Ξύπνα! Οι Κουίσλινγκοι σώζουν τους ομοίους τους....

My Pillow Book...

 

 Σπεύδομε όλοι να πετάξουμε τις σκούφιες μας με ενθουσιώδεις αλαλαγμούς επιδοκιμασίας στο άρθρο της έγκριτης Wall Street Journal και να πανηγυρίζομε την υπόδειξη του δημοσιογράφου τους, που εγκαλεί τους συνδίκους της ελληνικής πτώχευσης και υποδεικνύει στην επικεφαλής του ΔΝΤ να ζητήσει συγνώμη από την Ελλάδα, επειδή δεν πίστεψε, λέει, ότι οι Ολετήρες που μας κυβερνούν θα επιτύγχαναν πρωτογενές πλεόνασμα για το 2013.

 

Μόνο που όσοι πανηγυρίζομε για την υπόδειξη αυτή της WSJ, ξεχνάμε ότι το πρωτογενές πλεόνασμα του 2013 δεν ήταν παρά ένα απόσταγμα των δακρύων μας. Ξεχνάμε ότι το πρωτογενές πλεόνασμα του 2013 δεν ήταν παρά ένα πικρό καταπότι φτιαγμένο από θλίψη, αίμα και οδύνη. Ένα παρανοϊκό πείραμα που συνεχίζεται να εφαρμόζεται. Ένα πρόγραμμα με λάθος πολλαπλασιαστές, λάθος διαιρέτες και τερατώδη μιγαδικά αποτελέσματα. Ένα πρόγραμμα που οδηγεί από το μονοπάτι του «τίποτα», στον γκρεμνό του πουθενά.

 

Δεν έχει καμιά υποχρέωση, η επικεφαλής του ΔΝΤ να ζητήσει συγνώμη από τους Ολετήρες κυβερνήτες μας. Δεν έχει τέτοια υποχρέωση η κυρία. Αυτής παράσημο της αξίζει από τον Πρόεδρο της Τηλεδημοκρατίας μας, επειδή συναίνεσε στις λογιστικές αλχημείες –μετά τα Greek Statistics, κάποτε θα γραφτούν στα κιτάπια της Ιστορίας και οι τερατολογίες του Greek Public Accounting. 

 

Δεμένοι και με την υπογραφή τους...

του Σταυρου Καπάκου, απο την Αυγη...

Πριν από έναν χρόνο περίπου, κατά την πρώτη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου μετά την αποχώρηση της ΔΗΜ.ΑΡ. από την κυβέρνηση, ο Αντώνης Σαμαράς έθετε στις προτεραιότητες της κυβέρνησης την "αποφυγή λήψης νέων μέτρων".
Στις 2 Αυγούστου 2013 η "Αυγή" αποκάλυψε την επιστολή Σαμαρά, Στουρνάρα, Προβοπουλου προς την Κομισόν, με την οποία δεσμεύονται πως "αν χρειαστεί, θα ληφθούν πρόσθετα μέτρα για την επίτευξη των στόχων". Έκτοτε "κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι" και όλος ο κόσμος γνωρίζει πλέον ότι ελήφθησαν νέα επώδυνα μέτρα, για τα οποία η κυβέρνηση κάθε φορά έσκιζε τα ιμάτιά της ότι θα ήταν τα τελευταία.
Και σήμερα όλοι γνωρίζουν ότι μέχρι το τέλος του Ιουνίου πρέπει να έχουν περικοπεί οι επικουρικές συντάξεις και το εφάπαξ και μέχρι το τέλος του χρόνου να έχουν ολοκληρωθεί οι αναλογιστικές μελέτες για τα ασφαλιστικά ταμεία και, αν χρειαστεί, να περικοπούν εκ νέου οι κύριες συντάξεις, καθώς εφαρμόζεται η αρχή του μηδενικού ελλείμματος. Και δεν είναι τα μόνα μέτρα, καθώς έρχονται πολλά ακόμη, είτε με τον μανδύα των μεταρρυθμίσεων είτε ως φορολογικές αλλαγές είτε ως εκποίηση της δημόσιας περιουσίας με τις ιδιωτικοποιήσεις. Το Μνημόνιο δεν είναι στιγμιαίο, είναι διαρκείας...
Στη νέα επιστολή Σαμαρά, Στουρνάρα, Προβόπουλου προς την επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ, με ημερομηνία 14 Μαΐου 2014, δηλαδή πριν από τις εκλογές, που αποκάλυψε η χθες η "Αυγή", δεσμεύτηκαν και πάλι: "Είμαστε έτοιμοι να λάβουμε οποιαδήποτε μέτρα τα οποία μπορεί να αποδειχθούν αναγκαία", προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι του Μνημονίου. Η δέσμευση αυτή είναι πλέον συνήθης, αφού πηγάζει από τις μνημονιακές υποχρεώσεις σαν αυτές που... σχίζει καθημερινά ο πρωθυπουργός.
Η δέσμευση αυτή είναι δυστυχώς αυτονόητη, καθώς η κυβέρνηση δέχθηκε τη λογική του ισοδύναμου αποτελέσματος στις συμφωνίες που έκανε με τους δανειστές. Επομένως, αν κάποια μέτρα δεν αποδώσουν όσο έχουν υπολογιστεί, δεν εξετάζεται αν φταίει για παράδειγμα το βάθεμα της ύφεσης εξαιτίας της πολιτικής της εσωτερικής υποτίμησης, αλλά επιβάλλονται νέα για να αναπληρωθούν οι απώλειες, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στην κοινωνία και την οικονομία.

Υποθέσεις κατόπιν εορτής και κάλπης...

του Παντελη Μπουκαλα, απο την Καθημερινη...

Τίποτα πιο κοινότοπο από το ότι η γραμμένη Ιστορία δεν ξαναγράφεται. Ούτε από καλοπιάσματα καταλαβαίνει ούτε από ξόρκια. Οι «πίσω της σελίδες» μένουν ασυγκίνητες στις αναδρομικές επιδιορθωτικές επεμβάσεις και στις αργοπορημένες υποθέσεις. Κι ωστόσο το ανθρώπινο μυαλό είναι φτιαγμένο να δουλεύει στα μικρά και στα μεγάλα και με εκ των υστέρων εικασίες και πιθανολογήσεις.
Εστω λοιπόν κι αν δεν έχει ιστορικό νόημα, φαίνεται κατ’ αρχάς λογική η προσέγγιση μέσα από το πρίσμα του «αν» των ψυχρών αερίων μαζών, με προέλευση το Βερολίνο και την Ουάσιγκτον, που ήρθαν μετεκλογικά να αναιρέσουν τον λίβα του εθιμοτυπικού προεκλογικού «θα» και των κυβερνητικών διαβεβαιώσεων ότι «Μνημόνια τέλος»· άλλωστε «σκίζονται κάθε μέρα».

Αν οι δηλώσεις του κ. Σόιμπλε για πιθανότατο νέο «πακέτο στήριξης» είχαν γίνει λίγες μέρες πριν από την κάλπη και όχι μία εβδομάδα μετά, πόσο και πώς θα είχαν επηρεάσει την εκλογική μας συμπεριφορά; Θα θύμωνε τους ψηφοφόρους η επαναφορά από τον Γερμανό υπουργό της απειλής για έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ; Κι αυτό τη στιγμή που όλοι εμφανίζονται πεπεισμένοι ότι τέτοιος κίνδυνος δεν υπάρχει πια, χάρη στις βαρύτατες και συνεχιζόμενες θυσίες μας, όχι μόνο οικονομικές, αφού η πληγωμένη αξιοπρέπεια, απόρροια της πανθομολογουμένως μειωμένης εθνικής κυριαρχίας, βαραίνει τουλάχιστον όσο και το πληγωμένο βαλάντιο; Τέλος, πόσων πολιτικών ρίχτερ σεισμό θα μπορούσε να έχει προκαλέσει η έκθεση του ΔΝΤ για την πορεία της ελληνικής οικονομίας, που προβλέπει νέα μέτρα, αν είχε γίνει και αυτή γνωστή προεκλογικά και όχι τώρα;

Ας το ξαναπούμε. Τα σενάρια είναι για τον κινηματογράφο, όχι για την Ιστορία. Μολαταύτα μοιάζουν αναπόφευκτα.

