Ασφυκτική… ευελιξία με «μεταρρυθμόμετρο»...

Γιάννης Κιμπουρόπουλος, απο τον Δρομο της Αριστερας...

  Ο Γιούνκερ πέρασε, ο Κάμερον μειοψήφησε εγγράφοντας υποθήκες και οι 28 της Ε.Ε.  κοροϊδεύουν τους λαούς τους με ταχυδακτυλουργίες «χαλάρωσης» του Συμφώνου αιώνιας λιτότητας...
Ο Βρετανός πρωθυπουργός, αν και απομονωμένος σχεδόν ολοκληρωτικά, με μόνο σύμμαχο τον Ούγγρο ομόλογό του, έκλεψε την παράσταση στη χθεσινή Σύνοδο Κορυφής των 28 της Ε.Ε. Η «αντίστασή» του στην υποψηφιότητα του Γιούνκερ για τη θέση της προεδρίας της Κομισιόν μονοπώλησε το ενδιαφέρον των διεθνών ΜΜΕ και έσπασε την παράδοση της ομοφωνίας στην εκλογή των κορυφαίων θέσεων της Ε.Ε. Τα παχιά λόγια του Κάμερον («υπάρχουν στιγμές που είναι σημαντικό να παραμένεις προσκολλημένος, ακόμη κι αν όλα τα δεδομένα είναι εναντίον σου») απευθύνονταν στην πραγματικότητα στο βρετανικό ακροατήριο, όπου ο «ευρωσκεπτικισμός» ηγεμονεύει και η κολακεία του καθίσταται όρος επιβίωσης για τη συντηρητική κυβέρνηση.
«Γιάλτα» Κάμερον
Οι κραυγές «αντίστασης» του Κάμερον, βεβαίως, αποκρύπτουν την ουσία της αντιπαράθεσής του στην υποψηφιότητα Γιούνκερ: πρώτον, παζαρεύει κάποια από τις άλλες κορυφαίες θέσεις της Ε.Ε., τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και τη θέση του επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας (τους διαδόχους Ρομπάι και Άστον), οι οποίοι θα κριθούν σε επόμενη σύνοδο, στις 17 Ιουλίου. Δεύτερον, επιδιώκει μια μεγάλη «μεταρρύθμιση» των κορυφαίων οργάνων της Ε.Ε., κυρίως της Κομισιόν, που θα περιορίζει της εξουσίες του προέδρου της και θα τις «μοιράζει» σε αντιπροέδρους-υπερ-επιτρόπους. Στόχος αυτής της αλλαγής είναι αφενός να δημιουργήσει μια διαφορετική ισορροπία ανάμεσα στην ενιαία ευρωπαϊκή διακυβέρνηση και τις εθνικές κυβερνήσεις και αφετέρου να μετριάσει το μονοπώλιο του Βερολίνου και των συμμάχων του στον έλεγχο του ευρωπαϊκού ιερατείου. Ουσιαστικά, ο Κάμερον θέλει μια «Γιάλτα» μεταξύ των 3-4 μεγάλων της Ε.Ε., με τη Βρετανία, φυσικά, ανάμεσά τους.

Νόμος είναι η νομή του πλουτοκράτη....

Στάθης στον enikos.gr...

Το μέρος της άρχουσας τάξης που κυβερνά την Ελλάδα, την κυβερνά διά της διαπλοκής και της διαφθοράς. Αυτό το μέρος της άρχουσας τάξης, έτσι όπως διαμορφώθηκε μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή (κι ολοκληρώθηκε μετά το τέλος του Εμφυλίου),
ουδέποτε εμφάνισε τη φιλοδοξία  για τη διαμόρφωση ενός εθνικού σχεδίου για την πορεία της χώρας, αλλά αντιθέτως επέλεξε σχέσεις εξάρτησης από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και υποτέλειας στις επιλογές τους.
Για το μέρος αυτό της άρχουσας τάξης η Ελλάδα υπήρξε εργαλείο πλουτισμού της ίδιας και των επικυρίαρχων προστατών της. Σήμερα αυτή η σχέση έχει φθάσει στο ζενίθ για τους πλουτοκράτες που νέμονται τη χώρα και στο ναδίρ για τον λαό της.
Υπήκοη σε αυτήν την ξενόδουλη ολιγαρχία είναι μια ελίτ χατζατζάρηδων που με σοβαροφάνεια διεκπεραιώνει μιαν προπαγάνδα χωρίς την οποία η Ελλάδα θα ήταν αδύνατον να σκλαβωθεί σε τέτοιο βαθμό και, βεβαίως, να παραμείνει σκλάβα.
Η ελίτ αυτή των κοπρόσκυλων βγάζει γλώσσα στους Ελληνες. Και τους κόβει τη γλώσσα.
Δεν είναι  μεγαλύτερη από ένα σύνταγμα πεζικού, έχει όμως αποτελεσματικότητα ομάδας στρατιών. Αποτελείται από δημοσιογράφους, πανεπιστημιακούς, εργατική αριστοκρατία, καλλιτέχνες, διανοούμενους, στελέχη επιχειρήσεων και κρατικούς κομισάριους.
Η ιδεολογία για αυτούς τους τύπους είναι ένα πρόσχημα, μπορεί να έχουν ή να μην έχουν, ή να εμφανίζουν ότι έχουν, όμως όσα λένε κι όσα κάνουν απλώς υπηρετούν τον νεοφιλελευθερισμό. Από την άκρα δεξιά έως τους πεμπτοφαλαγγίτες μέσα στην Αριστερά μετέρχονται όλοι (συντηρητικοί, «σοσιαλιστές», παλαίμαχοι κακοποιοί της κεντροαριστεράς και νεόκοποι α-πολιτικοί του αυτού φυράματος) την ίδια σημειολογία, του «εκσυγχρονισμού», των «μεταρρυθμίσεων» της αποδόμησης (ενός μεταμοντερνισμού πεθαμένου παντού αλλού), της πολιτικής ορθότητας και όλων εκείνων των συστατικών της ομογενοποιημένης σκέψης που ασκεί ιδεολογική τρομοκρατία στους λαούς, και με μια παρενδεδυμένη γλώσσα τους βυθίζει μέσα σε μια κομφορμιστική φορμόλη «σοκ και δέους»  με αποτέλεσμα την «οικονομική φρίκη».

Ο Κινέζος και ο ντίλερ...

του Δημητρη Στουμπου, απο την Αυγη...

Βαθιά τραυματισμένη από την πρόσφατη ήττα στις ευρωεκλογές, η συγκυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου προσπαθεί να "ανασάνει" πολιτικά σερβίροντας σαν τεράστιο successstory την επίσκεψη του Κινέζου πρωθυπουργού ΛιΚετσιάνγκ στη χώρα μας.

