Το μέλλον και το παρελθόν ...

Red NoteBook...
 Του Βασίλη Ρόγγα

Μας πόνεσαν τόσο καιρό, τόσο πολύ. Και θέλουν να συνεχίσουν να το κάνουν, λες και είναι αξιωματικό τους δικαίωμα να μας αποτελειώσουν.

Φωνάζουν τόσο κακόηχα, κουτσομπολεύουν σαν τις τελευταίες κατίνες, λένε τα ψέματα των μεγάλων και όχι των γλυκών χαμογελαστών παιδιών που αρνούνται τη σκανταλιά τους.

Όλα τα μέρη του συστήματός τους είναι σάπια: τα κόμματα τους, τα κανάλια τους, ο πολιτισμός και η παιδεία τους, οι άρπαγες πλούσιοι που τους στηρίζουν.

Τα 40 χρόνια ατιμώρητης αλητείας τους έκαναν τόσο άπληστους που δεν καταλαβαίνουν ότι ρίχνουν λάσπη σε έναν ανεμιστήρα που είναι στραμμένος πάνω τους.

«Κι ό,τι τσιμπήσουμε» είναι  η μόνιμη επωδός τους, λες και μιλάνε τα τελευταία κλεφτρόνια που σχεδιάζουν να ληστέψουν άφραγκη γριούλα.

Τα σκάνδαλα τους έχουν ονόματα.:Siemens, Βατοπέδι, C4I, Κουμπάροι, παραδικαστικό, Ζαχόπουλος…Κι άλλα τόσα που δε μάθαμε ποτέ γιατί πρόλαβαν και τα κουκούλωσαν. Μόνο που αυτά τα σκάνδαλα δεν έχουν ακόμα ενόχους. Και τόσο πολύ φοβούνται πως θα αποκτήσουν.

Δε μπορούν να χτυπήσουν την Αριστερά σε αυτό το επίπεδο. Αν υπήρχε κάτι θα το είχαν βγάλει στη φόρα. Προς μεγάλη τους λύπη δε μπορούν να προσάψουν τίποτα.

Γιατί δεν υπάρχει τίποτα.

Καταλαβαίνουν πως φεύγουν, πως τελείωσαν ήδη. Η αίσθηση ότι αποτελούν το παρελθόν, έναν πρότερο, σχεδόν ξεχασμένο παλιό εαυτό είναι πασίδηλη σε τεράστιο κομμάτι της κοινωνίας.

Τόσο πολύ μοιάζουν με τους κακιασμένους πολύ πολύ ηλικιωμένους γέρους που δεν λένε να πεθάνουν για να ησυχάσουν τα παιδιά τους από τη δυσβάσταχτη φροντίδα τους.

Και να που είμαστε ακριβώς στο μεταίχμιο: το παλιό δεν έχει ακόμα πεθάνει και το καινούργιο πολεμάει να γεννηθεί.

Αυτή η γέννα θα έχει τόσες πολλές δυσκολίες.

Όλη η Ευρώπη είναι ενάντια και η μάχη για αλλαγές στον πυρήνα της θα ξεκινήσουν από δω.

Τώρα, που είμαστε στην πιο δύσκολη θέση από τον τελευταίο πόλεμο. Τώρα, που οικονομικά είναι σα να είμαστε εμπόλεμοι εδώ και 5 χρόνια.

Δε θα έχουμε να αντιπαλέψουμε μόνο το εγχώριο σύστημα που διόλου δε θα ξεθεμελιωθεί την επόμενη μέρα, αλλά και «όλες τις δυνάμεις της γερασμένης Ευρώπης που θα ενωθούν σε μια ιερή συμμαχία».

Το Έργο φαντάζει ακατόρθωτό. Μόνο η πολύ σκληρή δουλειά για πολλά χρόνια από το σύνολο των δυνάμεων της κοινωνίας μπορεί να φέρει αποτέλεσμα.

Ο δρόμος της αξιοπρέπειας δεν έχει υποσχεθεί κανείς ότι είναι εύκολος. Αλλιώς: οτιδήποτε αξίζει σε αυτόν τον κόσμο κατακτιέται μόνο με κόπο.

Η πίστη της κοινωνίας στις δυνάμεις τις μπορεί να είναι ο οδηγητικός μίτος των πράξεων μας.

Σύντομα, αν δεν κιοτέψουμε, θα βρούμε συμμάχους. Κι όλα τα κινήματα στην Ευρώπη θα αναθαρρήσουν με τη νίκη της Αριστεράς!

Και ακόμα υπάρχουν ισχυρά και μεγάλα συνδικάτα  στη βόρεια Ευρώπη που μπορούν να ενεργοποιηθούν. Και στην Ιρλανδία και την Ολλανδία τα κόμματα μας πάνε καλά.