Βαθιά διαγραφή του χρέους για προοπτική ανάπτυξης...

του Κωστα Λαπαβιτσα...

Πηγαίνουμε πλεόν ολοταχώς προς τις ευρωεκλογές που ίσως κρίνουν την πορεία της Ελλάδας για χρόνια. Το δίλημμα που θέτει η κυβέρνηση Σαμαρά είναι 'σταθερότητα, ή επιστροφή στο πρόσφατο παρελθόν της κρίσης' τονίζοντας ότι η ανάκαμψη βρίσκεται επί θύραις. Ταυτόχρονα παραδέχεται ότι η Ελλάδα συνεχίζει να έχει πρόβλημα χρέους παρουσιάζοντας όμως η κυβέρνηση τον εαυτό της ως το μόνο αξιόπιστο διαπραγματευτή. Το τι θα επιχειρήσει να διαπραγματευτεί μας το έχει ήδη αποκαλύψει ο κ. Στουρνάρας: Δε θα υπάρξει διαγραφή γιατί αντιτίθεται η ΕΕ, αλλά θα επιδιωχθεί η μείωση των επιτοκίων και η επιμήκυνση. Κι εκεί θα τελειώσει η κρίση, κατά την κυβέρνηση Σαμαρά.

Από την άλλη, η αντιμνημονιακή αντιπολίτευση και φυσικά ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί ότι το χρέος δεν είναι βιώσιμο και χρειάζεται διαγραφή. Σε σημαντικό βαθμό μάλιστα φαίνεται να συμφωνεί και το ΔΝΤ. Δεν υπάρχει βέβαια κοινά αποδεκτή εκτίμηση για το μέγεθος της διαγραφής, πόσο μάλλον για τη διαδικασία μέσω της οποίας θα επιτευχθεί. Αλλά κυριαρχεί η αντίληψη ότι χωρίς διαγραφή του χρέους η Ελλάδα δε θα μπορέσει να βγει απο τα ερείπια της κρίσης.

Το χρέος, λοιπόν, θα αποτελέσει καίριο ζήτημα οικονομικής πολιτικής την επόμενη περίοδο και οι ευρωεκλογές θα δείξουν το δρόμο για την αντιμετώπισή του. Στο πλαίσιο αυτό το διεθνές οικονομικό δίκτυο RMF (Λονδίνο) σε συνεργασία με το Δίκτυο Οικονομικών και Κοινωνικών Ερευνών (Θεσσαλονίκη) δημοσίευσε μια εμπεριστατωμένη ανάλυση σχετικά με την αντιμετώπιση του ελληνικού δημόσιου χρέους. Η μελέτη αναλύει δύο βασικούς τρόπους ελάφρυνσης: τη “μαλακή επιλογή”, η οποία εξετάζει τη συναινετική μείωση του μέσου επιτοκίου και την επιμήκυνση του χρέους, καθώς και τη “σκληρή επιλογή”, η οποία εξετάζει τη βαθιά διαγραφή της ονομαστικής αξίας του χρέους. Συγκρίνεται δηλαδή η επιλογή της κυβέρνησης με αυτή της αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης.

Το μέλλον μας δεν είναι ο καπιταλισμός....

Χρήστος Λάσκος, απο το AlterThess...

Ή, σε μια περισσότερο διαλεκτική και καταφατική διατύπωση, έτσι κι αλλιώς η Γη θα γίνει κόκκινη. Κομμουνισμός ή Μαντ Μαξ κατάσταση.
Που σημαίνει πως ο καπιταλισμός έχει πλέον σε τέτοιο βαθμό μετατραπεί σε ύβρι πλανητικών διαστάσεων,
που η ανατροπή του αποτελεί, αναγκαστικά, το στόχο της ιστορικής περιόδου, στην οποία βρισκόμαστε ήδη.
Η αδηφάγα ροπή του να εισαγάγει τα πάντα στην επικράτεια του εμπορεύματος και της κερδοφορίας, η κανιβαλική και χαοτική του μετεξέλιξη μέσω των συνεχών απορρυθμίσεων, η  τάση του προς την εκθετικά εντεινόμενη οικολογική διακινδύνευση, η επαύξηση της διατροφικής και ενεργειακής επισφάλειας για όλο και μεγαλύτερα τμήματα του ανθρώπινου πληθυσμού κάνει το αίτημα της υπέρβασής του επιτακτικό.
Πράγμα, που, κατά τη γνώμη μου, σημαίνει πως ο ρητός αντικαπιταλισμός δεν μπορεί παρά να είναι πυρήνας οποιασδήποτε, άξιας του ονόματός της, αριστερής πολιτικής.
Που σημαίνει, επομένως, δύο πράγματα:
Πρώτον, πρέπει ο αντίπαλος να δείχνεται με σαφήνεια.
Αντί να αφιερώνουμε τόνους μελάνης και εκατομμύρια λέξεων στις «εξωτερικές» θεσμικές του εκπροσωπήσεις, το ΔΝΤ, την ΕΕ, τη Μέρκελ και το Ρεν είναι καλύτερο να ασχολούμαστε πολύ περισσότερο με το ΣΕΒ, το ΣΕΤΕ και τις λοιπές εργοδοτικές οργανώσεις. Αντί πληθωριστικά να μας ξεφεύγει (;) η ρητορική της υποτέλειας, του μερκελισμού και του κυβερνητικού ραγιαδισμού είναι πολύ καλύτερο να αναφερόμαστε με σαφήνεια στα ενδογενή ταξικά συμφέροντα που υπηρετεί η πολιτική των μνημονίων.  Θέλετε δοσολογία; Νομίζω, ¾ ΣΕΒ, ¼ Μέρκελ και Λανγκάρντ θα ήταν μια καλή πρόταση.

Ουκρανία: Το ΔΝΤ κτυπά δύο φορές...

Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ...

Καζίνο και φτώχεια

  «Λίγες περιοχές στην Ευρώπη δέχθηκαν ένα τόσο σοβαρό κτύπημα από την παγκόσμια οικονομική κρίση όσο η καρδιά της βιομηχανίας στην ανατολική Ουκρανία, έδρα τεράστιων επιχειρήσεων στη βιομηχανία χάλυβα και μετάλλου, όπου οι παραγγελίες έχουν σχεδόν ολοκληρωτικά παγώσει και οι τιμές έχουν καταρρεύσει».

 Έτσι ξεκινούσε το ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Ντέϊβιντ Στερν στους Νιού Γιορκ Τάϊμς με τίτλο «Η οικονομική κρίση εξαπλώνεται στην ανατολική Ουκρανία». Το ρεπορτάζ δεν αφορά τις πρόσφατες εξελίξεις. Είναι δημοσιευμένο στις 08/04/2009 και αφορά την «ξεχασμένη» κρίση του 2008, καθώς η Ουκρανία ήταν μία από τις πρώτες χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ και τις λεγόμενες αναδυόμενες οικονομίες, που επλήγη από τη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση που ξέσπασε με την κατάρρευση της Lehman Brothers το 2008. Προσέφυγε μάλιστα στο ΔΝΤ, μία ημέρα μετά την ανάλογη προσφυγή που είχε κάνει η Ισλανδία, μία ακόμη χώρα που πλήρωνε από πολύ νωρίς το τίμημα της κρίσης, πριν ακόμη ανακαλύψουμε στην Ελλάδα το ΔΝΤ αλλά και την ΕΕ-θυμάμαι σε συσκέψεις στην εφημερίδα που εργαζόμουν, στην Ελευθεροτυπία, το 2010 δεν ήθελαν να πιστέψουν τον ερχομό του ΔΝΤ, λέγοντας πως η Ελλάδα ανήκε στην ΕΕ και το ευρώ, άρα δεν θα μπορούσε να δεχθεί παρεμβάσεις που προορίζονταν μέχρι τότε για υποανάπτυκτους της Ασίας, της Λατινικής Αμερικής ή χωρών του πρώην «υπαρκτού σοσιαλισμού». Ως αντεπιχείρημα για αυτό που φαινόταν ήδη να έρχεται έφερνα το γεγονός ότι το ΔΝΤ είχε ήδη παρέμβει σε χώρες της ΕΕ(Ουγγαρία, Λετονία) ή φιλόδοξες κάποτε να ενταχθούν σε αυτήν(Ουκρανία).