Μια τριήμερη φιέστα με πολλά "βεγγαλικά" προσφέρεται για εσωτερική κατανάλωση και "φυγή" από τις ενδοκυβερνητικές κόντρες και τις καταφανείς αρνητικές "επιδόσεις" των μνημονιακών πολιτικών.
Την απολεσθείσα εμπιστοσύνη των συμπολιτών μας αναζητούν όπως - όπως στην ηγεσία του Πεκίνου, που ως γνωστόν συνεχίζει τη διεθνή καμπάνια του για ισχυροποίηση της παρουσίας του, κάνοντας, όπως λέμε, "shopping" στον κόσμο!
Οι συγκυβερνητικοί εκποιητές της δημόσιας περιουσίας της χώρας μας βλέπουν τους Κινέζους αρχιμανδαρίνους περίπου σαν "σωσίβιο" στη συνεχιζόμενη οικονομική κρίση, αδιαφορώντας για τις ευρύτερες αντιδράσεις για το ξεπούλημα του λιμανιού του Πειραιά κ.ά.
Όταν άκουσε τον Κινέζο πρωθυπουργό να "υπόσχεται" αγορά ελληνικών ομολόγων, ο κ. Σαμαράς μάλλον φαντασιώθηκε και "έξοδο" από την κρίση. Όμως το ασήκωτο βάρος του χρέους παραμένει "εδώ" και κανένα "χάπι" δεν απαντά στο αδιέξοδο.
Ξεπουλώντας τον ΟΛΠ κ.ά. ο ντίλερ πρωθυπουργός δεν "λύνει" τα ζητήματα της οικονομίας μας, αντίθετα βυθίζεται στον έλεγχο (σχεδόν απόλυτο) της Cosco και άλλων.
Είναι βέβαιο ότι με μεμονωμένες κινήσεις -έστω με τον γίγαντα της Ανατολής- δεν λύνεται η κρίση στην Ελλάδα και ταυτόχρονα η μεγαλύτερη μονομερής "πρόσδεση" μας δημιουργεί και νέες αντιθέσεις, ζητήματα στην Ευρώπη, όπου "παρακολουθούν" την ενδεχόμενη διαμόρφωση μονοπωλιακών δεδομένων.
"Όταν ο δράκος ξυπνήσει, θα συγκλονίσει τον κόσμο" είχε πει κάποτε για την Κίνα ο Ναπολέων και στην εποχή μας ζούμε ήδη σε μεγάλο βαθμό το πανίσχυρο "ξύπνημα" του δράκου!
Σε βαθμό που, όπως έγινε γνωστό προχθές, το κινεζικό υπουργείο Εμπορίου αντέδρασε σφοδρά στη συμμαχία των τριών μεγαλύτερων εταιρειών μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων P3 "παγώνοντας" τη σύστασή της. Το αναφέρουμε γιατί η συμμαχία - κοινοπραξία των τριών κολοσσών (MMS, Maersk, CMA - CGM) είχε ήδη εγκριθεί από τα αρμόδια όργανα της Ε.Ε. και των ΗΠΑ. Ουσιαστικά διαπιστώνουμε τις συνέπειες του διαρκούς "πολέμου" των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων και των ισχυρών οικονομικών δυνάμεων και βλέπουμε τις "πολλαπλές" - αντιφατικές στάσεις που εκδηλώνονται και στην Ε.Ε.

Η Διατλαντική Συμφωνία Ελευθέρων Συναλλαγών...

Του Γιάννη Τόλιου*, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...  
Ως το τέλος Ιουνίου 2014 θα συζητηθεί στις Βρυξέλλες η λεγόμενη Διατλαντική Εταιρική Σχέση Εμπορίου & Επενδύσεων (TTIP – Transatlantic Trade and Investment Partnership), σε πιο ελεύθερη μετάφραση Διατλαντική Συμφωνία Ελευθέρων Συναλλαγών. Στις διαβουλεύσεις έχουν ευρεία συμμετοχή λόμπι πολυεθνικών εταιρειών, ενώ αποκλείονται εκπρόσωποι κοινωνικών οργανώσεων.

Στις αντιφατικές σχέσεις «προσέγγισης» και «αντιπαράθεσης» μεταξύ Ε.Ε.-ΗΠΑ δρουν οικονομικοί και πολιτικοί παράγοντες. Στις σχέσεις προσέγγισης είναι οι πολύμορφες οικονομικές ανταλλαγές και ειδικότερα το διμερές εμπόριο, που το 2011 ανήλθε σε 455 δισ. €, με θετικό ισοζύγιο για την Ε.Ε. 72 δισ. € (οι ΗΠΑ εξήγαγαν αγαθά 192 δισ. €, η Ε.Ε. 264 δισ. €). Επίσης οι ΗΠΑ ήταν ο μεγαλύτερος εταίρος της Ε.Ε. στο εμπόριο υπηρεσιών, εξάγοντας 138,4 δισ. € (29% των συνολικών εισαγωγών της Ε.Ε.), ενώ εισήγαγε από την Ε.Ε. υπηρεσίες 143,9 δισ. € (24% των συνολικών εξαγωγών της Ε.Ε.). Οι συγκεκριμένες ανταλλαγές συμπληρώνονται από ένα δυναμικό επενδυτικό κλίμα. Οι αμερικανικές εταιρείες επένδυσαν το 2011 στην Ε.Ε. 150 δισ. €, ενώ εταιρείες από την Ε.Ε. επένδυσαν στις ΗΠΑ 123 δισ. €. Οι άμεσες επενδύσεις μεταξύ τους αντιπροσωπεύουν 50% της αξίας των άμεσων ξένων επενδύσεων διεθνώς. Ταυτόχρονα το συνολικό απόθεμα επενδύσεων των ΗΠΑ στην Ε.Ε. ξεπέρασε το 2011 το 1,3 τρισ. €, ενώ της Ε.Ε. στις ΗΠΑ το 1,4 τρισ. €.
Στις τάσεις προσέγγισης υπάρχουν ταυτόχρονα και αντιθέσεις (δολαρίου-ευρώ στον ρόλο του αποθεματικού νομίσματος, εμπορικά πλεονάσματα Γερμανίας και ελλείμματα των ΗΠΑ, γεωπολιτικές αντιπαραθέσεις στον έλεγχο πρώτων υλών κ.ά.). Ωστόσο, η αυξανόμενη οικονομική αλληλεξάρτηση και συμφέροντα των πολυεθνικών εταιρειών των δύο ιμπεριαλιστικών κέντρων (με διαφοροποιήσεις μεταξύ χωρών της Ε.Ε.) πιέζουν προς μεγαλύτερη προσέγγιση, η οποία ενισχύεται από τον αυξανόμενο ανταγωνισμό των αναδυόμενων οικονομιών, κυρίως των BRICS (Βραζιλία-Ρωσία-Ινδία-Κίνα-Ν. Αφρική).

Europa...

apostolis fotiadis...

Ένα σημαντικό στοιχείο των πρόσφατων ευρωεκλογών στο οποίο δεν έχει δοθεί ιδιαίτερη έμφαση είναι ότι την ώρα που όλη η Ευρώπη στρέφεται προς τα δεξιά και ακροδεξιά απορρίπτοντας έτσι
μια Ευρωπαϊκή Ένωση που μοιάζει όλο και περισσότερο σαν ένα κλειστό κλαμπ για προνομιούχους, η Ελληνική κοινωνία ψηφίζει για πρώτη φορά εδώ και τριάντα χρόνια ένα κόμμα που προέρχεται από το χώρο της αριστεράς στην πρώτη θέση.
Ακόμα και εάν για πολλούς η κουβέντα του σε τι εξελίσσεται ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πιο επίκαιρη από πότε, δεν θα έπρεπε να αγνοείται ότι συμβολικά είναι ακόμα ένα κόμμα φορέας τις αριστερής κουλτούρας και ιστορίας. Αυτό αποδεικνύεται και από την υποδοχή που επιφύλαξε στα ελληνικά αποτελέσματα η Γαλλική τηλεόραση το βράδυ των εκλογών, όπως εξηγούσε ένας Γάλλος που κατοικεί χρόνια στην Ελλάδα και αντιλαμβάνεται καλά τις ντόπιες αλλά και τις Ευρωπαϊκές πολιτικές ισορροπίες. «Ενώ τα κανάλια ανέφεραν και ανέλυαν τα αποτελέσματα από ένα σωρό άλλες χώρες, την Αγγλία, την Γερμανία, την Δανία ακόμα και το Λουξεμβούργο, αποσιώπησαν εντελώς το αποτέλεσμα στην Ελλάδα. Ήταν σαν να μην έγινε ποτέ».
Η Ελλάδα της κρίσης λοιπόν. Η χώρα που μέχρι το καλοκαίρι του 2012 ήταν το απόλυτο δημοσιογραφικό φετίχ και είχε όλα τα φώτα τις δημοσιότητας στραμμένα επάνω της, τον Μάιο του 2014 ήταν μια αδιάφορη περίπτωση. Ή όχι και τόσο! Στην ουσία το αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε καν ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ πολύ πιθανόν, θα μπορούσε να σηματοδοτήσει την αλλαγή της πολιτικής ατζέντας στην Ευρώπη. Τίποτα άλλο εκτός από μια πρωτόλεια ένδειξη αλλαγής, αλλά ακόμα και αυτή είναι κάτι που η κυριαρχία στην Ευρώπη φαίνεται να φοβάται. Για αυτό και εξαφανίστηκε σε μεγάλο βαθμό από την επικαιρότητα. Αδύνατον όμως να εξαφανιστεί εντελώς.

