της Μαριαννας Τζιαντζη...
Μια φίλη μου Κεφαλονίτισσα θυμάται το σεισμό του 1953. Δε θυμάται τον παππού της, που την ώρα του τρίτου τρομαχτικύ σεισμού, που αποτελείωσε το νησί, δεν προσπάθησε να προφυλαχτεί, αλλά να κρατηθεί όρθιος -στην κυριολεξία. Ενώ η γη τρανταζόταν, αυτός πάλευε να κρατήσει την ισορροπία του, να μη σωριαστεί: «Δε θα σου περάσει!» φώναζε, «δε θα με ρίξεις κάτω!»
Μια φίλη μου Κεφαλονίτισσα θυμάται το σεισμό του 1953. Δε θυμάται τον παππού της, που την ώρα του τρίτου τρομαχτικύ σεισμού, που αποτελείωσε το νησί, δεν προσπάθησε να προφυλαχτεί, αλλά να κρατηθεί όρθιος -στην κυριολεξία. Ενώ η γη τρανταζόταν, αυτός πάλευε να κρατήσει την ισορροπία του, να μη σωριαστεί: «Δε θα σου περάσει!» φώναζε, «δε θα με ρίξεις κάτω!»
Στο δρόμο για το Φισκάρδο. Ερείπια του ᾽53.
Εξήντα χρόνια πέρασαν κι εκείνο το κοριτσάκι, που
τότε ήταν τεσσάρων χρονών, πάντα σε κάθε μπόρα θυμάται τον παππού, το
μικροκαμωμένο γεροντάκι που αρνιόταν να γίνει φτερό στον άνεμο, θυμάται
τα λόγια του και προσπαθεί, όσο μπορεί, να σταθεί όρθια.
Πολλούς σωριασμένους ανθρώπους
συναντάμε στο διάβα μας και ας μην έχει προηγηθεί κάποια μεγάλη φυσική
καταστροφή. Ανθρώπους που εγκατέλειψαν τα νεανικά τους όνειρα, τα
φλογερά ιδανικά, τις μεγάλες υποσχέσεις.
