού. Επιπλέον, δεν θα πρέπει να υποτιμάται η σχεδόν ενστικτώδης διάθεση πολλών ανθρώπων να αποδεχτούν ότι τους φαίνεται ότι μπορεί να διασφαλίσει την επιστροφή στη χαμένη σταθερότητα της οικονομίας και της κοινωνία. Φευ! Τελικά αποδείχτηκε ότι η δανειακή δόση ούτε τόνωσε την αγορά ούτε άνοιξε ένα (έστω και μικρό) παράθυρο στην προοπτική της ανάκαμψης ή έστω της σταθεροποίησης. Η κρίση είναι σταθερά εδώ όπως ακριβώς η μαζική φτώχεια μοιάζει με ζοφερή βεβαιότητα για το μέλλον. Κατά συνέπεια, δεν πρέπει να εκπλήσσει το ότι η προωθητική ώθηση της δόσης μοιάζει να έχει εξαντλήσει τη δυναμική της και το αρχίζουν εκ νέου οι τριγμοί στο κυβερνητικό σχήμα.
5. Η καταστολή εξελίσσεται σε βασικό πυλώνα της κυβερνητικής πολιτικής. Η ειδοποιός διαφορά της χρήσης της καταστολής σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν είναι ότι δεν αποτελεί αναγκαίο μέσο επιβολής της κυβερνητικής πολιτικής τις στιγμές που δεν εξασφαλίζεται η κοινωνική συναίνεση, αλλά τείνει να υποκαταστήσει τη συναίνεση ως βασικό μέσο εμπέδωσης της κυριαρχίας. Η πρωτοφανής εξάπλωση της φτώχειας παράγει σε εξίσου πρωτοφανή κλίμακα κοινωνική αμφισβήτηση “των από πάνω”, πολιτικό ριζοσπαστισμό καθώς και εκτεταμένες παραβατικές συμπεριφορές. Επομένως, η συναίνεση δεν μπορεί να εξασφαλιστεί. Κι εκεί που η πειθώ (ή έστω ο πειθαναγκασμός) δεν μπορεί να λειτουργήσει, μπαίνει στο προσκήνιο ο φόβος. Γι’ αυτό και η ολοένα και διευρυνόμενη προληπτική χρήση της καταστολής, γι’ αυτό και η δυσανάλογα οξυμένη χρήση κρατικής βίας σε σχέση με το πραγματικό διωκτικό ενδιαφέρον διαφόρων υποθέσεων, γι’ αυτό και ο υστερικός εμφυλιοπολεμικός λόγος. Για να λειτουργήσει ο φόβος, πρέπει η απειλή της κρατικής καταστολής να είναι διαρκώς παρούσα και να έχει δώσει απτά δείγματα ότι είναι όντως πραγματική και όχι υποθετική.
6. Ο πειρασμός του ΣΥΡΙΖΑ. Είτε είναι κανείς υπέρ είτε εναντίον, η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί πλέον βασική παράμετρο της πολιτικής συγκυρίας, από τη σκοπιά της Αριστεράς και των κινημάτων. Μπροστά στην πραγματική πρόκληση του ξεπεράσματος του 30%, του να πείσει δηλαδή ανθρώπους πέρα από το χώρος της ευρείας κοινωνικής Αριστεράς, ο ΣΥΡΙΖΑ φάνηκε να μπαίνει στον πειρασμό του “στρογγυλέματος” των θέσεων του και της διαμόρφωσης ενός πιο μετριοπαθούς προφίλ για να θέλξει ακροατήρια του λεγόμενου μεσαίου χώρου. Δεν χρειάζεται να αναφερθούμε πάλι σε συγκεκριμένα γεγονότα (καταλήψεις, ταξίδια Τσίπρα, εκφωνήσεις για την οικονομική πολιτική) για τα οποία ήδη έχει γίνει μεγάλη συζήτηση. Το βέβαιο είναι ότι ένα ενδεχόμενο “μάζεμα” των αιχμών του ΣΥΡΙΖΑ θα τον οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στην ήττα αφού ούτε η βάση του (όπως φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις) ούτε τα στελέχη του (όπως φάνηκε στην πρόσφατη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής) συναινούν σε μια τέτοια κατεύθυνση. Θα το επαναλάβουμε: Στη συγκυρία της πιο άγριας καπιταλιστική κρίσης των τελευταίων δεκαετιών, δεν υπάρχει χώρος για τον οποίο συμβιβασμό. Η έξοδος από την κρίση απαιτεί ρήξεις και ανατροπές. Και αυτό το έχει καταλάβει το δυναμικό που στρατεύεται στην υπόθεση του ΣΥΡΙΖΑ.
7. Το γνωστό. Στους δρόμους θα συναντήσουμε την ελπίδα.