Ο Ευρωπαίος Ασθενής...

του κ. Νικου Ξυδακη...

Η D-Day, η ημέρα της απόβασης στη Νορμανδία, η 6η Ιουνίου 1944, σημαδεύει την αρχή του τέλους του πιο αιματηρού πολέμου, του Β΄ Παγκοσμίου. Για πολλούς ιστορικούς, ο πόλεμος είχε αρχίσει το 1914, με το ξέσπασμα του Μεγάλου Πολέμου, ουσιαστικά ενός μείζονος ευρωπαϊκού εμφυλίου,
ο οποίος αργότερα ονομάστηκε Α΄ Παγκόσμιος, και τερματίστηκε το 1945, με την πτώση του Βερολίνου και τις ρίψεις ατομικών βομβών στην Ιαπωνία. Η Ευρώπη ήταν ο γενέθλιος τόπος και των δύο πολεμικών επεισοδίων – η Σκοτεινή Ηπειρος, όπως την ονόμασε ο ιστορικός Μαρκ Μαζάουερ. Και στην Ευρώπη οι αλλαγές ήταν σαρωτικές, από κάθε άποψη: στον Πρώτο πόλεμο συνετρίβησαν τέσσερις αυτοκρατορίες, γεννήθηκε μία παγκόσμια υπερδύναμη, ξέσπασε μία επανάσταση, επαναχαράχθηκαν σύνορα, η φρίκη της μαζικής εξόντωσης σφράγισε ανεξίτηλα τον ψυχισμό του Ευρωπαίου ανθρώπου και άλλαξε τον πολιτισμό.
Στη διάρκεια του ταραγμένου ιντερμέδιου, πάνω σε βαθιά ταπεινωμένους ηττημένους ανθρώπους, εβλάστησαν τα θηριώδη νεωτερικά φαινόμενα της σκοτεινής ηπείρου, οι ολοκληρωτισμοί, πνίγοντας τα αδύναμα άνθη της δημοκρατίας. Και ο πόλεμος συνεχίστηκε ακόμη πιο άγριος, έως την ολοκληρωτική φρίκη, την έκλειψη της ανθρωπινότητας και τη δοκιμή του πυρηνικού αφανισμού.
Η Κοινωνία των Εθνών, πρόδρομος του ΟΗΕ, προοικονομήθηκε μέσα στον Πρώτο πόλεμο από τον Αμερικανό πρόεδρο Ουίλσον, στα Δεκατέσσερα Σημεία του. Η Ευρωπαϊκή Ενωση συνελήφθη σαν ιδέα μέσα στη φρίκη του Δεύτερου πολέμου, από τους εξόριστους του φασισμού Αλτιέρο Σπινέλι και Ερνέστο Ρόσσι. Και ακριβώς αυτό το οραματικό μανιφέστο των εξόριστων είναι η ακριβή κληρονομιά από τον μακρύ ευρωπαϊκό πόλεμο του 20ού αιώνα· ένα πρωτόγνωρο ιστορικό εγχείρημα, που χάρισε την πρωτοφανή Χρυσή Τριακονταετία στους Ευρωπαίους, το 1945-1970, και μια πρωτοφανή άνθηση των πολιτών, της δημοκρατίας, του κράτους δικαίου και του κράτους πρόνοιας, των επιστημών και των τεχνών. Ολα τούτα κατέστησαν εφικτά εν πολλοίς εξαιτίας της αφοσίωσης των ευρωπαϊκών εθνών στο κοινό σχέδιο για αποτροπή του πολέμου, για ρύθμιση των ανταγωνισμών και δημιουργική συνύπαρξη.

Δέκα θέσεις για την ακροδεξιά στην Ευρώπη...

του Μικαέλ Λεβύ μετάφραση: Πάνος Αγγελόπουλος, απο τα Ενθεματα...

1. Οι ευρωεκλογές επιβεβαίωσαν μια τάση που παρατηρούμε εδώ και αρκετά χρόνια στην πλειοψηφία των χωρών της ηπείρου: την εντυπωσιακή άνοδο της άκρας δεξιάς.

Το φαινόμενο Ματέο Ρέντσι ερεθίζει την Ε.Ε....

του Πετρου Παπακωνσταντινου, απο την Καθημερινη...

«Η νίκη του κ. Ρέντσι μάς δίνει ένα πολύτιμο μάθημα, επιβεβαιώνοντας ότι μια συστημική ευρωπαϊκή κυβέρνηση, με ένα φιλόδοξο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, μπορεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη του εκλογικού σώματος». Αυτή ήταν η κεντρική εκτίμηση που διατύπωναν στο κύριο άρθρο της περασμένης Δευτέρας οι βρετανικοί Financial Times,
με αφορμή μια σημαντική συνέντευξη του Ιταλού πρωθυπουργού σε έξι ευρωπαϊκές εφημερίδες.

Προτού κλείσει τις 100 πρώτες ημέρες του στην εξουσία, ο 39χρονος πρώην δήμαρχος Φλωρεντίας έγινε κιόλας επικοινωνιακό και πολιτικό φαινόμενο. «Μάγος», «Ιταλός Τόνι Μπλερ», «ο άνθρωπος που θα σώσει την ψυχή της Ευρώπης» είναι ορισμένοι από τους χαρακτηρισμούς που συνοδεύουν τα εγκωμιαστικά ρεπορτάζ. Κι αν μέχρι χθες οι επικριτές του είχαν να αντιτείνουν ότι αναρριχήθηκε στην εξουσία ύστερα από «ανακτορικό πραξικόπημα» στο εσωτερικό του Δημοκρατικού Κόμματος, που ανέτρεψε τον πρωθυπουργό Ενρίκο Λέτα, από το βράδυ των ευρωεκλογών κάθε αμφισβήτηση κόπηκε με το μαχαίρι.

Ενας από τους λίγους πρωθυπουργούς που κέρδισαν την εκλογική μάχη κόντρα στα ισχυρότατα ρεύματα της Ακροδεξιάς, του ευρωσκεπτικισμού και του αριστερού ριζοσπαστισμού, ο Ρέντσι έφτασε το εκπληκτικό 41%, το μεγαλύτερο ποσοστό που έχει αποσπάσει ιταλικό κόμμα από το 1958. Στο αμέσως προσεχές μέλλον, ο κεντροαριστερός πολιτικός δύσκολα θα βρει αξιόμαχο αντίπαλο στην εσωτερική πολιτική κονίστρα. Η Forza Italia του Σίλβιο Μπερλουσκόνι κατατροπώθηκε, χάνοντας τη μισή δύναμή της από τις προηγούμενες ευρωεκλογές, για να πέσει κάτω από το 17%. Οσο για το νεοπαγές Κίνημα των Πέντε Αστέρων του Μπέπε Γκρίλο, ναι μεν αναρριχήθηκε στη δεύτερη θέση, αλλά υποχώρησε στο 21%, έναντι 25% στις βουλευτικές εκλογές, ενισχύοντας τις εικασίες περί πολιτικής «φούσκας» με ημερομηνία λήξης.

