Είναι ανώφελο να κατηγορείται η ευρωπαϊκή τεχνοκρατία για τις ελλιπείς ή λανθασμένες ενέργειες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως έκαναν ο Ρέντσι και ο Ολάντ στο Παρίσι, όταν είναι οι κυβερνήσεις που φτιάχνουν και χαλάνε την Ευρώπη σύμφωνα με τα συμφέροντά τους.
Είναι ξεπερασμένο να παρουσιάζεται στο Βερολίνο σαν καλός μαθητής,
όταν οι αλλαγές πρέπει να είναι ριζοσπαστικές. Ο κίνδυνος είναι να εξαπατηθούν οι πολίτες: να διευρυνθεί η κακή τους διάθεση, ο αποπροσανατολισμός και η αποστροφή τους.
Πώς να μην αισθανθούν χαμένοι, ότι τους χλευάζουν, με τόσο αντιφατικές παρεμβάσεις; Στο Παρίσι ο Ρέντσι κατηγόρησε τους τεχνοκράτες, μετά στο Βερολίνο αναγνώρισε τη γερμανική υπεροχή, υπενθυμίζοντας στη Μέρκελ ότι δεν είμαστε «γαϊδούρια για να τα βάλει πίσω από τον μαυροπίνακα, αλλά μια ιδρυτική χώρα που συνεισφέρει για να δοθεί η γραμμή». Ποιος κυβερνά σε τελευταία ανάλυση: ο Γερμανός κηδεμόνας ή η ευρωκρατία; Ποιος έχει την τελευταία λέξη; Να μην το πεις με καθαρές λέξεις: αυτό σημαίνει ότι παρακάμπτεις και εξαπατάς τους λαούς.
Η εξαπάτηση είναι περισσότερο εμφανής την παραμονή των ευρωπαϊκών εκλογών, που τουλάχιστον στα χαρτιά θα έπρεπε να είναι διαφορετικές από τις προηγούμενες. Η Συνθήκη της Λισσαβώνας πράγματι είναι σαφής και οι ευρωβουλευτές του Στρασβούργου το επανέλαβαν: ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής θα διοριστεί από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, αλλά «λαμβάνοντας υπόψη τις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο» (αρθ. 17). Αυτό που προσπαθούν να κάνουν είναι άλλο πράγμα. Για μια ακόμη φορά οι αποφάσεις θα ληφθούν κεκλεισμένων των θυρών, χωρίς προηγουμένως να υπάρξει δημόσια συζήτηση, των αρχηγών κρατών ή των κυβερνήσεων. Το ίδιο το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι συνένοχο της εξαπάτησης, με τον εσωτερικό κανονισμό του: η επιλογή αυτών που διορίζονται γίνεται με μυστική ψηφοφορία και δεν προβλέπεται δημόσια συζήτηση.