 Το "Ουκρανικό 2008"

 

 Οι πρόσφατες λοιπόν εξελίξεις στην Ουκρανία μου θύμισαν το «ουκρανικό 2008», το οποίο περνούσε μάλλον απαρατήρητο από τα ελληνικά ΜΜΕ ή οι όποιες αναφορές(κυρίως σε οικονομικές σελίδες) αφορούσαν τις ανησυχίες για τις ελληνικές επενδύσεις και το μέλλον των αναπτυσσόμενων ελληνοουκρανικών εμπορικών και οικονομικών σχέσεων.*

Τη δεκαετία του 2000 και μέχρι το φθινόπωρο του 2008 η Ουκρανία παρουσίαζε μία σημαντική οικονομική ανάκαμψη, η οποία οφειλόταν κυρίως στην εξαγωγή χάλυβα και μετάλλων, οι τιμές των οποίων ήταν αρκετά υψηλές εκείνη την περίοδο και στην υπερχρέωση των ουκρανικών τραπεζών, κατά το… πρότυπο όλων των αναπτυσσόμενων οικονομιών, είτε επρόκειτο για χώρες του πρώην «υπαρκτού σοσιαλισμού», είτε για την περιφέρεια της ευρωζώνης. Παρά την ανάπτυξη πάντως η Ουκρανία ουδέποτε έφθασε τα επίπεδα στα οποία βρισκόταν πριν την κατάρρευση της πρώην ΕΣΣΔ, σε αντίθεση με τα άλλα κράτη «δορυφόρους», επισημαίνει πρόσφατο ρεπορτάζ του BBC.

 Μέχρι το Σεπτέμβριο του 2008 η οικονομία της Ουκρανίας αναπτυσσόταν με υψηλούς ρυθμούς 6,3% το χρόνο και παρουσίαζε δημοσιονομικό πλεόνασμα. Οι εξαγωγές αυξάνονταν σε ποσοστό ρεκόρ κατά 50% ετησίως, οι άμεσες επενδύσεις ανέρχονταν σε 9 δισ. δολάρια και κάλυπταν πλήρως το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών, ενώ τα συναλλαγματικά αποθέματα της Εθνικής(κεντρικής) Τράπεζας είχαν φθάσει στο υψηλό των 37 δισ. δολαρίων τον Σεπτέμβριο, μήνα κατά τον οποίο κατέρρευσε η αμερικανική τράπεζα επενδύσεων Lehman Brothers, προκαλώντας διεθνές πάγωμα των τραπεζικών πιστώσεων.

 Μία από τις άμεσες επιπτώσεις της κατάρρευσης και της χρηματοπιστωτικής κρίσης ήτα η κατακόρυφη πτώσης διεθνώς της ζήτησης για πρώτες ύλες(εμπορεύματα), με αποτέλεσμα να πέσουν οι τιμές του πετρελαίου, των μετάλλων και άλλων αγαθών-στην πραγματικότητα η διεθνή χρηματιστηριακή κατάρρευση του 20001(dot.com), είχε δημιουργήσει μία νέα χρηματιστηριακή φούσκα με επίκεντρο το πετρέλαιο, τα βασικά μέταλλα και τα αγροτικά προϊόντα.

Αρνητική ανάπτυξη

 

Εργοστάσια χωρίς δουλειά

 Το τελευταίο τρίμηνο του 2008 η ουκρανική οικονομία παρουσίαζε αρνητική ανάπτυξη(ύφεση) 8%, με αποτέλεσμα συνολικά η ανάπτυξη να πέσει από 6,3% το πρώτο τρίμηνο σε μόλις 2,1% στα τέλη του έτους. Η βιομηχανική παραγωγή συρρικνώθηκε κατά 25% το τελευταίο τρίμηνο του 2008 και κατά 32% το πρώτο τρίμηνο του 2009. Η επιδείνωση έγινε ιδιαιτέρως αισθητή σε εξαγωγικούς κλάδους, όπως η μεταλλουργία και η χημική βιομηχανία, καθώς και σε κλάδους που παρήγαγαν καταναλωτικά αγαθά, η αγορά των οποίων χρηματοδοτούνταν μέσω των τραπεζικών δανείων. Η παραγωγή χάλυβα και χημικών μειώθηκε κατά 40% και 30% ετησίως αντίστοιχα. Το εξωτερικό χρέος της χώρας αυξήθηκε από 54 δισ. δολάρια στις αρχές του 2007 σε πάνω από 100 δισ. δολάρια τον Οκτώβριο του 2008.

 Η κατάσταση συνέχισε να επιδεινώνεται και το πρώτο τρίμηνο του 2009 με την παραγωγή να συρρικνώνεται κι’ άλλο, 43% και 39% αντίστοιχα. Η μεταλλευτική βιομηχανία συρρικνώθηκε κατά 20%. Το πάγωμα στις τραπεζικές πιστώσεις, μείωσε την εσωτερική ζήτηση για αυτοκίνητα, ηλεκτρονικά και άλλα αγαθά. Οι παραγγελίες για προϊόντα χάλυβα(αυτοκίνητα, πλοία, βαρύς μηχανολογικός εξοπλισμός), έπεσε σχεδόν στο μηδέν μετά την κρίση του 2008, με τις τιμές του ημικατεργασμένου χάλυβα να πέφτουν από τα 1.000 δολάρια ο τόνος σε μόλις 250 δολάρια.

 Το εθνικό νόμισμα της χώρας, το γκρίβνα, υποτιμήθηκε κατά 40% έναντι του δολαρίου μέσα σε ένα χρόνο, τράπεζες κατέρρεαν και οι Ουκρανοί που είχαν δει μερικά χρόνια πριν τη γειτονική Ρωσία να καταρρέει, σήκωναν μαζικά τα λεφτά τους από τις τράπεζες. Περί τα 2,8 δισ. δολάρια έκανα φτερά μέσα σε λίγους μήνες από τις ουκρανικές τράπεζες.

 Το προαναφερθέν ρεπορτάζ των «Νιού Γιορκ Τάϊμς» νομίζω αποτυπώνει με τον καλύτερο τρόπο την κατάσταση που βρήκε ο Αμερικανός ρεπόρτερ λίγους μήνες μετά το ξέσπασμα της κρίσης του 2008. «Το μεταλλουργικό σύμπλεγμα στο Ίλιτς, το δεύτερο μεγαλύτερο σε παραγωγή χάλυβα στην Ουκρανία, συνοψίζει την πρόσφατη κατρακύλα ξανά στη φτώχεια. Ακόμη και με τα μαξιμαλιστικά δεδομένα της μετά-σοβιετικής εποχής, η βιομηχανία μετάλλων εδώ πέρα είναι τεράστια: 50.000 εργαζόμενοι, εργοτάξια παραγωγής διασκορπισμένα σε περισσότερα από πέντε τετραγωνικά μίλια στην Μαριούπολη… Σήμερα λειτουργεί στο μισό της παραγωγικής τους ικανότητας… Οι εργαζόμενοι δέχθηκαν μείωση μισθών κατά μέσο όρο 30% για να αποφύγουν τις απολύσεις….». 

 Κομσομόλοι...καπιταλιστές

Από τις πρόσφατες ταραχές

Η κρίση στην Ουκρανία, η μεγαλύτερη από την εποχή της κατάρρευσης της πρώην ΕΣΣΔ, ήταν μία από τις πρώτες «παράπλευρες απώλειες» της διεθνούς καπιταλιστικής κρίσης. Ξέσπασε μάλιστα λίγα χρόνια αφότου η λεγόμενη «Πορτοκαλί Επανάσταση» υποσχόταν ένα νέο «φιλοευρωπαϊκό» ρόδινο μέλλον για τους κατοίκους της χώρας. Η «Πορτοκαλί Επανάσταση» και η σχετική πολιτική σταθερότητα την οποία υποτίθεται έφερνε, ενίσχυσε τη ροή ξένων κεφαλαίων με την αγορά ντόπιων βιομηχανιών, γης και ακινήτων.