Για τους υποστηρικτές του ευρωπαϊκού σχεδίου, ο Ρέντσι φαντάζει ως παράδειγμα προς μίμηση: Ποιος είπε ότι για να κερδίσει κανείς τις εκλογές πρέπει να καθυβρίζει τη Μέρκελ και να μοιράζει υποσχέσεις στα λαϊκά στρώματα; Ιδού ένας πολιτικός που δηλώνει ότι «η Γερμανία δεν είναι εχθρός, αλλά μοντέλο, όταν πρόκειται για την αγορά εργασίας ή τη δημόσια διοίκηση» και παρ’ όλα αυτά κερδίζει τις εκλογές.

Ενα φάντασμα πάνω από την Ευρώπη...

Της Πέπης Ρηγοπούλου, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...    
Ενα φάντασμα πλανιέται και σήμερα πάνω από την Ευρώπη. Το φάντασμα των σκοτεινών δυνάμεων, οι οποίες συνωμοτούν για να ανατρέψουν τα ιερά και τα όσια της εξουσίας που κυβερνά με σιδηρά ράβδο τους λαούς τιμωρώντας την παραμικρή απόπειρα ανεξαρτησίας και παρέκκλισης. Το φάντασμα πρωτοεμφανίστηκε στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα. Ηταν η εποχή της Γαλλικής Επανάστασης και των Ναπολεόντειων πολέμων.

Ο φόβος που τότε γεννούσε ήταν τόσος που και μετά την ήττα του Ναπολέοντα, το 1915, η Ιερά Συμμαχία, δηλαδή οι μεγάλες Δυνάμεις της εποχής, συνασπίστηκαν στο συμβούλιο της Βιέννης και δημιούργησαν την Ιερά Συμμαχία για να αντιμετωπίσουν τις δολοπλοκίες του σατανικού -όσο και ανύπαρκτου- «διευθυντηρίου των Παρισίων», του γενικού δηλαδή στρατηγείου των απανταχού επαναστάσεων, που βέβαια υπήρχε μόνον στο κεφάλι των απανταχού εστεμμένων και των ανακτοβουλίων τους που ένιωθαν τον σεπτό τους τράχηλο να ανατριχιάζει στη μνήμη της καρμανιόλας. Η Ιερά Συμμαχία δεν ήταν αστεία υπόθεση. Συγκέντρωνε δυνάμεις πολύ πιο σημαντικές από τη σημερινή Ευρωπαϊκή Ενωση που επιμένουμε να αποκαλούμε Ευρώπη. Ποσοτικά έφτανε πραγματικά από τον Ατλαντικό ώς και πέρα από τα Ουράλια, περιλαμβάνοντας πλην των Αγγλων, των Γάλλων, των Πρώσων και των αυτοκρατοριών της Αυστροουγγαρίας και της Ρωσίας όλη την άλλη Ευρώπη με τις αποικίες της και έχοντας θέσει υπό οικονομική κηδεμονία τον μεγάλο ασθενή, την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ποιοτικά είχε να επιδείξει μορφές σαν τον Μέτερνιχ, το ίνδαλμα του κυρίου Κίσιντζερ, που η πολιτική ιδιοφυΐα του πόρρω απείχε από τα χονδροειδή τερτίπια και τους εκβιασμούς των κ. Σόιμπλε, Μέρκελ κ.ά.

Ο μεταλλαγμένος φασισμός...

Του Περικλή Κοροβέση, απο την Εφημεριδα των Συντακτων...

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ποδοσφαιρική ομάδα, θα είχε κερδίσει το πρωτάθλημα, χωρίς κανείς να μπορέσει να αμφισβητήσει τα τέσσερα γκολ του (ποσοστιαίες μονάδες). Αλλά στην υπαρκτή πολιτική, και ιδιαίτερα στα κόμματα εξουσίας, η απλή λογική και τα απλά μαθηματικά δεν έχουν καμία σημασία. Με την αριθμητική του μπακάλη, αν οι ευρωεκλογές ήταν εθνικές, αθροιστικά ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. θα έβγαζαν 94 βουλευτές από τους 162 που έχουν σήμερα.
Δηλαδή θα έχαναν 68 βουλευτές. Με άλλα λόγια, ο κυβερνητικός συνασπισμός με την απώλεια 11 και πλέον μονάδων από τα ποσοστά που καταγράφηκαν στις εκλογές του Ιουνίου 2012, αν ήταν δημοκρατικός, θα έπρεπε να είχε παραιτηθεί. Αλλά ποιος έχασε το φιλότιμο, για να το βρει ο Σαμαράς ή ο Βενιζέλος. Εχουμε μια κυβέρνηση που διοικεί τη χώρα με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, δηλαδή είμαστε πάντα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, που μπορεί να συγκριθεί μόνο με δικτατορικά καθεστώτα. Και με αυστηρούς κοινωνιολογικούς όρους είναι μια κυβέρνηση φασίζουσα, κάτι που ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τους διανοούμενους που διαθέτει, δεν εννοεί να το καταλάβει.
Και έτσι, εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να χαράξει τη σωστή πολιτική. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ κινείται σαν να βρισκόμαστε σε μια κανονική κοινοβουλευτική περίοδο. Ενδιαφέρεται περισσότερο να αυξήσει τα ποσοστά του και λιγότερο να ριζώσει στην κοινωνία. Και εδώ είναι η αχίλλειος πτέρνα του. Το φασιστικό υβρεολόγιο που εξαπολύεται εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ αύριο θα γίνει πράξη, αν και όποτε με το καλό γίνει κυβέρνηση. Ολοι οι αντίπαλοί του θα ενωθούν και, με την υποστήριξη της Ε.Ε. και των ΗΠΑ, πιθανότατα να έχουμε σκηνικό τύπου Βενεζουέλας, στην καλύτερη περίπτωση, και στη χειρότερη ένα είδος Ουκρανίας. Εξάλλου αυτό σημαίνει το δίλημμα «Σταθερότητα ή χάος». Και αυτό είναι μια πραγματική δήλωση των Σαμαρά-Βενιζέλου: «Ή μας αφήνετε και κυβερνάμε αιωνίως, γιατί εμάς θέλουν Βρυξέλλες και Ουάσινγκτον, ή αλλιώτικα θα κάνουμε τη χώρα μπάχαλο με την έγκριση και την υποστήριξη των αφεντικών μας. Νομίζετε, κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ, πως θα αντέξετε; Διάλειμμα θα είσαστε».
Και αυτό ας το πάρουμε στα σοβαρά. Η Χ.Α. έχει εμπεδωθεί για τα καλά στην ελληνική κοινωνία. Ο λανθάνων κοινωνικός φασισμός αυτής της χώρας βρήκε μια πολιτική έκφραση στο πρόσωπο μιας εγκληματικής οργάνωσης που στηρίζεται στην ωμή βία και το έγκλημα. Και το 10% αυτού του λαού την υποστηρίζει συνειδητά. Αν η Χ.Α. μεταλλαχθεί και πάρει την όψη του Εθνικού Μετώπου της Γαλλίας ή του UKIP της Βρετανίας, τότε ίσως φτάσει και τα ποσοστά τους. Σήμερα Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ μαζί έχουν 31% του εκλογικού σώματος. Μια εξευρωπαϊσμένη λοιπόν Χ.Α., που έχει μάλιστα και δύο στρατηγούς στο Ευρωκοινοβούλιο, ίσως μπει στον προβληματισμό της μελλοντικής συμμετοχής σε μια κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας» μπροστά στην κομμουνιστική απειλή που εκφράζει ο «Κάστρο της Μεσογείου». Δηλαδή ο κ. Τσίπρας.