Η χαιρεκακία των «ρεαλιστών»...

Του Γιώργου Σαββίδη, απο την Αυγη...

Αναφέρομαι συχνά στη γενιά του '60, γιατί ξεπήδησε και στάθηκε στα πόδια της αμέσως μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο κι απέκτησε την εμπειρία της μέσα από τη μιζέρια και τη δυστυχία, αλλά και μέσα από δυναμικούς και διαρκείς αγώνες. Το Κυπριακό ήταν το πρώτο που φλόγισε τα νεανικά μας συναισθήματα. Μπορεί αμέσως μετά οι πολλοί σφοδροί και συνεχείς αγώνες να δόθηκαν για την ειρήνη, τη δημοκρατία και την παιδεία, αλλά τα συνθήματα που βροντοφωνάζαμε στη χώρα από τα μέσα της δεκαετίας του '50 μάς ένωναν στην αξίωση για Αυτοδιάθεση στην Κύπρο. Παράλληλα, η Δυτική Γερμανία, με καπιταλιστική διεθνή βοήθεια και ταχύτητα, ξαναχτιζόταν από μετανάστες κι ανάμεσά τους ήταν Έλληνες, από την Ελλάδα και την Κύπρο.
Τότε ήταν που άρχισε και πάλι να σηκώνει κεφάλι η νεολαία της Αριστεράς, μ' ανοιχτά πάντα τα κελιά και τα ξερονήσια, ως σύστημα φρονηματισμού των... αμετανόητων. Αλλά ποιος νοιαζόταν; Ο αναβρασμός φούντωνε στα πανεπιστήμια και τα γυμνάσια. Κάθε τόσο κι από μια διαδήλωση.
Ιδιαίτερα στον Πειραιά, που μπορεί να μην είχε ακόμα πανεπιστημιακή σχολή, αλλά είχε γερό συνδικαλιστικό κίνημα και υπολογίσιμη σε αριθμό νεολαία της ΕΔΑ. Οι διαδηλώσεις ξεκίναγαν από το Κερατσίνι, την Κοκκινιά, τα Καμίνια, το Χατζηκυριάκειο, το Φάληρο και μέσα από τους κεντρικούς δρόμους κατέληγαν στην Πλατεία Κοραή, όπου ήδη περίμεναν χιλιάδες φοιτητές και μαθητές από τα γυμνάσια του κέντρου.
Από εκεί, συνήθως, άρχιζαν και οι συγκρούσεις με την αστυνομία, όταν έπεφτε το σύνθημα για πορεία προς το βρετανικό προξενείο. Η μάχη γινόταν σχεδόν σώμα με σώμα. Οι αστυφύλακες διέθεταν μόνο ένα κλομπ και δεν έτρεφαν μίσος εναντίον μας, όπως τα σημερινά πάνοπλα «αντράκια» του κράτους και του παρακράτους. Τότε μας έβαζαν σε μια κλούβα αφρούρητη και το σκάγαμε από μέσα δυο και τρεις φορές, κάθε διαδήλωση. Αλλά έπεφτε γερό ξύλο...
Οι Έλληνες εκφραζόμασταν ανάλογα με τους αγώνες του κυπριακού λαού, και νιώθαμε υπερήφανοι για το όχι στα σχέδια των αποικιοκρατών, στις απαγορεύσεις του Βρετανού κυβερνήτη στρατηγού Τζον Χάρντινγκ, στην εκτέλεση των Καραολή - Δημητρίου και σ' όλα τα διχοτομικά σχέδια.
Την ίδια υπερηφάνεια νιώσαμε και τώρα με το όχι του κυπριακού Κοινοβουλίου, για το κούρεμα των τραπεζικών καταθέσεων. Οι διάφοροι φοβισμένοι πολιτικοί της καρπαζιάς και οι γνωστοί βαλτοί προθυμογράφοι, που έσπευσαν με χαιρεκακία μετά από δύο μέρες να παρερμηνεύσουν, να χλευάσουν και να μειώσουν την αξία του όχι των ολομόναχων Κυπρίων και να αξιώσουν πλήρη υποταγή στη στυγνή Μέρκελ και στον ωμό ή χυδαίο ρεαλισμό της αχόρταγης καπιταλιστικής βουλιμίας, δεν υπολογίζονται πλέον. Αυτό το όχι πέρασε ήδη και στα χείλη του λαού μας και τους περιλαμβάνει όλους αυτούς...
Κι ο Καβάφης από καιρό τους είχε αποστομώσει:
«Ο αρνηθείς δεν μετανιώνει. Αν ρωτιούνταν
πάλι, όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει
εκείνο το ΟΧΙ -το σωστό- εις όλην την ζωή του».