  Η κρίση ήταν καταλύτης για να ηττηθεί η ηγέτης της «Πορτοκαλί Επανάστασης» Γιούλια Τιμοσένκο και να αναδειχθεί πρόεδρος ο φιλορώσος Βίκτορ Γιανουκόβιτς. Η σχετικά καλή κατάσταση της ρωσικής οικονομίας, φαίνεται ήταν αποφασιστικός παράγοντας για να ενισχυθούν τα φιλορωσικά αισθήματα του ρωσόφωνου πληθυσμού που ζει στην αναπτυγμένη, αλλά παρηκμασμένη λόγω της κρίσης, βιομηχανική περιοχή στα ανατολικά. «Κοιτάζω με περηφάνια τη Ρωσία», δήλωνε στους «Νιού Γιορκ Τάιμς» ένας Ουκρανός ονόματι Γεριομίν, ο οποίος έζησε ως παιδί στη Ρωσία.

 Οι δύο ηγετικές πολιτικές μορφές της Ουκρανίας είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα της μετάβασης από τον «υπαρκτό σοσιαλισμό» στον μαφιόζικο καπιταλισμό, που επικράτησε στις περισσότερες χώρες της πρώην ΕΣΣΔ και όχι μόνο. Η Γιούλια Τιμοσένκο ήταν πρώην μέλος της κομμουνιστικής νεολαίας(Κομσομόλ) η οποία έκανε περιουσία η οποία ανέρχεται σήμερα σε 11 δισ. δολάρια-ο μέσος μισθός στην Ουκρανία είναι 300 ευρώ-χάρη στην ιδιωτικοποίηση του συστήματος μεταφοράς του αερίου. Ο νυν έκπτωτος πρόεδρος Βίκτωρ Γιανουκόβιτς, ήταν μάνατζερ την εποχή της ΕΣΣΔ και έγινε βασικός εκπρόσωπος των Ουκρανών ολιγαρχιών της ανατολικής Ουκρανίας-οι φωτογραφίες από το «παλάτι» του που είδαν το φως της δημοσιότητας, μιλούν από μόνες τους.

Το φάντασμα του αντισημιτισμού

 

Ναζιστικές εκκαθαρίσεις στη Σεβαστούπολη

Το «καινούργιο» που προστέθηκε στην πρόσφατη κρίση είναι η επιρροή του νεοναζιστικού κόμματος Σβόμποντα και άλλων ακροδεξιών σε μία χώρα στην οποία πέντε εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους πολεμώντας το ναζισμό, με τους ναζί να εξοντώνουν 1,5 εκατ. Εβραίους.

  Ο αντισημιτισμός στην Ουκρανία έχει δυστυχώς βαθειές ρίζες. Στους εθνικούς ήρωες της χώρας συγκαταλέγονται ο ηγέτης των Κοζάκων Ζινόβι Χμελνττίνσκι(1595-1675) υπεύθυνος για τη σφαγή 2.000 Εβραίων και ο Σίμον Πετλιούρα(1879-1926), Ουκρανός σοσιαλιστής, από τους ηγέτες της ανεπιτυχούς προσπάθειας για ανεξαρτησία μετά την επανάσταση των μπολσεβίκων το 1917, ο οποίος ευθύνεται για δεκάδες πογκρόμ κατά του εβραϊκού πληθυσμού-ο γράφων ανακάλυψε τις εφιαλτικές αυτές για το εβραϊκό υποσυνείδητο μορφές της ευρωπαϊκής ιστορίας, βοηθώντας τη σύζυγό μου στη μετάφραση βιβλίου του Ισραηλινού συγγραφέα Άμος Οζ(Η Τέλεια Γαλήνη), αναζητώντας πληροφορίες για τα «παράξενα» αυτά ονόματα που μνημόνευε ο δημοφιλής συγγραφέας.

Έρχεται το ΔΝΤ...

 Για να αντιμετωπίσει την κρίση χρέους του 2008 η κυβέρνηση της Ουκρανίας κατέφυγε στο ΔΝΤ, λίγες μόλις ημέρες μετά την αντίστοιχη προσφυγή της Ισλανδίας. Το πακέτο «διάσωσης» που χορήγησε το ΔΝΤ ανέρχονταν σε 16,5 δισ. δολάρια. Μεταξύ των όρων που έθετε το ΔΝΤ ήταν και η απελευθέρωση των τιμών του αερίου, η κατάργηση δηλαδή των επιδοτήσεων, μέτρο που θα είχε τεράστιες επιπτώσεις στον πληθυσμό σε μια χώρα με πολικές θερμοκρασίες και υψηλά επίπεδα φτώχειας.

 Το ΔΝΤ δεν ήταν άλλωστε η πρώτη φορά που καλούνταν να δώσει την «τεχνογνωσία» του. O διεθνής οργανισμός χορήγησε στην Ουκρανία αρκετά χρόνια μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης στα μέσα του ’90 περί τα 3,5  δισ. δολάρια και άλλα 2,2 δισ. δολάρια το 1998. Το 2004 χορήγησε άλλα 600 εκατ. δολάρια και το 2008, όπως προαναφέραμε 16,4 δισ. δολάρια.
 Το 2010 το ΔΝΤ συμφώνησε να χορηγήσει νέο δάνειο 15 δισ. δολαρίων, η συμφωνία ωστόσο πάγωσε λόγω της άρνησης της κυβέρνησης του Κιέβου να καταργήσει τις επιδοτήσεις στις τιμές του αερίου. Η κυβέρνηση του Κιέβου εμφανίστηκε απρόθυμη να σηκώσει ένα τόσο μεγάλου κοινωνικού κόστους μέτρο, με αποτέλεσμα το ΔΝΤ να σταματήσει τη χρηματοδότηση. Αλλά και η συμφωνία σύνδεσης με την ΕΕ, που έγινε αφορμή για να ξεσπάσουν οι πρόσφατες ταραχές, προέβλεπε μεταρρύθμιση στον τομέα της ενέργειας.
 Το χρηματοδοτικό κενό της ουκρανικής κυβέρνησης έσπευσε να καλύψει το Κρεμλίνο με δάνειο 15 δισ. δολαρίων, συμφωνία που πάγωσε μετά την ανατροπή του Γιανουκόβιτς. Η Ουκρανία πρέπει να αναχρηματοδοτήσει μέσα στο 2014 7 δισ. δολάρια εξωτερικού χρέους, εκ των οποίων τα τρία δισ. δολάρια είναι οφειλές προς το ΔΝΤ.

Άδηλο και αβέβαιο μέλλον

  Η Ουκρανία είχε την ατυχία να αποτελεί σοβαρό διαμετακομιστικό κέντρο για το ρωσικό αέριο, το οποίο «ζεσταίνει» μεγάλο επίσης τμήμα της Γερμανίας και άλλων δυτικοευρωπαϊκών κρατών.
 Όπως έγραφε ο πρώην σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Αμερικανού προέδρου Τζίμι Κάρτερ, Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι στο γνωστό του βιβλίο «Η Μεγάλη Σκακιέρα» το 1997, ούτε η Δύση ούτε η Ρωσία μπορούν να αντέξουν την απώλεια της Ουκρανίας προς όφελος του αντιπάλου τους. Η συνέχεια επί της οθόνης…
*Οι ελληνικές επενδύσεις στην Ουκρανία ανέρχονται σε 466,3 εκατ. δολάρια, ενώ το 2012 επισκέφτηκαν τη χώρα μας 121.536 Ουκρανοί τουρίστες.

Πηγές:
http://www.usubc.org/site/sigmableyzer-macroeconomic-reports/ukraine-s-financial-crisis-past-present-and-future
http://www.businessweek.com/stories/2008-10-27/ukraine-gets-an-imf-bailoutbusinessweek-business-news-stock-market-and-financial-advice
http://www.bbc.com/news/business-26324686
http://www.reuters.com/article/2014/02/25/us-ukraine-crisis-imf-idUSBREA1O1DT20140225
http://www.todayszaman.com/news-340300-playing-with-fire-in-ukraine-by-kyril-drezov-bulent-gokay-.html
http://www.nytimes.com/2009/04/08/world/europe/08ukraine.html?_r=0
http://www.wsws.org/en/articles/2009/10/ukra-o29.html
https://www.wsws.org/en/articles/2008/12/ukra-d22.html
http://www.haaretz.com/opinion/1.576180

Ζητείται τρικ αξίας 9 δισ. ευρώ...

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου, απο τον Δρομο της Αριστερας...

Η τρόικα επιστρέφει απαιτητική, αλλά και υποχρεωμένη να αποτρέψει μια στάση πληρωμών στις λήξεις ομολόγων του Μαΐου...