Αναμένοντας το τέλος της αναμονής (Θυμάσαι τις πλατείες;)

Του Θωμα Τσαλαπατη...

 

 Και έτσι μένουμε εδώ, μετεκλογικοί, μετέωροι ανάμεσα σε χαρές και φόβους ντόπιους ή ευρωπαίους, θωρακισμένοι στην αδράνεια που έπεται της έντασης, αναμένοντας το τέλος της αναμονής. 

 

Μένουμε εδώ, παρακολουθώντας άλλο ένα κεφάλαιο του ιστορικού μετασχηματισμού που έφερε η κρίση, κοιτάζοντας ταυτόχρονα προς τον ευρωπαϊκό Βορρά, το δικό μας ακυρωμένο ενδεχόμενο, την επικράτηση μιας ξενοφοβικής δεξιάς, με τον σημερινό της ευρωσκεπτικισμό να μεταφράζεται σε αυριανό ρατσισμό και μεθαυριανή μισαλλοδοξία . Γιατί η επικράτηση της αριστεράς σε μία χώρα δεν αποτελεί απλά ένα παράδοξο του χάρτη. Προσφέρει μια εναλλακτική εκδοχή απέναντι στις διάφορες μισαλλόδοξες πρωτιές, τοποθετεί την κρίση και τις επιπτώσεις της στο κέντρο της ευρωπαϊκής κατάστασης και περιγράφει το πώς μια χώρα -με το ιδικό βάρος που της προσφέρει η πρωτιά στην κρίση - μπορεί να ανταλλάξει τον ρόλο του θύματος με αυτόν του διεκδικητή.

 

Ο ακροδεξιός ευρωσκεπτικισμός, μοιάζει να μην είναι φρούτο της Μεσογείου. Ακόμα και ο σκεπτικισμός του Γκρίλο διαφέρει κατά πολύ από τον αντίστοιχο π.χ. του Φάρατζ, αφού δεν έχει ξενοφοβικά χαρακτηριστικά ενώ σε μια σειρά κοινωνικών διεκδικήσεων (π.χ. γάμοι ομοφυλοφίλων, οικολογικά θέματα κ.α.) η πολιτική του κινήματος είναι μάλλον αριστερόστροφη. Αυτό που παρατηρείται στις χώρες του νότου είναι μια κίνηση στον χώρο της αριστεράς. Στην Πορτογαλία, με την κυβερνητική συμμαχία να μειώνει κατά πολύ τα ποσοστά της, τα κόμματα της αριστεράς κατάφεραν ένα συνολικό 17%. Στην Ιταλία οι συνθήκες είναι σαφώς πιο σύνθετες. Ο προεκλογικός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι, άφθαρτος και γεμάτος υποσχέσεις κέρδισε ένα 40,8%. Το 4% της αριστεράς, αν και φαινομενικά πολύ μικρό, αποτελεί επιτυχία. Όχι μονάχα γιατί κατάφερε να εκλέξει τρεις ευρωβουλευτές, αλλά γιατί για την Ιταλική αριστερά με τις παλινωδίες, την κρίση ταυτότητας και τις διασπάσεις να διαδέχονται η μία την άλλη από το 1991 μέχρι σήμερα, η ύπαρξη της είναι από μόνη της επιτυχία.

Ανατροπή των δεδομένων...

του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...

Και τώρα τι γίνεται; Είναι ένα ερώτημα που προκύπτει από το αποτέλεσμα των εκλογών. Ηρθαν όλοι στα ίσια τους. Η κυβέρνηση, έστω και μειοψηφικά, συγκυβερνάει, δηλαδή συνεχίζει το έργο της καθ' υπαγόρευση των τροϊκανών, και η αντιπολίτευση θα ζητάει εκλογές εθνικές καθότι δεν υπάρχει η δεδηλωμένη.
Η αλήθεια είναι πως τους πόνεσε η πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ και στην Ενωμένη Ευρώπη της Γερμανίας και εδώ. Ανοιξε ο δρόμος της ριζικής ανατροπής και όχι της εκτροπής. Η ευρύτερη Αριστερά και τα μικρά κόμματά της έχουν βάση μέσα στην κοινωνία. Είναι αλήθεια πως η κοινωνία μας είναι συγχυσμένη και εν πολλοίς αρρωστημένη. Η Χρυσή Αυγή είναι η μαύρη αυγή για τον πολιτισμό και την ιστορία αυτού του τόπου. Δεν μπορεί να πει κανείς ύστερα από αυτά που έγιναν και γίνονται από τη συμμορία των υποδίκων πως αυτοί που την ψήφισαν το έκαναν από αγανάκτηση, είναι πλέον συνυπεύθυνοι γι' αυτά που θα συμβούν. Από την άλλη έχουμε τη «σταθερότητα» της Ελιάς του Βενιζέλου. Είναι αλήθεια πως ο Βενιζέλος βγήκε νικητής των εκλογών, διέσωσε τη ΝΔ του Σαμαρά, όχι όμως για πολύ. Αυτό έγινε ολοφάνερο με την πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ και της ευρύτερης Αριστεράς.
Για τη συνέχεια, όμως, χρειάζεται ανατροπή των δεδομένων. Δεν χωρούν μέσα στις σημερινές πολιτικομματικές συνθήκες η Κεντροδεξιά και η Κεντροαριστερά, που η μία στηρίζει την άλλη για την εφαρμογή όχι μόνο των μνημονίων αλλά και για την εκπίεση και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Χρειάζεται αντίδραση όπως έγινε στο νομοσχέδιο για τον αιγιαλό και αντίσταση για να μην περάσουν τα μέτρα που εξυφαίνονται και θα πλασαριστούν εν ευθέτω χρόνω.
Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση. Το κατάλαβαν και στις Βρυξέλλες, δεν είναι μόνο ο ευρωσκεπτικισμός που διαπέρασε τις χώρες της Ενωμένης Ευρώπης, είναι πλέον η πίστη και η διαπίστωση πως η Ευρωπαϊκή Ενωση με τη σημερινή της μορφή έχει αποτύχει. Την κυβερνούν και τη διαχειρίζονται οι κεφαλαιούχοι, οι τραπεζίτες και οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Δεν είναι τυχαίο πως τα μέσα ηλεκτρονικά και μη μαζικής ενημέρωσης είναι στα χέρια τους. Η χώρα μας, το έχουμε ξαναγράψει, από πειραματόζωο μπορεί να γίνει το παράδειγμα για την ανατροπή της αντιλαϊκής και βάρβαρης πολιτικής τους. Τους ζώνουν τα φίδια, βγήκαν και τα μαύρα τα ναζιστοφασιστικά. Δεν είναι Ευρωζώνη αυτή. Η πολιτική της λιτότητας δεν έφερε την ανάπτυξη και την πολυθρύλητη ανάκαμψη. Θα πάρουν μέτρα διορθωτικά για να συνεχίσουν. Το πολιτικό τους παιχνίδι είναι στημένο και οι λαοί μπορούν να το αποκαλύψουν. Το αποτέλεσμα δεν θα βγει μόνο από τις κάλπες, αλλά από τους δρόμους για μια πραγματική, δημοκρατική ομοσπονδιακή ΕΕ. Οι συμψηφισμοί συμφερόντων «αλά Ουκρανία» στην ΕΕ, που θα φτάνει μέχρι τα Ουράλια, δεν χωρούν.

Το ευρωπαϊκό ηφαίστειο...

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ, απο την Ελευθεροτυπια...

