Η επικίνδυνη μαγεία της λέξης «πολίτης»...

Της Αναστασίας Τσουκαλά* απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Σε μια χώρα με ταραγμένο πολιτικό παρελθόν, η λέξη «πολίτης» παραμένει ιερή στο συλλογικό φαντασιακό. Δηλώνει ένα δύσκολα κατακτημένο πολιτικό επίτευγμα που πρέπει πάντα να διαφυλάσσεται έναντι της κρατικής αυθαιρεσίας. Η χρήση της λέξης εξαγνίζει, εξιλεώνει και, κατ’ επέκταση, αδρανοποιεί τον νου.

Λόγου χάρη, κανείς δεν παρατήρησε ότι η ονομασία «υπουργείο Προστασίας του Πολίτη» ήταν αντισυνταγματική: η λέξη «πολίτης» απέκλειε τους ανήλικους ημεδαπούς και όλους τους αλλοδαπούς που βρίσκονταν εντός της επικράτειας ως μετανάστες, επιχειρηματίες ή τουρίστες.
Εξίσου απαρατήρητες πέρασαν οι διατάξεις του νόμου περί αναδιάρθρωσης της Αστυνομίας, που προβλέπουν τη συμμετοχή των πολιτών στον σχεδιασμό πολιτικών πρόληψης της παραβατικότητας μέσω της συνεργασίας τους με την Αστυνομία και την Τοπική Αυτοδιοίκηση.
Θεωρείται αυτονόητο ότι, αφού το σκεπτικό αναφέρεται στους πολίτες και η εφαρμογή εμπλέκει άμεσα τους πολίτες, το εγχείρημα δεν μπορεί παρά να είναι καλό. Ενδυναμωτικό της δημοκρατίας. Αυτή η αυθαίρετη θεώρηση βασίζεται σε έναν εξίσου αυθαίρετο συλλογισμό: ότι όλα τα εμπλεκόμενα μέρη είναι καλοπροαίρετα και, επιπλέον, είναι αντικειμενικά σε θέση να δράσουν ουδέτερα υπέρ του συλλογικού συμφέροντος. Στην πραγματικότητα, όλα τα σκέλη της τριμερούς σχέσης είναι προβληματικά.
Η συνεργασία της Αστυνομίας με φορείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης βασίζεται σε μια φαινομενικά ισότιμη αλλά ουσιαστικά άνιση σχέση εξουσίας. Λόγω πλήρους ασυμμετρίας δυνάμεων ως προς την αξιολόγηση των απειλών και την ανεύρεση τρόπων αντιμετώπισης της εγκληματικότητας, η συνεργασία με τους κατά τόπους δήμους θα οδηγήσει στην εν τοις πράγμασι καθιέρωση του κυρίαρχου αστυνομικού ορισμού της εκάστοτε απειλής και στην επιβολή της αστυνομικής αντίληψης χειρισμού των πραγμάτων στην εκάστοτε τοπική ιδιαιτερότητα. Τι μέσα έχουν στη διάθεσή τους οι δήμοι για να αντιταχθούν στην ηγεμονική θέση της Αστυνομίας;

Με αφορμή τη Μαρία

Χριστόφορος Κάσδαγλης...

Η μικρή Μαρία. Αναμφισβήτητα μια τραγική ιστορία. Για την ακρίβεια, χιλιάδες τραγικές ιστορίες που συμπυκνώνονται στο πρόσωπό της: οικογένειες που ξαφνικά ελπίζουν και πάλι.

Σύμφωνοι. Αλλά και μια καλή ιστορία για τα δελτία ειδήσεων, για τα πρωινάδικα, για τα talk shows. Μια ιστορία για να ξεχάσουμε τους άνεργους, την ύφεση, τη διεθνή κρίση, τα νέα μέτρα, το δημοσιονομικό κενό, την αθλιότητα των μνημονιακών πολιτικών.

Ζουμ στο δημόσιο. Γιατί θα ’πρεπε τάχα να εντοπιστεί ένα έκθετο παιδάκι για να «ανακαλύψουμε» ξαφνικά ότι το σύστημα των ληξιαρχείων είναι διάτρητο; Ότι στο δημόσιο τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές τους παίρνουν δύο δύο για να… στηρίζουν πάνω τη σκάφη, όπως τα πλυντήρια στο γνωστό ανέκδοτο; Ότι οι δήμοι, παρά τον εξωραϊσμό και την προβολή του κάθε Καμίνη, παραμένουν πρωτόγονοι, κολλημένοι στη δεκαετία του ’70; Γιατί πρέπει πρώτα να γίνεται η ζημιά και μετά να ανακαλύπτουμε τις τρύπες στα συστήματα του δημοσίου;