Και οι πιο θαρραλέοι διανοούμενοι ήδη μας στηρίζουν. Κι άλλοι θα έρθουν για να βοηθήσουν.

Στην πρωτοπορία της Ευρώπης η Ελλάδα.

Και η Αριστερά της Ελλάδας έχει να παίξει έναν συγκλονιστικά βαρύ ρόλο: ή που θα αρχίσει να ανθίζει παντού ξανά η Δημοκρατία, η Δικαιοσύνη και η Αξιοπρέπεια ή που δε ξαναυποπτευθούμε τη σκέψη τόσο ριζοσπαστικών ιδεών για πολλές δεκαετίες.

Γιατί, ακόμα κι αν έχει αποτύχει οικονομικά, ο νεοφιλελευθερισμός συνεχίζει να ηγεμονεύει.

Θα προσπαθήσει να διαχωριστεί εντελώς από τη δημοκρατία και ο καπιταλισμός θα φτάσει στην  πιο απάνθρωπη μορφή του, στην κινεζοποιημένη απολυταρχία.

Το μέλλον έρχεται, είναι ήδη εδώ. Είμαι εγώ. Είσαι εσύ. Και είναι τα εκατομμύρια κόσμου που λαχταρά την αλλαγή.

Η ενδεχόμενη νίκη της Αριστεράς σημαίνει οι πολλοί γνωρίζουν πόσος κόπος χρειάζεται και είναι πρόθυμοι να τον επωμιστούν.

Έχουμε ταξική πάλη μωρό μου. Και το πρώτο της βήμα είναι η ψήφος αυτήν τη Κυριακή στο συριζα.

ΥΓ 1: Δεν υπάρχουν, δεν υπήρξαν ποτέ πολλές ελπίδες. Μόνο οι πολλές ελπίδες των τρελλών. Η διαφορά είναι ότι τώρα οι τρελλοί είναι πολλοί.

ΥΓ. 2: Ο Immanuel Wallerstain, ένας από τους επιφανέστερους και πιο εύστοχους θεωρητικούς του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, έγραψε στις αρχές του 2012: «Μπορούν να ξεπεραστούν αυτές οι αντιθέσεις και οι διαχωρισμοί  στην Αριστερά τα επόμενα πέντε με δέκα χρόνια; Δεν είμαι σίγουρος. Αλλά, αν δεν ξεπεραστούν, πιστεύω ότι η Αριστερά σε όλο τον κόσμο δεν θα μπορέσει να κερδίσει στη μάχη που θα διεξαχθεί τα επόμενα είκοσι-σαράντα χρόνια για το σύστημα που θα διαδεχθεί τον καπιταλισμό,  όταν αυτός καταρρεύσει οριστικά.»

ΥΓ3: Ο Καζαντζάκης τα λέει πιο Κρητικά: «Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: "Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;" Πολέμα!»

Να ανατρέψουμε...

Red NoteBook...
 Του Βασίλη Ρόγγα

Ο οποιοδήποτε μπορεί να ρωτήσει: μα είναι δυνατόν να αλλάξουν τόσο εύκολα τα πράγματα στηρίζοντας τη ριζοσπαστική αριστερά;

 Η απάντηση είναι κάθετη και κατηγορηματική. Όχι.

Θα μπορούσε επίσης να ρωτήσει: είναι η αριστερά εκείνη που θα θέλαμε, είναι άξια των περιστάσεων;

Πάλι η απάντηση είναι όχι κι όποιος το αρνείται λέει ψέμματα, πρώτα στον εαυτό του.

Καμία κυβέρνηση, ακόμα κι εκείνη που θα είχε το πιο κρυστάλλινο αντισυστημικό, αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα, δε θα μπορούσε να εφαρμόσει τίποτε, αν δεν είχε τη στήριξη και ταυτόχρονα την πίεση της κοινωνίας.

Οι ανατροπές με προοδευτικό πρόσημο γίνονται από εκείνους που τις επιτελούν κινηματικά, από εκείνους που δεn φιμώνουν την κριτική τους στα τα όποια στραβά των ριζοσπαστικών αριστερών σχηματισμών.

Οι ρήξεις όμως έχουν και κόστος. Η άρνηση της δανειακής σύμβασης σημαίνει τσαμπουκάς με όλο το σύστημα της σάπιας, νεοφιλελεύθερης Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σημαίνει πρακτικά ανατροπή των πολιτικών της. Και πού θα οδηγήσει;

Είναι πιθανό αλλά όχι βέβαιο να οδηγηθούμε στην έξοδο από το ευρώ ή και από την ίδια την Ένωση. Είναι αυτό κάτι τις το εύκολο;

Πάλι η απάντηση είναι κατηγορηματική. Όχι, η ζωή θα είναι δύσκολη. Η χώρα για να μπορέσει να ξεφύγει από τη φτώχεια, θα περάσουν αρκετά χρόνια. Και για να μην έχει μια στρεβλή ανάπτυξη, που να εκμεταλλεύεται τη φύση και τους ανθρώπους, θέλει πολύ δουλειά από την ίδια την κοινωνία.