Ούτε Ρομπέν ούτε Μπόνι και Κλάιντ...

Χριστόφορος Κάσδαγλης...

 

Με τις μανάδες πάω πάσο. Πρέπει να βρουν τη δύναμη και τις λέξεις να στηρίξουν τα παιδιά τους στις δύσκολες μέρες και στα σκοτεινά χρόνια που τους περιμένουν – ό,τι κι αν έχουν κάνει. Είμαι γονιός και ξέρω. Πρέπει να βρουν τον τρόπο να τα βοηθήσουν, ίσως και να τα ξαναπλησιάσουν. Ενδέχεται επίσης να προσπαθούν να ξεπλύνουν κάποιες ενοχές – ποιος είμαι που θα τις κρίνω;

Είδα κι εγώ τα μαυρισμένα μάτια και τα πρησμένα χείλη στην τηλεόραση. Είδα επίσης το σόου της προσαγωγής των συλληφθέντων στον ανακριτή με σειρήνες, τους είδα πίσω από φιμέ τζάμια, δεμένους με χειροπέδες, να τρέχουν υποχρεωτικά συνωθούμενοι από χτισμένα κορμιά και χτισμένα πρόσωπα. Σημείωσα την ηλικία τους. Διαπίστωσα και πάλι τη μιντιακή υπερβολή και τη δημοσιογραφία της κλειδαρότρυπας. Διέτρεξα κι εγώ όλη την γκάμα των σκέψεων που διέτρεξαν κι όλοι οι άλλοι, όσοι τουλάχιστον διαθέτουν στοιχειώδη ευαισθησία.

Αλλά, με συγχωρείτε, δεν είμαι διατεθειμένος να μπω στο τριπάκι του Ρομπέν των Δασών, ούτε του Μπουοναβεντούρα Ντουρούτι, ούτε των Μπόνι και Κλάιντ. Δεν πρόκειται εδώ για δοκίμιο επαναστατικής ιστορίας, ούτε για μεσαιωνικό μυθιστόρημα, ούτε για κινηματογραφική ταινία. Κι όσο για τις κοινωνιολογικές και τις ψυχαναλυτικές παραμέτρους ασφαλώς και τις λαμβάνω υπόψη, αλλά τις βγάζω έξω από τη δημόσια συζήτηση. Τις αφήνω για τους κοινωνιολόγους και τους ψυχαναλυτές.

Τα τελευταία χρόνια βρίσκονται σε εξέλιξη μεγάλοι  κοινωνικοί αγώνες για την απαλλαγή της χώρας από το βραχνά της λιτότητας και της υπερχρέωσης. Πρόκειται για αγώνες μαζικούς και ειρηνικούς. Κάθε άλλη στρατηγική που επιχειρεί να δημιουργήσει τετελεσμένα μέσα από δυναμικές μειοψηφικές ενέργειες ή να λειτουργήσει δήθεν καταλυτικά για να συνεγείρει τις μάζες, δεν είναι απλώς ξένη προς αυτό τον αγώνα – είναι απολύτως εχθρική. Είναι εχθρική γιατί ενδυναμώνει τους δυναμικούς βραχίονες της εξουσίας. Γιατί παροξύνει τη στρατηγική της έντασης, που ευνοεί τον αυταρχισμό. Γιατί δίνει άλλοθι και τροφή στη βία των δυνάμεων καταστολής και των ακροδεξιών μορφωμάτων.

Εντάξει με τους μύθους του παρελθόντος, όλοι ταυτιστήκαμε κάποτε με ήρωες και αντιήρωες, αλλά εν πάση περιπτώσει πρόκειται για άλλες εποχές και για άλλες συνθήκες. Δεν ακυρώνουμε τους επαναστάτες αλλοτινών καιρών, απλώς συνεχίζουμε τον αγώνα με τα μέσα που προσφέρει η δική μας ιστορική συγκυρία.