Με τις εκλογές στην Ευρώπη των 28, λίγοι θριαμβολογούν, περισσότεροι τα βλέπουν μαύρα, λιγότεροι είναι απλώς ικανοποιημένοι. Ο προαναγγελλόμενος «πολιτικός σεισμός» δεν επήλθε, ο φόβος ότι τίποτα δεν αλλάζει στη σημερινή Ευρώπη παραμένει αλώβητος. Οι ευρωεκλογές ήταν ευκαιρία προειδοποιητικής «χαλαρής ψήφου» για τη «σφικτή» στις εθνικές εκλογές.

Ωστόσο, ενώ η «χαλαρή ψήφος» αποδοκίμασε τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, είτε συντηρητικές είτε σοσιαλδημοκρατικές, εν τούτοις η αποδοκιμασία δεν έλαβε τόσο τη μορφή πίεσης για διαφορετική Ευρώπη, για την απασχόληση και την αλληλεγγύη μεταξύ χωρών-μελών, όσο κυρίως την αντιευρωπαϊκή μορφή επιστροφής στις εθνικές κυριαρχίες.
Στον ευρωπαϊκό Βορρά, με άνοδο της αντιευρωπαϊκής ψήφου -Βρετανία, Αυστρία, Γερμανία, Ουγγαρία, Γαλλία-, το αίτημα εθνικής αναδίπλωσης και αποκατάστασης της εθνικής κυριαρχίας δεν συνδυάσθηκε με αμφισβήτηση της λιτότητος ούτε της περικοπής δημοσίων δαπανών, που συνιστούν βασικές αιτίες για την αποδιάρθρωση του κοινωνικού κράτους, την εκρηκτική επέκταση ανεργίας και φτώχειας. Αντίθετα, εάν η ακροδεξιά ευαγγελίζεται απασχόληση στους εθνικούς ανέργους, δεν την εννοεί μέσω ανάπτυξης και δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας, αλλά απλά και μόνον μέσω της βίαιης αποβολής «αλλοδαπών» από τις αγορές εργασίας: «να εκδιωχθούν οι ξένοι για να καταλάβουν τις θέσεις οι εθνικοί εργαζόμενοι».
Εξασφάλιση των ανέργων όχι μέσω αλλαγής οικονομικής πολιτικής και υποδείγματος, με αύξηση του εθνικού εισοδήματος, αλλά μέσω αναδιανομής του συρρικνούμενου εθνικού πλούτου.

Μετά τις ευρωεκλογές, του Νίκου Σκοπλάκη..

του Νικου Σκοπλακη, απο την Αυγη...

Το σύνθετο τοπίο που προέκυψε από τις ευρωεκλογές πρέπει να αναλυθεί προσεκτικά σε όλο το εύρος των αντιθέσεων. Διαφαίνεται ότι στο πλαίσιο της μέχρι τώρα κυριαρχίας του νεοφιλελεύθερου ευρωπαϊσμού μορφοποιήθηκαν δύο ανησυχητικές όψεις: η αποχή, δηλαδή η παραίτηση ενός τμήματος των κυριαρχούμενων τάξεων από την πολιτική,
αλλά και η πολύμορφη Ακροδεξιά, η οποία προορίζεται από τμήματα του κεφαλαίου να διαρρυθμίσει το θεσμικό της μερίδιο στη διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης. Με άλλα λόγια, ο συστημικός ευρωπαϊσμός εγχάραξε βαθιά τις προϋποθέσεις ενός συστημικού ευρωσκεπτικισμού προς όφελος του κεφαλαίου.
Ο νεοφιλελεύθερος ευρωπαϊσμός πραγματοποιήθηκε σαν μια οργανική-λειτουργική ενότητα, στην οποία εντάχθηκαν οι επιμέρους κοινωνίες ως διάσπαρτες μονάδες, στεγανοποιημένες και εσωστρεφείς, ενώ η λιτότητα, η διάλυση των δημόσιων υποδομών και η ανεργία διάβρωναν τα ίδια τους τα σπλάχνα εν ονόματι του «υγιούς ανταγωνισμού». Η αντιπολιτική και γραφειοκρατική συγκρότηση του νεοφιλελεύθερου ευρωπαϊσμού ρευματοδοτήθηκε από το φαντασιακό ότι αυτή η πραγματικότητα των εθνικών ανταγωνισμών μετείχε μιας αγαθής, ευρωπαϊκής υπερβατικότητας. Μέσα στις συνθήκες της καπιταλιστικής κρίσης, κατέστη αδύνατη η συμφιλίωση της εμπειρίας των καταπιεζόμενων τάξεων με αυτή την υπερβατικότητα, διοχετεύοντας τον κατακερματισμό, την εσωστρέφεια, την αλλοτρίωση προς έναν ευρωσκεπτικισμό εκπαιδευμένο σε όλες τις μορφές του νεοφιλελεύθερου ανταγωνισμού. Ο ευρωπαϊσμός καταρράκωσε κάθε έννοια δημόσιας διαβούλευσης δαιμονοποιώντας τα αιτήματα κοινωνικής και οικονομικής δημοκρατίας, συντήρησε έναν υπεροργανωμένο χώρο μέθεξης στον ανταγωνισμό, όπου η υποπλασία της ταξικής συνείδησης έπαιζε τα εργασιακά της δικαιώματα στον βωμό των «εθνικών» χρηματιστηρίων, τροφοδότησε με νεοφιλελεύθερες αναθυμιάσεις το νεφέλωμα της Ακροδεξιάς και απέφυγε να εμποδίζει τη διάχυση και την εισχώρησή του στις συνειδήσεις, ώστε να περιθωριοποιεί την αριστερή αμφισβήτηση. Σ' έναν τέτοιο «κεντρώο» δημόσιο ευρωπαϊκό χώρο, αιμοδοτήθηκε ο (ακρο)δεξιός ευρωσκεπτικισμός, ως ένας άλλος πόλος σύγκλισης για την αναδιάταξη της συστημικής διαχείρισης.

Τον Απρίλη και το Μάη κατά τόπους το νερό...

Του Μάνου Αυγερίδη, απο το Red Note Book...

Τετάρτη, 28 Μάη. Στις 25 ψηφίσαμε, αλλά είναι ακόμα εδώ. Δεν θα φύγουν, θα τους διώξουμε. Με αγώνες. Η Αριστερά πρώτη. Πρώτη φορά. Προεκλογική συνθηματολογία και μετεκλογική πραγματικότητα, σαν τηλεγράφημα. Η νύχτα της Κυριακής ήταν από αυτές που σε παίρνει ο ύπνος αργά, μπερδεμένο και εξαντλημένο.

Η επόμενη μέρα από αυτές που ξυπνάς, νωρίς, δυνατός και αισιόδοξος. Τη νύχτα υπερίσχυε η κούραση, η υπερένταση και τα ανάμεικτα συναισθήματα: Το «παρά τσακ» του Γαβριήλ και η νίκη της Δούρου στο νήμα, η πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές και το ποσοστό που «δεν είναι τόσο μεγάλο όσο ελπίζαμε». Μια σειρά αναμετρήσεις που κρίθηκαν στον πόντο, νίκες και ήττες. Η δύσκολη (από πολλές πλευρές) εμπειρία στα εκλογικά τμήματα. Η επικράτηση της μαφίας σε Πειραιά και Βόλο, το ποσοστό της Χρυσής Αυγής. Το γαμώτο για το ΚΚΕ.

Όλα τα παραπάνω ισχύουν. Βλέποντας όμως κανείς τη μεγάλη εικόνα, δεν μπορεί παρά να παραδεχτεί ότι βρισκόμαστε πια σε ένα εντελώς διαφορετικό τοπίο. Ένα μετεκλογικό τοπίο με νέα δεδομένα και συγχρόνως ένα πεδίο δράσης που δεν μπορεί παρά να μας γεμίζει αν όχι αισιοδοξία (αλλά γιατί όχι;), σίγουρα δύναμη και ευθύνη. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα απ’ την αρχή. Καταρχάς από τις ευρωεκλογές· τις ευρωπαϊκές ευρωεκλογές.