Habemus τρόικα! Ακόμη και την καθυστερημένη επιστροφή των «τυράννων» της στην Αθήνα η κυβέρνηση επιχειρεί να την εμφανίσει ως μείζονα επιτυχία της, ως πρελούδιο συμφωνίας για την 4η αξιολόγηση του ελληνικού προγράμματος καταστροφής και ως ψήφο εμπιστοσύνης στο εγχείρημα της ανάκαμψης. Ωστόσο, η τρόικα επιστρέφει επειδή οφείλει να επιστρέψει. Το οφείλει ιδιαίτερα στο ΔΝΤ, το οποίο απαιτεί βάσει του καταστατικού του να γνωρίζει όχι μόνο πώς εξασφαλίζεται η βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους και η χρηματοδότηση της Ελλάδας το επόμενο δωδεκάμηνο, αλλά και αν θα αρχίσει να παίρνει πίσω τα λεφτά του από τον προσεχή Μάιο.

Το βασικό σενάριο
Οι συνθήκες που διαμορφώθηκαν μετά το Eurogroup της περασμένης Δευτέρας, με τις δηλώσεις και τις διαρροές σεναρίων που το ακολούθησαν, αποσαφηνίζει αρκετά πράγματα για το βασικό σενάριο με το οποίο θα χειριστούν φέτος οι δανειστές το «πρόβλημα Ελλάδα».
Πρώτα, την Κυριακή έρχεται η τρόικα και για δεκαπέντε μέρες «τσουρουφλίζει» την κυβέρνηση με στόχο μια πλήρη συμμόρφωση στη «μεταρρυθμιστική ατζέντα», ώστε να καταστεί δυνατή μια θετική αξιολόγηση η οποία θα επιτρέψει εκταμίευση των δόσεων που εκκρεμούν από πέρσι. «Τα λεφτά φτάνουν μέχρι τον Αύγουστο», λέει ο επικεφαλής του Eurogroup Γ. Ντάισελμπλουμ, εννοώντας ότι αν η κυβέρνηση είναι «καλό παιδί» θα εκταμιευτούν όλες οι δόσεις και δεν θα υπάρξει στάση πληρωμών τον Μάιο, οπότε συσσωρεύονται λήξεις ομολόγων και υποχρεώσεις εξόφλησης του ΔΝΤ ύψους 9 δισ. ευρώ.

Η παράσταση «ο πρωθυπουργός διαπραγματεύεται» μόλις ξεκίνησε...

απο το Tvxs...

Είναι 5,5 δισ, όπως λέει η ελληνική πλευρά, το πρόσθετο ποσό που χρειάζεται για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, ή 20 δισ, όπως υποστηρίζουν οι Financial Times; Αν βρεθεί ένας συμβιβασμός, θα πρόκειται για τα 11 δισ. που περισσεύουν από το πακέτο των περίπου 50 δισ. ευρώ που δόθηκαν για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και τα οποία πέρασαν στο ελληνικό χρέος, χωρίς ποτέ να γίνει η υπεσχημένη ένεση ρευστότητας στην αγορά, δηλαδή να περάσει ένα μέρος των χρημάτων στην πραγματική οικονομία. Σε αυτό το "μαξιλάρι" των 11 δισ ευρώ προσέβλεπε η κυβέρνηση προκειμένου να αποφευχθούν τα νέα μέτρα λιτότητας. Η Τρόικα της το παίρνει χωρίς πολλά-πολλά, άλλά έτσι κι αλλιώς τα νέα μέτρα θα πέσουν στο τραπέζι μετά τις εκλογές του Μαίου.

Πέρα από τις βολικές κραυγές για "βρώμικο πόλεμο" των δανειστών, γεγονός είναι ότι το ΔΝΤ φτιάχνει το κατάλληλο σκηνικό για να προετοιμάσει την έξοδό του από το ελληνικό πρόγραμμα και η κυβέρνηση κινδυνεύει να μείνει χωρίς βαρβάρους αλλά με μνημόνιο. Οπως όλα δείχνουν, ένα τρίτο πακέτο είναι έτοιμο στο συρτάρι του Β. Σόιμπλε και μας περιμένει, αλλά τα διλήμματα θα έρθουν μετεκλογικά και αφού έχουν διαμορφωθεί τα νέα πολιτικά δεδομένα που θα προκύψουν από τις κάλπες.
Βέβαιο είναι ότι οι δανειστές, εγείροντας συνεχώς ζητήματα που έχουν να κάνουν με τη χρηματοδότηση της χώρας,

Οι « Ευαγγελιστές » των Βρυξελών στην ρουμανική ύπαιθρο...

Souchon Pierre , μεταφραση Βασιλης Παπακριβόπουλος, monde diplomatique....

Εκατομμύρια Ρουμάνων ζουν από τη γεωργία, εφαρμόζοντας ένα μοντέλο επικεντρωμένο στην ιδιοκατανάλωση των προϊόντων που παράγουν. Στο όνομα της ανταγωνιστικότητας, η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισε να βάλει τέλος σε αυτό. Τα « στελέχη εξευρωπαϊσμού » οργώνουν ολόκληρη τη χώρα για να προωθήσουν τη συγκεκριμένη πολιτική, θυμίζοντας παλαιότερες εποχές. Αντίθετα από την εικόνα που προβάλλουν τα διαφημιστικά σποτ, οι αυτάρκεις αγρότες που πλήττονται από τη λιτότητα που επιβάλλουν οι διεθνείς θεσμοί, αντιστέκονται.

Το υπηρεσιακό αυτοκίνητο του υπουργείου Γεωργίας διασχίζει με μεγάλη ταχύτητα τους δρόμους της υπαίθρου, έχοντας ενεργοποιήσει τον ανιχνευτή ραντάρ της τροχαίας αμέσως μόλις βγήκε από το Βουκουρέστι. Στους πρόποδες των Καρπαθίων, μικρές διακριτικές πινακίδες μας ενημερώνουν για την καλλιέργεια γενετικά τροποποιημένου καλαμποκιού της αμερικανικής εταιρείας Pioneer. Τα γιγάντια ατσάλινα κουφάρια των εργοστασίων της πάλαι ποτέ βαριάς βιομηχανίας της χώρας ορθώνονται εγκαταλελειμμένα, περιτριγυρισμένα από χιλιάδες στρέμματα δημητριακών.

Η Αργεντινή άφησε τη δουλειά στη μέση…

τρύπιο ευρώ...

Μπορώ να καταλάβω τους πανηγυρισμούς των ανά τη γη ταλιμπάν τού νεοφιλελευθερισμού για την επιδείνωση της αργεντίνικης οικονομίας. Περίμεναν μια δεκαετία για να πάρουν το αίμα τους πίσω από αυτήν την ανυπότακτη χώρα, η οποία πέταξε έξω το ΔΝΤ και τις καταστροφικές πολιτικές του, επανεθνικοποίησε τράπεζες κι επιχειρήσεις κι επέβαλε συνθήκες προστατευτισμού τής εγχώριας παραγωγής. «Ορίστε πού οδηγούν αυτές οι πολιτικές ρήξης με το σύστημα», μας λένε παριστάνοντας τους σοφούς μάντεις και μαζί με τους συνοδοιπόρους τους σοσιαλδημοκράτες στρέφουν το δάχτυλο προς τη ριζοσπαστική Αριστερά, κατηγορώντας την πως ακόμα κι αν έχει δίκιο να φωνάζει για κοινωνική δικαιοσύνη οι επιλογές της είναι ουτοπικές στον καιρό τής παγκοσμιοποίησης. «Πώς μπορείς να παραμείνεις παρθένα όταν ζεις σε ένα μπουρδέλο;», αναρωτιούνται όταν αυνανίζονται με τις ιδεοληψίες τους. Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα;

Βασίλισσα, αλλά γυμνή...

του Κωστα Βεργοπουλου, απο την Ελευθεροτυπια...

Η διαχείριση της ελληνικής κρίσης από τους Ευρωπαίους εταίρους, με τη συνενοχή ελληνικών κυβερνήσεων, αποτελεί παγκόσμιο υπόδειγμα καταστροφής.