Μπορεί μόνη της η Ελλάδα να έχει μια αυτοδύναμη ανάπτυξη; Η απάντηση είναι πάλι και πάλι όχι. Θα χρειαστεί να κάνει εμπόριο, να δημιουργήσει συμμαχίες γεωπολιτικές, να επικοινωνεί.

Όμως η ανατροπή της δανειακής σύμβασης, η άρνηση των όρων του μνημονίου θα σκάσει σα βόμβα στη Βόρεια Ευρώπη. Είναι πιθανόν να παρασύρει τους πληττόμενους ευρωπαϊκούς λαούς σε χειραφετητικές κατευθύνσεις, πέρα  από τη νεοφιλελεύθερη δικτατορία.

Αν δε γίνει πραγματικότητα το όνειρο μιας πανευρωπαϊκής εξέγερσης, θα καταρρακωθούν οι ζωές πολλών ανθρώπων. Και χρειάζεται να το σκεφτόμαστε όχι ως το τέρμα μιας διαδρομής, αλλά ως την αρχή ενός δρόμου πειραματικού, δρόμου των δυνατοτήτων (και ποτέ μα ποτέ των βεβαιοτήτων) για μια άλλη κοινωνία.

Αυτοί, οι εξεγερμένοι ευρωπαίοι θα είναι οι σύμμαχοι μας.

Μπορεί να μη διαφθαρεί μια αριστερή κυβέρνηση; Όχι, δε μπορεί. Θα διαφθαρεί. Αν δεν ελεγχθεί κοινωνικά, αν δεν υπάρξει ανεξάρτητος ταξικός συνδικαλισμός, αν δεν πιεστεί η εξουσία να κατέβει και να κατεβαίνει συνέχεια προς τα κάτω είναι σίγουρο πως δε μπορεί να σταθεί για πολύ.

Αν δεν υπάρχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη συναπόφαση από τους πολλούς για τα σημαντικά, συνεχή πειράματα συνεταιρισμών, αμεσοδημοκρατικών θεσμίσεων, αυτοοργανώσεων, δημοκρατικός σχεδιασμός που να θέτει τις ανάγκες των πολιτών πάνω από οτιδήποτε άλλο η κοινωνία θα σαπίσει.

Τίποτα δεν είναι εύκολο στις ανατροπές. Έχουμε να αντιμετωπίσουμε χίλια δυο στραβά που ήδη υπάρχουν και άλλα τόσα που θα προκύψουν στη πορεία. Έχουμε να τα αλλάξουμε όλα, ακόμα και τους ίδιους μας τους εαυτούς. Μπορούμε;

Θα έλεγα πάλι όχι, όμως «στην απαισιοδοξία της γνώσης αντιτάσσω την αισιοδοξία της βούλησης».

Η άλλη μας επιλογή, η συνέχιση αυτών των πολιτικών είναι απείρως πιο οδυνηρή. Την ευθύνη θα την έχουμε όλοι και όλες για ότι και αν αποφασιστεί: να ζήσουμε σα σλάβοι του 21ου αιώνα ή να πράττουμε την ενδεχόμενη  ελευθερία που αν κοπιάσουμε θα έρχεται όλο και πιο κοντά.

Υ.Γ 1. Ο Μελανσόν, ο υποψήφιος της Αριστεράς στη Γαλλία, δήλωσε: "Είμαστε ο κρατήρας του ηφαιστείου της Ευρώπης" . Εμείς είμαστε σύντροφε. Και θα το δεις.

Υ.Γ. 2 «Τι άνοιξη ονειρεύεσαι; Μια ασταμάτητη άνοιξη». Ζαν Φερά

Έτσι θα είναι η δικιά μας. Δε θα την φτάσουμε ποτέ. Δε θα σταματήσουμε ποτέ να την κυνηγάμε.

Και να που φτάσαμε ως εδώ ...

Red NoteBook ...
Του Βασίλη Ρόγγα

Ναι, λοιπόν, θα πτωχεύσουμε. Όπως και να το ονομάσουν οι κυρίαρχοι αυτό που μας μέλλει, έτσι ώστε να το χάψουν οι υποτελείς. Και υπάρχει περίπτωση να παρασύρουμε στην πτώχευσή μας κομμάτι της ευρωζώνης ή και του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος. Και οι συνέπειες θα είναι τραγικές για όλους, γιατί η πτώχευση αυτή θα γίνει με τους όρους των δανειστών και των χωρών του κέντρου του ευρωπαϊκού καπιταλισμού.

