Η επικίνδυνη μαγεία της λέξης «πολίτης»...

Της Αναστασίας Τσουκαλά* απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Σε μια χώρα με ταραγμένο πολιτικό παρελθόν, η λέξη «πολίτης» παραμένει ιερή στο συλλογικό φαντασιακό. Δηλώνει ένα δύσκολα κατακτημένο πολιτικό επίτευγμα που πρέπει πάντα να διαφυλάσσεται έναντι της κρατικής αυθαιρεσίας. Η χρήση της λέξης εξαγνίζει, εξιλεώνει και, κατ’ επέκταση, αδρανοποιεί τον νου.

Λόγου χάρη, κανείς δεν παρατήρησε ότι η ονομασία «υπουργείο Προστασίας του Πολίτη» ήταν αντισυνταγματική: η λέξη «πολίτης» απέκλειε τους ανήλικους ημεδαπούς και όλους τους αλλοδαπούς που βρίσκονταν εντός της επικράτειας ως μετανάστες, επιχειρηματίες ή τουρίστες.
Εξίσου απαρατήρητες πέρασαν οι διατάξεις του νόμου περί αναδιάρθρωσης της Αστυνομίας, που προβλέπουν τη συμμετοχή των πολιτών στον σχεδιασμό πολιτικών πρόληψης της παραβατικότητας μέσω της συνεργασίας τους με την Αστυνομία και την Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Θεωρείται αυτονόητο ότι, αφού το σκεπτικό αναφέρεται στους πολίτες και η εφαρμογή εμπλέκει άμεσα τους πολίτες, το εγχείρημα δεν μπορεί παρά να είναι καλό. Ενδυναμωτικό της δημοκρατίας. Αυτή η αυθαίρετη θεώρηση βασίζεται σε έναν εξίσου αυθαίρετο συλλογισμό: ότι όλα τα εμπλεκόμενα μέρη είναι καλοπροαίρετα και, επιπλέον, είναι αντικειμενικά σε θέση να δράσουν ουδέτερα υπέρ του συλλογικού συμφέροντος. Στην πραγματικότητα, όλα τα σκέλη της τριμερούς σχέσης είναι προβληματικά.
Η συνεργασία της Αστυνομίας με φορείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης βασίζεται σε μια φαινομενικά ισότιμη αλλά ουσιαστικά άνιση σχέση εξουσίας. Λόγω πλήρους ασυμμετρίας δυνάμεων ως προς την αξιολόγηση των απειλών και την ανεύρεση τρόπων αντιμετώπισης της εγκληματικότητας, η συνεργασία με τους κατά τόπους δήμους θα οδηγήσει στην εν τοις πράγμασι καθιέρωση του κυρίαρχου αστυνομικού ορισμού της εκάστοτε απειλής και στην επιβολή της αστυνομικής αντίληψης χειρισμού των πραγμάτων στην εκάστοτε τοπική ιδιαιτερότητα. Τι μέσα έχουν στη διάθεσή τους οι δήμοι για να αντιταχθούν στην ηγεμονική θέση της Αστυνομίας;

Τ. Πολίτης: Καλά σχεδιασμένη η επίθεση στο δημόσιο πανεπιστήμιο...

απο το TVXS...
«Τι παιδεία θέλουμε;». Ο πανεπιστημιακός, Τάκης Πολίτης απαντά στην Αναστασία Καλαφάτη. Μιλάει για την «επίθεση στο δημόσιο πανεπιστήμιου» που είναι «καλά σχεδιασμένη» πριν από την κρίση, την άνοδο της Χρυσής Αυγής αλλά και το αντιφασιστικό κίνημα.

Τι σημαίνει η λέξη «Παιδεία»;

Ως Παιδεία θεωρείται το αποτέλεσμα της νοητικής και ψυχικής καλλιέργειας ενός ατόμου, με άλλα λόγια, το σύνολο των γνωστικών, πνευματικών, συναισθηματικών, κοινωνικών αρχών, αξιών, στάσεων και σχημάτων που το κάθε άτομο οικοδομεί. Ο όρος «Παιδεία» συχνά συγχέεται με τον όρο «Εκπαίδευση». Η εκπαίδευση είναι η διαδικασία μέσω της οποίας οικοδομείται η Παιδεία, χωρίς όμως να σημαίνει ότι η Παιδεία αποτελεί αποκλειστικά και μόνο αποτέλεσμα της Εκπαίδευσης, δηλ. του εκπαιδευτικού συστήματος. Στην μαθητική ηλικία, η παιδεία συνιστά κυρίως απόρροια της επίδρασης του εκπαιδευτικού συστήματος, όμως σε σημαντικό βαθμό συνδιαμορφώνεται και από ερεθίσματα και προσλαμβάνουσες που προέρχονται από το οικογενειακό και το ευρύτερο κοινωνικό και πολιτισμικό περιβάλλον. Η παιδεία είναι δυναμική, με την έννοια ότι συνεχίζει να διαμορφώνεται και μετά την αποφοίτηση από την όποια τελευταία βαθμίδα εκπαίδευσης, συνεχίζει να οικοδομείται σε όλη τη διάρκεια της ζωής του ατόμου.