Ζουμ στην Αστυνομία. Επαίρεται ο κ. Δένδιας για τη συγκυριακή επιτυχία και εξαπολύει νέα πογκρόμ στους καταυλισμούς των Ρομά, αυτών των διαχρονικών αποδιοπομπαίων τράγων από τον μεσαίωνα και εντεύθεν. Σε όλους εμάς που παρακολουθούμε το νέο αστυνομικό σόου σε διακαναλική πανελλήνια μετάδοση, μας πέρασε απ’ το μυαλό ότι όλες αυτές οι διαδικασίες (όπως και πολλές άλλες) δεν θα ’πρεπε επ’ ουδενί λόγω να είναι υπόθεση αστυνομικών, αλλά κοινωνικών λειτουργών; Δεν το λέω μόνο για λόγους δεοντολογικούς, το λέω κυρίως για λόγους αποτελεσματικότητας. Γιατί αν είχαμε το κατάλληλο δίκτυο επαγγελματιών, με την ανάλογη εκπαίδευση και τις απαραίτητες υποδομές, πιθανότατα δεν θα χρειαζόταν η «παρατηρητικότητα ενός μπάτσου», κάτι συμπτωματικό δηλαδή, για να εντοπιστεί η Μαρία και η κάθε Μαρία.

Οι δικές μου ''Μαρίες'' δεν ήταν ξανθές...

Γράφει ο Αλέξης Κουτρουβέλης:  Πηγη LiFo...

Eχω μιλήσει στο επεισόδιο των Πρωταγωνιστών "Ο διωγμός των τσιγγάνων" ως διευθυντής του 12ου Δημοτικου Σχολειου Ασπροπύργου, ένα από τα πιο δύσκολα σχολεια με αμιγώς πληθυσμό Ρομά με τα παιδιά μας να μένουν σε καταυλισμό που μπροστά του το Ζεφύρι φαντάζει Παρίσι.

Θα ήθελα να καταθέσω και εγω την άποψη μου για το θέμα: Η υπόθεση της Μαρίας θα έπρεπε να μας προκαλεί για την απήχηση του ρατσισμού σε πολλούς Έλληνες παρά για το ίδιο το παιδί. Το γεγονός και μόνο ότι οι αστυνομικοί προέβησαν στον έλεγχο τον χαρτιών "ενός ξανθού αγγέλου" και στη συνέχεια κινητοποιήθηκε μέχρι και o πρωθυπουργός, ενώ τα 502 "μελαχρινά" της Αγ.Βαρβάρας ακόμα... τα ψάχνουνε, είναι ίσως ο καλύτερος ορισμός για τις διακρίσεις, που απ' ό,τι φαίνεται στην Ελλάδα αφθονούν τόσο στα πρωθυπουργικά γραφεία όσο και στα αστυνομικά τμήματα.
Ας μας εξηγήσει η ΕΛΑΣ αν το ίδιο έμψυχο "προϊόν" κάποιου είδους συναλλαγής μεταξύ μικρών ή μεγάλων κατεργαραίων ήταν πιο σκούρο στο χρώμα του, θα είχαν προβεί σε έλεγχο των χαρτιών του; Επειδή εγώ σαν διευθυντής ενός σχολείου αμιγώς Ρομά μαθητών, προσπαθώντας να κάνω άπειρες φορές τόσο το δικηγόρο όσο και τον κοινωνικό λειτουργό, προσπαθώντας να πείσω οικογένειες να στείλουν τα παιδιά τους σχολείο, όσο και να τους βοηθήσω να αποκτήσουν έγγραφα και πιστοποιητικά, είδα πολλές φορές "μικρές Μαρίες".
Οι δικές μου "Μαρίες" δεν ήταν ξανθές. Και απ' αυτές όμως έλειπαν συχνά πιστοποιητικά. Και όταν εννοώ έλειπαν, εννοώ πώς άνετα οι γονείς τους ή τέλος πάντων αυτοί που τα φρόντιζαν θα μπορούσαν πολύ εύκολα να κάνουν παρέα στους "γονείς" της Μαρίας πίσω από τα κάγκελα της φυλακής. Μιλάω για ανύπαντρες μητέρες που παράτησαν ένα παιδί στους άντρες τους και εξαφανίστηκαν, οι οποίοι το μεγαλώνουν χωρίς κανένα χαρτί - σαν να το έχουν απαγάγει, μιλάω για αδήλωτα στο ληξιαρχείο παιδιά (κι αυτά να τα ανακαλύπτουμε προσπαθώντας να τα γράψουμε στο σχολείο), μέχρι και αδήλωτος στα ληξιαρχεία μεσήλικας που τον βοηθήσαμε γιατί ενώ ήταν διαβητικός και καρδιοπαθής, δεν μπορούσε να νοσηλευτεί, απλά επειδή για το ελληνικό κράτος ο άνθρωπος αυτός δεν υπήρχε...

