του Δημητρη Παπαχρηστου, απο το Εθνος...
Πρέπει να είμαστε η αλλαγή αυτού που θέλουμε να έρθει. Με πιο απλά λόγια. Αν δεν αλλάξουμε εμείς πρώτα, πώς θα μπορέσουμε να αλλάξουμε τον κόσμο, να κάνουμε «το άγριο ήμερο» που λέει ο Νηρέας Βάρας, διά στόματος Γιώργου Αρμένη, στο ομώνυμο θεατρικό έργο. Και αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, πώς θα γίνουν τα σκοτάδια φως; - αναρωτιόταν ο Ναζίμ Χικμέτ πριν από πολλά χρόνια. Οι μικρές διεργασίες συντελούνται ανεπαισθήτως και, ως να ήταν φυσικό, καλύπτονται πίσω από τα μεγάλα λόγια των συγκυβερνόντων. Η κρίση όμως δεν βοηθάει να «περάσει» το επικοινωνιακό πολιτικό παιχνίδι, που το χρησιμοποιούν όλοι στα πρωινάδικα και νυχτάδικα και όλα τα κόμματα. Λειτουργεί όμως προσωρινά και, όταν τελειώνει, αρχίζει άλλο παιχνίδι χαμένο, καθότι κανένας δεν μπορεί πλέον να κλέψει τις εντυπώσεις.
Δεν είναι τυχαίο που το 37% δεν εμπιστεύεται κανένα κόμμα... Η διάβρωση και η φθορά αγγίζει και διαπερνάει όλη την κοινωνία και, κατ' επέκταση, το κράτος, που χρησιμοποιεί τους νόμους του και τη φορολογική τρομοκρατία σε βάρος των ανήμπορων, με όπλο την καταστολή όλων των αντιδράσεων.
Οι διαθεσιμότητες, οι κινητικότητες, οι απολύσεις λειτουργούν σαν μπαμπούλας και οι άνεργοι δεν θα μπορούν να είναι ούτε το εφεδρικό προλεταριάτο. Οι αντιμνημονιακές κορώνες και καταγγελίες δεν αρκούν. Θα πρέπει από τώρα να χτίζονται τα θεμέλια, τα δημοκρατικά εναλλακτικά κύτταρα, εντός του κόμματος, με διαρκή διάλογο και κατ' επέκταση μέσα στην κοινωνία με ενεργητική συμμετοχή του καθενός. Στα χέρια τους να πάρουν οι πολίτες την υπόθεση της ζωής τους και να αναδείξουν τα προβλήματα που τους αφορούν, που δεν είναι μονάχα εργασιακά στις τοπικές κοινωνίες, και να δώσουν λύσεις πέραν από τις κάλπες...
Πρέπει να είμαστε η αλλαγή αυτού που θέλουμε να έρθει. Με πιο απλά λόγια. Αν δεν αλλάξουμε εμείς πρώτα, πώς θα μπορέσουμε να αλλάξουμε τον κόσμο, να κάνουμε «το άγριο ήμερο» που λέει ο Νηρέας Βάρας, διά στόματος Γιώργου Αρμένη, στο ομώνυμο θεατρικό έργο. Και αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, πώς θα γίνουν τα σκοτάδια φως; - αναρωτιόταν ο Ναζίμ Χικμέτ πριν από πολλά χρόνια. Οι μικρές διεργασίες συντελούνται ανεπαισθήτως και, ως να ήταν φυσικό, καλύπτονται πίσω από τα μεγάλα λόγια των συγκυβερνόντων. Η κρίση όμως δεν βοηθάει να «περάσει» το επικοινωνιακό πολιτικό παιχνίδι, που το χρησιμοποιούν όλοι στα πρωινάδικα και νυχτάδικα και όλα τα κόμματα. Λειτουργεί όμως προσωρινά και, όταν τελειώνει, αρχίζει άλλο παιχνίδι χαμένο, καθότι κανένας δεν μπορεί πλέον να κλέψει τις εντυπώσεις.
Δεν είναι τυχαίο που το 37% δεν εμπιστεύεται κανένα κόμμα... Η διάβρωση και η φθορά αγγίζει και διαπερνάει όλη την κοινωνία και, κατ' επέκταση, το κράτος, που χρησιμοποιεί τους νόμους του και τη φορολογική τρομοκρατία σε βάρος των ανήμπορων, με όπλο την καταστολή όλων των αντιδράσεων.
Οι διαθεσιμότητες, οι κινητικότητες, οι απολύσεις λειτουργούν σαν μπαμπούλας και οι άνεργοι δεν θα μπορούν να είναι ούτε το εφεδρικό προλεταριάτο. Οι αντιμνημονιακές κορώνες και καταγγελίες δεν αρκούν. Θα πρέπει από τώρα να χτίζονται τα θεμέλια, τα δημοκρατικά εναλλακτικά κύτταρα, εντός του κόμματος, με διαρκή διάλογο και κατ' επέκταση μέσα στην κοινωνία με ενεργητική συμμετοχή του καθενός. Στα χέρια τους να πάρουν οι πολίτες την υπόθεση της ζωής τους και να αναδείξουν τα προβλήματα που τους αφορούν, που δεν είναι μονάχα εργασιακά στις τοπικές κοινωνίες, και να δώσουν λύσεις πέραν από τις κάλπες...
.jpg)