Ενώ η Γερμανίδα καγκελάριος κάλεσε από την αρχή το ΔΝΤ να συμμετέχει στη «διάσωση» της χώρας, με το επιχείρημα της τεχνογνωσίας του, εν τούτοις αποκαλύπτεται σήμερα, έστω και αργά, αφού η καταστροφή έχει ήδη συντελεσθεί, ότι ουδέποτε δέχθηκε τις εισηγήσεις του. Το Βερολίνο ήθελε το ΔΝΤ σε βουβό και διακοσμητικό ρόλο, προκειμένου να προσδώσει «κύρος» στις δικές του προαποφασισμένες επιλογές. Ομως, από τη δική του πλευρά, από την αρχή αντιμετώπισε τη χώρα μας και τις ομοιοπαθείς του Νότου και της περιφέρειας ως «σκουπίδια» και «πτώματα», με συνέπεια ότι και αυτές, ακόμη και αν δεν ήσαν, κατέληξαν έτσι, λόγω της εξοντωτικής διαχείρισης.

Οταν το ΔΝΤ διεπίστωσε από το 2010 ότι το ελληνικό χρέος δεν ήταν βιώσιμο και επρότεινε το δραστικό «κούρεμά» του, η ευρωπαϊκή πλευρά απέκλεισε κάθε τέτοιο ενδεχόμενο, προβάλλοντας τη δέσμευση ότι οι ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες θα αφαιρούσαν τα ελληνικά κρατικά ομόλογα από την κυκλοφορία και δεν θα ζητούσαν την εξαργύρωσή τους. Αντ' αυτού, οι κεντρικές τράπεζες όχι μόνον δεν ετήρησαν τη δέσμευσή τους, αλλά και προέβησαν σε κερδοσκοπία εις βάρος των ελληνικών ομολόγων, ώστε η χώρα μας να περιέλθει εξαιτίας τους σε δεινότερη από την αρχική της θέση. Ομως, αφού σήμερα αποκαλύπτεται ότι αθετήθηκε εκ των υστέρων ο λόγος για τον οποίο είχε τότε αποκλεισθεί το «κούρεμα», το «απευκταίο ενδεχόμενο» νομιμοποιείται να επανέλθει και μάλιστα ακόμη πιο πιεστικά και καταναγκαστικά για όσους συνεχίζουν να το αποκλείουν.

Ο ΓΑΠ και τα χρυσόψαρα....

 Του Χρήστου Λάσκου,  απο το  AlterThess...

«Πριν από μερικά χρόνια, το Δημοτικό Συμβούλιο της Μόντσα στην Ιταλία απαγόρευσε στους ιδιοκτήτες κατοικίδιων ζώων να έχουν χρυσόψαρα μέσα σε στρογγυλές γυάλες. Ο εισηγητής του μέτρου εξήγησε ότι είναι άκαρδο να κρατάς ένα χρυσόψαρο σε γυάλα με καμπύλες επιφάνειες, καθώς έτσι το ψάρι, κοιτώντας έξω, θα έχει μια παραμορφωμένη άποψη της πραγματικότητας».

Stephen Hawking –Leonard Mlodinow[1]

Η μικρή αληθινή ιστορία του προθέματος, νομίζω, παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον. Όχι μόνο γιατί μας πληροφορεί πως υπάρχουν δημοτικοί άρχοντες, οι οποίοι διαθέτουν τόσο ανοιχτό και σύνθετο μυαλό που τους απασχολεί η θέαση του κόσμου από τα χρυσόψαρα. Ούτε γιατί η ιστορία μας μιλάει με τον πιο δυνατό τρόπο γι’ αυτό που, μέχρι πρόσφατα, πλείστοι όσοι ακαδημαϊκοί ονόμαζαν «μεταμοντέρνα συνθήκη» με τα ποικίλα politically correct συμπαρομαρτούντα της: δεν αγωνιζόμαστε μόνο για τη ζωή των χρυσόψαρων, ούτε καν για την καλή ζωή τους, αλλά μας αναστατώνει και το γεγονός πως οι στρογγυλές γυάλες τους παρέχουν μια στρεβλή αντανάκλαση της πραγματικότητας παραβιάζοντας το δικαίωμα τους στην νοητική εμβάθυνση.
Πραγματικά συγκινητικό! Και εντυπωσιακό, βεβαίως.
Πιο εντυπωσιακή, νομίζω, ωστόσο πως είναι η προφανής πεποίθηση των μοντσιανών της ιστορίας μας ότι αυτοί, ως άνθρωποι, σε αντίθεση με τα χρυσόψαρα, έχουν την ορθή «άποψη της πραγματικότητας».  Πράγμα που δείχνει πόσο εύκολο είναι η φιλοχρυσόψαρη μεταμοντέρνα ευαισθησία να συμβαδίζει με την πιο βαθειά τύφλωση.

Όταν το σύστημα απειλεί με μια νέα κρίση...

του system failure....

Ένα αντίστροφο σενάριο της κρίσης του 2008 στις ΗΠΑ θα ήταν μια πιθανή νέα κρίση, που αυτή τη φορά θα ξεκινούσε από την Ευρώπη. Η παγκόσμια νεοφιλελεύθερη δικτατορία νιώθει ότι υπάρχει μια απειλή για την κυριαρχία της με αφετηρία τις προσεχείς ευρωεκλογές. Οι δυνάμεις των ευρωσκεπτικιστών, που ανήκουν κυρίως στην πατριωτική Δεξιά, παρουσιάζονται αισθητά ενισχυμένες, ενώ η Αριστερά μοιάζει αποφασισμένη να μην προσαρτηθεί στο νεοφιλελεύθερο μπλοκ στο οποίο προσχώρησαν και τα Σοσιαλιστικά Ευρωπαϊκά κόμματα.

Τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης μοιάζουν παγιδευμένα ανάμεσα στις αγορές που είναι έτοιμες να επιτεθούν ανά πάσα στιγμή και στην ΕΚΤ, γι'αυτό προχωρούν σε σκληρότερα “προληπτικά” μέτρα λιτότητας. Χαρακτηριστικό πρόσφατο παράδειγμα είναι οι περικοπές ύψους 50 δισ. που ανακοίνωσε ο Ολάντ για τη διετία 2015-2017.

Το σύστημα απειλεί τις κοινωνίες με μια νέα κρίση καθώς δεν θέλει να δει τα σχέδια του να εκτροχιάζονται. Σε περίπτωση που οι ευρωεκολογές αναδείξουν μεγάλη άνοδο των αντι-νεοφιλελεύθερων δυνάμεων στην ευρωβουλή, αυτό σημαίνει ότι οι “αγορές” θα ετοιμαστούν για μια νέα μεγάλη οικονομική κρίση που αυτή τη φορά θα ξεκινήσει από την Ευρώπη, καθώς η παγκόσμια νεοφιλελεύθερη δικτατορία θέλει πάση θυσία να ολοκληρώσει το πείραμα που ξεκίνησε στην Ελλάδα, επεκτείνοντας το, σε πρώτη φάση, σε όλη την ευρωζώνη, ακόμα και στη Γερμανία.

Γιάννη, θυμήσου το...

του κ. Γ. Μαλουχου, απο το Βημα...
«Γιάννη ξέχνα το» ήταν η κοφτή απάντηση του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στο ερώτημα του Γιάννη Στουρνάρα περί κουρέματος του ελληνικού χρέους, έπειτα μάλιστα από προτροπή Λαγκάρντ και Τόμσεν για κοινή στάση της ελληνικής κυβέρνησης και του ΔΝΤ στο ζήτημα, όπως αποκάλυψε σε συνέντευξή του ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας. Και τι να κάνει ο Γιάννης, το ξέχασε...

Αν αυτή την ιστορία δεν την είχε αφηγηθεί ο ίδιος ο Στουρνάρας αλλά την είχε μεταφέρει κάποιος τρίτος άραγε θα τον πίστευε κανείς; Ολοι θα λέγαμε ότι δεν είναι δυνατόν να έχει συμβεί κάτι τέτοιο, ότι είναι στη σφαίρα της φαντασίας μια τέτοια αφήγηση.

Να όμως που είναι δυνατόν: την ώρα που η Ελλάδα πολεμάει – υποτίθεται – σε επίπεδο πρωθυπουργού για την υπόθεση του κουρέματος και σε αυτή στηρίζει πολλά, την ώρα που, για τους δικούς του λόγους, το ΔΝΤ, ο ένας εκ των πυλώνων του προγράμματος, θέλει να στηρίξει αυτή την επιλογή, ο υπουργός Οικονομικών παραδέχεται μόνος του, ο ίδιος, ότι παρέλυσε η «πολιτική» της «κυβέρνησης» επί του θέματος μπροστά σε μια φράση του Σόιμπλε.