Ποιος δεν το ήξερε αλήθεια; Ποιος δεν το πήρε χαμπάρι σχεδόν από τις αρχές του 2010 ότι όλη αυτή η λιτότητα δεν είναι παρά η βάση για τις καλύτερες συνθήκες μιας όλο και πιο προσοδοφόρας πτώχευσης της Ελλάδας για τους οικονομικά από πάνω; Η Αριστερά το ήξερε και προειδοποιούσε, η Κυβέρνηση το ήξερε και συνέχιζε, και η Δεξιά (ΝΔ, ΛΑΟΣ, Μπακογιάννη) πρακτικά συναινούσε.

Η κοινωνία το κατάλαβε και έχει από καιρό σταματήσει να παραμυθιάζεται, αν και η προσπάθεια για το αντίθετο είναι κολοσσιαία από τα κυρίαρχα MME. Οι δημοσιολόγοι που στηρίζουν τις πολιτικές της κυβέρνησης απαντώνται σχεδόν παντού: σε παραδοσιακά δεξιές εφημερίδες, σε όσες στηρίζουν το ΠΑΣΟΚ, στα free press, σε λογής λογής έλληνες οικονομολόγους τους εξωτερικού, σε ιστότοπους που θα ήθελαν να είναι φιλελεύθεροι και φυσικά στην τηλεόραση. Το επιχείρημα είναι γνωστό: πρέπει να συνετιστούμε για να σωθούμε. Αλλιώς θα βγούμε από την ευρωζώνη και θα έρθει το τέλος του κόσμου. Στην πραγματικότητα, ωστόσο, όλοι γνωρίζουν πως θα έχουμε και Μνημόνια και Χρεωκοπία.

Παράλληλα, επειδή κάποιοι νογάμε την πολιτική ως σύγκρουση και όχι ως διαχείριση, στο επίπεδο των κινημάτων οι πολίτες όλο τον καιρό κάνουν σχεδόν τα πάντα έτσι ώστε να δυσαρεστούν τους δημοσιολόγους και την κυβέρνηση. Οι κινηματικές κορυφώσεις των διεργασιών της Πλατείας Συντάγματος στα τέλη του Ιούνη δεν είναι παρά η θέαση μιας κοινωνίας σε κίνηση, σε βρασμό, σε εξέλιξη.

Η πολιτική των πολιτών θα ΄διαλεχθεί΄ με τις κυρίαρχες δυνάμεις ακόμα πιο συγκρουσιακά τις επόμενες ημέρες και εδώ και σε όλο τον κόσμο.

Από την Τυνησία πήρε φωτιά όλη η λεκάνη της Μεσογείου και οι φλόγες των πλατειών μας πέρασαν το Σεπτέμβρη στην άλλη μεριά του Ατλαντικού. Ο κόσμος ολόκληρος, από την Ευρώπη και την Αμερική ως την Ασία και την Αφρική, στις 15 Οκτωβρίου θα συγκεντρωθεί να διαμαρτυρηθεί ενάντια στο ετεροθεσμισμένο υπάρχον. Κι αυτό δε θα έχει ξανασυμβεί ποτέ σε τέτοια έκταση.

Υπάρχει πολύ σοβαρή πιθανότητα, εξάλλου, η απεργία της 19ης Οκτωβρίου να είναι η μεγαλύτερη συγκέντρωση κόσμου στην Ελλάδα για πολιτικούς λόγους τα τελευταία πολλά χρόνια.

Αν μια παλιά εποχή τελειώνει, λοιπόν, τότε θα της φτιάξουμε ένα τέτοιο τέλος που να είναι αξιομνημόνευτο. Χωρίς να περιμένουμε να μας σώσει κανένας θεός, κανένας αφέντης, κράτος ή «οι αγορές».

Η αρχή μιας πολύ δύσκολης εποχής που θα γεννηθεί έχει τη δυνατότητα –και όχι τη βεβαιότητα- να είναι η απαρχή ενός νέου πολιτικού και οικονομικού πράττειν:

· Της Πολιτικής των Πολιτών, που θα διευρύνουν το δημόσιο χώρο πέρα από το κράτος και ενάντια στις αγορές.

· Της συγκρότησης μιας Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας των ελεύθερα συνεταιρισμένων παραγωγών.

· Της ολοένα και διευρυνόμενης Άμεσης Δημοκρατίας του Δημοσίου Συμφέροντος, χωρίς αποκλεισμούς και ιδεοληψίες.

Μια τέτοια αρχή ενός νέου Διαφωτισμού, από την πλευρά της κοινωνίας και όχι των κυρίαρχων, δεν έχει κανένα εχέγγυο επιτυχίας. Μόνο η ενσώματη συμμετοχή των πολλών μπορεί να είναι το εργαστήρι δημιουργίας των προϋποθέσεων της.

Εσύ θα είσαι εκεί;