Όλα τα παιδιά-όλα τα λεφτά!

του Χρήστου Μάτη, απο την Προοδευτικη Πολιτικη...

Αναδημοσίευση από την «Free Sunday», με άδεια του συντάκτη

H χρηματοδότηση της φύλαξης των παιδιών σε παιδικούς σταθμούς μέσω ΕΣΠΑ είναι στήριξη μιας κοινωνικής δομής σε γυάλινα πόδια. Διότι είναι μία χρηματοδότηση με ημερομηνία λήξης (ολοκληρώνεται εφέτος και με τις παρατάσεις το 2015), με αποτέλεσμα να ανακουφίζονται προσωρινά οικογενειακοί προϋπολογισμοί, αλλά οι πόροι να μην διατίθενται με τέτοιο τρόπο που να δημιουργούνται υποδομές που θα διαρκέσουν στον χρόνο.

Ουσιαστικά μετατρέπεται ένα αναπτυξιακό εργαλείο, το ΕΣΠΑ, σε μηχανισμό ενίσχυσης του οικογενειακού εισοδήματος, ανάλογο με τις παλαιότερες επιδοτήσεις στους αγρότες από ευρωπαϊκά κονδύλια. Διότι το σχετικό πρόγραμμα έχει ως στόχο την «εναρμόνιση οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής», δηλαδή τη διευκόλυνση των μητέρων να μην στερηθούν τη δυνατότητα να εργάζονται για να φροντίζουν τα παιδιά τους.

Με την αλλαγή χρήσης του, μπορεί να αυξάνεται το εθνικό ποσοστό απορρόφησης των κοινοτικών πόρων, αλλά τα λεφτά δεν πιάνουν τόπο. Ούτε καν προσωρινές θέσεις εργασίας σε παιδικούς σταθμούς δεν δημιουργούνται. Διότι δεν αυξάνεται ο αριθμός των παιδιών που πηγαίνουν σε παιδικούς σταθμούς συνολικά. Απλώς αλλάζει η χρηματοδότηση και από ιδιωτική/οικογενειακή μετατρέπεται σε δημόσια.

Η διάλυση των δήμων...

Του Δημητρη Παπαχρηστου απο το Εθνος...

Με το σχέδιο «Καποδίστριας» έγινε η αρχή της μερικής διάλυσης της Αυτοδιοίκησης και τώρα με το σχέδιο «Καλλικράτης» ολοκληρώνεται. Δεν είναι άγνωστοι οι λόγοι για την κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει οι δήμοι, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Η διαφθορά δεν έγινε μόνο στη διαπλεκόμενη κορυφή της κυβερνητικής πυραμίδας, αλλά λειτούργησε διαβρωτικά μέσα στην κοινωνία και στον καθένα ξεχωριστά, αλλά απ' ό,τι αποδείχθηκε σε μεγάλο βαθμό πέρασε στους δήμους και στις ελάχιστες κοινότητες, όπου οι δημοκρατικοί άρχοντες και οι λεγόμενοι «βλαχοδήμαρχοι» επέδειξαν δεξιοτεχνία και μεγάλες ικανότητες προς τούτο...
Στήθηκαν χιλιάδες δημοτικές επιχειρήσεις, προσελήφθησαν χιλιάδες «ημέτεροι», εν πολλοίς αργόσχολοι, αυξήθηκαν τα χρέη, η κεντρική διοίκηση αδυνατεί να χρηματοδοτήσει τους δήμους και τα ευρωπαϊκά προγράμματα μένουν στα χαρτιά.
Τώρα τι γίνεται; Από τη στιγμή που οι συγχωνεύσεις έχουν δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα από πριν. Η υγεία των κατοίκων και η Παιδεία βρίσκονται σε μεγάλη δοκιμασία, τα τοπικά Κέντρα Υγείας σχεδόν καταργούνται διά της συγχωνεύσεως, τα σχολεία κλείνουν στα χωριά και οι μαθητές μεταφέρονται με λεωφορεία και ταξί, διανύοντας μεγάλες αποστάσεις στις μεγαλύτερες πόλεις.
Τα μέτρα που θέλουν να πάρουν οι συγκυβερνώντες είναι πρόχειρα, εμβαλωματικά και ισοπεδωτικά. Το υπουργείο Μεταρρύθμισης από τη μία ζητάει την απογραφή των υπαλλήλων, των οποίων τα ονόματα οι δήμαρχοι αρνούνται να δώσουν και από την άλλη δείχνει τη σπάθα των απολύσεων, εν μέσω κρίσης, που έχει παραλύσει τους πάντες και τα πάντα και οι άνθρωποι βρίσκονται σε βαθιά κατάθλιψη.
Υπάρχουν πολλές δυνατότητες ενεργοποίησης των υπαλλήλων των δήμων, αρκεί η κεντρική κυβέρνηση και οι δήμαρχοι να εφαρμόσουν προγράμματα αναπτυξιακά και παραγωγικά.
Η Αυτοδιοίκηση είναι το κύτταρο της δημοκρατίας, έχει σχέση με τις τοπικές κοινωνίες και με την ιστορία της πατρίδας μας. Δεν μπορούν εδώ να εφαρμοστούν τα ευρωπαϊκά μοντέλα, είναι πολύ διαφορετική η χωροταξική δομή της χώρας μας, γι' αυτό και το σχέδιο «Καλλικράτης» δημιούργησε περισσότερα προβλήματα και σε πολλές πόλεις, όπως για παράδειγμα στο Βελβεντό, που δεν δέχεται να ενταχθεί στον Δήμο Σερβίων τριάντα χιλιόμετρα μακριά. Υπήρξε αυτοκέφαλος, όμως, δήμος, με παραγωγική ανάπτυξη και έχει δύο υγιείς συνεταιρισμούς, μήλων και ροδάκινων, που εξάγουν στις πρώην σοβιετικές χώρες και φέρνουν κέρδη.
Με τις καταλήψεις των δήμων δεν λύνεται το πρόβλημα, με την αναδιάταξη και αναθεώρηση του σχεδίου «Καλλικράτης» μπορούν να αφομοιωθούν οι εργαζόμενοι. Τα κενά υπάρχουν για να τα γεμίζουμε κι όχι να πέφτουμε μέσα.