Συνεπώς, ποιος κυβερνά πραγματικά αυτή τη χώρα; Ε, δεν είναι πλέον δυνατόν να το αμφισβητεί κανείς: την κυβερνούν ο Σόιμπλε και το Βερολίνο και αυτό το ομολογεί ευθέως ο ίδιος ο θαυμαστής του Σόιμπλε, Στουρνάρας – όχι ότι δεν το ξέραμε... Και την κυβερνά ενάντια σε αυτό που η ίδια η ελληνική κυβέρνηση θεωρεί εθνικό συμφέρον.

Ομως, όλα αυτά, σίγουρα δεν θα βγουν σε καλό. Γιάννη, θυμήσου το...

H ομολογία του Στουρνάρα...

του Γιαννη Βαρουφακη, απο το Protagon...

Στις 16 Νοεμβρίου 2012, σε άρθρο στο protagon με τον προκλητικό τίτλο ΕΛΛΑΣ-ΔΝΤ-Συμμαχία, είχα μεταφέρει το ενδιαφέρον του ΔΝΤ για μια στρατηγική συμμαχία με την ελληνική κυβέρνηση με στόχο το γενναίο κούρεμα του ελληνικού δημόσιου χρέους. Επρόκειτο για πληροφορίες που μου μετέφεραν άνθρωποι του ΔΝΤ σε συνάντηση στην Ουάσινγκτον. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος με διέψευσε ζωντανά στον «τηλεοπτικό αέρα» και προσέθεσε ότι «αυτά είναι ζητήματα μεταξύ των δανειστών μας». Κι όμως: Το ΔΝΤ, για έναν χρόνο τουλάχιστον, έτεινε χείρα βοήθειας προς την ελληνική κυβέρνηση, ουσιαστικά δίνοντάς της την ευκαιρία για να συμμαχήσει με το ΔΝΤ ώστε από κοινού να απαιτηθεί από το Βερολίνο, στο πλαίσιο του Eurogroup, ουσιαστικό κούρεμα του ελληνικού χρέους και ουσιαστική παρέμβαση στο νεκροζώντανο τραπεζικό σύστημα (σημ. το ΔΝΤ κατανοούσε και κατανοεί πλήρως την παρωδία της δήθεν ανακεφαλαιοποίησης).

Δέκα μήνες μετά, στις 10 Σεπτεμβρίου 2013, σε άρθρο στο protagon τιτλοφορούμενο ΠΟΡΤΑ ΔΝΤ, έγραφα: «Η κυβέρνηση των Αθηνών αγνόησε αυτή τη χείρα βοηθείας που της έτεινε η κα Λαγκάρντ και η λοιπή ηγεσία του ΔΝΤ. Δυστυχώς, δυστυχέστατα, αυτή η χείρα βοηθείας σήμερα πλέον έχει τραβηχτεί. Το ΔΝΤ είδε και αποείδε, τράβηξε τη χείρα που είχε τείνει προς την Ελλάδα, και τώρα πλέον και να ανταποκριθεί η ελληνική κυβέρνηση το ΔΝΤ θα προσποιηθεί πως δεν άκουσε.
Χτες, στους Financial Times, ο κ. Στουρνάρας επιβεβαίωσε τα λεγόμενά μου. Διαβάστε τη μετάφραση του σχετικού εδαφίου και των λεγόμενων του κ. Στουρνάρα όπως τα δημοσίευσε η Ναυτεμπορική:
«... για ένα «κούρεμα» του χρέους ο κ. Στουρνάρας είπε ότι αντιστάθηκε σε πιέσεις που δέχθηκε από την Κριστίν Λαγκάρντ και τον Πολ Τόμσεν για να ζητήσει από άλλους ηγέτες της ευρωζώνης, συμπεριλαμβανομένου και του γερμανού υπουργού Οικονομικών Β. Σόιμπλε, να αποδεχθούν απώλειες από ένα κούρεμα του ελληνικού χρέους.
«Ο Πολ Τόμσεν και η Κριστίν Λαγκάρντ είπαν ότι έπρεπε να σταθώ στο πλευρό τους… Είπα: εντάξει, αν έρθω με την πλευρά σας, είναι κάτι που θα βοηθήσει πραγματικά την Ελλάδα, αλλά είναι και κάτι που δεν γίνεται. Ο Σόιμπλε μου είπε, «Γιάννη ξέχνα το». Οπότε δεν μπορεί να γίνει, εγώ λοιπόν τι μπορώ να κάνω;».

Ο κανόνας της εξαίρεσης...

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου, απο τον Δρομο της Αριστερας..

Η ευκαιρία της «κανονικής Ελλάδας», η τελετουργία της προεδρίας, οι διευκολύνσεις της τρόικας και η ναρκοθετημένη ανάκαμψη.

«Είναι μία ευκαιρία για την Ελλάδα να αποδείξει ότι είναι μία κανονική χώρα», δήλωσε ο αντιπρόεδρος της Kυβέρνησης Ευάγγελος Βενιζέλος στον Guardian, μ’ αφορμή την ανάληψη της ευρωπαϊκής προεδρίας. Το εύρημα της «κανονικής χώρας» δεν είναι καινούργιο και πιθανότατα είναι προσωπική έμπνευση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Περιελήφθη ως στόχος στην προγραμματική συμφωνία Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ πριν από μερικούς μήνες.
Τι σημαίνει «κανονική χώρα» είναι ένα ερώτημα. Αν η κανονικότητα περιλαμβάνει το 176% του ΑΕΠ κρατικό χρέος, το 27% ανεργία, την ύφεση 28% σε έξι χρόνια, τη μείωση κατά 25% και πλέον των εισοδημάτων στα χρόνια του μνημονίου και την ουσιαστική κατάργηση του Kοινοβουλίου από τον πραγματικό νομοθέτη του προτεκτοράτου, την τρόικα, ναι, η Ελλάδα είναι μια κανονική χώρα. «Κανονική» χώρα, άλλωστε, είναι και η Λεττονία που από προχθές είναι το 18ο μέλος της Ευρωζώνης, παρά την αντίθετη βούληση περίπου του 58% των πολιτών της, τη μετανάστευση του 10% του πληθυσμού της έπειτα από μια τετραετία βίαιης «εσωτερικής υποτίμησης» που μείωσε το μέσο εισόδημα των πολιτών της σχεδόν κατά 50%. Η «κανονικότητα» της Λεττονίας, όπως και της Εσθονίας που έχει ενταχθεί ήδη στο ευρώ, συνίσταται στο γεγονός ότι διευρύνει τον ζωτικό χώρο της Γερμανίας και ταυτόχρονα γίνεται μια τραπεζική πύλη για τα ρωσικά κεφάλαια, ακόμη και τα «βρόμικα», καθιστώντας τη μικρή χώρα μια νέα «Κύπρο της Βαλτικής», μετά το κάζο του «κουρέματος» των καταθέσεων που υπέστη η «κανονική» Κύπρος.

Το πείραμα....

