(Ουτοπία: (από το ελληνικό ου+τόπος) Πλατωνικά είναι το όνομα για μια ιδανική κοινότητα ή κοινωνία.
Δυστοπία: Ονομάζεται η περιγραφή ενός κόσμου απόλυτης δυστυχίας)
Δυστοπία: Ονομάζεται η περιγραφή ενός κόσμου απόλυτης δυστυχίας)
Ίσως ο τίτλος ξενίζει αρχικά αλλά θα καταλάβετε παρακάτω γιατί χρησιμοποίησα τον οξύμωρο αυτόν τίτλο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται από τον Μάιο του 2012 στο κέντρο μιας συντονισμένης επίθεσης στην οποία του ζητείται με εμμονή (από φίλους και εχθρούς, ο καθένας για τους δικούς του λόγους) να παρουσιάσει ένα «ρεαλιστικό σχέδιο» διεξόδου από την κρίση, την στιγμή που δεν έχουν ούτε αυτοί που τη δημιούργησαν!
Αυτό, ώς ένα σημείο (την κατάθεση σχεδίου), θα μπορούσαμε να το θεωρήσουμε (πάλι με πολλά ερωτηματικά) σωστό. Αν βέβαια, σε αυτή την πράξη, δεν εμπλέκονταν βαθιά ριζωμένες στην ελληνική κοινωνία δεισιδαιμονικές αντιλήψεις, έναντι της Αριστεράς και των οραμάτων της και μια ευρωπαϊκή αντιαριστερή προπαγάνδα που δαιμονοποιεί ό,τι αντιστέκεται στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο που προσπαθεί να επιβάλει!
Από ποιον ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, έχουν απαίτηση και τι είδους λύση επιθυμούν;
Η προσπάθεια ενός ολόκληρου συστήματος να προσγειώσει τον ΣΥΡΙΖΑ σε έναν «πολιτικά ρεαλιστικό τόπο», που να φτάνει, άντε το πολύ, στην ευάλωτη και διαχειρίσιμη συστημικά σοσιαλδημοκρατία, αλλοιώνει τα χαρακτηριστικά που τον προώθησαν προς την αξιωματική αντιπολίτευση. Του αφαιρεί ριζοσπαστισμό και φαλκιδεύει το εγχείρημα της ανατροπής και της δημιουργίας δεύτερου διακριτού πόλου κόντρα στο νεοφιλελευθερισμό.
Είναι γνωστό (έτσι νομίζω) ιστορικά ότι μια καπιταλιστική οικονομική κρίση δεν αντιμετωπίζεται με απλή διαχείριση, αλλά ούτε και με φόβο έναντι αυτών που τη δημιούργησαν. Διότι, νομοτελειακά, στο τέλος θα σε καταβροχθίσει η κινούμενη άμμος του ασταθούς καπιταλιστικού περιβάλλοντος.
Κάτι ανάλογο δηλαδή, με το να προσπαθείς να σβήσεις τη φωτιά στο δάσος με μια βρεγμένη πετσέτα!
Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται από τον Μάιο του 2012 στο κέντρο μιας συντονισμένης επίθεσης στην οποία του ζητείται με εμμονή (από φίλους και εχθρούς, ο καθένας για τους δικούς του λόγους) να παρουσιάσει ένα «ρεαλιστικό σχέδιο» διεξόδου από την κρίση, την στιγμή που δεν έχουν ούτε αυτοί που τη δημιούργησαν!
Αυτό, ώς ένα σημείο (την κατάθεση σχεδίου), θα μπορούσαμε να το θεωρήσουμε (πάλι με πολλά ερωτηματικά) σωστό. Αν βέβαια, σε αυτή την πράξη, δεν εμπλέκονταν βαθιά ριζωμένες στην ελληνική κοινωνία δεισιδαιμονικές αντιλήψεις, έναντι της Αριστεράς και των οραμάτων της και μια ευρωπαϊκή αντιαριστερή προπαγάνδα που δαιμονοποιεί ό,τι αντιστέκεται στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο που προσπαθεί να επιβάλει!
Από ποιον ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, έχουν απαίτηση και τι είδους λύση επιθυμούν;
Η προσπάθεια ενός ολόκληρου συστήματος να προσγειώσει τον ΣΥΡΙΖΑ σε έναν «πολιτικά ρεαλιστικό τόπο», που να φτάνει, άντε το πολύ, στην ευάλωτη και διαχειρίσιμη συστημικά σοσιαλδημοκρατία, αλλοιώνει τα χαρακτηριστικά που τον προώθησαν προς την αξιωματική αντιπολίτευση. Του αφαιρεί ριζοσπαστισμό και φαλκιδεύει το εγχείρημα της ανατροπής και της δημιουργίας δεύτερου διακριτού πόλου κόντρα στο νεοφιλελευθερισμό.
Είναι γνωστό (έτσι νομίζω) ιστορικά ότι μια καπιταλιστική οικονομική κρίση δεν αντιμετωπίζεται με απλή διαχείριση, αλλά ούτε και με φόβο έναντι αυτών που τη δημιούργησαν. Διότι, νομοτελειακά, στο τέλος θα σε καταβροχθίσει η κινούμενη άμμος του ασταθούς καπιταλιστικού περιβάλλοντος.
Κάτι ανάλογο δηλαδή, με το να προσπαθείς να σβήσεις τη φωτιά στο δάσος με μια βρεγμένη πετσέτα!