Η αθλιότητα των ιδιωτικοποιήσεων στο σύγχρονο καπιταλισμό, σε όλο της το μεγαλείο...

inprecor.gr...

H πηγή της είδησης δεν είναι  κάποιο  αριστερό ή …αντικαπιταλιστικό μέσο, αλλά το in.gr. Δεν αφορά την Ελλάδα της ”διαφθοράς”, αλλά την τρίτη οικονομία της ευρωζώνης, την Ιταλία. Η αθλιότητα των ιδιωτικοποιήσεων στο σύγχρονο καπιταλισμό, σε όλο της το μεγαλείο.

Ολόκληρο (και ασχολίαστο) το σχετικό δημοσίευμα του in.gr στις 3/10/12.Φόρους 400 ιταλικών δήμων μάζευε εταιρεία, αλλά τα χρήματα έμεναν στο ταμείο της...

Ρώμη, Ιταλία
Η ιδιωτική εταιρεία Tributi Italia συνέλεγε τους φόρους για λογαριασμό 400 ιταλικών δήμων, αλλά δεν απέδιδε ποτέ τα χρήματα, αναφέρει δικαστική έρευνα.
Το πρωί της Τετάρτης συνελήφθη ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης, Τζουζέπε Σατζέσε, επιβλήθηκε κατ’ οίκον περιορισμός σε τέσσερις συνεργάτες του ενώ, με εντολή της εισαγγελίας της πόλης Κιάβαρι, κατασχέθηκαν εννέα δισεκατομμύρια ευρώ.
Τα χρήματα των πολιτών -στους φόρους συμπεριλαμβανόταν το τέλος ιδιοκτησίας ακινήτων- θα έπρεπε να αξιοποιούνται για την κοινωνική πολιτική των διαφόρων δήμων. Στην πραγματικότητα όμως κατέληγαν σε λογαριασμούς του Σατζέσε και συνενόχων του.
Σύμφωνα με τις μέχρι τώρα αποκαλύψεις, ο Τζ.Σατζέσε πραγματοποιούσε αναλήψεις από τράπεζα ύψους 10.000 την ημέρα, χρησιμοποιούσε ιδιωτικά αεροσκάφη, πολυτελή αυτοκίνητα και θαλαμηγούς.
Την ίδια ώρα, οι 1.000 εργαζόμενοι της Tributi Italia δεν πληρώνονταν από το 2008.
Όπως εξακρίβωσαν εισαγγελείς, υπεξαιρέθηκαν τουλάχιστον 20 εκατομμύρια ευρώ, αλλά τα ιταλικά μέσα ενημέρωσης μεταδίδουν ότι, πιθανότατα, το ποσό αγγίζει τα 100 εκατομμύρια ευρώ.
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
http://news.in.gr/world/article/?aid=1231215848
Εικονα: seisaxthia.wordpress.com