Τρεις Ευρώπες, οι εξής δύο

Μεγάλος νικητής των ευρωεκλογών, λένε, ο «ευρωσκεπτικισμός»… Η επιλογή αυτού του μάλλον ασαφούς και ιδεολογικά ουδέτερου όρου για να περιγραφεί η εκλογική έκρηξη υπερσυντηρητικών, ξενοφοβικών και εθνοκεντρικών κομμάτων, κυρίως στη Γαλλία και τη Μεγάλη Βρετανία, είναι σίγουρα προβληματική αλλά και σε ένα βαθμό κατανοητή και μάλλον όχι ανακριβής.

από τον κανονιστικό ευρωπαϊσμό στην άγνοια κινδύνου...

Νικόλας Σεβαστάκης, απο το Περιοδικο Χρονος...

Εδώ και κάποια χρόνια ζούμε την παρακμή του «κανονιστικού» ευρωπαϊσμού, το σταδιακό σκοτείνιασμα των διαφόρων οραματικών εκδοχών της ευρωπαϊκής υπόθεσης. Η μεγάλη κοινωνική και οικονομική κρίση ως διαδικασία κλονισμού πολλών βεβαιοτήτων και όχι απλώς ως συμβάν της οικονομικής μας ιστορίας ενίσχυσε ακόμα περισσότερο την αποξένωση «από τούτη δω την Ευρώπη».
Η ανεύρετη «άλλη Ευρώπη» στην οποία στοιχημάτιζε ο πληθυντικός χώρος των ευρωπαϊστών μοιάζει πιο απόμακρη από ποτέ. Για πολλούς πλέον οι αναφορές σε αυτή την άλλη Ευρώπη συντηρούν απλώς μια διανοητική και πολιτική εξιδανίκευση δίχως σχέση με το «πραγματικό».
Ποιο είναι το πραγματικό; Απαντούν: Η παγίωση των πολιτικών της λιτότητας, η συρρίκνωση εισοδημάτων και ευκαιριών ζωής για τις μεσαίες τάξεις, το νέο κοινωνικό ζήτημα και οι δημογραφικές του συνέπειες σε εκατομμύρια Ευρωπαίους. Όλα αυτά, λέγεται συχνά, δεν αφήνουν πολλά περιθώρια ανάταξης για τον ευρωπαϊσμό, πόσο μάλλον που η γεωπολιτική περιθωριοποίηση της Ευρώπης συσχετίζεται με την ανάδυση πολλαπλών κέντρων οικονομικής ισχύος στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα. Τραυματικά ταπεινωτικές σκηνές όπως αυτή των Καννών ή άλλων συνόδων κορυφής με επίκεντρο την ωμή διαλεκτική «δανειστή και οφειλέτη» λιπαίνουν τη δυσανεξία και την οργή. Με δυο λόγια, η συγκεκριμένη εμπειρία των τραυμάτων της ευρωπαϊκής πραγματικότητας έρχεται σε αντίθεση με την «αρχή της ελπίδας» η οποία διέπνεε την ευρωπαϊκή υπόθεση από τις απαρχές της.
Στην Ελλάδα ο πλειοψηφικός φιλοευρωπαϊσμός της κοινής γνώμης είχε συνδεθεί με τις δύο δεκαετίες των μεγάλων χρηματικών πόρων και της μεγέθυνσης των δεικτών της οικονομίας. Ο «οπορτουνιστικός» και ρηχός φιλοευρωπαϊσμός υποχώρησε τα πέντε χρόνια της κρίσης. Παραμένει, όμως, σημαντικά πλειοψηφική η αίσθηση ότι η αποκοπή από την Ένωση θα ήταν μια υπαρξιακή αποτυχία της χώρας.
Τόσο όμως στον λαό της Δεξιάς όσο και στον κόσμο της Αριστεράς παρατηρούμε ότι κερδίζει έδαφος μια πλήρως «απομυθοποιητική» αντίληψη της σχέσης μας με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ακόμα και όσοι/-ες δεν αγκαλιάζουν το αίτημα εξόδου από το ενιαίο νόμισμα ή της εγκατάλειψης της ίδιας της Ένωσης, αντιλαμβάνονται την υπάρχουσα κατάσταση ως ένα σύνολο αποτυχημένων συμβιβασμών και επώδυνων σχέσεων υποταγής του αδύναμου στον ισχυρό.

Άνεμος Αντίστασης....

Του Θάνου Αθανασιάδη...

Η ανάλυση που ακολουθεί είναι αμιγώς πολιτική.Αφορά στα πεπραγμένα των ημερών, των πολιτών, των κομμάτων.

 

Αφορά, τόσο στην εκτίμηση των αποτελεσμάτων των Αυτοδιοικητικών Εκλογών, όσο και στην εκτίμηση των αποτελεσμάτων των Ευρωεκλογών του 2014.

 

Δεν είναι πρόχειρη, έλκει όμως, κατ' αρχήν, τα συμπεράσματά της από τη στάση ενός ανθρώπου.

 

Και εξάγει συμπεράσματα από τη στάση του Ελληνικού Λαού απέναντι σε αυτόν τον άνθρωπο.

 

Ο Μανώλης Γλέζος είναι γνωστός στο πανελλήνιο από την αντιπαράθεσή του προς τη γερμανική επικυριαρχία, στους παλαιότερους δε περισσότερο για το κατέβασμα της γερμανικής σημαίας κατά το Β' Π.Π. 

 

92 ετών άνθρωπος, πώς να τα καταφέρει;

Πού να βρει ικμάδα, έστω, δύναμης, να σταθεί κόντρα στο θεριό;

Ποιον στέλνει ο Ελληνικός Λαός στο Ευρωκοινοβούλιο; Τον παππού; Γιατί;

Τι σημαίνει "Γλέζος στην Ευρωβουλή";

 

Ζητείται Μήνυμα…

του Μωυσή Λίτση...

Μετά το θετικό κατ’ αρχήν «σοκ» της πρωτιάς ΣΥΡΙΖΑ και της νίκης για πρώτη φορά στην Ελλάδα(και στην Ευρώπη) κόμματος της αριστεράς και του αρνητικού αλλά αναμενόμενου εν πολλοίς σοκ της μαύρης επέλασης σε Ελλάδα(Χρυσή Αυγή) και Γαλλία(Λεπέν), μερικές σκέψεις για το μήνυμα των ευρωεκλογών.

Μήνυμα Πρώτον: Αριστεροί Ενωθείτε. Όλοι κατανοούν τις ιδιαιτερότητες, τις καταβολές και τις διαφορετικές απαντήσεις που δίνουν τα κόμματα της αριστεράς, ωστόσο αυτό που έχει άμεσα ανάγκη ο τόπος(θα έλεγα και η Ευρώπη σε μεγάλο βαθμό), είναι η κατάρτιση άμεσα ενός προγράμματος σωτηρίας, που θα περιλαμβάνει και σχέδιο Β και σχέδιο C…και βασικά σχέδιο.

 Η σύγκρουση με την ΕΕ θα είναι αναπόφευκτη, ακόμη και για την εφαρμογή ενός «ρεφορμιστικού» προγράμματος, πολύ δε περισσότερο που ως αντίπαλο δέος στη Μέρκελ, στον έτερο της ευρωπαϊκής ατμομηχανής, τη Γαλλία, προβάλλει η Μαρί Λεπέν! Άρα επιβάλλεται το μάξιμουμ συνεργασίας, πριν φτάσουμε να λύσουμε την εξίσωση μέσα ή έξω από το ευρώ, την ΕΕ κ.λ.π. για να δοθούν οι απαραίτητες μάχες, πριν αρχίσει να κατηγορεί ο ένας τον άλλο «προδότη», «ψευτοαριστερό» κλπ.