του Αριστειδη Μπαλτα, απο την Αυγη...
Η (νεοφιλελεύθερη) οικονομία πασχίζει να περιενδυθεί το κύρος των φυσικών επιστημών. Μέχρι Βραβείο Νόμπελ έχει θεσπιστεί για να συνδράμει την προσπάθεια. Με κύριο επιχείρημα την εκτεταμένη χρήση των μαθηματικών. Όλο και πιο εξεζητημένες μαθηματικές θεωρίες επιστρατεύονται, όχι για να εξηγήσουν τα οικονομικά (δηλαδή κοινωνικά) φαινόμενα, αλλά για να βρουν το πώς μπορεί να προβλέπεται η εξέλιξή τους. Προς πάσα χρήση. Η οικονομία θέλει να είναι κάτι σαν εφαρμοσμένα μαθηματικά. Δηλαδή ό,τι ήταν η αστρονομία την εποχή του Πτολεμαίου. Πριν ενσκήψουν ο Κοπέρνικος, ο Γαλιλαίος και ο Νεύτων.
Θεμέλιο των μαθηματικών είναι ο αριθμός. Η οικονομία δεν μπορεί να αποκτήσει το κύρος που ονειρεύεται αν δεν αποδώσει αριθμητικά τα φαινόμενα που την απασχολούν. Αλλά οι αριθμοί ομογενοποιούν. Δηλαδή ισοπεδώνουν. Ας πούμε στον αριθμό που ονομάζεται ΑΕΠ υποχρεώνεται να εγκλωβιστεί η απέραντη πολυπλοκότητα των κοινωνικών σχέσεων. Τα κοινωνικά φαινόμενα αντιστέκονται, βέβαια, σε μια τέτοια βίαιη ομογενοποίηση. Γι' αυτό οι συναφείς οικονομικές θεωρίες αποτυγχάνουν παταγωδώς.
Αλλά στην οικονομία λείπει και το άλλο βάθρο των φυσικών θεωριών. Το πείραμα. Δηλαδή οι διαδικασίες που ελέγχουν την ισχύ των θεωριών και επιτρέπουν τη διόρθωσή τους αν αστοχήσουν.
Όταν συγκλίνουν συνθήκες που επιτρέπουν κάτι σαν διεξαγωγή πειράματος, οι οικονομολόγοι ενθουσιάζονται. Μπορούν επιτέλους να ελέγξουν τις θεωρίες τους κατά το πρότυπο των φυσικών επιστημών. Λαμπρό παράδειγμα η Χιλή του Πινοσέτ.

Γιατί το κούρεμα του χρέους, από μόνο του, δεν αρκεί...

του Γιαννη Μηλιου, απο την Αυγη...
Η επίσκεψη του Άνχελ Γκουρία, επικεφαλής του ΟΟΣΑ, στην Ελλάδα σηματοδοτεί ένα σημείο καμπής στην πορεία της κρίσης. Για πρώτη φορά ένας διεθνής οργανισμός (και μάλιστα αυτός που περιλαμβάνει το σύνολο των αναπτυγμένων χωρών του πλανήτη) τοποθετείται σαφώς και δημοσίως υπέρ του κουρέματος του ελληνικού δημόσιου χρέους,
ως μόνης λύσης για τη βιωσιμότητά του. Αυτό το «σήμα» μας δείχνει ότι η ανάγκη για κούρεμα του χρέους ωριμάζει: «Η πρότασή μας είναι όσο πιο σύντομα, τόσο καλύτερα!» υποστήριξε ο Γκουρία. Γίνεται φανερό ότι η ρητορεία της γερμανικής αλλά και της ελληνικής πλευράς που τονίζουν στο προσκήνιο ότι δεν υπάρχει καμία ανάγκη κουρέματος, και άρα καμία πιθανότητα νέας δανειακής σύμβασης, αποτελούν μέρος μιας επικοινωνιακής τακτικής, η οποία στοχεύει στη συνέχιση του εκβιασμού απέναντι στην πλειοψηφία της ελληνικής και της ευρωπαϊκής κοινωνίας για τη διαιώνιση της λιτότητας.
Οι δύο πολιτικές προτάσεις, από τη μία πλευρά της ευρωπαϊκής πολιτικής ελίτ και από την άλλη αυτή που εκφράζεται εμμέσως από το ΔΝΤ και ρητώς από τον επικεφαλής του ΟΟΣΑ, είναι λοιπόν προς το παρόν διαφορετικές σχετικά με τον τρόπο επίλυσης της κρίσης χρέους των κρατών της Ευρώπης. Όπως όμως είχα σημειώσει και σε άρθρο μου στην Αυγή με τίτλο «Μεταξύ δύο εκβιασμών, μόνη λύση η απόδραση»¹ ακριβώς πριν έναν χρόνο, οι διαφορές ανάμεσα σε αυτές τις δύο πολιτικές προτάσεις είναι λιγότερο σημαντικές από τις ομοιότητές τους.
Η ομοιότητα ανάμεσά τους, που τις κατηγοριοποιεί στο ίδιο στρατόπεδο, περιγραφόταν ως εξής: «Η πρόταση Μέρκελ [...] είναι η συνέχιση της υφεσιακής πολιτικής λιτότητας ακριβώς όπως αυτή εφαρμόζεται σήμερα.

Το Αέναο Ψεύδος....

Ουδεν Σχολιον...

Το στοίχημα δεν είναι αν θα γίνει, αλλά πότε;

Πότε και ποιά τάξη εργαζομένων θα τραβήξει το σκοινί μέχρι να σπάσει και να γκρεμίσει όλο αυτό το σάπιο οικοδόμημα των μνημονιακών κυβερνήσεων.

Σήμερα που προαναγγέλλονται πάλι αυξήσεις στα διόδια κατά 60%(μήπως χάσουν οι εθνικοί εργολάβοι), που θεσπίζονται κι άλλες ποινές, επί παλαιών ποινών, μόνον ποινές..
     ..που 20 δικογραφίες κατά πολιτικών( Παπακωνσταντίνου, ΓΑΠ, κλπ), που έχει διαβιβάσει ο Άρειος Πάγος στην παρούσα Βουλή, μουχλιάζουν στα συρτάρια του προέδρου του Κοινοβουλίου..

     Κι ενώ ο ίδιος ο Πάπας, το προπύργιο αυτό του συντηρητισμού και της παγκοσμιοποίησης, καταγγέλλει την ''τυραννία της θεοποιημένης αγοράς'', και κηρύττει  ''Οχι σε μια οικονομία του αποκλεισμού και της ανισότητας των εισοδημάτων'', ''Οχι στη θεοποίηση του χρήματος'', ''Οχι στο χρήμα που κυβερνά αντί να υπηρετεί'' και ''΄Οχι στην κοινωνική ανισότητα που προκαλεί βία''..

     Εδώ, η τρόικα απαιτεί πλήρη απελευθέρωση πλειστηριασμών για να επιστρέψει!..
     ..για να επιστρέψει σε έναν ''διάλογο'' στημένο, ψεύτικο, παραπλανητικό, με τ' ανδρείκελα της Εθνικής προδοσίας, για να διαπραγματευτεί την τελική καταρράκωση ενός λαού, και την κλοπή του Εθνικού του πλούτου!

Διαπραγμάτευση και Ανάπτυξη...

του Κωστα Λαπαβιτσα...

Για το πολυπόθητο σχέδιο ανάπτυξης

(άρθρο στην Καθημερινή της Κυριακής 17.11.2013)

Τα μνημόνια που υπέγραψε η Ελλάδα περιλαμβάνουν και σχέδιο ανάπτυξης. Η μια του πλευρά είναι η δημοσιονομική σταθεροποίηση, με περικοπές των δημοσίων δαπανών και αύξηση της φορολογίας. Ο στόχος είναι να δημιουργηθεί μεγάλο πρωτογενές πλεόνασμα, ώστε να αποπληρώνεται το χρέος. Η άλλη είναι οι αναπτυξιακές ‘μεταρρυθμίσεις’, με συντριβή των μισθών, ιδιωτικοποιήσεις και απελευθέρωση των αγορών. Η λογική είναι να μειωθεί το κόστος της εργασίας και να συρρικνωθεί το αναποτελεσματικό κράτος, ώστε να γίνει ο ιδιωτικός τομέας ατμομηχανή της ανάπτυξης.

Ο συνδυασμός αποδείχθηκε καταστροφικός, όπως είχαν προβλέψει όσοι παρακολουθούν το ΔΝΤ στις αναπτυσσόμενες χώρες. Το κυνήγι του πρωτογενούς πλεονάσματος δημιούργησε ύφεση, που στην περίπτωση της χώρας μας αποδείχθηκε πρωτοφανής γιατί η δημοσιονομική προσαρμογή ήταν τεράστια και ταχύτατη. Η ύφεση συνέβαλλε στη κατάρρευση των μισθών μέσω της τεράστιας ανεργίας. Έκανε όμως τις άλλες ‘μεταρρυθμίσεις’ πολύ πιο δύσκολες γιατί δημιούργησε περιβάλλον φτώχειας, ανασφάλειας και απογοήτευσης. Τα συμφέροντα που λυμαίνονται την ιδιωτική οικονομία ισχυροποίησαν τη θέση τους, ενώ ο κατεξευτελισμένος δημόσιος τομέας φρόντισε μόνο να αμυνθεί.