Ξέρω, όλοι μισούμε τις τράπεζες, έχουμε δάνεια, υποθήκες, προσημειώσεις, μετοχές που κάηκαν, ομόλογα που ξεφτιλίστηκαν, πανωτόκια, ψιλά γράμματα στα συμβόλαια. Παγκόσμιες φούσκες που στο διάβα τους παρασέρνουν ζωές και όνειρα, κυβερνήσεις, προϋπολογισμούς – το κράτος πρόνοιας, την ήπια ανάπτυξη, την ίδια την ισορροπία του περιβάλλοντος.

«Μια τράπεζα ή μια εταιρεία δεν μπορούν να περιμένουν, είναι όντα που δεν ανασαίνουν αέρα, που δεν τρώνε κρέας. Ανασαίνουν κέρδη, τρώνε τόκους. Αν τους λείψουν αυτά πεθαίνουν, όπως πεθαίνεις εσύ όταν σου λείψει ο αέρας και το κρέας. Είναι κρίμα βέβαια, μα έτσι είναι. Ακριβώς όπως σου το λέω.»

Τα ξέρουμε από παλιά αυτά, τα έγραψε ο Στάινμπεκ με κόκκινα γράμματα στα «Σταφύλια της Οργής» από το ’39. Αυτό που έχει αλλάξει είναι πως εκείνο το θηρίο μεγάλωσε, έγινε παγκόσμιο τέρας. Αν δοκιμάσεις να το πυροβολήσεις θα σε πάρει παραμάζωμα, θα πουλήσει μετά το τομάρι σου στην τηλεόραση και θα βγει κι από πάνω κερδισμένο. Θέλει τρόπο, θέλει σχέδιο για να το κατανικήσεις, πρέπει να μετατρέψεις την οργή σε γνώση, το συναίσθημα σε πείσμα. Θέλει ευρηματικότητα και φαντασία, θέλει συσπείρωση, θέλει διεθνή ερείσματα και συμμαχίες ακλόνητες.

Καταλαβαίνω πολύ καλά την αυθόρμητη συμπάθεια προς τον κυνηγημένο και τον αιχμάλωτο. Από δω εμείς με τα ρούχα, κι από κει εκείνοι με τις στολές.

Αλλά δεν είναι έτσι. Η αντεξουσιαστική βία κι αυτή ένστολη είναι, κι ας φοράει πολιτικά.

Διαπιστώνω ότι η βάναυση συμπεριφορά της αστυνομίας μετά τη σύλληψη γίνεται αφορμή για συμπάθεια και -από ορισμένες πλευρές- για εκ των υστέρων συνηγορία στην παραβατικότητα.

Αλλά δεν είναι έτσι. Κάθε λογική βασανισμού είναι εξίσου καταδικαστέα, είτε πρόκειται για αντάρτες των πόλεων είτε για επαγγελματίες ληστές τραπεζών, για βιαστές, για νεοναζιστές τραμπούκους, για σίριαλ κίλερς. Τελεία και παύλα – απαγορεύονται τα βασανιστήρια! Είναι έξω από κάθε έννοια πολιτισμού, αστικού, εναλλακτικού ή σοσιαλιστικού.

Ζούμε την πιο δύσκολη περίοδο της τελευταίας εξηκονταετίας. Υπάρχει θέμα επιβίωσης, έχουν τελειώσει τα καλαμπούρια. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να παριστάνουμε τον συνήγορο του διαβόλου, ούτε ν’ αφήνουμε να ορίζουν την τύχη μας λογής λογής αποκλίνουσες συμπεριφορές.

Θέλετε, φίλοι μου, να σωθούμε, σώζοντας μαζί και τη χώρα; Σύμφωνοι, αλλά τότε πρέπει εμείς πρώτοι να δείξουμε γιατί η ένοπλη βία και οι ληστείες αποτελούν αντικοινωνική συμπεριφορά και πολιτική οπισθοδρόμηση. Με τρόπο ρητό, λιτό, καταλυτικό. Αν δεν το κάνουμε εμείς -και μάλιστα πειστικά- θα το φροντίσει η αστυνομία. Κι έπειτα θα αναλάβουν εργολαβικά η κυβέρνηση, το δικαστικό σύστημα, τα ΜΜΕ.

Κι εμείς θα μείνουμε πάλι στη γωνία να διαμαρτυρόμαστε και να οργανώνουμε πολιτικές λιτανείες. Συμπαθούντες και συμπαθείς – πλην όμως ανεπαρκείς.