Μήνυμα Δεύτερον: Κύριοι της ΝΔ και της Ελιάς χάσατε. Όπως και αν μετρήσετε τα κουκιά, ΧΑΣΑΤΕ! Και αλλοίμονο αν δεν χάνατε με τόσα που έχετε κάνει. Πρώην κόμματα εξουσίας, που εναλλάσσονταν στις κυβερνήσεις ως μοναδική επιλογή, με τα κόμματα της αριστεράς, δημοκρατικό «ντεκόρ» να πασχίζουν κάθε φορά να εξηγήσουν αφού η ανάλυσή τους είναι σωστή γιατί μένουν καθηλωμένα σε εκλογικά ποσοστά, πήραν το πολύ το ένα τρίτο του εκλογικού σώματος. Αν αυτό δεν λέγεται αποδοκιμασία πώς στο καλό λέγεται;

Οι κάλπες και «το συρίζα»...

του Αγάπιου Λάνδου, απο τα Ενθεματα...

Απ’ όταν θυμάμαι τον εαυτό μου –και σίγουρα από τότε που άρχισα να ψηφίζω– όλες οι εκλογές ήταν πάντα «κρίσιμες», «ιδιαίτερα κρίσιμες» ή «αποφασιστικές». Δεν μπορώ να θυμηθώ αναμέτρηση «χαλαρή». Ίσως είναι έμφυτη τάση του ανθρώπου, ειδικά του πολιτικού ζώου άνθρωπος, να αποδίδει σημασία σ’ αυτό που κάνει, ιδίως στις στιγμές της κορύφωσής του — και καλά κάνει.

Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι όλες οι εκλογές, από γεννήσεως μάλλον εκλογών, βαφτίζονται «κρίσιμες», κάποιες πράγματι είναι κρίσιμες. Και οι αυριανές ευρωεκλογές είναι κρίσιμες και ιδιαίτερες: και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη και για την Αριστερά (και μάλιστα, για να πιάσουμε μια από τις παραμέτρους που συχνά ξεχνάμε, ιδιαίτερα λόγω της Ακροδεξιάς που απλώνεται). Εκλογές με υπαρξιακή σημασία, και για τα τρία παραπάνω επίπεδα.

Οι ευρωεκλογές στην Ελλάδα ήταν πάντα κάτι σαν Β΄ Εθνική, όπου οι ψηφοφόροι εκτονώνονταν, διαμαρτύρονταν, και ψήφιζαν με κριτήριο τα καθ’ ημάς. Τα λίγα χρόνια της κρίσης άρκεσαν για να αλλάξει ριζικά η κατάσταση. Σήμερα, δεν μπορείς να μιλήσεις για την Ελλάδα χωρίς να μιλήσεις για την Ευρώπη, αλλά και το αντίστροφο. Ισχύει αυτό για την Ελλάδα γενικά, και για την Αριστερά της ειδικότερα. Εμείς, εδώ –και σε ένα βαθμό καλά κάνουμε, όταν δεν μας ρουφάνε μέσα τους– βλέπουμε τις αδυναμίες, τις υστερήσεις, τα προβλήματα της Αριστεράς μας. Το ίδιο άλλωστε κάνουν, λίγο-πολύ, όλοι παντού. Εστιάζοντας όμως αποκλειστικά στα «εσωτερικά» μας, χάνουμε συχνά κάτι ουσιώδες: ότι παρά τα προβλήματα ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί για όλο τον προοδευτικό κόσμο της Ευρώπης (ίσως και του πλανήτη!), ελπίδα, προσμονή, τον άλλο δρόμου. Το ξέρει όποιος βρέθηκε σε συνέδριο, διαδήλωση, επιστημονικό, πολιτικό ή κινηματικό γεγονός στην Ευρώπη. «Όλο για το “συρίζα” με ρωτάγαν: τι λέει το “συρίζα” γι’ αυτό και για κείνο, πώς πάει το “συρίζα”» μας έλεγε ένας φίλος, ο οποίος μάλιστα δεν το είχε καν ψηφίσει (το «συρίζα») τον Μάη! Πού να τολμήσει να το πει, θεωρούνταν εντελώς δεδομένο — και νομίζω μάλιστα ότι μετά από την εμπειρία του εξωτερικού έγινε κι αυτός «συρίζα» ή έστω «φιλο-συρίζα».

Άλλο παράδειγμα, η λίστα Τσίπρα στην Ιταλία, που κατάφερε να συνενώσει δυνάμεις διασπασμένες, ετερογενείς και εν πολλοίς ηττημένες. Δεν είναι λοιπόν ψέμα, ούτε έκφραση εθνικής (ή αριστερής) αυταρέσκειας να πούμε ότι όλη η (προοδευτική) τουλάχιστον Ευρώπη κοιτάζει στην Ελλάδα. Ας το ξέρουμε αυτό, όχι για να φουσκώνουμε ανοήτως από σα διάνοι, αλλά για έχουμε αίσθηση των μεγεθών και των ευθυνών. Στις κάλπες λοιπόν, και με τη νίκη!

O Αγάπιος Λάνος είναι γεωπόνος, συγγραφέας του έργου “Γεωπονικόν”

"Εμείς, οι Ευρωπαίοι"...

του Κωστα Δουζινα, απο την Αυγη...

Η Ελλάδα και η Ευρώπη βρίσκονται σε ιστορικό σταυροδρόμι. Εκατό χρόνια από την αρχή του Πρώτου Παγκόσμιου Πόλεμου και σαράντα μετά το τέλος του Δεύτερου, αιωρείται ο κίνδυνος καταστροφής εάν δεν ανατραπούν η λιτότητα και ο αυταρχισμός. Αλλά το διακύβευμα δεν είναι μόνο, ή κύρια, οικονομικό. Το "Μεσοπρόθεσμο" μπορεί να καταργηθεί από μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Αλλά, αν δεν προστατεύσουμε το ήθος, αν δεν υπερασπιστούμε την ηθική και δεν ξανακτίσουμε τον πολιτισμό, η ζημιά θα είναι μακροπρόθεσμη και αμετάκλητη.

Ο λόγος της Αριστεράς πρέπει να εγκαταλείψει τον στείρο οικονομισμό και να αναλάβει την ευθύνη μιας νέας πολιτικής, ηθικής και πολιτισμικής αναγέννησης, όπως έκανε και τη δεκαετία του '60 σε συνθήκες βαριάς ήττας. Η πολιτική με την οικονομία θα καθορίσουν την έκβαση του αγώνα μπροστά μας, η πολιτική με τον πολιτισμό θα οριοδοτήσουν το μέλλον μας. Αλλά τι είναι «πολιτισμός»;
H γνωστή διάκριση μεταξύ «υψηλού» και «χαμηλού» πολιτισμού, που τόσο ταλάνισε την κριτική θεωρία, ευτυχώς μας εγκατέλειψε. Ο Σαίξπηρ και τα κόμικς, το ραπ και ο Μπετόβεν, ο Σεζάν και το γκράφιτι, το βίντεο-αρτ και ο Μπέργκμαν συνωστίζονται και αλληλοαντιγράφονται σε παλαιοπωλεία και πινακοθήκες, σε σινεμά και κρεβατοκάμαρες, σε μέγαρα και MP3. Δεν μπορούμε να διαχωρίσουμε πια έναν "καθαρό" πολιτισμό από την ιδεολογία και την επικοινωνία, τις δικτυώσεις και τα κοινωνικά μέσα.